Η 15η Ιουλίου, όπου η ελληνική Βουλή υποτάχθηκε άνευ όρων στο πραξικοπηματικό τελεσίγραφο της Γερμανίας, θα μείνει στην ιστορία ως μία ημέρα εθνικής ντροπής, όπου χάσαμε εντελώς την εθνική μας ανεξαρτησία – ευθύνες, λύσεις και ελπίδες.
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Ας μην ξεχνάμε ότι, η Δυτική Γερμανία εκμεταλλεύθηκε αρχικά (1990) τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, για να «εξαγοράσει» την Ανατολική Γερμανία. Στη συνέχεια, κατάφερε να επιτύχει την ένωση, με τη συμφωνία της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας – υπό την προϋπόθεση της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη, έναντι της μη εξόφλησης των πολεμικών επανορθώσεων, ως όφειλε.
Αργότερα, χρηματοδότησε το τεράστιο κόστος της ένωσης (150 δις €, για πάνω από δέκα χρόνια), μέσω των εξαγωγικών πλεονασμάτων της, εις βάρος των δήθεν «εταίρων» της – μεταξύ άλλων, «χρηματίζοντας και φακελώνοντας» ορισμένες διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες τους (καθώς επίσης με ένα άνευ προηγουμένου μισθολογικό dumping, εις βάρος των Πολιτών της).
Σήμερα δε, καταδυναστεύει τους πάντες, έχοντας αποκτήσει πλέον την απαιτούμενη οικονομική ισχύ, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους – κάτι που αποδείχθηκε από την απίστευτα εκδικητική και εγκληματική συμπεριφορά της απέναντι στην Κύπρο, όταν ο λαός της (Βουλή) αποφάσισε να ψηφίσει υπερήφανα «Όχι». Επίσης από την Ελλάδα πρόσφατα, ενώ προηγήθηκε ο εκβιασμός της Ιρλανδίας.
Ενδεχομένως λοιπόν, ο στόχος της να είναι η κατάκτηση της Ευρώπης με οικονομικά μέσα – αν και δεν είναι καθόλου εύκολο να τεκμηριωθεί. Ακόμη όμως και να κάνουμε λάθος, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, εάν η Ευρώπη είναι αυτή τη φορά σε θέση να αντέξει μία ενωμένη, επιθετική, επεκτατική, πανίσχυρη Γερμανία; (πηγή).
.
Ανάλυση
Η διαδικασία της 15ης Ιουλίου, όπου η ελληνική Βουλή υποτάχθηκε πλήρως, άνευ όρων στο πραξικοπηματικό τελεσίγραφο της Γερμανίας, με τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών να ψηφίζουν μέσα σε 48 ώρες μία επί πλέον μείωση των συντάξεων, μία δραστική αύξηση της φορολογίας, καθώς επίσης την απόλυτη κυριαρχία της Τρόικας, με συνεχείς ελέγχους ανά δύο εβδομάδες, για να αρχίσουν οι συζητήσεις ενός νέου πακέτου στήριξης της ελληνικής οικονομίας, θα μείνει ασφαλώς στην ιστορία – ως μία ημέρα που η χώρα έχασε εντελώς την εθνική της ανεξαρτησία, μετατρεπόμενη σε ένα άβουλο προτεκτοράτο των γερμανικών Βρυξελλών.
Τα δάκρυα ορισμένων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, ειλικρινά, πραγματικά και όχι «κροκοδείλια», τα οποία συνόδευσαν τη συλλογική, άνευ όρων συνθηκολόγηση, θα επαναληφθούν ενδεχομένως την επόμενη Τετάρτη – όπου θα επισφραγιστεί η συμφωνία της ντροπής με την ψήφιση της λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές (ιδιωτικοποιήσεις), των κατασχέσεων των κατοικιών, των πλειστηριασμών, της χρησιμοποίησης των καταθέσεων για τη διάσωση των τραπεζών, καθώς επίσης μίας σειράς άλλων «μεθοδεύσεων».
