Η ρωσική «απειλή»

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

“Οι Η.Π.Α. θέλουν να εγκαταστήσουν βάσεις πυραύλων στην Ουκρανία, για να αποφύγουν το φόβο χρήσης ρωσικών πυρηνικών όπλων – περιορίζοντας έτσι τις δυνατότητες αντίδρασης της Ρωσίας, απέναντι στην παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία, η οποία απειλείται, εμποδίζεται ή δεν γίνεται αποδεκτή καλύτερα, από τρεις μόνο χώρες: από τη Ρωσία, από την Κίνα και από το Ιράν.  

.

(α)  Το Ιράν είναι περικυκλωμένο από αμερικανικές πολεμικές βάσεις, ενώ στις θαλάσσιες ακτές του περιπολεί το ναυτικό της υπερδύναμης.

(β)  Η αμερικανική πολεμική μηχανή ανακοίνωσε, δια μέσου του προέδρου της χώρας, την αναθεώρηση (ή ανανέωση προς μία καινούργια κατεύθυνση) των κεντρικών σημείων της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Πρόκειται για τον ονομαζόμενο «Άξονα περιστροφής στην Ασία» (Pivot to Asia), μέσω του οποίου σχεδιάζεται η περικύκλωση της Κίνας, με αεροπορικές και ναυτικές βάσεις – ενώ την ίδια στιγμή, η κινεζική ηγεσία αυξάνει συνεχώς τις εξοπλιστικές δαπάνες της. 

(γ)  Η Ρωσία οφείλει επίσης να περικυκλωθεί από αμυντικά και επιθετικά οπλικά συστήματα, καθώς επίσης από πολεμικές βάσεις του ΝΑΤΟ – με τις κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Τσεχίας, οι οποίες φαίνεται πως χρηματίστηκαν πλουσιοπάροχα, να έχουν ήδη συμφωνήσει στην εγκατάσταση πυραυλικών συστημάτων και βάσεων ραντάρ, παρά το ότι με τον τρόπο αυτό γίνονται στόχος μίας ενδεχόμενης ρωσικής επίθεσης.

.

.

Τέλος, οι Η.Π.Α. έχουν «εξαγοράσει» την πρώην σοβιετική επαρχία της Γεωργίας, στην οποία γεννήθηκε ο Στάλιν – μεταβάλλοντας την σε ένα «κράτος μαριονέτα» και σχεδιάζοντας να την ενσωματώσουν στο ΝΑΤΟ” (Dr. Roberts).

.

Άρθρο

Όταν οι Γερμανοί επέβαλλαν στην Ανατολική πλευρά την ένωση της με τη Δυτική, με τον τότε καγκελάριο (H. Kohl) να διαπραγματεύεται με το Ρώσο πρόεδρο (M. Gorbatschow) το «τίμημα», έχοντας παραδόξως εξασφαλίσει τη συμφωνία των συμμάχων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (Γαλλία, Βρετανία, Η.Π.Α.), ο πολύ αγαπητός στους Γερμανούς ηγέτης της Ρωσίας, έθεσε μία βασική προϋπόθεση: να μην διεισδύσει το ΝΑΤΟ περαιτέρω, προς την κατεύθυνση της χώρας του.

Ειδικότερα, στην περιοχή της πρώην ανατολικής Γερμανίας δεν θα έπρεπε να δημιουργηθούν πολεμικές βάσεις ή άλλου είδους εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ – κάτι που υποσχέθηκε να τηρήσει ο καγκελάριος. Όταν όμως αργότερα εισήλθαν στο ΝΑΤΟ η Πολωνία και η Τσεχία, οι υποσχέσεις του Γερμανού έχασαν την αξία τους – έπαψαν δηλαδή να έχουν νόημα.

Τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας έγιναν λοιπόν ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ – ενώ, όποιος το συνειδητοποιεί, δεν εκπλήσσεται καθόλου με αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Απλούστατα, κανένας δεν μπορεί να φαντασθεί πως ένας πρόεδρος της Ρωσίας, όπως και αν ονομάζεται, δικτάτορας ή φανατικός δημοκράτης, θα αδιαφορούσε για το γεγονός ότι, μία ξεκάθαρα αντιρωσική κυβέρνηση στην Ουκρανία, προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο ΝΑΤΟ – πόσο μάλλον όταν έχει ανατρέψει πραξικοπηματικά, με δόλιες μεθοδεύσεις, καθώς επίσης με την ύπουλη  βοήθεια της Γερμανίας και των Η.Π.Α., τη νόμιμα εκλεγμένη.

