.
Όταν η ανάπτυξη και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα δεν μεταφράζονται σε αγοραστική δύναμη, η καθημερινότητα του Πολίτη γίνεται το αυστηρότερο εκλογικό κριτήριο. Στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα η ακρίβεια, το κόστος στέγασης, η φορολογική επιβάρυνση και η χρηματοπιστωτική καταστολή, συμπιέζουν διαρκώς τα νοικοκυριά – ενώ παρά τις μισθολογικές αυξήσεις, η μείωση των πραγματικών αποδοχών και η διάβρωση των αποταμιεύσεων βαθαίνουν την οικονομική ανασφάλεια. Όμως, όπως δείχνει τόσο η εκλογική τακτική που μιλά με απλά λόγια στην τσέπη όσο και η ανάλυση της Κλάρα Ματέι για τη συμπίεση των μεσαίων στρωμάτων, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν αρκεί από μόνη της. Αυτό που κρίνει τη σύγχρονη οικονομική και πολιτική συζήτηση είναι η ικανότητα να δίνονται συγκεκριμένες, κοστολογημένες και άμεσα εφαρμόσιμες λύσεις για τις τιμές, τους μισθούς, τις καταθέσεις και τη φορολογία – έτσι ώστε η μείωση του κόστους ζωής να συνδεθεί έμπρακτα με την ενίσχυση των καθαρών εισοδημάτων.
.
Ανάλυση
Σύμφωνα με τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα στοιχεία του ελληνικού Κρατικού Προϋπολογισμού 2027, τα δεδομένα της Eurostat για το πραγματικό εισόδημα και τις δημοσκοπικές μετρήσεις της Metron Analysis (Νοέμβριος 2026), η ελληνική οικονομία και πολιτική σκηνή βιώνουν μια έντονη αντίφαση: ενώ οι μακροοικονομικοί δείκτες καταγράφουν ανάπτυξη και δημοσιονομικά πλεονάσματα, η καθημερινότητα των νοικοκυριών πιέζεται από την ακρίβεια, την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης και τη διάβρωση των αποταμιεύσεων.
Αυτό ακριβώς το χάσμα ανάμεσα στους αριθμούς του προϋπολογισμού και την πραγματικότητα της τσέπης καθιστά εξαιρετικά επίκαιρο τόσο το δίδαγμα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου 2026 για την ανάγκη εστίασης στα άμεσα οικονομικά ζητήματα, όσο και την οικονομική και ιστορική ανάλυση της οικονομολόγου Κλάρα Ματέι για τη δομική συμπίεση των μεσαίων εισοδημάτων.
Το οικονομικό παράδοξο
Στον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2027 που κατατέθηκε στη Βουλή, το οικονομικό επιτελείο προβάλλει μια εικόνα ανθεκτικότητας και δημοσιονομικής σταθερότητας: προβλέπεται ρυθμός ανάπτυξης 2,3%, υποχώρηση της ανεργίας στο 7,9%, διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και σταθερή αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ. Από καθαρά δημοσιονομική σκοπιά, τα μεγέθη αυτά παρουσιάζονται ως απόδειξη ότι η οικονομία έχει αφήσει οριστικά πίσω της τη δεκαετία των μνημονίων και προσελκύει επενδυτικό ενδιαφέρον.
Ωστόσο, τα στοιχεία της Eurostat, οι εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τα δεδομένα της αγοράς φωτίζουν την άλλη όψη του νομίσματος – αναδεικνύοντας την παρακάτω βαθιά ασυμμετρία ανάμεσα στην πορεία των μακροοικονομικών δεικτών και το πραγματικό βιοτικό επίπεδο των πολιτών:
(α) Ακρίβεια, υστέρηση πραγματικού εισοδήματος και μείωση πραγματικών αποδοχών: Στον πίνακα της Eurostat για το πραγματικό διάμεσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα το 2025 (με βάση το 2010 = 100 και σε όρους ευρώ), ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώνεται στο 125,4 – ενώ χώρες όπως η Ρουμανία φτάνουν στο 260,2.
