Έλληνας Επενδυτής (#1): Η επιστροφή – The Analyst

Έλληνας Επενδυτής (#1): Η επιστροφή

Επενδυτής Κεφάλαιο 1ο, Επεισόδιο 1ο, Η Επιστροφή
Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

Έλληνας Επενδυτής – Κεφάλαιο 1ο, Επεισόδιο 1ο: «Η Επιστροφή»

Επιστροφή στην Ελλάδα. Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τη τελευταία επίσκεψή του και τότε εκείνη δεν είχε μόνιμο χαρακτήρα. Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Ο Eric Lemaire, Ελληνο-γάλλος στη καταγωγή, είχε πάρει τελικά τη μεγάλη απόφαση. Το αεροπλάνο της Air France είχε προσγειωθεί στην Αθήνα με μισή ώρα καθυστέρηση και όμως, ακόμη δεν υπήρχε καμία αναπάντητη κλήση στο κινητό του.

Όσο ο Ερίκ περίμενε να κάνουν την εμφάνισή τους οι αποσκευές του, παρατηρώντας αφηρημένα το κινούμενο «φίδι», σκεπτόταν τα τελευταία χρόνια της καριέρας του στη Lafarge – πλέον LafargeΗolcim.

Υπήρξε τρομερά φιλόδοξος. Όταν προσλήφθηκε στη Lafarge, στόχευε για τη κορυφή. Δεν επέτρεπε στον εαυτό του να έχει όρια στην ηθική. Θα έκανε ότι του ζητούσαν, θα έβαζε το διπλάσιο κόπο από ότι οι λοιποί εργαζόμενοι και θα γοήτευε με την ευφράδειά του καθώς και με το στυλ. Θα έπαιζε το παιχνίδι καλά, για να νικήσει.

Τώρα, αναπολούσε τις ατελείωτες ώρες που εργαζόταν στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας τσιμέντου. Αλλά και τον αντίστοιχο κόπο που κατέβαλε στα γυμναστήρια και στα καταστήματα ενδυμασίας. Δεν μετάνιωνε για τίποτε. Δεν του προκαλούσαν ενδιαφέρον οι «συνηθισμένες» επιθυμίες των ανθρώπων. Διασκέδαση, κοινωνικοποίηση, ταξίδια. Μα τι σήμαιναν αυτά και γιατί τόσο μεγάλος ο πόθος για τη μεγιστοποίηση αυτών; Ποτέ δεν θα καταλάβαινε.

Ο Ερίκ κατανοούσε καλύτερα τις έννοιες όπως δημιουργικός πλούτος, ολοκληρωμένη γνώση και εξέλιξη ισούται με ζωή.

Το ταξίδι του στο παρελθόν, έκανε μια στάση στο σκάνδαλο της Lafarge στη Συρία και την άρον άρον απομάκρυνσή του από την πολυεθνική. Είχε και ο ίδιος αναμιχθεί στο χρηματισμό μιλιταριστικών οργανώσεων που λειτουργούσαν στη περιοχή γύρω από το εργοστάσιο της Lafarge στη χώρα αυτή. Όχι βέβαια άμεσα (δεν είχε ούτε καν ταξιδέψει μέχρι τη Συρία), αλλά μέσω της προώθησης των σχετικών σχεδίων στα ανώτερα στρώματα της εταιρείας. Ο Ερίκ τότε πίστευε πως εάν το εργοστάσιο κατάφερνε να διατηρήσει τη λειτουργία του μέχρι το πέρας των εχθροπραξίων, ένα μεγάλο μέρος της ανοικοδόμησης θα έπεφτε στα χέρια της Lafarge. Εάν πετύχαινε το εγχείρημα, το ΔΣ και οι μέτοχοι της εταιρείας θα τον προήγανε σε θέση που θα κατοχύρωνε το μέλλον του ως Διευθύνοντα Σύμβουλο.