Αν μη τι άλλο, ο «πυρήνας» της Ουκρανίας ήταν για πάνω από 300 χρόνια μέρος της ρωσικής τσαρικής αυτοκρατορίας – ενώ η σημερινή «αυτόνομη δημοκρατία της Κριμαίας», ρωσικό έδαφος και πρώην ελληνική αποικία (χάρτης) προσφέρθηκε σχετικά πρόσφατα από τον Χρουστσόφ στην Ουκρανία (μεγάλωσε εκεί), με στόχο να «αδυνατίσουν» τα ναζιστικά στοιχεία στη δυτική ουκρανική πλευρά, τα οποία είχαν πολεμήσει στο πλευρό του Χίτλερ

.

.

Σε κάθε περίπτωση, εάν τυχόν η Ρωσία αδιαφορούσε για την Ουκρανία, το ΝΑΤΟ, το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελεί μία στρατιωτική συμμαχία, δεν θα επεκτεινόταν προς τα σύνορα της κατά 200 χιλιόμετρα, όπως το 1990, αλλά σχεδόν κατά 1.000 χιλιόμετρα – στην καρδιά της ρωσικής άμυνας.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΠΙΣΜΑΡΚ  

Ο «ενορχηστρωτής» της ένωσης της Γερμανίας, η οποία μέχρι την εποχή του ήταν ένα συνονθύλευμα 300 διαφορετικών «οντοτήτων», χωρίς καμία συνοχή μεταξύ τους, απαιτούσε από τους υπεύθυνους για την εξωτερική πολιτική της χώρας του να «φορούν τα παπούτσια των άλλων» – να μπαίνουν δηλαδή στη θέση του «αντιπάλου» τους, για να καταλάβουν γιατί σκέφτεται και ενεργεί με τον εκάστοτε τρόπο, καθώς επίσης εάν είναι υποχρεωμένος να συμπεριφερθεί ανάλογα.

.

.

Όπως έλεγε δε, θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά ισχυρός για να μην χρειάζεται τη συγκειμένη «αρετή» – κάτι που ενδεχομένως ισχύει σήμερα για τις Η.Π.Α., αλλά σε καμία περίπτωση για την Ευρώπη, η οποία είναι υποχρεωμένη να ζει στην ίδια ήπειρο με τη Ρωσία.

Εάν ακολουθήσει κανείς τη συμβουλή του Μπίσμαρκ, δεν μπορεί να θεωρήσει πως η ευθύνη της σημερινής κρίσης ανήκει αποκλειστικά και μόνο στο Ρώσο πρόεδρο – πόσο μάλλον όταν είναι αδύνατον να αφήσει τους εκατομμύρια Ρώσους που ζουν στην Ουκρανία, να οδηγηθούν σε μία εχθρική προς τους ίδιους δυτική στρατιωτική συμμαχία.

Ακόμη λοιπόν και αν δεν συμφωνούμε με τον τρόπο που διοικεί τη χώρα του, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τον κρίνουμε, αφού δεν διοικεί τη δική μας – ενώ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η τάξη σε μία τόσο αχανή χώρα, μετά τα εγκλήματα που υπέστη τόσο από τους ναζί, όσο και από το προηγούμενο καθεστώς της.

Άλλωστε, είμαστε επίσης αντίθετοι με τον τρόπο διοίκησης του Ιράκ από τον Σαντάμ Χουσεΐν – εν τούτοις, αυτά που έχουν συμβεί στη χώρα μετά την (παράνομη) εισβολή του ΝΑΤΟ είναι κατά πολύ πιο ανατριχιαστικά, σε σχέση με αυτά που υπέφερε από το προηγούμενο καθεστώς της.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αναμφίβολα επιθυμούν οι πολίτες της χώρας σήμερα, είναι μία ισχυρή Ρωσία – η οποία να μπορεί να τους εξασφαλίσει πως δεν θα εισβάλλει ξανά κάποιος, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα του.  Οι πολίτες αυτοί εξέλεξαν το σημερινό πρόεδρο και στο όνομα τους χειρίζεται τη χώρα – ενώ το ότι, η μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν έχει τη νομιμοποίηση να αποφασίσει για το μέλλον Ουκρανών Πολιτών, είναι ολοφάνερο.