Αντίθετα, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της κατάταξης με δείκτη 77,7 – καταγράφοντας σωρευτική απώλεια 22,3% σε πραγματικούς όρους σε σχέση με το 2010 και αποτελώντας τη μόνη χώρα στον πίνακα που κινείται κάτω από το όριο του 100 σε τόσο έντονο βαθμό.
Παράλληλα, με τον πληθωρισμό στην Ελλάδα να κινείται υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, η Κομισιόν κατατάσσει τη χώρα στις οκτώ οικονομίες της ΕΕ όπου οι πραγματικές αποδοχές μειώνονται. Με απλά λόγια, τα χρήματα που λαμβάνει ένας εργαζόμενος στον λογαριασμό του αγοράζουν λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες σε σχέση με το προηγούμενο έτος – παρά τις ονομαστικές αυξήσεις.
(β) Η πίεση της στέγασης: Το στεγαστικό κόστος παραμένει ένα από τα οξύτερα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Οι ραγδαίες αυξήσεις στα ενοίκια και τις τιμές αγοράς ακινήτων έχουν οδηγήσει σε κυβερνητικές παρεμβάσεις, όπως το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙΙ» και επιδοτήσεις ενοικίου – την ώρα όμως που ένα μεγάλο μέρος των μισθωτών βλέπει το εισόδημά του να εξαντλείται στα πάγια έξοδα διαβίωσης, χωρίς περιθώριο αποταμίευσης. Η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα της ΕΕ με σταθερά αρνητική αποταμίευση – χωρίς καμία προοπτική μελλοντικής αλλαγής.
Γιατί μειώνονται οι πραγματικοί μισθοί;
Ένα εύλογο ερώτημα που προκύπτει στον δημόσιο διάλογο είναι πώς γίνεται να μειώνονται οι πραγματικές αποδοχές και να παραμένει τόσο χαμηλά το πραγματικό εισόδημα σε σχέση με το 2010 – τη στιγμή που ο κατώτατος μισθός αυξάνεται διαδοχικά τα τελευταία χρόνια, όπως άλλωστε και ο μέσος. Η απάντηση βρίσκεται σε τέσσερις αλληλένδετους οικονομικούς μηχανισμούς:
(α) Ο πληθωρισμός τρέχει ταχύτερα από τον μέσο μισθό: Όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπολογίζει τις «πραγματικές αποδοχές», δεν εξετάζει μόνο τον κατώτατο μισθό – αλλά τον μέσο όρο όλων των μισθών της οικονομίας. Ενώ ο κατώτατος μισθός αυξάνεται με κυβερνητικές αποφάσεις, οι αποδοχές στον ιδιωτικό τομέα για όσους αμείβονται πάνω από τον κατώτατο, δηλαδή το μεγαλύτερο τμήμα των μεσαίων εισοδημάτων, αυξάνονται με πολύ αργό ρυθμό ή παραμένουν στάσιμες – λόγω και της περιορισμένης κάλυψης από συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Έτσι, ο μέσος μισθός αυξάνεται λιγότερο από τις τιμές – με αποτέλεσμα η συνολική αγοραστική δύναμη να υποχωρεί.
(β) Ακριβαίνουν δυσανάλογα τα είδη πρώτης ανάγκης: Ο γενικός δείκτης πληθωρισμού αποτελεί έναν στατιστικό μέσο όρο. Στην ελληνική πραγματικότητα, οι μεγαλύτερες και πιο επίμονες ανατιμήσεις εντοπίζονται στα τρόφιμα, τα ενοίκια, την ενέργεια και τις βασικές υπηρεσίες – στους τομείς δηλαδή όπου ένα μέσο νοικοκυριό δαπανά το μεγαλύτερο ποσοστό του μηνιαίου του προϋπολογισμού. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε αύξηση μισθού εξανεμίζεται άμεσα στο σουπερμάρκετ και στους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας.
