.
Το γεγονός ότι, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη ανοίγουν τόσο εύκολα το δρόμο προς την Ευρωζώνη σε μια χώρα, όπως η Βουλγαρία, έχει καθαρά πολιτική σκοπιμότητα – με την έννοια ότι, προσπαθούν απλά να ενισχύσουν τα «προπύργια» της ΕΕ και της ΟΝΕ, με στόχο να διευρύνουν περισσότερο τα σύνορα τους προς την Ανατολή. Αγνοώντας όμως τα οικονομικά προβλήματα των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αποδυναμώνουν αυτές τις χώρες – οπότε, κατά συνέπεια, ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Το τελικό συμπέρασμα είναι επομένως ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί, επειδή έχει χρησιμοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς – χωρίς να δίνει σημασία στην οικονομική λογική που θα έπρεπε να την διέπει. Εκτός εάν βέβαια η Γερμανία έχει σκοπό να μετατρέψει όλα τα υπόλοιπα κράτη της ΟΝΕ σε προτεκτοράτα της, όπως την Ελλάδα – με τελικό στόχο μία γερμανική αυτοκρατορία, με οικονομικά μέσα που εμπλουτίζει τώρα με στρατιωτικά και με ανάλογες παγίδες.
.
Ανάλυση
Πρόσφατα το Politico διατύπωσε αμφιβολίες, σχετικά με τον τρόπο που η Βουλγαρία μείωσε τον πληθωρισμό της, για να πετύχει την ένταξη της στην Ευρωζώνη (προβλέπεται ανώτατη απόκλιση 1,5% από τον μέσο όρο της ΕΕ) – όπου η τελική απόφαση, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού της ισοτιμίας μετατροπής του νομίσματος της, θα ληφθεί στις 8 Ιουλίου (πηγή).
Το πρώτο ανησυχητικό σημάδι δε, ήταν η μείωση κατά 82,8% των κρατικών τελών νοσοκομειακής περίθαλψης που περιόρισε τον πληθωρισμό κατά 0,89% – επίσης όμως των εισιτηρίων των τρένων και των ταχυδρομικών υπηρεσιών, κατά 9%. Προφανώς βέβαια όλα αυτά είναι γνωστά στην ευρωπαϊκή κοινότητα – οπότε απλά τα αποδέχεται, έχοντας άλλους σκοπούς.
Από την άλλη πλευρά, η γερμανική στατιστική υπηρεσία δημοσίευσε πρόσφατα στοιχεία, σχετικά με το ονομαστικό κόστος εργασίας στην Ευρώπη για ολόκληρο το 2024 (πηγή) – από τα οποία διαπιστώνεται ότι, εξακολουθεί να υπάρχει μία τεράστια διακύμανση μεταξύ των κρατών μελών (γράφημα).
Εν προκειμένω, μεταξύ της πλουσιότερης χώρας, του Λουξεμβούργου και της φτωχότερης, της Βουλγαρίας, υπάρχει μία τεράστια διαφορά 45 € στο κόστος εργασίας ανά ώρα – ενώ η Γερμανία με 43,40 € είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με τη Γαλλία, αλλά εξακολουθεί να είναι πολύ μπροστά από την Ιταλία (30,90 €). Όλα τα μέλη δε της ΕΕ της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που έγιναν δεκτά μετά το 1990 έχουν πολύ χαμηλότερο μέσο όρο, λίγο πάνω από 33 € – με τη Βουλγαρία, το νέο μέλος της ΟΝΕ που έχει προγραμματιστεί για το 2026, να ευρίσκεται στην τελευταία θέση με μόλις 10,6 €.
Το γεγονός τώρα ότι η Βουλγαρία, ως η φτωχότερη χώρα, θα γίνει μέλος της Ευρωζώνης, παρά τις (εύλογες) αντιδράσεις αρκετών Πολιτών της, καθώς επίσης τα αμφίβολα στοιχεία του πληθωρισμού της, προκαλεί πολλά ερωτήματα – με σημαντικότερο το κατά πόσον το τεράστιο μισθολογικό χάσμα μεταξύ των χωρών της ΟΝΕ θα μπορούσε να συμβάλει στη δημιουργία νέων εντάσεων, συγκρίσιμων με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους του 2010, η οποία οδήγησε την Ελλάδα σε μία ατελείωτη κυλιόμενη χρεοκοπία (ανάλυση) και τους Έλληνες σε μία τραγωδία δίχως τέλος. Πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα έχει καταντήσει πλέον η φτωχότερη χώρα της ΕΕ, όσον αφορά το πραγματικό ωρομίσθιο – με τη Βουλγαρία στην αμέσως επόμενη θέση.