Περαιτέρω, το ότι στη μεταβατική αυτή κυβέρνηση συμμετέχουν άτομα, τα οποία «τιμούν» ως ήρωα έναν άνθρωπο, ο οποίος πολέμησε με το γερμανικό στρατό και τα SS εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, ακούγεται διαφορετικά στα αυτιά των Ρώσων, από ότι στο Κίεβο ή στην Ουάσιγκτον – ενώ δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία σχετικά με το ότι, στην κυβέρνηση της Ουκρανίας συμμετέχουν αντισημίτες και ακροδεξιοί κάθε είδους.

Περαιτέρω, αυτό που απαιτείται σήμερα στην Ουκρανία είναι οι ελεύθερες εκλογές – έτσι ώστε να αναδειχθεί μία νόμιμη κυβέρνηση, με την οποία θα υποχρεωθεί να διαπραγματευθεί ο Ρώσος πρόεδρος.

Εάν προκηρυχθούν συναινετικά, τότε θα μπορεί να απαιτηθεί μία ενδιάμεση εκεχειρία με τη Ρωσία, χωρίς να υπάρχουν προστριβές. Εν τούτοις, η Ουκρανία δεν πρέπει να γίνει ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ, εάν δεν θέλουμε να διακινδυνεύσει η ειρήνη στον πλανήτη – εκτός εάν και η ίδια η Ρωσία αποφασίσει να συμμετέχει στη δυτική στρατιωτική συμμαχία.

Όσον αφορά τη νομιμότητα του δημοψηφίσματος στην Κριμαία, αρκεί να αναφέρουμε πως το Σεπτέμβριο θα διενεργηθεί δημοψήφισμα στη Σκωτία, όπου οι Πολίτες της θα αποφασίσουν σχετικά με την ανεξαρτητοποίηση τους από την Αγγλία. Στην προκειμένη περίπτωση κανένας δεν αντιτίθεται, όπως συμβαίνει στην Κριμαία – όπου σύσσωμη η Δύση είναι της άποψης πως κάτι τέτοιο είναι παράνομο.

Βέβαια, στη Σκωτία τοποθετούνται εμπόδια – μεταξύ άλλων το ότι είχε ξαφνικά τεράστιο έλλειμμα στον προϋπολογισμό του 2012/13, ύψους 8,3% του ΑΕΠ της, οπότε θα δυσκολευθεί να επιβιώσει χωρίς τη βοήθεια της Μ. Βρετανίας. Σύμφωνα δε με πρόσφατη έκθεση διεθνούς οίκου, το έλλειμμα οφείλεται στα μειωμένα έσοδα κατά -40% από την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα – τα οποία διαμορφώθηκαν στα 6.5 δις στερλίνες, από 11,3 δις το προηγούμενο έτος.

Οι Βρετανοί απειλούν επί πλέον τη Σκωτία, ισχυριζόμενοι πως η ανεξαρτησία της θα της κοστίσει ετήσια 4,5 δις € παραπάνω, από αυτά που δαπανά σήμερα – ενώ η έξοδος της από την ΕΕ θα μηδενίσει τα εισοδήματα τους από τις γεωργικές επιδοτήσεις.

Εμπόδια τοποθετούνται και στη Ρωσία όπου λόγω, των πιθανών κυρώσεων που θα της επιβληθούν, το κόστος για την ασφάλιση ρωσικών πιστώσεων έναντι χρεοκοπίας έχει εκτοξευθεί στα ύψη – από 11.000 $ για ποσό πίστωσης 10 εκ. $ στα 248.000 $.

Παράλληλα, πολλοί ξένοι επενδυτές πουλούν τις μετοχές τους στα ρωσικά χρηματιστήρια, καθώς επίσης τα ομόλογα του δημοσίου – όπου το κόστος αυτών που λήγουν το 2043 έχει πέσει στο 94,26.

Μόνο το ρούβλι κατάφερε να σταθεροποιηθεί απέναντι στο ευρώ και στο δολάριο, λόγω της ισχυρής επέμβασης της κεντρικής τράπεζας, η οποία διέθεσε το τεράστιο ποσόν των 11,3 δις $. Η οικονομία πάντως της Ρωσίας, το ΑΕΠ της οποίας αυξάνεται διαχρονικά (γράφημα), δεν αιτιολογεί τις παραπάνω συμπεριφορές παρά μόνο γεωπολιτικά.