Τελικά όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενε. Μόλις άρχισε να «σκάει η βόμβα» των εξελίξεων που οδήγησε στο σκάνδαλο, ο Ερίκ είχε αμέσων σκεφτεί να στείλει το βιογραφικό του στον Όμιλο Ηρακλής στην Ελλάδα, μιας και είναι μέλος της Lafargeholcim. Όσο όμως το σκάνδαλο έπαιρνε διαστάσεις, οι ελπίδες του εξανεμίστηκαν και αποφάσισε να μην έρθει σε επαφή με την Ηρακλής.

Γιατί τότε επιστρέφει στην Ελλάδα; Άγνωστο.

Όσο συνεχιζόταν το ταξίδι του στο παρελθόν, ο Ερίκ έριχνε και μερικές ματιές σε ορισμένα διαγράμματα που αφορούσαν την πολυεθνική. Έκανε χρήση του Wi-Fi του αερολιμένα και χάζευε την εξέλιξη της τιμής της μετοχής μετά τον Ιούνιο του 2015, όταν η Lafarge και η ελβετική Holcim συγχωνεύτηκαν.

Lafargeholcim, Όμιλος Ηρακλής - Έλληνας Επενδυτής

Δεν ήταν μονάχα το σκάνδαλο που «γείωνε» τη μετοχή στα μάτια των επενδυτών, αλλά και το γεγονός πως η εταιρεία δυσκολευόταν να παράγει καθαρά κέρδη. Και το γεγονός πως τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με το εργοστάσιο στη Συρία δεν έχουν ακόμη ξεκαθαριστεί, μειώνει με τη σειρά του τη δυνατότητα της εταιρείας να «κλείσει» περισσότερες συμφωνίες.

Lafargeholcim, Όμιλος Ηρακλής, Οικονομικά στοιχεία - Έλληνας Επενδυτής 2

Το «κόκκινο» είναι πράγματι πολύ βαθύ το άτιμο, παραδέχθηκε ο Ερίκ. Δεν του προκαλούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η μετοχή. Άλλωστε, από τη στιγμή που υπήρξε μια φορά άτυχος με τη Lafarge, ίσως να ήταν κακή ιδέα να προκαλέσει τη μοίρα του για δεύτερη φορά. Έκανε logout από το λογαριασμό της Plus500, μιας πλατφόρμας επενδύσεων για αρχάριους. Δεν τη συμπαθούσε πολύ. Οι χρεώσεις του φαίνονταν υπερβολικές.

Μα και τι ήξερε ο Ερίκ από επενδύσεις; Αντιλαμβανόταν πως με το δικό του επίπεδο γνώσεων, τα στοιχήματα υπερ της Εθνικής Γαλλίας θα του πρόσφεραν μεγαλύτερες πιθανότητες για κέρδη. Το να διαβάζει κανείς τις εξελίξεις δεν ήταν το ίδιο με το να γίνεται μια εμπεριστατωμένη έρευνα, υπενθύμισε στον εαυτό του. Είχε ήδη σημαντικές ζημίες στο ιστορικό του ως επενδυτής.

Τουλάχιστον όμως έμαθε ένα πράγμα που οι περισσότεροι αρχάριοι επενδυτές ποτέ δεν μπορούσαν να βάλουν στο μυαλό τους: «Αν δεν καταλαβαίνεις το αντικείμενο, τότε μείνε μακριά του». Και αυτό ίσχυε και για την ανάθεση της διαχείρισης ενός χαρτοφυλακίου σε άτομο τρίτο. Γιατί; Γιατί «εάν δεν καταλαβαίνεις το αντικείμενο, τότε πως θα μπορείς να αξιολογείς εάν ο διαχειριστής σου είναι πράγματι γνώστης και όχι απατεώνας»; Τα διπλώματα όλου του κόσμου δεν σήμαιναν πολλά από μόνα τους, ειδικά εάν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν διαθέτει τη λαχτάρα για μάθηση. Πόσο μάλλον οι κενές υποσχέσεις για αμύθητα κέρδη.

