Γεωπολιτικές παγίδες

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

“Η αντίσταση της πρώην Γιουγκοσλαβίας στην ευρύτερη τάση για πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις και όχι η καταπίεση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, αποτελεί την καλύτερη εξήγηση για τους ανελέητους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ” (Collision Course: NATO, Russia and Kosovo, J. Norris).

.

Άρθρο

Ενώ η Κριμαία μετά το δημοψήφισμα ανεξαρτητοποιείται, υιοθετώντας το ρούβλι ως επίσημο νόμισμα της και έχοντας αναγνωρισθεί από τη Ρωσία, η Ουκρανία αντιμετωπίζει ένα επόμενο πρόβλημα – το οποίο έχει άμεση σχέση με το ομολογιακό δάνειο ύψους 3 δις $ που έλαβε η προηγούμενη της κυβέρνηση. Με βάση τη συμφωνία που υπεγράφη, τα 3 δις $ καθίστανται αμέσως ληξιπρόθεσμα, εάν το δημόσιο χρέος της ξεπεράσει το 60% του ΑΕΠ της – γεγονός που θα συμβεί, όταν και εάν η χώρα δανεισθεί από το ΔΝΤ.

Επειδή το ομολογιακό δάνειο έχει συναφθεί σε Αγγλικό Δίκαιο, ενώ η Ουκρανία θα χρεοκοπήσει εάν δεν λάβει βοήθεια εκ μέρους του ΔΝΤ, αφού λήγουν πολλά ομόλογα της (γράφημα), μη διαθέτοντας τα απαιτούμενα συναλλαγματικά αποθέματα, έχει πέσει προφανώς στην παγίδα – με ελάχιστες πιθανότητες διαφυγής.

.

.

Προφανώς δε, εάν το ΔΝΤ τη δανείσει, τα πρώτα χρήματα θα δοθούν στη Ρωσία – για να εξοφληθούν τα 3 δις $, τα οποία είναι μέρος των 15 δις $ που της είχε υποσχεθεί ο ρώσος πρόεδρος, πριν ακόμη «αντικατασταθεί» πραξικοπηματικά η κυβέρνηση της.

Η βιασύνη τώρα, με την οποία η ΕΕ θέλει να την κάνει ολοκληρωμένο μέλος της, οφείλει να αντιμετωπισθεί με πολύ μεγάλη επιφύλαξη – ειδικά εάν πίσω από αυτήν κρύβεται η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ, η οποία μάλλον αποτελεί «casus belli» (αιτία πολέμου) για τη Ρωσία.

Σε μία άλλη παγίδα φαίνεται να έχει οδηγηθεί και η Ρωσία – σε μία εξαιρετικά ταραχώδη από γεωπολιτικής πλευράς εποχή.

Ειδικότερα, ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν δημιουργηθεί στον πλανήτη τόσο πολλές «εστίες κρίσης» – μεταξύ των οποίων στη Βενεζουέλα (άρθρο), η σοσιαλιστική κυβέρνηση της οποίας απειλείται να καταρρεύσει (μάλλον με τη «βοήθεια» της υπερδύναμης), στην πλέον επικίνδυνη περιοχή του πλανήτη, στη Νιγηρία δηλαδή, σε πολλές άλλες αφρικανικές χώρες (Μαλί κλπ.), καθώς επίσης στην Κίνα.

Ειδικά όσον αφορά την τελευταία, ευρίσκεται αντιμέτωπη με την Ιαπωνία, σε σχέση με ορισμένα νησιά (Senkaku) με μεγάλη στρατηγική σημασία, τα οποία φαίνονται στο χάρτη που ακολουθεί – όπου η Ιαπωνία ενισχύεται από τις Η.Π.Α., αναφορικά με τις επιδιώξεις της.

.

.

Στα πλαίσια αυτά, η «ταυτοποιημένη ζώνη αεράμυνας» (Air Defence Identification Zone) ή ADIZ, την οποία έχει υιοθετήσει σχετικά πρόσφατα η Κίνα στη νότια κινεζική θάλασσα, συμπεριλαμβάνει τα νησιά «Senkaku» – τα οποία διαχειριζόταν η Ιαπωνία. Επίσης την υποθαλάσσια περιοχή «Socotra/Ieodo», η οποία ανήκει στη Νότια Κορέα.

