Οι αρχιερείς της δύναμης (γ)

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

“Στην πραγματικότητα, τα κοινωνικά επιτεύγματα του συστήματος της ελεύθερης αγοράς (με το κεντρικό νόημα: πλούτισε ή πέθανε προσπαθώντας), στα μέσα του 20ου αιώνα (προστασία των εργαζομένων, συντάξεις, δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κρατική ενίσχυση των φτωχών), οφείλονταν στην ανάγκη να γίνουν μείζονες παραχωρήσεις, για να αντιμετωπισθεί η τότε ισχυρή Αριστερά.

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν το κορυφαίο όπλο που χρησιμοποιήθηκε στο μέτωπο της οικονομίας – επειδή διακυβευόταν το μέλλον του καπιταλισμού ενώ, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, καμία χώρα του «ελεύθερου κόσμου» δεν ήταν στο απυρόβλητο της λαϊκής πίεσης (όπως συνέβη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου, όπου η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού ήταν ραγδαία).

Ειδικότερα, μετά τον πόλεμο, η κρίση της γερμανικής οικονομίας θα μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης. Παράλληλα, ήταν τόσο πολλοί οι Γερμανοί που έλκονταν από το σοσιαλισμό, ώστε η κυβέρνηση των Η.Π.Α. επέλεξε να διχοτομήσει τη χώρα, αντί να διακινδυνεύσει να τη χάσει ολόκληρη – είτε επειδή θα κατέρρεε, είτε επειδή θα στρεφόταν προς τα αριστερά, είτε για άλλους λόγους (σενάριο).

Στη Δυτική Γερμανία, οι Η.Π.Α. χρησιμοποίησαν το σχέδιο Μάρσαλ για να οικοδομήσουν ένα καπιταλιστικό σύστημα – το οποίο θα ήταν από μόνο του τόσο επιτυχημένο, ώστε να ευημερήσει η οικονομία της αγοράς στην Ευρώπη και ο σοσιαλισμός να χάσει την αίγλη του.

Αυτό σήμαινε ότι, έπρεπε να γίνουν ανεκτές οι κατά βάση «αντικαπιταλιστικές πολιτικές» που υιοθέτησε το 1949 η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας – όπως η άμεση δημιουργία θέσεων εργασίας από το κράτος, οι τεράστιες επενδύσεις στο δημόσιο τομέα, οι επιδοτήσεις και η προστασία των γερμανικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης τα ισχυρά συνδικάτα.

Οι Η.Π.Α. επέβαλλαν «μορατόριουμ» στις ξένες επενδύσεις στη Γερμανία, προκειμένου οι γερμανικές επιχειρήσεις που είχαν πληγεί από τον πόλεμο, να μην υποχρεωθούν να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό πριν ανακάμψουν (όπως απαιτείται σήμερα στην Ελλάδα).

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση της υπερδύναμης εκείνη την εποχή, καθώς επίσης ο «επεκτατικός της βραχίονας», (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα)  δεν αντιμετώπισαν τη Γερμανία «σαν μία αγελάδα προς άρμεγμα» – όπως διαπιστώθηκε στο παρελθόν με τις ασιατικές ή νοτιοαμερικανικές χώρες, ενώ συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα.

Η αιτία ήταν το ότι υπήρχε η πεποίθηση πως, εάν έμπαιναν στη χώρα ξένες εταιρείες και άρχιζαν να την λεηλατούν, θα κινδύνευε ολόκληρο το σχέδιο ανάκαμψης της Ευρώπης – ενώ αργότερα διευκόλυναν τη Γερμανία ακόμη περισσότερο, υποχρεώνοντας τους δανειστές της να διαγράψουν ένα πολύ μεγάλο μέρος των απαιτήσεων τους, να περιορίσουν δραστικά τα επιτόκια, καθώς επίσης να επιμηκύνουν το χρόνο αποπληρωμής των υπολοίπων με ρήτρα εξαγωγών.