(γ) Η «παγίδα» της φορολογίας: Όταν αυξάνεται ο ονομαστικός μισθός ενός εργαζομένου προκειμένου να αντισταθμιστεί η ακρίβεια, το εισόδημά του περνά συχνά σε υψηλότερο φορολογικό κλιμάκιο – επειδή οι φορολογικές κλίμακες δεν τιμαριθμοποιούνται, ώστε να προσαρμόζονται στον πληθωρισμό. Έτσι, ένα σημαντικό τμήμα της ονομαστικής αύξησης καταλήγει σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές – αφήνοντας μικρότερο καθαρό όφελος στην τσέπη του εργαζομένου.
(δ) Ευέλικτες μορφές απασχόλησης και εποχικότητα: Στην ελληνική αγορά εργασίας παραμένει υψηλό το ποσοστό της μερικής απασχόλησης, της εκ περιτροπής εργασίας και των εποχικών συμβάσεων. Ακόμη και αν αυξηθεί το ωρομίσθιο ή ο βασικός μισθός πλήρους απασχόλησης, χιλιάδες εργαζόμενοι εργάζονται λιγότερες ώρες ή για περιορισμένους μήνες τον χρόνο – γεγονός που συγκρατεί χαμηλά το συνολικό ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυπώνει αυτή τη δυναμική: Αν ένας εργαζόμενος λάμβανε 1.000 € καθαρά και πήρε αύξηση 3% φτάνοντας στα 1.030 €, αλλά το κόστος των βασικών αναγκών του (τρόφιμα, στέγαση, ενέργεια) αυξήθηκε κατά 4,5% από 1.000 στα 1.045 €, τότε στον τραπεζικό του λογαριασμό βλέπει 30 € παραπάνω – αλλά στην πραγματική οικονομία είναι 15 € φτωχότερος.
Η οπτική της Κλάρα Ματέι
Σε αυτό ακριβώς το σημείο αποκτά ιδιαίτερο βάθος η ανάλυση της οικονομολόγου Κλάρα Ματέι – όπως αναπτύσσεται στα έργα της «The Capital Order και Escape from Capitalism». Η Ματέι υποστηρίζει ότι η ακραία ανισότητα, όπου δώδεκα άνθρωποι κατέχουν περισσότερο πλούτο από το κατώτερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 77% των εργαζομένων στις ΗΠΑ δεν αντέχει ούτε μία εβδομάδα καθυστέρησης στη μισθοδοσία, δεν αποτελεί τυχαίο στατιστικό ατύχημα – αλλά το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μεταθέτει την ευθύνη στην «ατομική αποτυχία» και κρύβει τις δομικές ανισότητες πίσω από τη γλώσσα της «ελευθερίας της αγοράς». Σύμφωνα με την ανάλυσή της, η σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα φωτίζεται μέσα από τους εξής τέσσερις βασικούς άξονες:
(α) Η λιτότητα ως ορθολογικό εργαλείο «εξάρτησης από την αγορά»: Για τη Ματέι, η λιτότητα (δημοσιονομικές περικοπές, αύξηση έμμεσων φόρων όπως ο ΦΠΑ, μείωση δαπανών κοινωνικής πρόνοιας και νομισματική σύσφιξη μέσω επιτοκίων) δεν είναι πολιτικό λάθος. Είναι ένα συνειδητό εργαλείο που αφαιρεί τις συλλογικές εναλλακτικές διαβίωσης και διατηρεί την «εξάρτηση από την αγορά» — την κατάσταση δηλαδή όπου οι πολίτες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδέχονται χαμηλούς μισθούς και επισφαλείς συνθήκες εργασίας.
Όπως δείχνει από την αρχειακή της έρευνα, από το «τσεκούρι Geddes»* και την πολιτική της Τράπεζας της Αγγλίας τη δεκαετία του 1920 (αύξησε τότε σκόπιμα τα επιτόκια οδηγώντας την ανεργία στο 17% για να καμφθούν τα συνδικάτα), μέχρι τις περικοπές μετά το 2008, η λιτότητα λειτουργεί πάντα για να αποκαθιστά την εργασιακή πειθαρχία.