«Οπ, να τη», ξεφώνισε φωναχτά ο Ερίκ βλέποντας τη μαύρη βαλίτσα του να κινείται προς το μέρος του. Σαν απολίθωμα της παλιάς του ζωής, η βαλίτσα τον κοιτούσε μελαγχολικά. Τη πήρε στα χέρια του, άνοιξε το χερούλι και τη τράβηξε πάνω στα ροδάκια της με κατεύθυνση προς τη πόρτα αφίξεων.

Προσπέρασε δύο φρουρούς του Ελ. Βενιζέλου, που τον περιεργάζονταν σαν αξιοθέατο. Ήταν ντυμένος με λευκό/κρεμ κουστούμι, είχε τυλίξει ένα μαντήλι γύρο απ’ το λαιμό του (όχι σαν περιλαίμια αλυσίδα σκλάβου φυσικά, μα.. στιλάτα à la Γαλλία) και φορούσε γυαλιά ηλίου Ray Ban μισοφέγγαρα με χοντρό σκελετό. Ναι, κατανοούσε πως η επιλογή της φορεσιάς του ήταν κάπως αδέξια για την Ελλάδα. Η χώρα πάσχει ακόμη να συντηρήσει έναν άσκοπο εγχώριας παραγωγής συντηρητισμό, που επέκρινε το κάθε τι προοδευτικό ή και απλά διαφορετικό. Τελικά ο Έρικ έκανε έναν συμβιβασμό και έλυσε το μαντήλι.

Μόλις βγήκε από την έξοδο, κοίταξε γύρο του, μα κανένας δεν τον περίμενε. Δεν θα ήρθε, σκέφτηκε και κατσούφιασε.

Κινήθηκε προς τη δεύτερη έξοδο, εκεί όπου ανέπαυαν τα «άλογά» τους οι οδηγοί ταξί. Είχε ακούσει πως η Uber, αποφάσισε προς το παρόν να «παγώσει» την επέκτασή της στην Ελλάδα. Ισχυρό το Lobby των οδηγών ταξί. Μα και αυτοί να επιβιώσουν προσπαθούν. Όπως ο καθένας μας.

Πλησίασε έναν οδηγό και εκείνος αμέσως προθυμοποιήθηκε να παραλάβει τις αποσκευές και να τις αποθέσει στο porte-bagages. Ο οδηγός συστήθηκε ως Νίκος και για όσο διήρκησε η μετακίνηση, είχε βαλθεί να μοιραστεί με τον Ερίκ ένα κουτί ελληνικής παραγωγής τσιπς.

«Είδες φίλε, που μας λέγανε πως δεν μπορούμε να παράγουμε τίποτα. Να η Ohonos Snacks! Και τόσες άλλες ακόμη», δήλωσε, φουσκώνοντας το στέρνο του περήφανα και γεμίζοντας παράλληλα το τιμόνι με «ψήγματα» ρίγανης.

Τελικά ο Ερίκ έκανε μια υποχώρηση και δοκίμασε το ελληνικό αυτό προϊόν. Ήταν πράγματι πολύ γευστικό. Μέχρι όμως να φθάσουν στον προορισμό τους, προσπαθούσε απεγνωσμένα να δώσει στο Νίκο να καταλάβει πως δεν του άρεσε η φλυαρία. Κοιτούσε έξω από το παράθυρο του συνοδηγού μέχρι που του «πιάστηκε» τελικά ο λαιμός και αναγκάστηκε με απροθυμία να συνεχίσει την συζήτηση με τον οδηγό.

Μόλις φθάσανε, ο Ερίκ εκσφενδονίστηκε σχεδόν από τη θέση του και υπολόγισε το συνολικό κόστος της κούρσας έξω από το αμάξι. Πριν προλάβει ο οδηγός να μιλήσει ακόμη, ο Ερίκ του φώναξε:

«Θα πάρω μόνος μου τη βαλίτσα. Τα ρέστα δικά σου αγαπητέ» και αμέσως εκπλήρωσε τα όσα υποσχέθηκε.

Τώρα περίμενε έξω από τη βίλα, ενώ αφουγκραζόταν τους ήχους που έκανε η φύση. Το μαύρο Mercedes ήταν παρκαρισμένο εκεί, στο πέτρινο δάπεδο, πίσω από τη μεγάλη μεταλλική καγκελόπορτα εισόδου.