Η «ζώνη αεράμυνας» λοιπόν που θεωρεί ως δική της η Κίνα επικαλύπτεται κατά το ήμισυ με την Ιαπωνική – επίσης, όσον αφορά ένα μικρότερο μέρος της, με αυτήν της Ταιβάν και της Νότιας Κορέας. Επομένως, αποτελεί μία εστία γεωπολιτικής κρίσης στην περιοχή, με την Κίνα να υποστηρίζεται από τη Ρωσία, ενώ οι τρεις άλλες χώρες ενισχύονται από τις Η.Π.Α.

Σύμφωνα τώρα με τις νέες «οδηγίες» που ανακοινώθηκαν από το Πεκίνο, οποιοδήποτε αεροσκάφος θελήσει να πετάξει μέσα από τη ζώνη, θα πρέπει να «ταυτοποιηθεί» από τις κινεζικές υπηρεσίες. Οι Η.Π.Α., η Ιαπωνία και η Ν. Κορέα δεν αναγνωρίζουν την επέκταση αυτή των υδάτινων συνόρων της Κίνας, επιμένοντας στην προηγούμενη – η οποία είχε καθορισθεί από την υπερδύναμη (1945), σε συνεργασία με την Ιαπωνία (η Κίνα έχει πιθανότατα δίκιο, ενώ είναι η τελευταία μεγάλη χώρα της περιοχής που υιοθέτησε τη δική της ζώνη αεράμυνας).

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Είναι γνωστό πως η Ρωσία είναι μέχρι στιγμής η μοναδική στρατιωτική δύναμη στον πλανήτη, η οποία μπορεί να αντισταθεί, με κάποιες δυνατότητες επιτυχίας, απέναντι στην αμερικανική πυρηνική υπερδύναμη. Δυστυχώς όμως για την ίδια, φαίνεται να είναι αντιμέτωπη με τα παρακάτω δύο «πολεμικά μέτωπα» – όπως η Γερμανία το 1914.

.

(α)  Ουκρανία: Κανένας δεν αμφιβάλλει πλέον πως η επέμβαση στην Ουκρανία αποτελεί μία έμμεση στρατηγική επίθεση εναντίον της Ρωσίας – γεγονός που έχουμε τεκμηριώσει με μία σειρά αναλύσεων (Η ρωσική απειλή, Η Ευρασιατική σκακιέρα, Το δράμα της Ουκρανίας, Παιχνίδια πολέμου  κλπ.). Ένας από τους βασικότερους στόχους δε ήταν η χερσόνησος της Κριμαίας – στην οποία σταθμεύει ο ρωσικός πολεμικός στόλος, με «πεδίο βολής» τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο (άρα και τη Συρία).

Για την περίπτωση τώρα που η Κριμαία θα προσπαθήσει να ενωθεί με τη Ρωσία, τόσο οι Η.Π.Α., όσο και οι ΕΕ έχουν αναγγείλει κυρώσεις – με σοβαρά οικονομικά επακόλουθα για τη Ρωσία. Ταυτόχρονα γίνονται ήδη προσπάθειες δυσφήμισης της χώρας στις αγορές, μέσω «οικονομικών αναλύσεων» σε πολλά ΜΜΕ – όπου τίθεται σε αμφισβήτηση η δυνατότητα της Ρωσίας να ανταπεξέλθει μελλοντικά με τις υποχρεώσεις της.

Το ότι το ΑΕΠ της χώρας αυξάνεται συνεχώς (γράφημα), η αγοραστική δύναμη των πολιτών της επίσης,  όπως και τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή τα τεράστια ενεργειακά της αποθέματα, δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν τους «αναλυτές» των τοκογλύφων – οι οποίοι έχουν άλλες σκοπιμότητες.

.

.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με ένα «αποκωδικοποιημένο» e-mail του αμερικανού στρατιωτικού ακολούθου στο Κίεβο, τόσο το Πεντάγωνο, όσο και η CIA σχεδιάζουν μία «επέμβαση κάτω από παραπλανητική σημαία», σε στρατιωτικές βάσεις της νότιας Ουκρανίας – με στόχο να ενοχοποιήσουν τη Ρωσία, έτσι ώστε να ενεργοποιηθεί το ΝΑΤΟ.