(β) Το ιστορικό προηγούμενο του Μεσοπολέμου: Μελετώντας την Ιταλία και τη Βρετανία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι εργαζόμενοι απαιτούσαν λόγο στη διαχείριση των χώρων εργασίας και της οικονομίας, η Ματέι αναδεικνύει πώς η λιτότητα χρησιμοποιήθηκε για να ανακόψει την οικονομική δημοκρατία.
Στην Ιταλία, οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, με τη στήριξη διεθνών τραπεζικών κέντρων όπως η Τράπεζα της Αγγλίας και ο Οίκος των Μόργκαν, στήριξαν τον Μουσολίνι ακριβώς επειδή μπορούσε να επιβάλει σκληρή λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις χωρίς δημοκρατικά εμπόδια. Όταν αμφισβητείται η βάση της κυρίαρχης οικονομικής τάξης, προειδοποιεί η Ματέι, η οικονομική ελίτ προτιμά τον αυταρχισμό από την παραχώρηση οικονομικής δημοκρατίας.
(γ) Η «μεσαία τάξη» ως συμπιεσμένη μισθωτή τάξη: Το γράφημα της Eurostat για το πραγματικό εισόδημα επιβεβαιώνει τη μακροχρόνια διάβρωση στην Ελλάδα (δείκτης 77,7 έναντι 125,4 της ΕΕ και 100 το 2010).
Η Ματέι επισημαίνει ότι η έννοια της «μεσαίας τάξης» είναι ένας κοινωνικός δείκτης που συγκαλύπτει την πραγματική οικονομική θέση των ανθρώπων: πρόκειται στην ουσία για μισθωτούς εργαζομένους, των οποίων η επιβίωση εξαρτάται αποκλειστικά από τον μισθό τους και όχι από αποδόσεις κεφαλαίου.
Μέσω της ακρίβειας στη στέγαση, της ιδιωτικοποίησης της υγείας και της εκπαίδευσης, καθώς επίσης της επισφαλούς εργασίας, τα μεσαία στρώματα «προλεταριοποιούνται» σταδιακά. Όπως δε προειδοποιεί, όταν μια συμπιεσμένη μεσαία τάξη δεν λαμβάνει καμία συστημική εξήγηση για την επιδείνωση της ζωής της, διοχετεύει την οργή της σε αποδιοπομπαίους τράγους, στην αποχή ή στην αναζήτηση ενός αυταρχικού «ισχυρού άνδρα».
(δ) Η απάντηση στην ανισότητα και η συμμετοχή των Πολιτών: Απέναντι στην επιταχυνόμενη μεταφορά πλούτου προς μια αφορολόγητη ελίτ δισεκατομμυριούχων (όπως αναδεικνύουν και οι αναλύσεις των Gary Stevenson και Gabriel Zucman), η Ματέι προτάσσει τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αντί της εργασίας για την ανοικοδόμηση των κοινωνικών υποδομών.
Επίσης την πρακτική συμμετοχή των ίδιων των Πολιτών μέσα από τοπικές συνελεύσεις και συμμετοχικούς προϋπολογισμούς, όπως το εγχείρημα που διευθύνει στην Τάλσα της Οκλαχόμα** – έτσι ώστε οι άνθρωποι να ξαναβρούν τη δύναμη της συλλογικής διαβούλευσης.
Το δίδαγμα της εκλογικής τακτικής και οι άμεσες απαντήσεις στην οικονομία
Η οικονομική αυτή πίεση αποτυπώνεται ανάγλυφα στα ευρήματα της δημοσκόπησης της Metron Analysis (Νοέμβριος 2026): το 69% των πολιτών αξιολογεί αρνητικά την κυβερνητική πολιτική και το 62% δηλώνει ότι επιθυμεί αλλαγή κατεύθυνσης. Εν τούτοις, η αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη – ενώ η δεξαμενή των αναποφάσιστων διευρύνεται.