Όλα ήταν πολύ ήσυχα. Τα πεσμένα φύλλα θροΐζαν έτσι όπως τα μετακινούσε το ελαφρύ αεράκι που χάιδευε και το πρόσωπό του. Ο Ερίκ δεν είχε ακόμη κάνει βήμα. Κοιτούσε την αντανάκλασή του στη μεγάλη τζαμαρία πίσω από τη Mercedes. Κάπου εκεί θα κάθεται, σκέφτηκε. Ήταν τελικά σωστή η απόφασή μου να γυρίσω, αναλογίστηκε για μια ακόμη φορά.

Τελικά έκανε το πρώτο βήμα και αμέσως μετά δεύτερο και τρίτο. Πέρασε τη καγκελόπορτα με κατεύθυνση τη πλάγια είσοδο της συρόμενης μπαλκονόπορτας. Έσυρε τη πόρτα σαν να ήταν δικό του το σπίτι στη Πεντέλη. Και τότε αντίκρυσε το Θείο του και το ανεμοδαρμένο πρόσωπό του.

***

Ο θείος Σταύρος, όπως του άρεσε να τον αποκαλεί ο Ερίκ, είχε ένα ένδοξο παρελθόν. Είχε καταφέρει να «χτίσει» μια μικρή αυτοκρατορία στον ναυτιλιακό κλάδο. Η ειδίκευσή του ήταν στο χύμα ξηρό φορτίο και στα πετρελαιοφόρα δεξαμενόπλοια. Λόγω της έντονης «κυκλοθυμίας» όμως που επικράτησε τελικά στο κλάδο, αποφάσισε να ξεφορτωθεί την εταιρεία του, πουλώντας τα πλοία συχνά σε τιμές κάτω της αντικειμενικής τους αξίας.

Τα χρήματα τα οποία συμμάζεψε, ήθελε να τα επενδύσει ευθύς αμέσως. Δεν του άρεσε η ιδέα της αδράνειας. Τα χρήματα έπρεπε να επενδυθούν κάπου, να ανακυκλωθούν και να παράγουν επιπλέον χρήματα. Και επειδή δεν μπορούσε να κατανοήσει το «άυλο» της χρηματιστηριακής επένδυσης, αποφάσισε να αγοράσει ακίνητα. Και κάπως έτσι, το κάθε τι ένδοξο στη ζωή του, μετεξελίχθηκε σε κάτι το αφηρημένο – ένα κατσουφιασμένο πρόσωπο με ένα υπερκινητικό μυτερό μουστάκι.

Ο Ερίκ σκέφτηκε να τον πειράξει. Αλλά τον λυπήθηκε… ίσως… μάλλον όχι. Δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστος άνθρωπος ο θείος Σταύρος. Και το σκέφτηκε αυτό με πλήρη επίγνωση του τι θα επακολουθούσε. Αλλά δεν υπήρχε διαφυγή. Χρειαζόταν δανεικά. Τον «άσσο» του στρουθοκαμήλου τον είχε χρησιμοποιήσει ήδη μια φορά. Όταν έφυγε βιαστικά από τη Γαλλία.

«Γεια χαρά θείε Σταύρο», του φώναξε ο Ερίκ. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε με τα έντονα μάτια του.

«Α ναι σωστά, είχες πει πως θα ερχόσουν Ελλάδα», είπε κάπως αδιάφορα. «Δεν είχα χρόνο να έρθω να σε παραλάβω. Αλλά δόξα το θεό, η Ελλάς μας έχει μέσα». Έκανε νόημα στον Ερίκ να καθίσει στο τραπέζι της κουζίνας και απέθεσε τα γυαλιά πρεσβυωπίας του.

