Περαιτέρω, οφείλει να αναρωτηθεί κανείς κάτω από ποιές προϋποθέσεις αυξάνονται οι επενδύσεις, οι οποίες οδηγούν στην ανάπτυξη. Μία από τις ενδεχόμενες απαντήσεις θα ήταν ότι, οι επενδύσεις κλιμακώνονται, όταν αυξάνονται τα κέρδη των επιχειρήσεων – γεγονός που όμως απαιτεί αφενός μεν τη μείωση των μισθών, αφετέρου τον περιορισμό του υπολοίπου κόστους εργασίας, καθώς επίσης των φορολογικών συντελεστών επί των κερδών.
Στην περίπτωση αυτή όμως η ζήτηση παραμένει χαμηλή, οπότε η μειωμένη κατανάλωση οδηγεί στον περιορισμό των κερδών των επιχειρήσεων, παρά τις μεγάλες διευκολύνσεις που τυχόν τους παρέχονται – οπότε δεν αυξάνονται οι επενδύσεις αλλά, αντίθετα, μειώνονται.
Επομένως η ανάπτυξη, η οποία προϋποθέτει τις επενδύσεις που με τη σειρά τους στηρίζονται στην αύξηση της ζήτησης (κατανάλωση), απαιτεί πριν από κάθε τι άλλο τις αυξήσεις των μισθών – ειδικά εκείνων των κοινωνικών ομάδων, οι οποίες αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους.
Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνεται η πορεία του κόστους εργασίας στην Ελλάδα – η οποία, εάν δεν αντιστραφεί, θα οδηγήσει την πατρίδα μας στη χρεοκοπία, όσο πακέτα στήριξης και αν λάβει από την Ευρώπη.
.
Το κόστος εργασίας στην Ελλάδα
.
Όσον αφορά τώρα την Ευρωζώνη και ειδικά τη Γερμανία, στα πλεονάσματα του εμπορικού ισοζυγίου της οποίας οφείλονται οι ευρωπαϊκές (αλλά και οι παγκόσμιες) ασυμμετρίες, εάν δεν διορθωθεί έγκαιρα το λάθος, οι μικρότερες από την παραγωγικότητα δηλαδή αυξήσεις των μισθών, το κοινό νόμισμα θα καταρρεύσει – με μία επιταχυνόμενη πορεία, ανάλογη με τις μειώσεις των μισθών στο Νότο, οι οποίες προκαλούν έναν καταστροφικό αποπληθωρισμό.
Η Γερμανία λοιπόν οφείλει να συμπεριφερθεί στο συγκεκριμένο τομέα όπως η Ιαπωνία – η οποία κατανόησε επιτέλους πως όσα προγράμματα αυξημένης ρευστότητας και αν υιοθετήσει, δεν πρόκειται να βγει από το τέλμα, χωρίς την παράλληλη αύξηση των αμοιβών των εργαζομένων.
Οι Η.Π.Α. αντίθετα φαίνεται να συνειδητοποιούν το πρόβλημα – αφού, σύμφωνα με τα ΜΜΕ της χώρας, ο πρόεδρος σχεδιάζει να αυξήσει το βασικό μισθό των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς επίσης όλων όσων εργάζονται κατ’ εντολή της κυβέρνησης, στα 10,10 $ από 7,25 $ σήμερα.
Έχει βέβαια αναφερθεί ήδη στο πρόβλημα των εισοδηματικών ανισοτήτων, το οποίο θεωρεί ως το σημαντικότερο για την οικονομία της χώρας – αν και δεν μπορεί να αυξήσει το βασικό μισθό όλων των εργαζομένων, αφού δεν συμφωνεί το Κογκρέσο. Την ίδια στιγμή οι κερδοσκόποι στοιχηματίζουν εναντίον της χώρας τους – όπως ο G.Soros, ο οποίος έχει διπλασιάσει τα χρήματα που «επενδύει» στην πτώση του βασικού αμερικανικού δείκτη S&P, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί:
.
.
Επιστρέφοντας στην Ιαπωνία ο πρωθυπουργός της, σε άρθρο που δημοσίευσε, ανέφερε ότι εξεπλάγη όταν είδε για πρώτη φορά τις στατιστικές που αφορούν τα επίπεδα μισθών – διαπιστώνοντας ότι μειώνονταν ετήσια από το 2000, με μέσον όρο 0,8%. Σύγκρινε δε την εξέλιξη τους με τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία, όπου οι ονομαστικοί μισθοί αυξάνονταν με μέσο ρυθμό 3,3% – επίσης με τη Γαλλία (2,8%).
Σε απόλυτα νούμερα, οι μισθωτοί στην Ιαπωνία έλαβαν συνολικά μικτές αμοιβές ύψους 279 τρις γεν το 1997 – ενώ μόλις 244,7 τρις γεν το 2012. Ουσιαστικά λοιπόν απώλεσαν 34,3 τρις γεν αγοραστική δύναμη μέσα στα τελευταία 15 έτη – περισσότερα δηλαδή από το ετήσιο ΑΕΠ της Δανίας, της Μαλαισίας ή της Σιγκαπούρης. “Μόνο εάν αντιστρέψουμε την τάση θα καταφέρει η οικονομία της Ιαπωνίας να αναπτυχθεί“, δήλωσε χαρακτηριστικά.
Αντίθετα, οι επιχειρήσεις της χώρας ευρίσκονται σε πολύ καλή θέση, όσον αφορά τα ίδια κεφάλαια τους – αφού 20 χρόνια πριν αποτελούσαν το 20% των συνολικών κεφαλαίων, έναντι 30% στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α., με αποτέλεσμα να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις τράπεζες. Σήμερα τα ίδια κεφάλαια των ιαπωνικών επιχειρήσεων έχουν ξεπεράσει το 30%, ευρισκόμενα στα ίδια επίπεδα με τις Η.Π.Α.
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ συμπληρώνοντας τον πρωθυπουργό ότι, η ανεργία είναι μεν πολύ χαμηλή στην Ιαπωνία (3,7%), αλλά το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων, ειδικά των νεοπροσληφθέντων, είναι συμβασιούχοι – αμειβόμενοι μόλις με το 33% των χρημάτων αυτών που δουλεύουν κανονικά!
Εκτός αυτού, πολλοί αμφιβάλλουν σχετικά με τη δυνατότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να αυξήσουν σημαντικά τους μισθούς – γεγονός που θα επηρεάσει σίγουρα τα σχέδια αύξησης της εσωτερικής κατανάλωσης του πρωθυπουργού. Επί πλέον, η αύξηση του ΦΠΑ από το 5% στο 8% θα περιορίσει την κατανάλωση στους επόμενους μήνες – αφού πολλοί Ιάπωνες αγοράζουν σήμερα περισσότερα προϊόντα, για να καλύψουν τις μελλοντικές ανάγκες τους με φθηνότερες τιμές.
Επομένως, είναι ακόμη πολύ ενωρίς για να θεωρηθεί ως επιτυχημένο το εξαιρετικά επικίνδυνο ιαπωνικό πείραμα – πόσο μάλλον όταν ο ρυθμός ανάπτυξης το 2013 ήταν μόλις 0,3% παρά τις ελπίδες της κυβέρνησης για διπλασιασμό του.