Εν τούτοις η όλη διαδικασία, την οποία εγκρίνουν πλειοψηφικά οι Έλληνες, αφού στηρίζουν το κόμμα που μόλις «ακρωτηρίασε» βίαια μία αντιδραστική πτέρυγα του, σε ποσοστό 42,5% (πηγή), δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα ούτε στην Ελλάδα, ούτε στους πιστωτές της – αφού με το νέο πρόγραμμα συνεχίζονται τα ίδια λάθη, τα οποία οδήγησαν στην αποτυχία όλα τα προηγούμενα (ανάλυση).
Εκτός εάν εξισορροπηθούν τα δυσμενή αρνητικά επακόλουθα του τρίτου μνημονίου από τους Έλληνες, καθώς επίσης εάν εκτιμηθεί η προσπάθεια τους από τους πραγματικούς εταίρους τους – οι οποίοι θα μπορούσαν τότε να δρομολογήσουν μία υγιή, νέα συμφωνία, με την οποία θα κέρδιζαν όλοι οι συμμετέχοντες.
.
Το αντάλλαγμα, οι λύσεις και οι ευθύνες
Ειδικότερα, εκτός του ότι εμποδίζεται η ανάληψη της ευθύνης του εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας από τη νέα πολιτική της τάξη (η οποία στηρίζεται από τους εκλογείς που έχουν «μισήσει» όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις), η περαιτέρω μείωση των δαπανών, καθώς επίσης η άνοδος των φορολογικών συντελεστών, όταν το πρόβλημα είναι η αδυναμία είσπραξης των φόρων και όχι η αύξηση τους, θα βυθίσουν τη χώρα ακόμη περισσότερο στην ύφεση – ενώ θα εκτοξεύσουν το χρέος στα ύψη.
Το μοναδικό αντάλλαγμα που εισπράττει η χώρα σήμερα, αφού κανένας δεν γνωρίζει εάν τελικά συναφθεί η νέα δανειακή σύμβαση των 86 δις €, είναι η ασφάλεια του νομίσματος – η παραμονή της δηλαδή στην Ευρωζώνη, για ένα χρονικό διάστημα που κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά.
Η αιτία είναι το ότι, χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη, η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ σε θέση να εξυπηρετήσει τα χρέη της ή να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας στους Πολίτες της – οπότε η ενδεχόμενη διάσωση της απλά θα αναβάλλει την έξοδο της από την Ευρωζώνη που συνοδεύεται νομοτελειακά με τη χρεοκοπία, για κάποιο απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Η μοναδική της δυνατότητα τώρα, για να τα καταφέρει σωστά, θα ήταν επιγραμματικά τα εξής:
(α) Η πολιτική σταθερότητα, καθώς επίσης μία ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους τουλάχιστον κατά 50% – έτσι ώστε να ανακτηθεί η πιστοληπτική ικανότητα του κράτους,
(β) Η δημιουργία μίας «κακής τράπεζας» (bad Bank), για τη μεταφορά των επισφαλειών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, παράλληλα με μία νέα, επαρκή για την εύρυθμη λειτουργία τους κεφαλαιοποίηση των τραπεζών,
(γ) Η διαγραφή ενός μέρους των κόκκινων δανείων του ιδιωτικού τομέα, αφού μεταφερθούν στην «κακή τράπεζα», έτσι ώστε να αποκατασταθεί και η δική του πιστοληπτική ικανότητα – οπότε να αρχίσει να αυξάνεται ξανά η ρευστότητα στην ελληνική οικονομία,
(δ) Ένα ευρωπαϊκό αναπτυξιακό πρόγραμμα για την αύξηση των τιμών των παγίων περιουσιακών στοιχείων, καθώς επίσης με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση,
(στ) Η επιβολή δασμών για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, ως αντιστάθμισμα στους ελέγχους κεφαλαίων (ανάλυση) – καθώς επίσης για την προστασία των νέων βιομηχανιών,
(ζ) Οι μεταρρυθμίσεις σε βασικούς τομείς, όπως είναι οι Θεσμοί (άρθρο), το φορολογικό και επιχειρηματικό πλαίσιο, η καταπολέμηση της διαφθοράς κοκ.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Θα μπορούσε εύλογα να ισχυρισθεί κανείς πως όλα τα παραπάνω είναι όνειρα θερινής νυκτός – ειδικά όταν πρέπει να τα πετύχει μία κυβέρνηση, η οποία έχει πει περισσότερα ψέματα στους Πολίτες, από οποιαδήποτε άλλη μέχρι σήμερα.
