Το ρωσικό παράδειγμα – Σελίδα 2 – The Analyst
Χωρίς κατηγορία

Το ρωσικό παράδειγμα

Τα εθνικά ομόλογα

Συνεχίζοντας, δεν φαίνεται να μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα ο στόχος της Ρωσίας, όσον αφορά την κεντρική της τράπεζα – η επιστροφή δηλαδή του εκδοτικού προνομίου χρημάτων και πιστώσεων στο κράτος. Η αιτία είναι οι υπογραφείσες συμβάσεις και δεσμεύσεις, οι οποίες θα απαιτούσαν πολύ χρόνο – κάτι δεν διαθέτει η χώρα, αφού πρέπει να εξασφαλίσει το γρηγορότερο δυνατόν την ομαλή χρηματοδότηση της.

Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση της αποφάσισε να δρομολογήσει κάτι πολύ απλό, για το οποίο δεν απαιτείται μία απ’ ευθείας εναλλακτική λύση στο σύστημα του δολαρίου – έτσι ώστε να εξασφαλίσει τα κεφάλαια που χρειάζεται για την ανανέωση των φθαρμένων, μη λειτουργικών πλέον οικονομικών υποδομών της, σε ολόκληρη την έκταση της.

Ειδικότερα, τα κεφάλαια αυτά σχεδιάζεται να προέλθουν από την ίδια τη χώρα, με τη βοήθεια ομολόγων, εγγυημένων από το δημόσιο – τα οποία θα αναλάβει να εκδώσει, καθώς επίσης να προωθήσει στους αποταμιευτές η «Ρωσική Εθνική Υπηρεσία Ανάπτυξης». Το όνομα της υπηρεσίας είναι προφανώς αδιάφορο – αφού ο βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι η χρηματοδότηση της χώρας, από τις καταθέσεις των Πολιτών της (όπως είχαμε προτείνει για την Ελλάδα το 2009, με την έκδοση εθνικών ομολόγων).

Για να συμβεί αυτό, η ρωσική Βουλή θα έπρεπε να θεσμοθετήσει την ίδρυση μίας Ειδικής Υπηρεσίας, η οποία θα ανήκε κατά 100% στο δημόσιο, θα είχε την πλήρη στήριξη, καθώς επίσης τη δανειοδότηση της από το κράτος, ενώ θα λειτουργούσε ανεξάρτητα από το υπουργείο οικονομικών.

Η συγκεκριμένη υπηρεσία θα εξέδιδε ομόλογα για την ανοικοδόμηση της χώρας, τα οποία θα διατίθεντο απ’ ευθείας από τη ρωσική κυβέρνηση, κάτω από την εποπτεία του υπουργείου οικονομικών – χωρίς τη συμμετοχή της κεντρικής τράπεζας, καθώς επίσης των εμπορικών τραπεζών (του κλασσικού δικτύου δηλαδή).

Τα «αναπτυξιακά ομόλογα» δεν θα πωλούνταν σε ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία χρεώνουν συγκεκριμένα επιτόκια, ενώ είναι υποχρεωμένα να τηρούν τη νομοθεσία περί ελαχίστων αποθεματικών κεφαλαίων – αλλά απ’ ευθείας στους Ρώσους Πολίτες, ως ένα είδος «λαϊκών ομολόγων» ειδικής χρήσης.

Η «Ρωσική Εθνική Υπηρεσία Ανάπτυξης» δε, θα εξέδιδε μακροπρόθεσμα ομόλογα, λήξης 5, 10, 20 και 30 ετών, με ετήσια επιτόκια, τα οποία θα ήταν πολύ ελκυστικά στους απλούς Πολίτες – σε κάθε περίπτωση, υψηλότερα από τον εκάστοτε πληθωρισμό, ο οποίος θα περιοριζόταν μόνο και μόνο λόγω της ίδρυσης της συγκεκριμένης Αρχής, επειδή οι παραγωγικές επενδύσεις στις οικονομικές υποδομές λειτουργούν αντιπληθωριστικά.

Αναλυτικότερα, αυξάνουν την κυκλοφορία των βιομηχανικών προϊόντων, ενώ δημιουργούν σταθερές θέσεις εργασίας – σε άμεση σχέση με τα μέσα (χρήματα), τα οποία η υπηρεσία υποδομών (παραγωγικής ανασυγκρότησης) εισπράττει και διανέμει.

Ένα επόμενο κίνητρο που εξετάζεται για την αγορά των εθνικών ομολόγων, είναι η ετήσια πληρωμή των τόκων, καθώς επίσης η απαλλαγή από τη φορολόγηση τους στη λήξη τους – όπου εξοφλούνται τα ποσά στο σύνολο τους. Για την προώθηση τους τώρα δεν θα χρησιμοποιούταν οι εμπορικές τράπεζες, αλλά τα ρωσικά ταχυδρομεία – οπότε θα αποφεύγονταν τα μεγάλου ρίσκου, πανάκριβα «παιχνίδια» των τραπεζών στη δευτερογενή αγορά.

Περαιτέρω, για να λειτουργήσει το σύστημα, θα πρέπει να συνεχίσουν να ανήκουν στο κράτος τα ρωσικά ταχυδρομεία – ενώ θα βοηθούσε η στελέχωση των εποπτικών επιτροπών τους με άτομα υψηλού κύρους της ρωσικής κοινωνίας, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η εμπιστοσύνη των Πολιτών στους νέους Θεσμούς.

