ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑΣ – The Analyst

ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑΣ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Υπουργός της κυβέρνησης κατηγορείται ως «οικονομικός δολοφόνος» – απλά και μόνο επειδή είχε την ειλικρινή κυνικότητα να τονίσει ψευδόμενος ότι, αυτός αποφασίζει για τις απολύσεις.

Κατηγορείται επίσης για άγνοια, όσον αφορά το αντικείμενο του υπουργείου του – όταν όλοι γνωρίζουν πλέον ότι, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έλλειψη γνώσεων των πολιτικών είναι προτέρημα στις σημερινές συνθήκες, επειδή «διευκολύνει τα μέγιστα» την υποταγή τους στις εντολές της Τρόικας.

Κατά παράδοξο τρόπο βέβαια, το μόνο που εφαρμόζει απαρέγκλιτα ο υπουργός, επιτυχημένα προφανώς με κριτήριο την εξαιρετική πολιτική του καριέρα, είναι αυτό, για το οποίο δεν τον κατηγορεί κανείς: τον «κανόνα νούμερο δύο» των τσαρλατάνων – όπου η λέξη δεν είναι καθόλου υποτιμητική, αφού συνιστά μία από τις «κυρίαρχες» ανθρώπινες δεξιότητες, με μεγάλη ιστορία.

Σύμφωνα με τον «κανόνα νούμερο δύο», για να αποκτήσει κανείς πιστούς οπαδούς ή φανατικούς  εκλογείς, οφείλει να δίνει κυρίως έμφαση στο οπτικό, καθώς επίσης στο αισθησιακό στοιχείο – εις βάρος του διανοητικού.

Ο καλύτερος δε τρόπος για τη σωστή εφαρμογή του κανόνα, είναι η θεατρικότητα, η συχνή παρουσία στα ΜΜΕ ή άλλα παρόμοια τεχνάσματα – με την έννοια ότι έτσι προσελκύεται περισσότερη προσοχή. Όσον αφορά τους οπαδούς, με τη βοήθεια των τεχνασμάτων αυτών, δεν βλέπουν την ενδεχόμενη γελοιότητα των ιδεών – ή τα όποια αβυσσαλέα κενά στο σύστημα των προσωπικών πεποιθήσεων.

Εν μέρει βέβαια τηρείται από τον συμπαθέστατο υπουργό και ο «κανόνας νούμερο δύο», σύμφωνα με τον οποίο πρέπει να είναι κανείς ασαφής και απλός – δυστυχώς όχι απαρέγκλιτα, με λάθη δηλαδή, όπως τεκμηριώνεται από την αδικαιολόγητη σαφήνεια του στο θέμα των απολύσεων των γιατρών.

Στο θέμα αυτό πέτυχε να ελκύσει την προσοχή, όπως απαιτείται, αλλά με πράξεις – ενώ ο κανόνας αναφέρει ρητά ότι, οι πράξεις πρέπει να αποφεύγονται, επειδή είναι σαφείς και ερμηνεύονται εύκολα. Οφείλουν λοιπόν να επιλέγονται πάντοτε τα κενά λόγια, λόγω του ότι είναι ασαφή και με ευχάριστο τρόπο «παραπλανητικά» – ειδικά επειδή κανένας δεν θέλει να ακούει οδυνηρές αλήθειες.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να τονίσουμε ότι, το να προαχθεί κανείς σε υπουργό, ισοδυναμεί με την απόκτηση ενός σημαντικότατου πτυχίου. Πόσο μάλλον αφού απαιτούνται πάρα πολλά χρόνια προσπαθειών κάθε είδους – περισσότερα από αυτά για ένα διδακτορικό ή άλλο υψηλότερο επιστημονικό δίπλωμα.

Από την άλλη πλευρά τώρα, ολόκληρη σχεδόν η ελληνική Πολιτική, τόσο η συμπολιτευόμενη, όσο και η αντιπολιτευόμενη, έχει επικεντρωθεί στον «κανόνα νούμερο πέντε» των διεθνών τσαρλατάνων:

στη δημιουργία μίας δυναμικής του «Εμείς-Εναντίον-Αυτών», με βάση την οποία οι εκάστοτε εκλογείς τους πιστεύουν ότι, είναι μέλη ενός «αποκλειστικού (exclusive) κλαμπ» – ενωμένοι με τα δεσμά των κοινών σκοπών.

Στην περίπτωση της Ελλάδας,  «Υπέρ ή κατά των μνημονίων» – ενώ παράλληλα τείνει να δρομολογηθεί ένα επόμενο «διπολικό» μέτωπο: «Υπέρ ή κατά του ευρώ».

«Είναι όμως δυνατόν να μπορεί κανείς τόσο εύκολα, τόσο απλά, να ξεγελάει τους περισσότερους ανθρώπους, τις περισσότερες φορές;» αναρωτιέται εύλογα κανείς.

Απαντώντας στο ερώτημα έμμεσα, θα παραθέσουμε το γνωστό ίσως σε κάποιους παράδειγμα της κουκουβάγιας – από το οποίο οφείλουμε μόνοι μας να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Μια φορά και έναν καιρό, μέσα στα άναστρα μεσάνυχτα, μία κουκουβάγια καθόταν στο κλαδί μίας οξιάς – ενώ δύο τυφλοπόντικές προσπάθησαν να περάσουν, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. «Εσύ!», είπε η κουκουβάγια. «Ποιος;», φώναξαν τρέμοντας από το φόβο και την έκπληξη οι τυφλοπόντικές, επειδή δεν πίστευαν πως ήταν δυνατόν να τους δει κανείς μέσα στο μαύρο σκοτάδι.