Η παραπάνω προσέγγιση δεν οφειλόταν προφανώς στον αμερικανικό αλτρουισμό – αλλά στο ότι, η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα όπλο έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει. Η Οικονομία της Γερμανίας βρισκόταν σε κρίση, η γερμανική Αριστερά ήταν ισχυρή και η Δύση έπρεπε να κερδίσει γρήγορα την εμπιστοσύνη του γερμανικού λαού – κατ’ επέκταση, της υπόλοιπης Ευρώπης.

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση (1992), ορισμένοι αμερικανοί οικονομολόγοι ζήτησαν από το υπουργείο οικονομικών των Η.Π.Α., καθώς επίσης από το ΔΝΤ, ένα ανάλογο σχέδιο Μάρσαλ για τη Ρωσία – έχοντας την πεποίθηση πως θα το επιτύγχαναν, αφού λίγα χρόνια πριν είχε δοθεί σε χρόνο μηδέν 1 δις $ στην Πολωνία. Στα πλαίσια αυτά, είχαν προτρέψει τον τότε πρόεδρο της Ρωσίας (Γέλτσιν) να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες όμως θα έπρεπε να χρηματοδοτηθούν από τις Η.Π.Α.

Εν τούτοις, η βοήθεια δεν εγκρίθηκε, επειδή το 1992 ήταν το έτος των εκλογών στις Η.Π.Α., στις οποίες ο Μ. Κλίντον θα νικούσε τον Τζ. Μπους τον πρεσβύτερο, με το σύνθημα «Είναι η Οικονομία ανόητε» –  με βάση το οποίο οι Η.Π.Α. αποφάσισαν να περιορίσουν τις δαπάνες τους, οπότε το ΔΝΤ δεν εισέβαλλε στη Ρωσία και ο Γέλτσιν δεν μπόρεσε να εφαρμόσει αυτά που είχε υποσχεθεί.

Πρόκειται προφανώς για το «μακράν» μεγαλύτερο λάθος των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ, το οποίο θα τους κοστίσει ενδεχομένως την παγκόσμια ηγεμονία – κάτι που διαφαίνεται ήδη σήμερα, στην «Ευρασιατική σκακιέρα». Οι αρχιερείς της δύναμης υποτίμησαν σημαντικά τις δυνατότητες ανάκαμψης της Ρωσίας, με δικές της δυνάμεις, με αποτελέσματα που δεν μπορούμε σήμερα να προσδιορίσουμε επακριβώς – ελπίζοντας ότι δεν θα είναι μοιραία για τον πλανήτη” (Klein με παρεμβάσεις).

.

Ανάλυση

Όπως έχουμε αναφέρει στα δύο πρώτα μέρη της ανάλυσης μας, όταν το ΔΝΤ προτείνει την επέμβαση του σε μία χώρα, θέλοντας δήθεν να τη βοηθήσει να ανταπεξέλθει με τα προβλήματα της, προσφέροντας δάνεια υπό όρους, πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός – κάτι που έχει αποδειχθεί από την ασιατική κρίση (1997), όπου το «Ταμείο» εκμεταλλεύθηκε τις οικονομικές αδυναμίες των χωρών που εισέβαλλε, για να τις λεηλατήσει.

Η επέμβαση του ΔΝΤ στις συγκεκριμένες χώρες παρομοιάστηκε με ένα συμβάν του τύπου «μαύρος κύκνος» – με ένα απρόβλεπτο γεγονός δηλαδή, το οποίο αλλάζει σημαντικά τις οικονομικές εξελίξεις. Αρκετοί όμως αναρωτιούνται εάν επρόκειτο πράγματι για κάτι τέτοιο, ή εάν ήταν μία προσεκτικά προσχεδιασμένη οικονομική επίθεση σε μία περιοχή, η οποία αναπτυσσόταν με γρήγορο ρυθμό – ένεκα του οποίου ορισμένες από αυτές τις χώρες είχαν ονομασθεί «τίγρεις».

