Αυτό που απαιτείται είναι η πολιτική σταθερότητα, με έναν κεντρικό στόχο: τη διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, μέσω της οποίας θα ανακτούσε το κράτος τη χαμένη του πιστοληπτική ικανότητα – δρομολογώντας τη διαγραφή του ιδιωτικού χρέους
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Εάν οδηγηθούμε ξανά σε εκλογές, οι οποίες παραδοσιακά συνδέονται με τη μείωση των δημοσίων εσόδων, καθώς επίσης με την αύξηση των δαπανών, η Ελλάδα θα καταστραφεί –όπως συνέβη το 2009 όπου, παρά το ότι τα οικονομικά μεγέθη της χώρας μας ήταν συγκρίσιμα με αυτά των υπολοίπων κρατών, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν κατά -5,59% (πηγή: Ελεγκτικό Συνέδριο 2010), πολύ περισσότερο δηλαδή από την πτώση του ΑΕΠ, ενώ οι κρατικές δαπάνες εκτοξεύθηκαν στα ύψη.
Έτσι, μαζί με τις απίστευτες στατιστικές λαθροχειρίες, προκλήθηκε το τεράστιο έλλειμμα στον προϋπολογισμό το οποίο, σε συνδυασμό με την εγκληματική διαχείριση της κρίσης από την τότε κυβέρνηση, μας οδήγησε προδοτικά στο ΔΝΤ και σε μία περιπέτεια που θα διαρκέσει αρκετά χρόνια ακόμη.
Εκείνη την εποχή, τα βεβαιωθέντα συνολικά έσοδα διαμορφώθηκαν στα 89 δις €, από τα οποία εισπράχθηκαν τελικά μόλις 50,59 δις € (39 δις € λιγότερα!) ή ποσοστό 56,78% – ενώ βεβαιώθηκαν δημόσια έσοδα 60,35 δις € ή το 25,41% του ΑΕΠ, έναντι 65 δις € ή 27,20% του ΑΕΠ το 2008 (4,7 δις € λιγότερα το 2009 σε σχέση με το 2008 ή 7,22%, αν και το ΑΕΠ μειώθηκε μόλις κατά 0,69%)”.
.
Ανάλυση
Όταν δεν γνωρίζει η κυβέρνηση μίας χώρας πως εάν δεν μπορεί να υποστηρίξει το δίκιο της με ορθολογικά επιχειρήματα, τελικά το χάνει ή που ακριβώς πρέπει να επικεντρωθεί για να ερμηνεύσει σωστά πώς οδηγήθηκε η χώρα στο ΔΝΤ και στο χάος των μνημονίων, τότε είναι καταδικασμένη να αποτύχει – γεγονός που ευχόμαστε να μην συνειδητοποιήσει και ο σημερινός πρωθυπουργός, όταν θα είναι πλέον πολύ αργά.
Ειδικότερα, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία σχετικά με το ότι οι στατιστικές, με βάση τις οποίες το έλλειμμα του 2009 εκτοξεύθηκε στα ύψη, ήταν σκόπιμα παραποιημένες. Μεταφέρθηκαν έσοδα στο επόμενο έτος, δεν εισπράχθηκε ένα μεγάλο ποσοστό τους όπως φαίνεται από την εισαγωγή του κειμένου, ενώ επιβαρύνθηκαν οι δαπάνες με εγκληματικό τρόπο – μέσω της πρόσθεσης των ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ, του διογκωμένου Swap της Goldman Sachs από το παρελθόν, του κόστους των εξοπλιστικών προγραμμάτων προτού παραληφθούν τα όπλα, της αυθαίρετης αλλαγής του τρόπου μέτρησης κοκ.
Σε κάθε περίπτωση, το πραγματικό έλλειμμα τότε ήταν κάτω του 10%, οπότε δεν υπήρχε κανένας λόγος να απομονωθεί η Ελλάδα από τις αγορές, αδυνατώντας να χρηματοδοτηθεί – ενώ, εάν δεν προηγούταν η εκστρατεία δυσφήμισης της χώρας από την τότε κυβέρνηση, δεν θα υπήρχε καμία απολύτως ανάγκη να υποβληθεί στο μαρτύριο των μνημονίων, μέσω των οποίων τελικά καταστράφηκε.
