Η πυξίδα του μέλλοντος – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η πυξίδα του μέλλοντος

.

Παρακάτω, καταγράφουμε κάποιες τάσεις της εποχής.

Αλλαγή πλεύσης από τη θεωρία του“big is beautiful” στο “less is more” . Δεν αναφερόμαστε στην αρχιτεκτονική αντίληψη του μινιμαλιστικού σχεδιασμού του Ludwig Mies van der Rohe το ’60, αλλά κυριολεκτικά το περισσότερο εδώ αφορά στο περισσότερο κέρδος. Για το χρηματοπιστωτικό τομέα, η τάση  φαίνεται από το διαχωρισμό των εμπορικών τραπεζών, τη δημιουργία τοπικών τραπεζών.  Άλλες ενδείξεις στο χώρο της πίστωσης είναι η δημιουργία πολλών και μικρών φορέων crown funding για την κινητοποίηση του χρήματος. Μπορεί, σε κάποιους  που θυμούνται τα παραμύθια, αυτό να θυμίζει την κακιά μάγισσα στο «Χάνσελ και Γκραίτελ» (θα σε φάω αφού πρώτα σε παχύνω), δεν παύει όμως να αντιπροσωπεύει σημερινή τάση, δηλαδή το μικρότερο προσφέρει περισσότερα κέρδη.

Άλλη τάση είναι η στροφή στην αυτοαπασχόληση, καθώς τα περισσότερα επαγγέλματα παγκοσμίως πεθαίνουν από την αυτοματοποίηση και την ενδυνάμωση της πληροφορικής, της επικοινωνίας και της ρομποτικής, στατιστικά στοιχεία προβλέψεων για τις ΗΠΑ, εδώ https://www.fastcompany.com/3049857/the-future-of-work/5-major-ways-freelancers-will-change-the-economy-by-2040. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, οι αυτοαπασχολούμενοι στις δικές τους μικρές επιχειρήσεις θα συνάπτουν έως και χιλιάδες συμβόλαια για παροχή εργασίας στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου και γι’ αυτό πρέπει να έχουν αντίληψη επιχειρηματία και να χρησιμοποιούν το μάρκετινγκ για να «πουλάνε» τον εαυτό τους- το τελευταίο  ας μη μας τρομάζει, αυτό γίνεται και σήμερα. Ένδειξη της τάσης είναι η όλο και περισσότερο προωθούμενη έννοια  «επιχειρηματικότητα» /«επιχειρείν».

Το 2030 η αγορά εργασίας δεν θα συγκλίνει με τη ζήτηση όσον αφορά στα αναγκαία προσόντα του εργατικού δυναμικού και αυτό καθορίζεται από το νέο μοντέλο κερδοφόρου  βιομηχανικής παραγωγής .

Βασικό χαρακτηριστικό αυτού του μοντέλου είναι η διαφοροποίηση της επιχειρηματικότητας και ο επαναπατρισμός των επιχειρήσεων κοντά στον καταναλωτή,  δηλαδή στις αναπτυγμένες χώρες. Πρόκειται για νέου τύπου επιχειρήσεις παραγωγής με αυξημένη τη συμμετοχή της ρομποτικής που σήμερα είναι στο 8% και το 2025 προβλέπεται να φτάσει 25% , αναμένεται δε να συντελέσει στην μετάλλαξη των μεθόδων παραγωγής.

Άλλο βασικό χαρακτηριστικό είναι η αύξηση της κερδοφορίας των παραδοσιακών παραγωγικών  επιχειρήσεων π.χ αυτοκινητοβιομηχανίες με νέο τρόπο. Αυτές σήμερα, μετά το σημείο  πώλησης υπεισέρχονται στον κύκλο ζωής ενός  προϊόντος μόνο για την παροχή ανταλλακτικών για τη συντήρηση των προϊόντων τους. Οι νέες βιομηχανίες θα παρεμβαίνουν στη συντήρηση των προϊόντων τους ως υπηρεσία, με τη χρήση ΤΠΕ. Θα αντλούν κέρδος από όλη  τη διάρκεια ζωής ενός προϊόντος, καθώς το προϊόν θα πωλείται Product as a service, με παροχή υπηρεσιών την εξ’ αποστάσεως προληπτική παρακολούθηση της συμπεριφοράς του προϊόντος και αναβάθμιση των λογισμικών, σε όλη τη διάρκεια ζωής του προϊόντος και τέλος θα αντλούν κέρδος από την πώληση των ανταλλακτικών. Αυτό σημαίνει ότι, αγοράζοντας ένα προϊόν ο καταναλωτής, ουσιαστικά θα το ενοικιάζει, καθώς θα είναι υποχρεωμένος να πληρώνει συνδρομή στην εταιρεία παραγωγής του για όσο διάστημα το κατέχει.