Ας μην ξεχνάμε ότι, το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στην Ασία, η έκταση της οποίας υπολογίζεται στο 30% του πλανήτη – ενώ είναι πλούσια σε πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις οποίες «εποφθαλμιούν» οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Η «σύνθεση» αυτή αποτελεί συνήθως έναν μαγικό πόλο έλξης των κερδοσκόπων, των πάσης φύσεως μισθοφόρων, των τραπεζών, των οικονομικών συμβούλων, των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς επίσης των διεθνών οργανισμών.

Για να αποφευχθούν ανάλογες «επεμβάσεις» στο μέλλον, η Ιαπωνία είχε προτείνει το 2001 τη δημιουργία ενός επενδυτικού κεφαλαίου (fund), στο οποίο θα συμμετείχαν όλες οι ασιατικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και της Ρωσίας – έτσι ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί η περιοχή από το ΔΝΤ και το δολάριο.

Εν τούτοις, οι μαζικές πιέσεις που ασκήθηκαν από τις Η.Π.Α. στην Ιαπωνία (λόγω των εύλογων φόβων της υπερδύναμης όσον αφορά την ηγεμονική θέση της χώρας και του δολαρίου στον πλανήτη), είχαν σαν αποτέλεσμα να σταματήσει η συγκεκριμένη πρωτοβουλία – η οποία όμως ξεκίνησε στη Νότια Αμερική, όπως θα αναλύσουμε στο επόμενο κείμενο μας.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Η ΠΡΩΤΗ ΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Η πρώτη κρίση της περιοχής, η οποία όμως ποτέ δεν αναγνωρίσθηκε ως τέτοια από την Ευρώπη, «ελλόχευε» ήδη τη δεκαετία του 1970 – ενώ ξεκίνησε μετά το 1980, σαν επακόλουθο κυρίως της πετρελαϊκής κρίσης. Σε πολλές χώρες της Ασίας, μεταξύ των οποίων και στην Ινδονησία, δαπανήθηκε μεγάλο μέρος των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων – λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, το οποίο πληρωνόταν σε δολάρια (μετά από την «ηγεμονική συμφωνία» των Η.Π.Α. με τα αραβικά κράτη).

Το αποτέλεσμα της συναλλαγματικής στενότητας ήταν η αδυναμία αρκετών κρατών να ενισχύσουν και να επιδοτήσουν την εγχώρια αγορά τους – οπότε πολλές επιχειρήσεις αναζήτησαν ξένους δανειστές. Το γεγονός αυτό αύξησε τρομακτικά τα εξωτερικά χρέη των εταιριών της Ινδονησίας – με τα οποία μπορούσε να ανταπεξέλθει για δέκα περίπου χρόνια, με τις διαδοχικές υποτιμήσεις του νομίσματος της, έως ότου ξέσπασε η δεύτερη κρίση.

Την ίδια περίπου εποχή η Ιαπωνία υποχρεώθηκε από τις Η.Π.Α. να ανατιμήσει σημαντικά το νόμισμα της, με καταστροφικά επακόλουθα για τον εξαγωγικό της τομέα – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το χρηματιστήριο της, να σπάσει η φούσκα ακινήτων, καθώς επίσης να βυθιστεί σε μία τρομακτική ύφεση, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Εν τούτοις, η πρώτη μεγάλη κρίση της περιοχής μπόρεσε να αντιμετωπισθεί σε κάποιο βαθμό, αδυνατίζοντας όμως σημαντικά τις οικονομίες των περισσοτέρων χωρών – με αποτέλεσμα να τοποθετηθούν τα θεμέλια της δεύτερης.

.

Η ΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 1997   

Στις αρχές του Ιουλίου του 1997, ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ταϊλάνδη – με αποτέλεσμα τη ραγδαία υποτίμηση του νομίσματος της (για την οποία είχαν προετοιμασθεί κατάλληλα οι αμερικανοί κερδοσκόποι, επενδύοντας έγκαιρα στην πτώση του),  καθώς επίσης τη μαζική «απόδραση» των ξένων κερδοσκοπικών κεφαλαίων από τη χώρα.