Θεωρείται δε πως τα εθνικά ομόλογα θα γινόταν ανάρπαστα από τους καταθέτες, για τους οποίους θα ήταν πολύ πιο ασφαλής η τοποθέτηση των χρημάτων τους σε έναν οργανισμό, για τον οποίο εγγυάται το κράτος – σε σχέση με τις τράπεζες ή με τα χρηματιστήρια, το ρίσκο των οποίων, υπό τις σημερινές, άγριες συνθήκες που επικρατούν στις αγορές, είναι τεράστιο.

Έτσι, αφενός μεν θα υπηρετούταν καλύτερα τα συμφέροντα των Πολιτών, με την παράλληλη αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης της χώρας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας κλπ., αφετέρου το κράτος θα έπαυε να εξαρτάται από τι δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα – από τις κυρώσεις ή από την πρόσβαση του στις διεθνείς αγορές, από την πιστοληπτική αξιολόγηση του εκ μέρους των αμερικανικών εταιρειών ή από οτιδήποτε άλλο.

.

Οι επενδύσεις στις υποδομές

Συνεχίζοντας, όταν κατασκευάζεται κάτι, το οποίο είναι ωφέλιμο για τη λειτουργία της οικονομίας, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στις εξαγωγές (δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια κλπ.), τότε τα αποτελέσματα του είναι πολλαπλασιαστικά για τη συνολική οικονομία.

Για παράδειγμα, όταν οι Η.Π.Α. επένδυαν ακόμη στις εθνικές υποδομές τους, τη δεκαετία του 1960, ορισμένες μελέτες τεκμηρίωσαν πως για κάθε δολάριο, το οποίο τοποθετούσε το κράτος σε σημαντικά εγχειρήματα, εισέπραττε περίπου έντεκα δολάρια από φορολογικά έσοδα.

Αργότερα βέβαια, όταν ξεκίνησε η εποχή των αθρόων αποκρατικοποιήσεων, οι ιδιώτες επενδυτές είχαν άλλες προτεραιότητες – παύοντας να επενδύουν στην ανανέωση των έργων υποδομής, για να μειώνουν τις δαπάνες αυξάνοντας τα κέρδη τους.

Ως εκ τούτου, αφενός μεν έχουν καταρρεύσει οι υποδομές σε πολλές αμερικανικές Πολιτείες, αφετέρου μειώνονται συνεχώς τα εξ αυτών έσοδα του δημοσίου – κάτι που έχουν διαπιστώσει οι Ρώσοι, έχοντας θέσει ως στόχο τον εκσυγχρονισμό της χώρας τους, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί η ύφεση, καθώς επίσης η τεράστια εξάρτηση της από τις εξαγωγές ενέργειας και πρώτων υλών.

Στα πλαίσια αυτά, εάν τελικά καταφέρει η Ρωσία να χρηματοδοτηθεί από τους Πολίτες της, για να δρομολογήσει τα επενδυτικά της σχέδια, τότε θα πάψει να εξαρτάται από τις ξένες αγορές ή/και από την Κίνα, όπως συμβαίνει σήμερα – ενώ θα αποφύγει εκείνο το πρόβλημα, το οποίο προκαλεί τις περισσότερες κρατικές χρεοκοπίες: τον εξωτερικό δανεισμό.

Πόσο μάλλον εάν συνδέσει κάποια στιγμή το νόμισμα της με το χρυσό ή με την ενέργεια, καθιστώντας το πανίσχυρο – κάτι που υποθέτουμε πως θα συμβεί στο μέλλον.

.

Επίλογος

Από τα παραπάνω σχέδια της Ρωσίας συμπεραίνεται πως υπάρχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μία χώρα – αρκεί να διαθέτει μία έντιμη, ικανή κυβέρνηση, η οποία να χαίρει της εμπιστοσύνης των Πολιτών της, υιοθετώντας νεωτεριστικά μέτρα, εκτός των συνηθισμένων.

Ειδικά η Ελλάδα, με καταθέσεις που υπερβαίνουν τα 100 δις € στο εξωτερικό, καθώς επίσης με πολύ περισσότερες στο εσωτερικό της, θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να πάψει να είναι όμηρος της Γερμανίας, του ΔΝΤ και των αγορών, όσον αφορά τη χρηματοδότηση της – ενώ, εάν εκμεταλλευόταν σωστά τη δημόσια περιουσία της, ιδρύοντας επί μέρους θυγατρικές εταιρείες με το ΤΑΙΠΕΔ ως μέτοχο, εισάγοντας τες στα διεθνή χρηματιστήρια, θα μπορούσε να επιτύχει θαύματα.

Εν τούτοις, όταν υπερισχύουν τα πάσης φύσεως συμφέροντα, επιχειρηματικά, πολιτικά ή συντεχνιακά, δεν είναι καμία χώρα σε θέση να ξεφύγει από τα δεσμά της – παραμένοντας άβουλο υποχείριο των δανειστών, των τραπεζών και των αγορών, οι οποίες λεηλατούν τους δύστυχους Πολίτες της, χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!