Επανερχόμενοι στον νέο τρόπο παραγωγής και τον νέο τύπο προϊόντων, για την τεκμηρίωση των ισχυρισμών μας, παραθέτουμε τα ακόλουθα: σύμφωνα με την Boston Consulting Group (μια από τις μεγαλύτερες συμβουλευτικές εταιρείες του κόσμου και των κυβερνήσεων, που είναι συνάμα και ερμηνευτής τάσεων) «η βιομηχανική παραγωγή θα συνιστά βιομηχανική επανάσταση» (η δική μας υποσημείωση είναι: για ποιόν) και θα έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: μικρές επιχειρήσεις που θα παράγουν μεγάλη γκάμα προϊόντων σε μικρές ποσότητες για τοπική κατανάλωση με την βοήθεια της χρήσης των προσθετικών μηχανών-additive manufacture- και με αυξημένη συμβολή της ρομποτικής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΒCG με τα ΒCG Ops centers, έχει παρουσία σήμερα στις πιο αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες και κέντρα και δη στη Σουηδία (Nordics), Γερμανία- Ντίσελντορφ, Μεγάλη Βρετανία, Παρίσι, Μιλάνο, Σικάγο, Χιούστον, Βραζιλία-Σάο Πάολο, Ινδία- Guragan και Σαγκάη

Η παραγωγή παρατηρούμε ότι μετακομίζει, επιστρέφει κοντά στην αγορά των καταναλωτών της Δύσης, τα εργοστάσια μεταφέρονται από την Άπω Ανατολή στην Ευρώπη και στην Αμερική (PPC- Proximity Production Consumption)- άραγε αυτό είναι άσχετο με την εκλογή Τραμπ; Χαρακτηριστικά της παραγωγής:

  • Oι βιομηχανίες θα είναι μικρότερες
  • Θα παράγουν προϊόντα κατά παραγγελία (tailor made).[από άλλη πηγή προκύπτει ότι οι φαρμακοβιομηχανίες του μέλλοντος θα έχουν το μέγεθος μεγάλου ψυγείου και σε ένα χάπι θα περιλαμβάνονται όλες οι δραστικές ουσίες για τις διάφορες παθήσεις που λαμβάνει σήμερα ένας ασθενής με πολυφαρμακία. Θα είναι ραμμένες στα μέτρα του ασθενούς].
  • Θα παράγουν σύνολο προϊόντων- δεν θα είναι δηλαδή μονοπροϊοντικές.
  • Οι παραγωγικές διαδικασίες της νέου τύπου βιομηχανίας με την επωνυμία Industry0 θα διεκπεραιώνονται με τη χρήση 9 τεχνολογικών πυλώνων https://www.bcgperspectives.com/content/articles/engineered_products_project_business_industry_40_future_productivity_growth_manufacturing_industries/:

Big data & analytics – τα νέα προϊόντα θα μπορούν να παρακολουθούνται και να ελέγχονται από τις εταιρείες παραγωγής τους (συλλογή και επεξεργασία data για βελτιώσεις στο σχεδιασμό, στην κατανάλωση ενέργειας κλπ), εφαρμογές στο κινητό για καθοδηγούμενη συντήρηση τους. Αυτόνομα robots, cloud- τα συστήματα που παρακολουθούν κι ελέγχουν τις διαδικασίες παραγωγής είναι στηριγμένα στις τεχνολογίες cloud , προσομοίωση (simulation)- παραγωγή εικονικών μοντέλων, οριζόντια και κάθετη ολοκλήρωση – θα καθιστά ολοκληρωμένη την ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των συνεργαζόμενων που μπορεί να είναι διαφορετικές επιχειρηματικές οντότητες και θα αυξάνει την παραγωγικότητα, Industrial Internet of Things- όλα τα μηχανήματα και συσκευές θα είναι εφοδιασμένα με Η/Υ και θα αλληλεπιδρούν, θα ελέγχονται μεταξύ τους εξ αποστάσεως- σήμερα ο έλεγχος εξ΄αποστάσεως και η επιδιόρθωση σφαλμάτων ήδη πραγματοποιείται στις μεγάλες εργαλειομηχανές CNC από τις παραγωγούς εταιρείες και αποτελεί μέρος της προσφοράς τους.

Ακόμα,  Cybersecurity- λόγω της αυξημένης ανάγκης προστασίας και ασφάλειας των δεδομένων που θα διακινούνται στο ιντερνέτ και από τα εσωτερικά δίκτυα, Χρήση προσθετικής στην παραγωγή (additive manufacturing), ειδικότερα για πρωτότυπα και ειδικά κομμάτια, σύνθετα στο σχήμα και ελαφριά στο βάρος, ακόμα και για την παραγωγή εξειδικευμένων προϊόντων σε μικρές παρτίδες. Τελευταίος πυλώνας είναι η προσαυξημένη επαυξημένη πραγματικότητα (augmented reality), που σήμερα βρίσκεται στα σπάργανα, αλλά έχει επιδείξει ήδη εφαρμογές με χρήση γυαλιών εικονικής  πραγματικότητας, που θα δίνουν οδηγίες στους εργαζόμενους για το επιτόπιο service ή για την εκπαίδευση τους.

Το μοντέλο όσον αφορά στα προϊόντα, περιγράφεται αναλυτικά εδώ https://redshift.autodesk.com/industrial-internet-of-things-value/)

Στον αντίποδα, όσον αφορά στις σύγχρονες επενδυτικές τάσεις της Ε.Ε, που επικεντρώνεται στην εναλλακτική ενέργεια, πάντα στην κατεύθυνση του  less is more, αναφέρουμε την πολύ εντυπωσιακή άποψη  για το μέλλον των ευρωπαϊκών πόλεων, όσον αφορά στην τοπική-μικρή παραγωγή ενέργειας που  καταγράφεται από τον  ευρωπαϊκό οργανισμό Energy Cities, στο τεύχος της άνοιξης 2016. Εκεί, υπό το τρίπτυχο: Μεταβίβαση αρμοδιοτήτων (Devolution), Mεταφορά των επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο- αποεπένδυση !(Divestment) και Δημοκρατία (Democracy) αναφέρεται η επιστροφή από τις ιδιωτικές επενδύσεις στις δημοτικές και περιφερειακές επενδύσεις. Από τις αναφορές που γίνονται στο τεύχος στεκόμαστε στις έννοιες «κοινοτική ενέργεια», επαναδημοτικοποίηση της ενέργειας και όλων των υπηρεσιών που παρείχαν οι Δήμοι και είχαν ιδιωτικοποιηθεί (συμπεριλαμβανομένου του νερού και των συγκοινωνιών). http://www.energy-cities.eu/-Energie-Cites-INFO,463-     [ας σημειωθεί ότι ο ίδιος οργανισμός, τη δεκαετία του 1990 έβαζε πρώτο θέμα της ατζέντας την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας].

Διαβάζοντας την επιχειρηματολογία για τα μειονεκτήματα των ιδιωτικών επενδύσεων, νομίζει κανείς ότι πρόκειται για φάρσα, για κομμουνιστική προπαγάνδα, που αγγίζει τα όρια της σχιζοφρένειας, αλλά φευ, είναι η άποψη της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης που έκανε στροφή και προτρέπει τους δήμους να απο-επενδύσουν π.χ από τα κοινωνικά ταμεία κλπ και να επενδύσουν στην ενέργεια σε τοπικό επίπεδο. Γιατί, το «less is more», αποδίδει περισσότερο σε επίπεδο κερδοφορίας (ακριβότερη ενέργεια και μεγαλύτερος δανεισμός των Δήμων με εξασφαλίσεις- την πάτησαν πολλοί δήμοι στη Β. Ευρώπη που στοιχημάτισαν σε leverage 1:25 ή μεγαλύτερο και κάποιοι προσφεύγουν στα δικαστήρια).

