Οι υποσχετικές αυτές, τα πιστωτικά σημειώματα καλύτερα, θα πρέπει να γίνονται δεκτά από το δημόσιο της εκάστοτε χώρας, για την πληρωμή (διακανονισμό) των φορολογικών υποχρεώσεων του ιδιωτικού τομέα, στην ονομαστική τους τιμή – αποτελώντας κατά κάποιον τρόπο μία «τιτλοποίηση» των μελλοντικών κρατικών εσόδων.
Θα μπορούσαν φυσικά να διανέμονται σε ηλεκτρονική μορφή στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δικαιούχων (επιχειρήσεων και νοικοκυριών), μέσω ενός κρυπτογραφημένου και ασφαλούς συστήματος (όπως αυτό των Bitcoins). Επίσης, θα μπορούσαν να αποστέλλονται ως πιστοποιητικά, σε ονομαστικές αξίες των 50 € ή 100 €, έτσι ώστε να διευκολύνονται οι συναλλαγές του ιδιωτικού τομέα. Προφανώς δε θα είναι υποχρεώσεις του δημοσίου, άτοκες όμως, ισοδύναμες με εκπτώσεις μελλοντικών φόρων.
Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση, η οποία θα εξοικονομεί μεγάλες ποσότητες χρημάτων, θα μπορεί να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις (διάγραμμα) – εγκαταλείποντας την καταστροφική πολιτική λιτότητας, χωρίς να χρειαστεί να εξέλθει από την Ευρωζώνη.
.
Κρατικές Δαπάνες Ελλάδας.
(*Πατήστε στο διάγραμμα για μεγέθυνση)
.
Η ενέργειες αυτές θα μπορούσαν βέβαια να θεωρηθούν ως παραβάσεις του συμφώνου σταθερότητας (έλλειμμα 3%), όπου όμως δύσκολα θα επιβαλλόταν πρόστιμο από την Κομισιόν – αφού τόσο η Γερμανία, όσο και η Γαλλία έχουν παραβιάσει πολλές φορές το σύμφωνο στο παρελθόν.
Σε κάθε περίπτωση, με τον τρόπο αυτό θα εξασφαλιζόταν η δυνατότητα να δοθούν δημοσιονομικά κίνητρα, τα οποία θα αναθέρμαιναν την οικονομική δραστηριότητα – οπότε θα αυξάνονταν τα έσοδα του δημοσίου, θα περιοριζόταν τα ελλείμματα και θα μειωνόταν το χρέος ως προς το ΑΕΠ, λόγω κυρίως της αύξησης του ΑΕΠ.
Θα μπορούσαν βέβαια να υπάρξουν επιπλοκές από τη συγκεκριμένη μέθοδο, όσον αφορά την υπερβολική αύξηση του πληθωρισμού, την απαραίτητη βελτίωση της είσπραξης και ισότιμης κατανομής των φόρων, τη μη υιοθέτηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, την ενδεχόμενη σπατάλη του δημοσίου κλπ..
Υπάρχουν πολλές δυνατότητες όμως να αντιμετωπισθούν με επιτυχία, όπως θα αναφέρουμε σε επόμενο άρθρο μας – ενώ πρέπει να σταματήσει αμέσως η υπερβολική φορολόγηση των Ελλήνων, η εξαθλίωση, η λεηλασία τους, η δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας, καθώς επίσης η εκποίηση της δημόσιας – ενέργειες που μας οδηγούν στη χρεοκοπία και στην έξοδο από τη Ευρωζώνη, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα.
.
Υστερόγραφο: Η παραπάνω πρόταση, έτσι όπως έχει περίπου διατυπωθεί (Parenteau), δεν είναι φυσικά καινούργια – πόσο μάλλον όταν τα «πιστωτικά φορολογικά σημειώματα» χρησιμοποιούνται ευρέως από τις Πολιτείες των Η.Π.Α. (ενώ είναι ίσως συμπληρωματική στο «ανεξάρτητο νόμισμα» του ιδιωτικού τομέα – ανάλυση). Έχει δε το πλεονέκτημα να μην απαιτεί τη συνεργασία ή την έγκριση των άλλων χωρών της Ευρωζώνης, της ΕΚΤ ή του ΔΝΤ – ούτε μία κεντρική δημοσιονομική ή νομισματική κρατική υπηρεσία.
Περαιτέρω, δεν πρόκειται για την «εκτύπωση» νέων χρημάτων, ενώ τα σημειώματα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους ιδιώτες, για τη διεκπεραίωση των μεταξύ τους συναλλαγών. Οι κυβερνήσεις βέβαια έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα που εξοικονομούν με τον τρόπο αυτό είτε για την εξυπηρέτηση των δημοσίων χρεών τους, χωρίς να εκποιούν την κρατική περιουσία, είτε για τη διενέργεια επενδύσεων – έτσι ώστε να μην μένουν αχρησιμοποίητοι παραγωγικοί πόροι, οι οποίοι αποτελούν μία μορφή σπατάλης. Επίσης για την ενίσχυση των αδύναμων εισοδηματικών τάξεων, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά εξαθλιωθεί (ιδιωτικός τομέας), από την εγκληματική κατάρρευση των αμοιβών.
Εάν δε «παραχθούν» ποσότητες ανάλογες του μεγέθους της καταβολής φόρων, με κάποια ορισμένα όρια, δεν πρόκειται να δημιουργήσουν σημαντικές πληθωριστικές πιέσεις – ενώ τυχόν υποτίμηση τους στην ελεύθερη αγορά θα είναι σίγουρα κατά πολύ χαμηλότερη της εισαγωγής μίας νέας ή μίας παράλληλης δραχμής,
Προφανώς θα υπήρχαν αντιδράσεις εκ μέρους της Γερμανίας και των δανειστών της πατρίδας μας. Εν τούτοις, είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε αυτή τη λύση ή κάποιες άλλες, αρκεί να μην απαγορεύονται από τους κανόνες που διέπουν τη νομισματική ένωση.
Άλλωστε είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε λύσεις για το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας και της ύφεσης, αποφεύγοντας να καταστρέψουμε το κοινωνικό κράτος – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν πρέπει να γίνουν οι απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές (λειτουργικό, δίκαιο φορολογικό πλαίσιο, καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, μηδενισμός της φοροδιαφυγής, με την παράλληλη μείωση των φόρων κοκ.).
Χρειάζεται βέβαια μία θαρραλέα, επαρκής και ικανή κυβέρνηση, η οποία να μπορεί να φέρει εις πέρας αυτού του είδους τις αλλαγές. Έντιμα αλλά αποφασιστικά, χωρίς να εκλιπαρεί για διαγραφές χρέους – «ή μη μόνο» την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