Ανεξάρτητα τώρα από όλα αυτά, είναι ενδιαφέρουσα η επιστολή των πέντε Γερμανών οικονομολόγων προς την καγκελάριο (πηγή), το βασικό νόημα της οποίας είναι το εξής:
“Οι Έλληνες έχουν εφαρμόσει πιστά την πολιτική λιτότητας που τους επιβλήθηκε – αφού μείωσαν τις δημόσιες δαπάνες, τους μισθούς και τις συντάξεις, ενώ αύξησαν τους φόρους. Η σειρά των «προγραμμάτων προσαρμογής», τα οποία έπρεπε να υποστεί η Ελλάδα, είχαν αποτελέσματα, τα οποία δεν έχουν σημειωθεί ποτέ μέχρι σήμερα, από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-1933.
Το φάρμακο, το οποίο παρασκευάσθηκε από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, είναι χειρότερο από την ασθένεια – καταστρέφοντας ακόμη και αυτούς που δεν είχαν γεννηθεί στο ξεκίνημα της κρίσης. Τα μέτρα που επέβαλλε η Τρόικα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα από το αναμενόμενο – εάν θεωρήσουμε πως πίστεψε ότι, με μειώσεις δαπανών, με αυξήσεις φόρων και με απορρυθμίσεις θα μπορούσε να θεραπευτεί ο ασθενής.
Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο, οπότε η θεωρία πρέπει να είναι λανθασμένη. Εάν όμως η διάγνωση της ασθένειας είναι εσφαλμένη, τότε δεν πρέπει να δίνεται ξανά στον ασθενή το ίδιο φάρμακο“.
Στην επιστολή αυτή απάντησε με θράσος ο επικεφαλής οικονομολόγος του κ. Σόιμπλε, ο οποίος ισχυρίσθηκε πως η δημοσιονομική λιτότητα δεν ήταν απλά μία πιθανότητα θεραπείας, αλλά μία αναγκαιότητα – αφού η ανάπτυξη προϋποθέτει ικανές κυβερνήσεις, οι οποίες να είναι σε θέση να πληρώνουν τους λογαριασμούς των κρατών τους. Μόνο τότε μπορεί μία οικονομία να έχει το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο, για να προσφέρει σωστές υπηρεσίες στους Πολίτες της – επιμένοντας στο ότι, μόνο η Ελλάδα δεν τα κατάφερε.
Εν τούτοις, εάν ανατρέξει κανείς στα οικονομικά στοιχεία των άλλων χωρών της περιφέρειας (γράφημα), οι οποίες είναι επίσης θύματα της πολιτικής του μερκαντιλισμού της Γερμανίας, θα διαπιστώσει πως είναι σε αρκετά άσχημη κατάσταση – παρά το ότι τους επιβλήθηκε μία πολύ πιο ήπια θεραπεία, συγκριτικά με την Ελλάδα (ανάλυση).
.
(*Πατήστε στο γράφημα για μεγέθυνση)
.
Η βασική αιτία, λόγω της οποίας δεν έπρεπε να επιβληθεί μία τόσο βίαιη πολιτική λιτότητας είναι το ότι, προκαλεί μία εξαιρετικά επικίνδυνη επιπλοκή – την ύφεση ισολογισμών (ανάλυση), από την οποία πάσχει ακόμη η Ιαπωνία μετά το 1990, ενώ θεωρείται ως ένας εξαιρετικά θανατηφόρος ιός. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, το ΔΝΤ παραδέχθηκε επανειλημμένα την εσφαλμένη διάγνωση, καθώς επίσης την απόλυτα λανθασμένη θεραπεία της ασθένειας – επιμένοντας όμως να ακολουθήσει η χώρα μας την ίδια συνταγή!
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Η συνταγή της αποτυχίας
Με απλά λόγια, όταν η οικονομία ευρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση, όπου όλοι προσπαθούν να περιορίσουν τις δαπάνες τους, οπότε μειώνονται η συνολική ζήτηση, η κατανάλωση και οι επενδύσεις, ενώ δεν αυξάνονται οι εξαγωγές, εάν το κράτος περιορίσει και αυτό τις δαπάνες του, ιδίως τις δημόσιες επενδύσεις, τότε επιδεινώνονται τρομακτικά τα οικονομικά μεγέθη – οπότε η χώρα βυθίζεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο ύφεσης, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα να επιβιώσει.