Η αλλαγή πολιτικής που αναφέραμε, έχουμε τη γνώμη ότι σχετίζεται με την εδραίωση στην Ευρώπη των συμφερόντων της Ενέργειας και την ωρίμανση των δεσμεύσεων με τη Συμφωνία του Παρισιού.

Το νέο μοντέλο παραγωγής που προκρίνουν από την άλλη πλευρά οι ΗΠΑ, είναι σύμφωνο με τις περιβαλλοντικές τάσεις, για να αναφερθούμε σε μια από τις παραμέτρους που εμπλέκονται στην ενεργό προώθηση του. Η κύρια τεκμηρίωση αφορά στην μείωση του μεταφορικού έργου που θα προκύψει από τη μεταφορά έτοιμων προϊόντων από μεγάλες αποστάσεις -και των συνεπαγόμενων ρύπων που εκλύονται από τα μέσα μεταφοράς. Παράλληλα, θα αυξήσει εξωφρενικά την τιμή του υγρού καυσίμου- ενέργεια, που από αυτό αναμένει το κέρδος της η γερμανική Ευρώπη.

Το γεγονός δεν είναι άσχετο με τις ανησυχίες στο χώρο της ναυτιλίας- μετά τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές που εισήγαγε πρόσφατη ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα πλοία που αφορά στο καύσιμο, κάτι που θα οδηγήσει πολλές ναυτιλιακές εκτός αγοράς. Είναι χαρακτηριστικό πόσο έχει εξοργίσει τη ναυτιλιακή κοινότητα αυτή η πολιτική, όπως διαβάσαμε σε συνέντευξη εκπροσώπου των εφοπλιστών  στην εφημερίδα Ναυτεμπορική στα πλαίσια της φετινής διοργάνωσης Ποσειδώνια. Εξάλλου, έχουν μειωθεί δραματικά παγκοσμίως οι ναυπηγήσεις νέων πλοίων.

Σε αυτό το σημείο ας κάνουμε μια παρένθεση για να αναφέρουμε ότι η μετάβαση των υγρών καυσίμων σε βιοκαύσιμα, θα έχει μια αύξηση κόστους 1000-2000 φορές, όταν ενδεικτικά η μετάβαση στο φυσικό αέριο έχει περίπου 10.

Άλλη περιβαλλοντική διάσταση είναι η εισαγωγή της έννοιας product lifecycle management (PLM), που αναφέρεται στον  κύκλο ζωής ενός προϊόντος από τη σχεδίαση του έως την τελική του διάθεση και υπάρχουν ήδη διαθέσιμα λογισμικά για την εκτίμηση συμπεριφοράς των προϊόντων (εργαλείο προώθησης είναι η αλλαγή πολιτικής στις δημόσιες προμήθειες).  Αυτή η ευρηματική προσέγγιση συνδέει τον ισχυρισμό της αύξησης του κύκλου ζωής ενός προϊόντος με την καλή συντήρηση του  και επακόλουθο τη μείωση των αποβλήτων.

Φυσικά, το νέο μοντέλο παραγωγής που προαναφέρθηκε δεν θα εξαλείψει το διεθνές εμπόριο, αλλά θα το περιορίσει σημαντικά, καθώς όταν αναφερόμαστε στην εγγύτητα με τον καταναλωτή, αυτή πιθανά θα προσδιορίζεται γεωγραφικά στο επίπεδο ηπείρων, παραδείγματος χάριν Ευρώπης ή Αμερικής και η εξειδικευμένη παραγωγή θα αποτελεί αντικείμενο οικονομικής ανάπτυξης κυρίως των πιο βιομηχανοποιημένων χωρών του Βορρά που συγκεντρώνουν κεφάλαια από τα χρέη των πιο αδύναμων χωρών. Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. Και στην πρώτη παγκοσμιοποίηση ο συντριπτικός όγκος του κεφαλαίου επενδύθηκε στις αναπτυγμένες χώρες, με εξαίρεση κάποιες αποικίες της Αγγλίας, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία.