Η κεντρική τράπεζα της Ταϊλάνδης, στην προσπάθεια της να ελέγξει την κατάσταση, χρησιμοποίησε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από τα συναλλαγματικά της αποθέματα – αγοράζοντας το νόμισμα της για να στηρίξει την ισοτιμία του. Δυστυχώς, οι προσπάθειες της απέτυχαν, με αποτέλεσμα να μην έχει τη δυνατότητα η χώρα να πληρώσει τις υποχρεώσεις της – τρείς μόλις εβδομάδες μετά το ξέσπασμα της κρίσης.

Στη συνέχεια, η κρίση εξαπλώθηκε με πολύ γρήγορο ρυθμό στις γειτονικές χώρες – όπως στην Ινδονησία, στην Ταιβάν και στη Ν. Κορέα. Η κυβέρνηση της Ινδονησίας, αδυνατώντας να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, αναγκάσθηκε να καταφύγει στο ΔΝΤ – το οποίο της δάνεισε 4 δις $, με στόχο τη σταθεροποίηση του εσωτερικού της, κυρίως δε την εξόφληση των ξένων πιστωτών. Φυσικά υπεγράφη ένα μνημόνιο (Letter of Intent – LOI) με τους αρχιερείς της Δύναμης, το οποίο έπρεπε να εφαρμοσθεί επακριβώς – με τις γνωστές απαιτήσεις, οι βασικότερες των οποίων ήταν οι αποκρατικοποιήσεις.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά το ΔΝΤ ανέλαβε τη (σκιώδη) διακυβέρνηση της χώρας – τοποθετώντας σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς επίσης στα υπουργεία «εποπτικές αρχές» (Supervisors). Το Φεβρουάριο του 1998, στο ζενίθ δηλαδή της χρηματοπιστωτικής, συναλλαγματικής και οικονομικής κρίσης της Ασίας, η νομισματική κερδοσκοπία εκτοξεύθηκε στα ύψη – όπου με ένα δολάριο, μπορούσε να αγοράσει κανείς περίπου 16.000 ρουπίες.

Στις διαδηλώσεις τώρα που ακολούθησαν εναντίον του ΔΝΤ, μεταξύ άλλων στη Νότια Κορέα, η οποία αντιμετώπιζε τεράστια οικονομικά προβλήματα λόγω της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής της αλληλεξάρτησης με τις άλλες χώρες, τα αρχικά του IMF (ΔΝΤ) οδήγησαν στο σύνθημα «I‘ M Fired» (με απέλυσαν).

Μία από τις πραγματικά «αξιοθαύμαστες» πράξεις του ΔΝΤ ήταν η πρόταση του να κλείσουν 16 τράπεζες της Ινδονησίας – με αποτέλεσμα να αποσύρουν μαζικά οι καταθέτες τα χρήματα τους σε χρόνο μηδέν, ενώ περί τα 5 δις $ διέφυγαν στο εξωτερικό.

Τα «καυτά αυτά χρήματα» που διέφυγαν αμέσως στο εξωτερικό, πίεσαν την ισοτιμία του νομίσματος της Ινδονησίας, ολοκληρώνοντας την καταστροφή και οδηγώντας 50 εκ. ανθρώπους (πληθυσμός στο γράφημα που ακολουθεί) κάτω από τα κατώτατα όρια της φτώχειας.

.

.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να υπενθυμίσουμε τα λόγια του προέδρου της Ινδονησίας το 2008, όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση και προσφέρθηκε το ΔΝΤ να βοηθήσει ξανά, δανείζοντας τη χώρα: “Δεν πρόκειται να υποταχθούμε ποτέ πια στο «σχήμα» του ΔΝΤ, για να αντιμετωπίσουμε την κρίση“.

Η Ινδονησία πλήρωσε την τελευταία δόση των οφειλών της στο ΔΝΤ το 2004 – πέντε ολόκληρα χρόνια πριν από τη λήξη της. Με ανάλογο τρόπο συμπεριφέρθηκε και η Sri Lanka, η οποία υποχρέωσε το ΔΝΤ να κλείσει τα γραφεία του στην πρωτεύουσα της.