Σε ένα τέτοιο σημείο βρέθηκε ακόμη και η Γερμανία το 2008/2009, όπου όμως το κράτος αντέδρασε αυξάνοντας τις δαπάνες του – μεταξύ άλλων επιδοτώντας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τις αυτοκινητοβιομηχανίες, κάτι που δεν επέτρεψε βέβαια σε καμία άλλη χώρα.
Εάν τώρα, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, το κράτος είναι μέλος μίας ελαττωματικής νομισματικής ένωσης, μη έχοντας τη δυνατότητα μίας ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, καθώς επίσης έναν δανειστή ύστατης ανάγκης, μία δική του κεντρική τράπεζα δηλαδή, τότε είναι καταδικασμένο – με μοναδική δυνατότητα του την εξασφάλιση του δανεισμού του από τις πλεονασματικές χώρες της ένωσης, έτσι ώστε να εφαρμόσει μία αντικυκλική πολιτική (αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, μείωση των φόρων).
Όταν όμως οι πλεονασματικές χώρες της ένωσης αρνούνται να του παρέχουν βοήθεια, απαιτώντας δομικές μεταρρυθμίσεις με κέντρο βάρους τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, καθώς επίσης τις αυξήσεις των φόρων, όπως η Γερμανία από την Ελλάδα το 2010, τότε η κατάσταση του επιδεινώνεται ραγδαία – με τελική κατάληξη τη μετατροπή του σε προτεκτοράτο. Αναλυτικότερα, ο πρώτος τρόπος υπολογισμού του ΑΕΠ είναι ο εξής:
.
ΑΕΠ = Κατανάλωση + Δημόσιες δαπάνες + Ιδιωτικές επενδύσεις + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}
.
Με βάση τον παραπάνω τύπο, όταν όλες οι συνισταμένες του ΑΕΠ είναι αρνητικές, τότε δεν αποφεύγεται η ύφεση – οπότε η μείωση των εσόδων του δημοσίου, η αύξηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, η κλιμάκωση του χρέους κοκ. Το ίδιο συμβαίνει και με τον επόμενο τύπο υπολογισμού του ΑΕΠ, σύμφωνα με τον οποίο
.
ΑΕΠ = Κατανάλωση + Αποταμιεύσεις + Φόροι
.
Όταν αυξάνονται οι φόροι, ιδίως οι άμεσοι όπως ο ΦΠΑ, οι οποίοι επηρεάζουν τα ασθενή εισοδηματικά στρώματα, τότε μειώνονται τόσο οι αποταμιεύσεις, όσο και η κατανάλωση – οπότε υποχωρεί ολόκληρη η οικονομική δραστηριότητα του κράτους, με τις ίδιες παραπάνω οδυνηρές συνέπειες.
.
Το πρωτογενές πλεόνασμα
Συνεχίζοντας, όταν όλες σχεδόν οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία και η Ισπανία, εμφανίζουν μεγάλα ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους, είναι ένα κακόβουλο αστείο να απαιτείται από την Ελλάδα πρωτογενές πλεόνασμα – ειδικά μετά από το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων.
Προφανώς βέβαια δεν εξαρτάται από την πολιτική βούληση της κυβέρνησης, καθώς επίσης από τις όποιες ικανότητες της να το πετύχει – κάτι που ισχύει και για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αφού ακόμη και η Γερμανία τα κατάφερε ύπουλα, σε πολύ καλύτερες εποχές, με τη βοήθεια της ΕΚΤ (ανάλυση).
Από την άλλη πλευρά, γεγονός που αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της αποτυχίας της πολιτικής λιτότητας, καμία χώρα της Ευρωζώνης, με εξαίρεση τη Γερμανία, δεν αναπτύσσεται – ενώ όλοι οι οικονομικοί δείκτες της Ελλάδας έχουν καταρρεύσει, με την ανεργία να ακολουθεί «κατά πόδας» την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής (γράφημα).
.
.