Εδώ ακριβώς έρχεται το δίδαγμα από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές: οι υποψήφιοι που κατάφεραν να πείσουν τους Πολίτες δεν στηρίχθηκαν σε αφηρημένες διακηρύξεις ούτε σε «ξύλινο» λόγο – αλλά έδωσαν συγκεκριμένες, μετρήσιμες απαντήσεις στα καθημερινά οικονομικά αδιέξοδα. Στην ελληνική πραγματικότητα, μια τέτοια προσέγγιση απαιτεί καθαρές θέσεις στα παρακάτω κρίσιμα οικονομικά μέτωπα:
(α) Το σιωπηρό «κούρεμα» καταθέσεων (χρηματοπιστωτική καταστολή): Σήμερα συντελείται ένα πραγματικό κούρεμα καταθέσεων μέσω του πληθωρισμού – ο οποίος μειώνει διαρκώς την αγοραστική αξία των χρημάτων. Όταν προβάλλεται το αντεπιχείρημα ότι πληθωρισμό αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη, η απάντηση είναι σαφής: αφενός η Ελλάδα καταγράφει πληθωρισμό 5,7% έναντι 4% στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αφετέρου τα επιτόκια καταθέσεων στη χώρα παραμένουν σχεδόν μηδενικά.
Ως αποτέλεσμα, τα πραγματικά επιτόκια (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) είναι εξαιρετικά αρνητικά και το «κούρεμα» των αποταμιεύσεων είναι πολλαπλάσιο στην Ελλάδα – ένα φαινόμενο που στην οικονομική επιστήμη ορίζεται ως financial repression (χρηματοπιστωτική καταστολή, ανάλυση).
(β) Άμεση αντιμετώπιση της ακρίβειας μέσω φορολογικής ανατροπής: Στο ερώτημα πώς μπορεί να μειωθεί άμεσα η ακρίβεια, δεδομένου ότι η καταπολέμηση των καρτέλ, της αισχροκέρδειας και του λαθρεμπορίου καυσίμων απαιτεί χρόνο, η απάντηση δίνεται μέσω ενός νέου φορολογικού συστήματος εσόδων-εξόδων με επίπεδο φορολογικό συντελεστή 15%.
Ένα τέτοιο σύστημα μειώνει το κόστος λειτουργίας και τις τελικές τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, καταργεί την υπερφορολόγηση και αυξάνει άμεσα το διαθέσιμο εισόδημα των Πολιτών. Άλλωστε, η ακρίβεια είναι το αποτέλεσμα της σχέσης μισθών και τιμών – οπότε μια ολοκληρωμένη θεσμική παρέμβαση που μειώνει ταυτόχρονα τις τιμές και ενισχύει τα καθαρά εισοδήματα, προσφέρει την άμεση ανακούφιση που απαιτεί η κοινωνία.
Συμπέρασμα
Συνδυάζοντας τα δεδομένα της Eurostat και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την ανάλυση της Κλάρα Ματέι και την εμπειρία της σύγχρονης εκλογικής τακτικής, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: όσο η απόσταση ανάμεσα στους μακροοικονομικούς δείκτες και την πραγματική αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών που παραμένει χαμηλότερη από το 2010 διευρύνεται, η επίκληση των δημοσιονομικών πλεονασμάτων δεν αρκεί για να κατευνάσει την κοινωνική κόπωση.
Παράλληλα, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν πρόκειται να μετατραπεί σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα με γενικόλογες διακηρύξεις ή «ξύλινο» λόγο. Όπως απέδειξε και η αμερικανική εμπειρία, οι Πολίτες πείθονται μόνο όταν βλέπουν συγκεκριμένα, κοστολογημένα και θεσμικά επεξεργασμένα σχέδια για τις καταθέσεις, τη φορολογία, τους μισθούς και τις τιμές – σχέδια που απαντούν ευθέως στο πώς θα βελτιωθεί η καθημερινότητά τους.
.