.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΑ ΚΡΙΣΗΣ

Λίγο αργότερα, τα περισσότερα κράτη της περιοχής υποχρεώθηκαν να καταφύγουν στη «βοήθεια» του ΔΝΤ, για να αποφύγουν τη χρεοκοπία (στάση πληρωμών). Οι «πραιτοριανοί» των συνδίκων του διαβόλου, οι οποίοι κατέφθασαν στις ασιατικές χώρες, χρησιμοποίησαν για την καταπολέμηση της κρίσης τις ίδιες μεθόδους, τις οποίες είχαν δοκιμάσει στο Μεξικό – κατά τη διάρκεια της εκεί κρίσης.

Η κρίση όμως του Μεξικού είχε εντελώς διαφορετικές αιτίες, αφού οφειλόταν κυρίως στη «χαλαρή» νομισματική και οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του (διαρκή, μεγάλα ελλείμματα προϋπολογισμών κλπ), η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, τη μαζική φοροδιαφυγή, την τεράστια  διαφθορά της πολιτικής εξουσίας, καθώς επίσης την υπερβολική αύξηση του δημοσίου χρέους (κάτι ανάλογο δηλαδή, όσον αφορά τη διαφθορά μόνο, με αυτό που συνέβη στην Ελλάδα).

Η ανεύθυνη αυτή πολιτική της διεφθαρμένης ηγεσίας του Μεξικού, είχε δημιουργήσει έναν υπερπληθωρισμό, ο οποίος απειλούσε να καταστρέψει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όλη τη χώρα.

Το ΔΝΤ έθεσε σαν προϋπόθεση για την παροχή δανείων προς την κυβέρνηση του Μεξικού, τον άμεσο περιορισμό των δημοσίων δαπανών, το «πάγωμα» των μισθών, καθώς επίσης τη λήψη αντιπληθωριστικών μέτρων – ουσιαστικά με εγγύηση την παραγωγή πετρελαίου του Μεξικού, από το οποίο εξασφάλισαν ο Η.Π.Α. μεγάλες ποσότητες, σε εξαιρετικά συμφέρουσες τιμές

Από τις εισαγωγές αυτές εξοφλήθηκε στην πραγματικότητα, πολλαπλά φυσικά, το ΔΝΤ – ενώ έκτοτε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της χώρας (γράφημα), όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες που λεηλατήθηκαν από το ΔΝΤ (Τουρκία, Βραζιλία κλπ.) παραμένει αρνητικό, προκαλώντας διαδοχικές κρίσεις.

.

.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Το ΔΝΤ λοιπόν αποφάσισε να εφαρμόσει την ίδια πολιτική στην κρίση της Ασίας – ανάλογη δηλαδή με αυτήν του Μεξικού, παρά το ότι οι αιτίες εδώ ήταν εντελώς διαφορετικές. Αναλυτικότερα, οι χώρες της περιοχής (Ινδονησία, Ταιβάν, Ν. Κορέα κλπ) είχαν υποχρεωθεί από τις Η.Π.Α. στις αρχές της δεκαετίας του ’90 (ασκήθηκαν τεράστιες πολιτικές πιέσεις εκ μέρους της υπερδύναμης), να καταργήσουν όλους τους νόμους, οι οποίοι εμπόδιζαν την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων. Ουσιαστικά λοιπόν οι Η.Π.Α. επέβαλλαν τις δέκα εντολές του κεφαλαίου, «απελευθερώνοντας» εντελώς τις τοπικές χρηματαγορές.

Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική επέλαση των βραχυπρόθεσμων κερδοσκοπικών κεφαλαίων στις ασιατικές χώρες, με στόχο την εξασφάλιση άμεσων και υπερβολικών κερδών. Τα κεφάλαια αυτά κατέστρεψαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τις οικονομίες όλων των χωρών, στις οποίες εισέβαλλαν αφού, αντί να χρηματοδοτούν μακροπρόθεσμα βιομηχανικές και λοιπές επενδύσεις, με λογικά κέρδη, αναζητούσαν τη γρήγορη και υπερβολική κερδοσκοπία.