Περαιτέρω, μόνο η Γερμανία ωφελείται από την ελαττωματική κατασκευή της Ευρωζώνης, καθώς επίσης από την κρίση χρέους – μέσω της πολιτικής του μερκαντιλισμού που υιοθέτησε κακόβουλα το 2000, καθώς επίσης της μειωμένης ισοτιμίας του ευρώ, η οποία της εξασφαλίζει τεράστια πλεονάσματα (σχεδόν 8%) στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Εάν όμως κάποια στιγμή η Γερμανία χάσει τα πλεονεκτήματα της, είτε επειδή θα διαλυθεί η Ευρωζώνη με αφετηρία την Ελλάδα, είτε λόγω του ότι θα αποφασίσουν κάποια στιγμή οι χώρες εκτός της Ευρωζώνης να υπερασπίσουν την ισοτιμία των νομισμάτων τους απέναντι στο ευρώ, υποτιμώντας τα, ειδικά οι Η.Π.Α. και η Κίνα, τότε η χώρα θα αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα.
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει το μέγεθος της ανοησίας της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία προτιμάει να χάσει τα 220 δις € των ετησίων πλεονασμάτων της, για να μην δανεισθεί με ευνοϊκούς όρους η Ελλάδα μόλις 86 δις € για τρία χρόνια – εκ των οποίων μόνο ένα μικρό μέρος (28-30%) θα προερχόταν από την ίδια.
.
Επίλογος
Η Ελλάδα ευρίσκεται σε μία καλή διαπραγματευτική θέση, αν και πολύ χειρότερη από το παρελθόν, η οποία της επιτρέπει να απαιτήσει την ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους της κατά τουλάχιστον 50%, μία περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα εξαγωγών, καθώς επίσης την έγκριση ενός αναπτυξιακού πακέτου μέτρων.
Οι Η.Π.Α. είναι υπέρ μίας τέτοιας συμφωνίας, όπως αποδεικνύουν οι δηλώσεις του ΔΝΤ, η Γερμανία απλά μπλοφάρει, αφού θα ήταν ανόητο να διακινδυνεύσει τη διάλυση του ευρώ ή την εμβάθυνση της κρίσης χρέους, με την Ιταλία να παίρνει τη σκυτάλη, ενώ η Ελλάδα έχει το δίκιο με το μέρος της – αφενός μεν επειδή οδηγήθηκε σκόπιμα στη χρεοκοπία, αφετέρου λόγω του ότι η καταστροφή της οικονομίας της οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο χάος που προκάλεσαν τα μνημόνια.
Αυτό που απαιτείται είναι η πολιτική σταθερότητα, με έναν κεντρικό στόχο: τη διαγραφή του δημοσίου χρέους, μέσω της οποίας θα ανακτούσε ο δημόσιος τομέας της χώρας τη χαμένη του πιστοληπτική ικανότητα (ανάλυση).
Έτσι θα μπορούσε να δρομολογήσει η κυβέρνηση τη διαγραφή ενός μέρους του ιδιωτικού χρέους, αποκαθιστώντας την ικανότητα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων να δανείζονται – οπότε να επιλυθεί το πρόβλημα της στενότητας ρευστότητας, αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων (90%) παράγεται από τις εμπορικές τράπεζες, μέσω της διαδικασίας του δανεισμού.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως για κάθε 100 € δάνειο απαιτείται μόλις 1 € εγγύηση στην ΕΚΤ, οπότε το 99% είναι ουσιαστικά αέρας – αρκεί να υπάρχουν αξιόχρεοι δανειολήπτες, οι οποίοι να έχουν στην κατοχή τους σωστά αποτιμημένα πάγια (ακίνητα, καταθέσεις κλπ.).
Μόνο με τη διαγραφή χρεών η χώρα θα μπορέσει να εισέλθει σε πορεία ανάπτυξης, οπότε να αποκατασταθούν οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων – όπου μέχρι σήμερα έχει χαθεί πάνω από 1 τρις €, ειδικά λόγω της κατάρρευσης των τιμών των ακινήτων, των εισοδημάτων, καθώς επίσης των μετοχών του χρηματιστηρίου.
Ολοκληρώνοντας, δεν μπορεί να υπάρχουν Έλληνες ή οικονομολόγοι που τάσσονται υπέρ των μνημονίων, όπως αυτά που επιβλήθηκαν στη χώρα μας, ενώ σχεδιάζεται να συνεχιστούν – αφού ακόμη και η κοινή λογική τα απορρίπτει, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Επομένως, η λύση της διαγραφής χρεών είναι μονόδρομος, εάν θέλουμε να ξεφύγουμε από την άτακτη χρεοκοπία και τη δραχμή – η οποία θα μας οδηγούσε σε μία καταστροφή άνευ προηγουμένου στη μακραίωνη ιστορία μας.
.