«Πάνω στην ώρα ήρθες Ερίκ. Σκεπτόμουν να αγοράσω άλλο ένα ακίνητο. Μου έχουν απομείνει μερικά χρήματα ακόμη. Ο άτιμος ο Σύριζα ακόμη μου στέλνει τους ετήσιους εθνικούς λογαριασμούς του. Η αριστερά βλέπεις απαιτεί να γίνεται συγχρηματοδότηση του δημοσίου και από τους πολίτες. Εσύ σαν καλός Γάλλος, που τον έχετε πολύ εκεί τον σοσιαλισμό και τη φρατζόλα … ui de revolution και δε συμμαζεύεται … για πες μου, είναι καλή ώρα να αγοράσω κανένα τουριστικό θέρετρο στη Μύκονο ή ίσως στη Σαντορίνη… η μήπως στη Ζάκυνθο;».

Ο Ερίκ ήταν έτοιμος να αντικρούσει την μονίμως ειρωνική προ-διάθεση του θείου του. Και έτσι έπεισε τον εαυτό του να είναι εκείνος που θα κατευθύνει τη συζήτηση. Άλλωστε είχε κίνητρο.

«Θείε Σταύρο, εγώ πιστεύω πως καλύτερα να ασχοληθείς με τις χρηματιστηριακές επενδύσεις. Είναι πιο “ρευστές” και φορολογούνται μονάχα τα κέρδη, όχι η ιδιοκτησία από μόνη της».

«Ναι αγόρι μου. Θέλεις να επενδύσω τα χρήματά μου, τον ιδρώτα μου, το κερδισμένο μεροκάματό μου, στον … αέρα. Ακόμη χειρότερα, να τα βάλω σε κανένα αμοιβαίο κεφάλαιο εξωτερικού και να μου ζητάει η χρηματιστηριακή προμήθεια για ένα προϊόν το οποίο απλά μεταπουλάει και άλλοι διαχειρίζονται». Ο Σταύρος άρχισε να φουντώνει και συνέχισε να “τορπιλίζει” τα επιχειρήματα του Ερίκ. Πήρε ύφος παντογνώστη δασκάλου, μια οικεία μορφή στα ελληνικά περίχωρα και είπε,

«τώρα που μας ήρθες, θα κάτσουμε να σου μάθω μερικά πράγματα σχετικά με τις επενδύσεις. Κάτσε να βάλω να βράσω καφέ, ελληνικό δυνατό, όπως τον πίνουν οι άνδρες εδώ πα. Cappuccino, Frapozzino και δε ξέρω τι πίνετε εκεί στη πεταλουδένια Γαλλία δεν έχει».

Ο Ερίκ πήρε μια βαθιά ανάσα, σταύρωσε τα πόδια του και προετοίμαζε τον νου του για μια έντονο λογομαχία, μετ’ επιχειρημάτων. Είχε σκοπό να πείσει το γέρο-Σταύρο ότι η αγορά του χρήματος ήταν το μέλλον, ειδικά αφού σιγά σιγά ο κόσμος αυτοματοποιούσε τη παραγωγή. Και πως οι χρηματιστηριακές επενδύσεις δεν είναι αέρας κοπανιστός, αλλά ένας κερδοφόρος κλάδος που υποστηρίζει τη παγκόσμια οικονομική εξέλιξη, αφού ορίζει τη ροή του χρήματος προς τη κατεύθυνση των πιο πολλά υποσχόμενων επιχειρήσεων.

Η πλάγια ματιά του θείου Σταύρου όμως άρχισε να τον αποθαρρύνει. Όπως και να το κάνουμε, ο θείος είναι… πληθωρικός χαρακτήρας.

 

Ακολουθήστε με στο Facebook (follow)

*Πρόκειται για το πρώτο μέρος ενός εκπαιδευτικού, επενδυτικού μυθιστορήματος σε συνέχειες – με επίκαιρα μεγέθη όσον αφορά τις εταιρείες που αναφέρονται. Αποτελεί μία νέα μορφή εξιστόρησης πραγματικών επενδυτικών γεγονότων, που ως στόχο έχει την εξοικείωση του αναγνώστη με θέματα (όρους, τεχνικές) χρηματοοικονομικά και επενδυτικά – Το παρόν άρθρο είναι σε δοκιμαστική έκδοση (beta).

 

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×