Κατά πολλούς βέβαια, εάν κάτι τέτοιο πράγματι συμβεί, θα μπορούσε να αποτελεί μία κίνηση αντιπερισπασμού των Η.Π.Α. – όχι το βασικό μέτωπο της σύγκρουσης δηλαδή, το οποίο είναι πιθανότατα σε μία άλλη περιοχή του πλανήτη.

Σε κάθε περίπτωση, το ότι χρησιμοποιείται η Ουκρανία ως πιόνι, με στόχο τη Ρωσία, είναι σχεδόν βέβαιο, σύμφωνα με τους περισσότερους – γεγονός που σημαίνει ότι, το δράμα της χώρας θα συνεχιστεί, δυστυχώς για πολύ ακόμη.

.

(β)  Συρία: Υπάρχουν υποψίες ότι, σχεδιάζεται μία αμερικανική επίθεση στη Συρία, ο ηγέτης της οποίας θεωρείται φιλικά προσκείμενος προς τη Ρωσία – με στόχο την ανατροπή του, καθώς επίσης την αντικατάσταση του από έναν Σαουδάραβα (Al-Dscharba). Προφανώς, η αποτυχία της πρώτης προσπάθειας των Η.Π.Α. να εκδιωχθεί βίαια ο Σύριος ηγέτης, οφειλόταν κυρίως στην επέμβαση της Ρωσίας (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με έναν έμπειρο δημοσιογράφο της Washington Post (D. Ignatius), στα μέσα Φεβρουαρίου υπήρξε μία κρυφή συνάντηση στην Ουάσιγκτον, μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας, της Τουρκίας, του Κατάρ, καθώς επίσης ορισμένων άλλων χωρών της περιοχής – με την παρουσία της κυρίας S. Rice, η οποία είναι σύμβουλος ασφαλείας του προέδρου των Η.Π.Α.

Λίγες ημέρες μετά, ο αμερικανός πρόεδρος δήλωσε επίσημα σε μία συνάντηση του με το βασιλιά της Ιορδανίας ότι, είναι έτοιμος να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στον ηγέτη της Συρίας, καθώς επίσης να ενισχύσει με όπλα και αμυντικούς πυραύλους την «αντιπολίτευση» (αντάρτες). Όπως είπε, θα ήταν δυνατές και οι αεροπορικές επιθέσεις – οι οποίες όμως δεν είχαν ακόμη αποφασισθεί.

Περαιτέρω, είναι γνωστό πως οι Η.Π.Α. χρησιμοποιούν από το 2012 εγκαταστάσεις στην Τουρκία και στην Ιορδανία, για την εκπαίδευση «πολεμιστών» της Συρίας, οι οποίοι είναι αντίθετοι με το καθεστώς – ενώ οι σχέσεις των Η.Π.Α. με τη Σαουδική Αραβία επιδεινώθηκαν στο παρελθόν, μετά την απόφαση τότε του προέδρου να μην εισβάλλει στρατιωτικά στη Συρία, καθώς επίσης να προωθήσει το διπλωματικό διάλογο με το Ιράν (σήμερα έχουν αποκατασταθεί, πόσο μάλλον αφού οι Η.Π.Α. ζήτησαν να δανείσει η Σ. Αραβία την Ουκρανία με ένα ποσόν της τάξης των 10 δις $).

Σύμφωνα τώρα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz (άρθρο της), οι Η.Π.Α., η Σαουδική Αραβία και η Ιορδανία ενισχύουν τους αντικαθεστωτικούς, όσον αφορά το σχεδιασμό μίας καινούργιας επίθεσης εναντίον του ηγέτη της Συρίας – η οποία θα ξεκινήσει από το νότο και θα επεκταθεί μέχρι τη Δαμασκό.

Εάν ισχύουν τα παραπάνω, τότε ο κίνδυνος να κλιμακωθεί η επίθεση εναντίον της Συρίας από τις Η.Π.Α. και τους συμμάχους της στην περιοχή, με ή χωρίς τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ, ενώ η Ρωσία θα είναι απασχολημένη με την κρίση στην Ουκρανία και τα προβλήματα στα σύνορα της, δεν είναι καθόλου αμελητέος.