.

.

Στα πλαίσια αυτά, όλοι μας κατανοούμε την αλήθεια που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις νομικές τοποθετήσεις, τις εκθέσεις των εντολοδόχων των τοκογλύφων, καθώς επίσης τις οικονομικές επιθέσεις αυτών που έχουν συμφέρον – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε υποστηρικτές της Σκωτίας, της Ρωσίας, της Κριμαίας ή όποιου άλλου.

.

Αυτό που δεν κατανοούμε είναι τη στάση της καγκελαρίου, η οποία «προσπαθεί να δέσει την Ουκρανία» στο ευρωπαϊκό άρμα, όσο πιο γρήγορα μπορεί, σε συνεργασία με τον Πολωνό πρωθυπουργό – αν και η έκθεση των τραπεζών της Γερμανίας στην Ουκρανία είναι σχετικά μικρή, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

.

.

Φυσικά θα μπορούσε να υποθέσει κανείς πως έχει αναλάβει το ρόλο του «άγριου λυκόσκυλου» που εξαπέλυσαν οι ιδιοκτήτες του, οι Η.Π.Α., εναντίον του εχθρού τους – κάτι που όμως όφειλαν να γνωρίζουν οι Γερμανοί Πολίτες, οι οποίοι μάλλον δεν θέλουν να θέσουν την παγκόσμια ειρήνη σε κίνδυνο, για μία ακόμη φορά.

Ολοκληρώνοντας, η προθυμία να δοθεί δάνειο 11 δις € στην Ουκρανία από τη ΕΕ, αντί του 1 δις € περίπου που είχε αποφασισθεί στο παρελθόν, καθώς επίσης η διευκόλυνση των εισαγωγών ουκρανικών προϊόντων στην Ευρώπη, εξυπηρετούν σίγουρα διαφορετικές σκοπιμότητες – τις οποίες όλοι μας μπορούμε να υποθέσουμε.

.

Υστερόγραφο: Για πολλούς η Κριμαία είναι πλέον «παλαιά ιστορία», αφού διακυβεύεται πια ολόκληρη η ανατολική Ουκρανία, όπως φαίνεται από το χάρτη που ακολουθεί – ενώ έχει ήδη ξεκινήσει ένα σιωπηλό «Bank run», με μεγάλες ουρές ανθρώπων να σχηματίζονται μπροστά σε όλες τις τράπεζες της χώρας και ειδικά στην Κριμαία (η οποία έχει μάλλον «αποκοπεί» από τον σύστημα, λόγω αδυναμίας ή άρνησης αποστολής χρημάτων εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας).

.

.

Εν τούτοις, αρκετοί άλλοι φοβούνται μήπως το δημοψήφισμα της Κυριακής σημάνει την έλευση μίας εποχής, ανάλογης με αυτήν της χρεοκοπίας της Lehman Brothers – πόσο μάλλον όταν η Κίνα συμμετέχει όλο και πιο ενεργά στην όλη διαδικασία, προειδοποιώντας τη Δύση να σταματήσει τις κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία.

“Οι κυρώσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αντίποινα, τα οποία θα προκαλούσαν έναν φαύλο κύκλο με απρόβλεπτες συνέπειες“, προειδοποίησε ο απεσταλμένος της Κίνας στη Γερμανία, απαντώντας στην καγκελάριο, η οποία ισχυρίσθηκε πως δεν βλέπει κανένα πρόβλημα στην επιβολή μέτρων εναντίον της Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή συλλαμβάνεται στην Αυστρία, από το αμερικανικό FBI στο δρόμο, Ουκρανός δισεκατομμυριούχος – ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με την κυβέρνηση της Ρωσίας. Εναντίον του δεν υπήρχε καμία κατηγορία εκ μέρους της Αυστρίας, αλλά ένα ένταλμα σύλληψης του, εκδοθέν από τις Η.Π.Α.!

Ας ευχηθούμε να μην συμβεί το μοιραίο, αλλά ούτε και να διχοτομηθεί η Ουκρανία ή να γίνει το πεδίο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης των ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη – η οποία (αντιπαράθεση) θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχο.

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.