Βέβαια, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μίας χώρας (στην Ελλάδα είναι μόλις περί το 45% του μέσου της Ευρωζώνης), δεν καθορίζεται αποκλειστικά από το κόστος εργασίας – αλλά από το κόστος εργασίας σε σχέση με την παραγωγικότητα, δηλαδή από το κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος.
Ως εκ τούτου, είναι θέμα ζωτικής σημασίας για κάθε χώρα, ανεξάρτητα από το αρχικό της επίπεδο όπως αυτό του γραφήματος, να ευθυγραμμίζει την εξέλιξη του κόστους εργασίας, με την εξέλιξη της εγχώριας παραγωγικότητας που εξαρτάται από τις παραγωγικές επενδύσεις, την καινοτομία κλπ. – έτσι ώστε οι τιμές και ο πληθωρισμός να μην αυξάνονται υπερβολικά, όπως στην Ελλάδα σήμερα.
Συνεχίζοντας, σύμφωνα με το Spiegel (πηγή), το κόστος εργασίας στη Γερμανία αυξήθηκε μεν λίγο επάνω από το μέσον όρο της ΕΕ (5%), αλλά η αύξηση του ήταν σημαντικά υψηλότερη στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης – όπως στην Πολωνία (19%), στην Κροατία (14,2%) και στη Βουλγαρία (13,9%), με εξαίρεση την Τσεχία (1,3%). Επομένως, οι μισθοί αυξήθηκαν πολύ περισσότερο από την παραγωγικότητα της εργασίας σε αυτές τις χώρες και άρα εις βάρος της ανταγωνιστικότητας τους – αφού προφανώς σε καμία δεν αυξήθηκε με διψήφιο ποσοστό η παραγωγικότητα και σε καμία δεν σημειώθηκε ρυθμός ανάπτυξης άνω του 10%.
Εάν τώρα μία χώρα είναι φτωχή, όπως δυστυχώς κατάντησαν την Ελλάδα οι κυβερνήσεις της ή ήταν ανέκαθεν η Βουλγαρία, δεν πετυχαίνει οικονομικά εάν αυξηθούν απλά οι μισθοί – αλλά μόνο εάν η παραγωγικότητα της αυξηθεί σημαντικά περισσότερο, από ότι στις πλουσιότερες χώρες. Εύλογα, αφού εάν αυξηθούν μόνο οι μισθοί, αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσει ένα τεράστιο πρόβλημα – ειδικά εάν δεν έχει πλέον το δικό της νόμισμα, για να μπορεί να το υποτιμήσει έναντι του ευρώ ή/και του δολαρίου.
Στην Ελλάδα βέβαια, την περίοδο 2019-2024, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε 1,2%, ενώ το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο μειώθηκε κατά 4,7% – δημιουργώντας ένα χάσμα 5,9% μεταξύ παραγωγικότητας και μισθών, γεγονός που σημαίνει ότι, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παράγουν περισσότερα, αλλά αμείβονται λιγότερο σε πραγματικούς όρους. Ακριβώς για το λόγο αυτό, τα κέρδη των επιχειρήσεων έχουν αυξηθεί δυσανάλογα – συγκριτικά με τους μισθούς και με τους μέσους όρους της ΕΕ.
Οι μισθολογικές αποκλίσεις συνεχίζονται
Περαιτέρω, η εξαιρετικά αποκλίνουσα εξέλιξη του κόστους εργασίας στην ΕΕ, συνεχίσθηκε το πρώτο τρίμηνο του 2025, σύμφωνα με τον κατωτέρω πίνακα της Eurostat (πηγή) – ενώ στην Ελλάδα μάλλον άρχισε να κλείνει το χάσμα, εις βάρος όμως της ανταγωνιστικότητας της, όπως φαίνεται από τα θηριώδη ελλείμματα των ισοζυγίων της (-34,6 δις εμπορικό, -15,1 δις τρεχουσών συναλλαγών το 2024 και -6,6 δις το πρώτο τετράμηνο του 2025). Εύλογα βέβαια, αφού η μικρή αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στους χαμηλούς μισθούς – όχι στις παραγωγικές επενδύσεις, στην καινοτομία κλπ.