* Το «τσεκούρι Geddes» (Geddes Axe) ήταν ένα εκτεταμένο πρόγραμμα περικοπών των δημόσιων δαπανών στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1920 – το οποίο πήρε το όνομά του από τον Sir Eric Geddes), επικεφαλής της αρμόδιας επιτροπής (Committee on National Expenditure).
Ιστορικό πλαίσιο: Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το δημόσιο χρέος και οι κρατικές δαπάνες της Βρετανίας είχαν εκτοξευθεί – ενώ οι φόροι είχαν αυξηθεί σημαντικά. Τον Αύγουστο του 1921, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ ανέθεσε στην επιτροπή του Geddes να εντοπίσει τρόπους μείωσης των κρατικών εξόδων.
Στις εκθέσεις που δημοσιεύθηκαν στις αρχές του 1922, η επιτροπή πρότεινε συνολικές περικοπές ύψους περίπου 87 εκατομμυρίων λιρών – με την κυβέρνηση τελικά να υιοθετεί μειώσεις που έφεραν εξοικονόμηση περίπου 52 εκατομμυρίων λιρών. Οι εισηγήσεις στράφηκαν κυρίως σε δύο τομείς:
(α) Άμυνα: Σημαντική μείωση των στρατιωτικών δαπανών από περίπου 189,5 εκατ. λίρες (1921–22) σε 111 εκατ. λίρες (1922–23).
(β)Κοινωνικές υπηρεσίες: Περικοπές σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η στέγαση, οι συντάξεις και η στήριξη της ανεργίας – με τις δαπάνες κοινωνικής πρόνοιας να υποχωρούν από περίπου 205,8 εκατ. λίρες το 1920–21 σε 182,1 εκατ. λίρες το 1922–23.
** Τι είναι και πώς λειτουργεί το FREE – το εγχείρημα που διευθύνει στην Τάλσα της Οκλαχόμα η Κλάρα Ματέι
Η βασική ιδέα πίσω από τον οργανισμό είναι ότι η οικονομία δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία, αλλά συνδέεται άμεσα με το ενοίκιο, την εργασία, τη γειτονιά και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων – με στόχο η οικονομία να υπηρετεί τους Πολίτες και όχι την ισχύ. Λειτουργεί σε δημοσιονομική συνεργασία με τον οργανισμό DemocracyAtWork και αναπτύσσει τη δράση του μέσα από πέντε κύριους άξονες:
(α) Τοπικές συνελεύσεις κοινοτήτων: Οργανώνει δια ζώσης και διαδικτυακές συνελεύσεις με κατοίκους της περιοχής – όπου οι Πολίτες ασκούν πρακτικά δημοκρατική διαβούλευση και συμμετέχουν σε συζητήσεις για ζητήματα όπως οι δημοτικοί προϋπολογισμοί, η φορολογία και η επισιτιστική κυριαρχία.
(β) Δημόσια εκπαίδευση και εκδηλώσεις στην Τάλσα: Διοργανώνει ανοιχτές εκδηλώσεις και φόρουμ στην Τάλσα γύρω από τον πλούτο, την εξουσία και την οικονομική δικαιοσύνη.
(γ) Podcast και επεξηγηματικά βίντεο: Διατηρεί εβδομαδιαίο podcast καθώς επίσης κανάλι στο YouTube με αναλύσεις και σύντομα επεξηγηματικά βίντεο για καθημερινά οικονομικά ζητήματα – όπως το πώς λειτουργούν οι τοπικοί προϋπολογισμοί και η φορολογία.
(δ) Διεθνείς ακαδημαϊκές συνεργασίες: Συνεργάζεται με πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα και μη κερδοσκοπικούς φορείς σε διάφορες χώρες.
(ε) Πολιτική και κοινοτική παρέμβαση: Οι τοπικές ομάδες του δικτύου συμμετέχουν σε δημόσιες δράσεις, ειρηνικές κινητοποιήσεις και πρωτοβουλίες πολιτικής πίεσης (βίντεο).