Έτσι δημιούργησαν τεράστιες κερδοσκοπικές φούσκες στην περιοχή – ειδικά στο χώρο της ακίνητης περιουσίας οι οποίες, όταν «έσπασαν», παρέσυραν τις οικονομίες όλων των χωρών στην καταστροφή (ουσιαστικά κάτι ανάλογο συνέβη στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, οδηγώντας τον ιδιωτικό τομέα τους στην υπερχρέωση).

Οι ασιατικές λοιπόν «τίγρεις» αναγκάσθηκαν να ζητήσουν τελικά τη «βοήθεια» των πυροσβεστών του ΔΝΤ – οι οποίοι βέβαια εργαζόταν προς όφελος της χώρας, η οποία προκάλεσε τις πυρκαγιές. Φυσικά το «ταμείο» αντέδρασε θετικά στην αρχή, παρέχοντας τα δάνεια που του ζητήθηκαν – αφού ο πραγματικός σκοπός του ήταν να προστατεύσει από τη χρεοκοπία τα επενδυτικά κεφάλαια, τους ιδιώτες κερδοσκόπους δηλαδή (κυρίως αμερικανούς), οι οποίοι είχαν επενδύσει τεράστια ποσά στην ασιατική φούσκα των ακινήτων, «στοιχηματίζοντας» στη συνέχεια στο «σπάσιμο» της, το οποίο θα προκαλούσε τη ραγδαία υποτίμηση των νομισμάτων τους (όπως για παράδειγμα ο G.Soros, ο οποίος πουλούσε ανοιχτά το νόμισμα της Ινδονησίας, οδηγώντας την στη χρεοκοπία).

Συνεχίζοντας, τα πρώτα δάνεια δόθηκαν, σε συμφωνία με το ΔΝΤ, με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν από τις κυβερνήσεις της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης και της Ν. Κορέας, για την εξόφληση των ξένων κερδοσκόπων. Αμέσως μετά, αφού εξοφλήθηκαν δηλαδή οι «δυτικοί» κερδοσκόποι, ακολούθησε η «θεραπεία-σοκ», με την υποχρέωση των τοπικών πληθυσμών σε μία καταστροφική  υφεσιακή πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου.

Οι μισθοί κατακρεουργήθηκαν, οι δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία κλπ. περιορίσθηκαν στο ελάχιστο και τα δάνεια προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σταμάτησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου – όπως ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα μας, τα τελευταία χρόνια.

Από τη Ν. Κορέα μέχρι την Ινδονησία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων έχασαν τις θέσεις απασχόλησης τους, οδηγούμενοι στην ανεργία, ενώ απαγορεύθηκε στα κράτη να προσφέρουν οποιουδήποτε είδους βοήθεια στους πληγέντες Πολίτες τους. Πολλά σχολεία έκλεισαν, τα φάρμακα στα νοσοκομεία τελείωσαν, οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, η εγκληματικότητα ξεπέρασε ακόμη και την πιο νοσηρή φαντασία, ενώ η πείνα και η έλλειψη τροφής έφτασαν στο απροχώρητο.

Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας τάξης, η οποία ανήκε στους κερδισμένους της προηγούμενης δεκαετίας, έπαψε πια να υπάρχει – με οδυνηρά επακόλουθα για τις τοπικές κοινωνίες και τη δημοκρατία.

Όπως πάντα, αυτοί που πλήρωσαν τα περισσότερα ήταν τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ενώ η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας (ακίνητα, οικόπεδα κλπ), μέσω της υπερβολικής φορολόγησης, όπως συμβαίνει σήμερα στον ευρωπαϊκό Νότο, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις «αποκρατικοποιήθηκαν», καταλήγοντας στην ιδιοκτησία των ξένων πολυεθνικών σε τιμές ευκαιρίας, το κόστος ζωής εκτινάχθηκε στα ύψη, ενώ η δημόσια περιουσία περιήλθε στα χέρια των εισβολέων – πάντοτε με νομιμοφανείς, απόλυτα διαφανείς διαδικασίες.