Ειδικότερα, οι μισθοί στη Ρουμανία αυξήθηκαν κατά 16%, στη Κροατία που είναι μέλος της ΟΝΕ πάνω από 13% και στη Βουλγαρία 13% – ενώ, με μοναδική εξαίρεση τη Σλοβακία, οι αυξήσεις μισθών σε όλες τις πρώην ανατολικές χώρες ξεκινούν από το 8%. Με δεδομένο όμως το ότι, οι ρυθμοί ανάπτυξης σε αυτά τα κράτη κυμαίνονται από 0% έως περίπου 3%, μπορεί να υποθέσει κανείς πως σε κανένα δεν θα αυξηθεί η παραγωγικότητα πάνω από 2%.
Επομένως, όλες αυτές οι χώρες θα υποστούν τεράστια πλήγματα στην ανταγωνιστικότητα τους, εάν δεν μπορούν να υποτιμήσουν τα νομίσματα τους – ενώ εάν μία χώρα όπως η Βουλγαρία υιοθετήσει το ευρώ, ο συνδυασμός της εξέλιξης των μισθών, των τιμών και της ανάπτυξης της, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και ίσως αποβεί μοιραίος.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό το αποτέλεσμα, αφού προκύπτουν επί πλέον τεράστια προβλήματα εντός των χωρών – όταν οι μισθοί συνεχίζουν να αυξάνονται με διψήφιο ποσοστό, ενώ οι τιμές δεν μπορούν να ακολουθήσουν αυτόν το ρυθμό. Έτσι, ενώ οι ρυθμοί πληθωρισμού στις περισσότερες από τις πρώην ανατολικές χώρες είναι σημαντικά υψηλότεροι από το μέσον όρο της ΟΝΕ, απέχουν πολύ από το να φτάσουν σε διπλάσιο ποσοστό, όπως φαίνεται από τη Eurostat (πηγή) – γεγονός που σημαίνει ότι, οι εγχώριες επιχειρήσεις θα πρέπει να απορροφήσουν τεράστιες αυξήσεις στο μισθολογικό κόστος, ενώ ο ευρωπαϊκός ανταγωνισμός τους τις εμποδίζει να μετακυλήσουν το μισθολογικό κόστος στις τιμές.
Σε τελική ανάλυση, το γεγονός αυτό θα τις οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε τεράστια προβλήματα – αφού οι λίγες εναπομείνασες εθνικές εταιρίες σε αυτές τις χώρες, αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες, όπως έχει τεκμηριωθεί με το χειρότερο δυνατό τρόπο στο παρελθόν με την Ελλάδα.
Επίλογος
Σε κάθε περίπτωση, το ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη ανοίγουν τόσο εύκολα το δρόμο προς την ΟΝΕ σε μια χώρα, όπως η Βουλγαρία, έχει καθαρά πολιτική σκοπιμότητα – με την έννοια ότι, προσπαθούν απλά να ενισχύσουν τα «προπύργια» της ΕΕ και της ΟΝΕ, με στόχο να διευρύνουν περισσότερο τα σύνορα τους προς την Ανατολή.
Αγνοώντας όμως τα οικονομικά προβλήματα των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αποδυναμώνουν αυτές τις χώρες – οπότε, κατά συνέπεια, ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Το τελικό συμπέρασμα είναι επομένως ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί, επειδή έχει χρησιμοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς – χωρίς να δίνει σημασία στην οικονομική λογική που θα έπρεπε να την διέπει. Εκτός εάν η Γερμανία έχει σκοπό να μετατρέψει όλα τα υπόλοιπα κράτη της ΟΝΕ σε προτεκτοράτα της, όπως την Ελλάδα – με τελικό στόχο μία γερμανική αυτοκρατορία, με οικονομικά μέσα που εμπλουτίζει τώρα με στρατιωτικά και με ανάλογες παγίδες.