Συμπληρωματικά με τα παραπάνω, αν οι βιομηχανικές χώρες επαναοριοθετήσουν τις αποικίες τους, στην ήπειρο τους, όπως φαίνεται να γίνεται σήμερα, θα είναι πιο εύκολη η απόκτηση πρώτων υλών σε εγγύτερη απόσταση και με μικρότερο κόστος.

Αποτέλεσμα της στροφής που περιγράφηκε θα είναι η αύξηση του προστατευτισμού, της οποίας γινόμαστε μάρτυρες από τις πρώιμες ενδείξεις.

Ο  προστατευτισμός δεν είναι κι αυτός κάτι νέο,  αλλά κάθε εποχή το βιώνει με ξεχωριστό τρόπο και επιπτώσεις. Ακολούθησε την πρώτη παγκοσμιοποίηση και άνθιση του παγκόσμιου εμπορίου και κέρδιζε έδαφος μετά το 1879.  Και δεν αποκλείεται να συντέλεσε στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο (οι απόψεις των ιστορικών διίστανται από τη σκοπιά που το βλέπει ο καθένας). Είναι  γνωστό ότι ο προστατευτισμός, βασιζόμενος στην αντιπαλότητα ανταγωνιστικών βιομηχανικών οικονομιών, την οποία επιτείνουν οι οικονομικές πιέσεις, οδηγεί στον νέο- ιμπεριαλισμό με την προσάρτηση εδαφών (ο βρετανός πρωθυπουργός το 1897 έλεγε στον γάλλο πρεσβευτή: «εάν δεν ήσασταν τόσο επίμονοι οπαδοί του προστατευτισμού, δεν θα μας αναγκάζατε να προσαρτούμε εδάφη») [από το βιβλίο του Eric Hobsbawm “Η εποχή των αυτοκρατοριών”, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, α’ ανατύπωση, σελ.110]. Στον αντίποδα του προστατευτισμού, να παρατηρήσουμε εδώ ότι- εξαιρουμένης της εργασίας- η Αγγλία εξακολουθεί να είναι και σήμερα αντίπαλος του προστατευτισμού και υπέρμαχος του διεθνούς εμπορίου http://www.express.co.uk/news/politics/712715/quit-EU-single-market-hold-world-trade-talks-former-diplomat-george-raby-UK.

Σε ότι μας αφορά, από όσα περιγράφηκαν, γίνεται φανερό ότι ως πλήρως αποβιομηχανοποιημένη και καταχρεωμένη χώρα, αναμένεται να αντιμετωπίσουμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στην απασχόληση μετά το 2030, πραγματική υπερ-κρίση στην εργασία, περισσότερα δε, όπως είναι ευνόητο, από τις προηγμένες χώρες www.businessinsider.com/rainer-strack-ted-talk-workforce-crisis-2030-2015-1/#d-if-you-want-more-ted-9  Αυτή η πραγματικότητα, που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα, την αναγκαιότητα υπεράσπισης της ύπαρξης μας, σχετίζεται με την εκτίμηση της θέσης μας στον κόσμο.

Τα κρίσιμα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, είναι: θα είμαστε μόνο καταναλωτές προϊόντων και ενέργειας ή και παραγωγοί; Ποιες γωνιές της παγκόσμιας αγοράς μπορούμε να καλύψουμε για να διατηρηθούν θέσεις εργασίας στον διεθνή καταμερισμό που διαμορφώθηκε κάνοντας χρήση των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων; Ας σκεφτούμε για να αποφασίσουμε γρήγορα, η λύση δεν είναι εύκολη και όσο καθυστερεί τόσο απομακρύνεται. Πάντως το less is more είναι η πυξίδα για το μέλλον και η εκλογή Τραμπ είναι κάτι παραπάνω από απλή ένδειξη.

Κατερίνα Μπερλή


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!