Η επέλαση του ΔΝΤ δεν είχε τελικά να ζηλέψει τίποτα, σε σχέση με τη διεξαγωγή ενός συμβατικού πολέμου – αφού άφησε ανθρώπινα ερείπια στο πέρασμα της και κοινωνίες που δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθουν, από το σοκ της απόλυτης εξαθλίωσης και της καταστροφής.

Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Ασίας δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τους αιμοχαρείς μισθοφόρους των τοκογλύφων, οι οποίοι δεν έχουν κανενός είδους ηθικούς φραγμούς, όταν «εκτελούν» τις απίστευτες εντολές της «σκιώδους» ηγεσίας τους.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι δύστυχοι Πολίτες της Ουκρανίας σήμερα, έχοντας υποφέρει στο παρελθόν, θεωρούν ως «λέμβο σωτηρίας» μέσα στην καταιγίδα που βιώνουν τη βοήθεια του ΔΝΤ – το οποίο κρύβεται πλέον πίσω από την ΕΕ και τη Γερμανία, θέλοντας να μη φανεί το αποκρουστικό του πρόσωπο.

Στα πλαίσια αυτά, παρά το ότι βλέπουν την πραξικοπηματική κατάληψη της κυβέρνησης τους από ακροδεξιές οργανώσεις, τις οποίες «βαφτίζουν» εθνικιστικές ή πατριωτικές, «ωραιοποιώντας» τες για να διατηρήσουν την ελπίδα τους για το μέλλον, δεν συνειδητοποιούν τι ακριβώς τους περιμένει – ενώ δεν δίνουν την απαιτούμενη σημασία στην αμερικανική προπαγάνδα, αν και υπάρχουν αδιάψευστα στοιχεία.

.

.

Ειδικότερα, παρά την αποκάλυψη της απόρρητης τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ του υπουργού εξωτερικών της Εσθονίας με την υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ (σύμφωνα με την οποία πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές που σκότωσαν δεκάδες διαδηλωτές και αστυνομικούς, πυροβολώντας αδιάκριτα στο συγκεντρωμένο στην πλατεία του Κιέβου πλήθος, βρισκόταν κάποιος από το νέο κυβερνητικό συνασπισμό), δεν υπήρξε καμία αντίδραση.

“Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι, η νέα κυβέρνηση δεν θέλει να ερευνήσει τι ακριβώς συνέβη – οπότε η υποψία πως πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές κρύβεται κάποιος από τους «εταίρους» της νέας κυβέρνησης γίνεται ακόμη μεγαλύτερη”, τόνισε στην υποκλαπείσα τηλεφωνική συνομιλία του, η οποία δεν διαψεύσθηκε, ο υπουργός της Εσθονίας, γνωστός για τα «φιλογερμανικά και αντιρωσικά» του αισθήματα.

Τα γεγονότα αυτά μας θυμίζουν τη δολοφονία των τριών Ελλήνων (Μαρφίν) κατά τη διάρκεια της πρώτης και μοναδικής μεγάλης διαδήλωσης στην Αθήνα, εναντίον των αρχιερέων της Δύναμης και του σκότους.

Δυστυχώς οι Ουκρανοί, τυφλωμένοι από το μίσος τους για τη Ρωσία (δικαίως ή αδίκως δεν είναι εδώ το θέμα μας), δεν διακρίνουν τον κίνδυνο – έναν κίνδυνο που οφείλει να μας απασχολήσει όλους, αφού όλα όσα συμβαίνουν εκεί μοιάζουν τρομακτικά με αυτά που προηγήθηκαν του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.

.

Σχετικά άρθρα:

– Η Ευρασιατική σκακιέρα (α)

– Η Ευρασιατική σκακιέρα (β)

– Οι αρχιερείς της δύναμης (δ)