Εάν η Ρωσία έχανε δε την πολεμική βάση του ναυτικού της στην Κριμαία, παράλληλα με τη ναυτική της βάση στη Συρία (Tarsus), η στρατηγική ήττα της θα ήταν καταστροφική. Πόσο μάλλον όταν κανένας δεν γνωρίζει εάν είναι σε θέση από κοινού η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα, να αποτελέσουν μια ενωμένη «αντιπολίτευση» – απέναντι στην, πανίσχυρη στρατιωτικά και χρηματοπιστωτικά, αμερικανική υπερδύναμη, η οποία έχει στην «κατοχή» της το ΝΑΤΟ.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ελπίζουμε πως όλα τα παραπάνω ανήκουν στη σφαίρα των «θεωριών συνωμοσίας» – ότι δεν έχουν δηλαδή κανένα αντικείμενο. Πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε πως οι Η.Π.Α. έχουν προσφέρει πολύ περισσότερα στον πλανήτη, από αυτά που προσέφερε ποτέ η Ρωσία – αφού έχουν βοηθήσει την Ευρώπη να κερδίσει τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, τη Γερμανία μαζί με πολλές άλλες χώρες, με το Marshall Plan, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με το Bretton Woods κοκ.

Εν τούτοις, μετά την ανάληψη της εξουσίας των Η.Π.Α. από το νεοφιλελεύθερο τέρας τη δεκαετία του 1980, καθώς επίσης από το διεθνές τοκογλυφικό κεφάλαιο και τις μονοπωλιακές πολυεθνικές, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά – με πρώτα θύματα τους ίδιους του πολίτες της υπερδύναμης, οι οποίοι οδηγούνται σε συνθήκες ανάλογες με αυτές που «πρυτάνευσαν» στις αρχές του 20ου αιώνα (εργαζόμενοι δούλοι, αμελητέο κοινωνικό κράτος, έκρηξη της ανεργίας, η οποία αποτελεί τη βασική «πηγή ενέργειας» του καπιταλισμού κοκ.).

Την ίδια στιγμή οι κάποτε «οργανισμοί παγκόσμιας αλληλεγγύης», όπως το ΔΝΤ, λεηλατούν και καταστρέφουν τις πιο αδύναμες χώρες στον πλανήτη – με επόμενο θύμα του τόσο την ανατολική, όσο και τη δυτική Ευρώπη (σενάριο).

Παράλληλα, γίνεται όλο και περισσότερη «χρήση» του ΝΑΤΟ, για ιδιοτελείς σκοπούς της υπερδύναμης – γεγονός που αποδείχθηκε από την αδικαιολόγητη εισβολή στο Ιράκ, από τον απάνθρωπο διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας κοκ.

Οφείλουμε λοιπόν να αντιμετωπίζουμε καλοπροαίρετα μεν, αλλά «αυστηρά κριτικά την υπερδύναμη, καθώς επίσης το βασικό δορυφόρο της, τη Γερμανία – ευχόμενοι και ελπίζοντας να κατανοήσουν οι πολίτες τους που ακριβώς τους οδηγούν οι κυβερνήσεις τους, την παγκόσμια ειρήνη επίσης, εάν δεν αλλάξουν ριζικά αντίληψη και πορεία.

.

Υστερόγραφο: Ο Ρώσος πρόεδρος υπέγραψε την προσάρτηση της Κριμαίας, ερχόμενος σε άμεση αντιπαράθεση με τη Δύση – ενώ οι G8 αποφάσισαν να μην συμμετέχει στις συναντήσεις τους η Ρωσία, μεταξύ των άλλων κυρώσεων που της επιβλήθηκαν, οπότε έγιναν G7.

Επίσης ο κ. Putin, στη σημερινή ομιλία του στη Δούμα, παρομοίασε την κατάσταση μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας με αυτήν της Γερμανίας. πριν την ένωση της – λέγοντας χαρακτηριστικά πως “το Κίεβο είναι η μητέρα όλων των ρωσικών πόλεων”.      

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.