Στη στροφή του διαβόλου – Σελίδα 2 – The Analyst

Στη στροφή του διαβόλου

63 total views, 3 views today

Η αδυναμία αντιμετώπισης του αποπληθωρισμού από τις κεντρικές τράπεζες φαίνεται και από το παράδειγμα της Ιαπωνίας σήμερα – όπου το παρακάτω γράφημα αποτυπώνει λακωνικά όλες τις αποτυχίες της Τράπεζας της Ιαπωνίας (BoJ).

.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
Από αριστερά προς τα δεξιά (και εν συνεχεία κάτω)

1. Παρά τις προσπάθειες της κεντρικής Τράπεζας, στη προσπάθειά της για χρηματοδότηση της κατανάλωσης σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά… (Διάγραμμα 1: Ισολογισμός της Τράπεζας της Ιαπωνίας BoJ σε δις Υεν),2. …η ανάπτυξη στην Ιαπωνία έχει μειωθεί στους πρόσφατους μήνες… (Διάγραμμα 2: Διαφορά ανά τρίμηνο του ρυθμού ανάπτυξης),

3. …και οι εγχώριες Τράπεζες είναι εγκλωβισμένες με περισσότερες καταθέσεις από όσο μπορούν να δανείσουν (Διάγραμμα 3: Καταθέσεις & CDs / μαύρη γραμμή, Δάνεια / κόκκινη γραμμή),

4. Ένα μεγάλο μέρος των κρατικών ομολόγων της Ιαπωνίας, βρίσκεται στα χέρια των εγχώριων Τραπεζών… (Διάγραμμα 4: Κάτοχοι κρατικών ομολόγων – Ξένοι (γκρι), Λοιποί εγχώριοι κάτοχοι (κίτρινο), κεντρική Τράπεζα (ροζ), εγχώριες Τράπεζες (κόκκινο),

5. …σε αντίθεση με την Αμερική, όπου οι Τράπεζες κατέχουν ελάχιστα κρατικά ομόλογα (Treasury)… (Διάγραμμα 5),

6. …ενώ οι Τράπεζες τη Ιαπωνίας ελάχιστα δανείζουν στην πραγματική οικονομία, αφού η ζήτηση είναι ελάχιστη για δάνεια, ενώ τα αποθεματικά στην κεντρική Τράπεζα αυξάνουν σε αναλογία (Διάγραμμα 6: Εγχώριες Τράπεζες της Ιαπωνίας που κατέχουν κρατικά ομόλογα / κόκκινο, αποθεματικές καταθέσεις στην Τράπεζα της Ιαπωνίας / μαύρο.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

 

.

Σε γενικές γραμμές, το μεγάλο πρόβλημα επικεντρώνεται στο ότι, οι τράπεζες δυσκολεύονται να δανείσουν δωρεάν (χωρίς τόκο) χρήματα, ελλείψει οφειλετών – με αποτέλεσμα να καταρρέει η πραγματική οικονομία, παράλληλα με τη δημιουργία τεράστιων, εξαιρετικά επικίνδυνων υπερβολών (φούσκες) στα χρηματιστήρια.

Συμπερασματικά λοιπόν, σε περιόδους αποπληθωρισμού οι κεντρικές τράπεζες, αδυνατώντας να μειώσουν το επιτόκιο δανεισμού κάτω από το μηδέν, δεν μπορούν να αντιδράσουν – ενώ οι επιχειρήσεις, προβλέποντας πτώση του τζίρου τους λόγω της μείωσης των τιμών, οπότε δυσκολίες στην αποπληρωμή των δανείων τους, δεν επενδύουν και δεν δανείζονται.

 .

Συμπέρασμα

Ένα κράτος οφείλει να ενεργήσει όσο καλύτερα μπορεί, για να αποφύγει τον αποπληθωρισμό – γεγονός που δυστυχώς δεν συμβαίνει στην Ευρώπη, επειδή η Γερμανία επιβάλλει τη μείωση των μισθών και των τιμών, με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Έτσι οδηγούνται όλες οι χώρες στην παγίδα, αφού οι πιστώσεις γίνονται ακριβές και η ανάπτυξη επιβραδύνεται.

Ειδικότερα, με μία πρώτη ματιά, φαίνεται λογική η μείωση των μισθών και των τιμών κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο – αφού αυξανόταν με ρυθμό μεγαλύτερο της παραγωγικότητας, έως το 2008. Η υπόθεση αυτή είναι όμως λανθασμένη – επειδή ξεκινάει από ένα «κρίσιμο λάθος», σύμφωνα με το οποίο το παρελθόν και το μέλλον συμπεριφέρνονται συμμετρικά μεταξύ τους. Ουσιαστικά λοιπόν νομίζει κανείς ότι, μπορεί να διορθώσει τα σφάλματα του βάζοντας την «όπισθεν» σε ένα αυτοκίνητο, το οποίο βρίσκεται πια σε μία απότομη κατηφόρα, πλησιάζοντας σε μία επικίνδυνη «στροφή του διαβόλου».

Ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο – πόσο μάλλον όταν οι συμπεριφορές των ανθρώπων, σε ένα τέτοιο σύστημα. προσδιορίζονται κυρίως από τις μελλοντικές τους προσμονές. Επομένως, εάν οι επιχειρήσεις προβλέπουν πτώση των τιμών, δεν προσλαμβάνουν και δεν επενδύουν – ενώ οι καταναλωτές δεν αγοράζουν τίποτα περισσότερο, από τα απολύτως απαραίτητα, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να καταρρέει η οικονομία.

Η ιδανική λύση σε μία ενωμένη Ευρωζώνη θα ήταν προφανώς η αύξηση των μισθών των πλεονασματικών χωρών (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), έτσι ώστε να αναπτυχθεί η εσωτερική αγορά τους – κυρίως με την κατανάλωση εισαγομένων προϊόντων από τις ελλειμματικές χώρες, οπότε θα αυξανόταν οι εξαγωγές τους, ενώ θα περιορίζονταν τα ελλείμματα και τα χρέη τους.

Εν τούτοις, δεν φαίνεται δυστυχώς μία τέτοια πρόθεση στον ορίζοντα – οπότε, ο πιθανολογούμενος αποπληθωρισμός θα οδηγήσει την Ευρώπη στα όρια της, εάν όχι στην ανεξέλεγκτη διάλυση.

Εκτός αυτού, θα προκαλέσει εκείνες τις τρομακτικές πολιτικές εξελίξεις, τις οποίες έχουμε βιώσει συχνά στο παρελθόν: οδηγώντας την ήπειρο μας στον εθνικισμό, στο μιλιταρισμό, στο ρατσισμό, στο φασισμό, στις διακρατικές αντιπαλότητες και στους εσωτερικούς εμφυλίους πολέμους πολλαπλών μετώπων.