«Εσείς οι δύο!», είπε η κουκουβάγια – οπότε οι δύο τυφλοπόντικες έφυγαν βιαστικά, ανακοινώνοντας στα άλλα πλάσματα του δάσους ότι, η κουκουβάγια ήταν το πιο σπουδαίο και το πιο σοφό από όλα τα ζώα. Αιτιολόγησαν δε την πεποίθηση τους με το ότι η κουκουβάγια μπορούσε να δει στο σκοτάδι, έχοντας την ικανότητα να απαντάει σε οποιαδήποτε ερώτηση.

«Θα το δούμε αυτό», είπε ένα πουλί-γραμματέας, πηγαίνοντας την επόμενη σκοτεινή νύχτα στο σημείο που ήταν η κουκουβάγια. «Πόσα νύχια σου δείχνω;», τη ρώτησε το πουλί-γραμματέας, παίρνοντας αμέσως τη σωστή απάντηση. «Γιατί ένας εραστής καλεί την αγαπημένη του;», τη ρώτησε ξανά. «Για να ερωτοτροπήσει», είπε απόλυτα σίγουρη η κουκουβάγια.

Εντυπωσιασμένο τότε το πουλί-γραμματέας, γύρισε βιαστικά για να συναντήσει τα άλλα πλάσματα του δάσους, αναφέροντας τους ότι πράγματι η κουκουβάγια ήταν το σπουδαιότερο και το σοφότερο ζώο του κόσμου – επειδή μπορούσε να δει στο σκοτάδι, καθώς επίσης να απαντάει σε κάθε ερώτηση.

«Μπορεί να δει και την ημέρα επίσης;», ρώτησε η κόκκινη αλεπού – οπότε όλα τα πλάσματα του δάσους γέλασαν με την ανόητη ερώτηση της, αποφασίζοντας να την διώξουν από την περιοχή τους. Αμέσως μετά έστειλαν έναν αγγελιαφόρο στην κουκουβάγια, παρακαλώντας την να γίνει ο αρχηγός τους.

Όταν η κουκουβάγια εμφανίσθηκε στα πλάσματα του δάσους ήταν μεσημέρι και ο ήλιος έλαμπε – οπότε, επειδή δεν έβλεπε, περπατούσε πολύ αργά, γεγονός που της προσέδωσε έναν αέρα μεγάλης αξιοπρέπειας. Εκτός αυτού, φαινόταν να περιεργάζεται τα πάντα γύρω της προσεκτικά, με τα μεγάλα, επίμονα μάτια της – γεγονός που της έδωσε έναν αέρα εκπληκτικής σπουδαιότητας, με αποτέλεσμα όλα τα πλάσματα να αναφωνήσουν «Είναι Θεός!».

Στη συνέχεια, την ακολουθούσαν όπου και αν πήγαινε – ενώ όταν σκόνταφτε πάνω σε πράγματα, επειδή δεν έβλεπε, σκόνταφταν και αυτά, μιμούμενα τη με σεβασμό.

Λίγο αργότερα ένα γεράκι, το οποίο προπορευόταν, παρατήρησε ένα φορτηγό που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα, κατευθυνόμενο επάνω στην ομάδα – η οποία ακολουθούσε πιστά την κουκουβάγια. «Υπάρχει κίνδυνος μπροστά», ειδοποίησε το γεράκι αμέσως το πουλί-γραμματέα, το οποίο το ανέφερε στον αρχηγό του, στην κουκουβάγια. «Δηλαδή;», είπε η κουκουβάγια, οπότε το πουλί-γραμματέας της εξήγησε τι συμβαίνει.

«Δεν φοβάσαι;», τη ρώτησε αμέσως μετά, βλέποντας ότι δεν αντιδρούσε καθόλου. «Ποιόν;», είπε η κουκουβάγια αδιάφορα, επειδή δεν μπορούσε να δει το φορτηγό – οπότε όλα τα πουλιά αναφώνησαν ξανά: «Είναι Θεός, είναι Θεός!».

Φώναζαν δε συνεχώς «Είναι Θεός», ακόμη και όταν το φορτηγό τα χτύπησε και τα πάτησε – συμπεριλαμβανομένης της κουκουβάγιας, η οποία παρέμεινε απαθής, σοβαρή και θαρραλέα, μέχρι την τελευταία στιγμή”.

Ελπίζουμε να μην θεωρηθεί ότι το παραπάνω είναι ένα απλό παραμύθι, μακριά από την καθημερινή μας πραγματικότητα. Πόσο μάλλον ότι αφορά μόνο τα υπόλοιπα ζώα και όχι τον άνθρωπο ή τις κοινωνίες – με τους λαούς, με τα πολιτικά κόμματα, με τους «θεϊκούς» ηγέτες και με όλες τις υπόλοιπες οργανώσεις τους.

Σε κάθε περίπτωση, το ζητούμενο είναι άνθρωποι, κόμματα, ηγέτες και λαοί, οι οποίοι να μπορούν να δουν την ημέρα, όταν ο ήλιος λάμπει – όχι όταν είναι πια πολύ αργά, έχοντας προ πολλού σκοτεινιάσει. Όλα τα υπόλοιπα αφορούν την «επιστήμη των τσαρλατάνων» – στην οποία δεν είναι ότι καλύτερο να «αποτίει» κανείς φόρο τιμής και υποταγής, αδιαφορώντας για τα φορτηγά στον ορίζοντα.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×