Αναλυτικότερα, ξεκινώντας από τον εκβιασμό των πρόωρων εκλογών, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο για την επόμενη ημέρα, από την υπογραφή της 20ης Φεβρουαρίου με την οποία αναίρεσε την υπόσχεση να απαιτήσει τη διαγραφή ενός μέρους του χρέους, από μία καταστροφική διαχείριση των οικονομικών της χώρας με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ξανά σε δίδυμα ελλείμματα (άρθρο), από το μοναδικό στην ιστορία κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης από μία βαθιά ύφεση που προβλέπεται από 5-7% το 2015 και τελειώνοντας σε ένα απαράδεκτο δημοψήφισμα που τελικά μετέτρεψε το «ΟΧΙ» σε ένα εκκωφαντικό «ΝΑΙ», δύσκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι έχουμε άδικο – ενώ το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν τα νέα μέτρα που ψηφίζονται, τα οποία οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στο απελπιστικό πεντάμηνο που προηγήθηκε, το οποίο έδωσε τελικά τη δυνατότητα στη Γερμανία να δρομολογήσει το πραξικόπημα της.
Με απλά λόγια, η συμφωνία που ίσως ακολουθήσει, αφού αυτή τη στιγμή πρόκειται απλά για μία προοπτική, το Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ δηλαδή, δεν είναι ευθύνη του πρωθυπουργού – ο οποίος όμως είναι ασφαλώς υπεύθυνος για την κατάρρευση της οικονομίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τους δρακόντειους νόμους που ψηφίζει η Βουλή, ακόμη μία φορά με την εξευτελιστική διαδικασία του κατεπείγοντος. Είναι επίσης υπεύθυνος για τα εξής:
(α) Για τη συνεχή καθυστέρηση αποφάσεων, όπως την εκμετάλλευση του όπλου της επιλογής της χρεοκοπίας εντός του ευρώ – όταν τα δημόσια ταμεία ήταν ακόμη γεμάτα, οι τράπεζες φερέγγυες και ανοιχτές, ενώ δεν είχε προηγηθεί η δήμευση των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων,
(β) Για τη μη ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης αμέσως μετά την εκλογή του, όταν οι οικονομικοί δείκτες της Ελλάδας ήταν ακόμη θετικοί – αν και η βασική ευθύνη ανήκει στον τότε υπουργό οικονομικών, ο οποίος υποτίμησε ανόητα τον Σόιμπλε,
(γ) Για τη μη έγκαιρη επιβολή ελέγχων στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, πριν ακόμη φύγουν καταθέσεις άνω των 40 δις € – με αποτέλεσμα να εκβιασθεί από την ΕΚΤ (ELA), επειδή δημιουργήθηκε πρόβλημα ρευστότητας στις τράπεζες, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε πρόβλημα φερεγγυότητας,
(δ) Για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος όταν ήταν πλέον πολύ αργά, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε έναν εξαιρετικά οδυνηρό συμβιβασμό,
(ε) Για την άσκοπη έξοδο της χώρας από το πλαίσιο στήριξης, με αποτέλεσμα να χαθούν τα 7,2 δις € των υπολοίπων δανείων, όπως και τα 11 δις € για τις τράπεζες καθώς επίσης, το κυριότερο,
(στ) Για τη μη διακυβέρνηση της Ελλάδας, στο διάστημα των διαπραγματεύσεων, η οποία επισφράγισε την ήττα της κατά κράτος.
Περαιτέρω, υπενθυμίζουμε πως η υποτροπή μίας βαριάς ασθένειας, όπως η επιστροφή της χώρας στα δίδυμα ελλείμματα, είναι απείρως πιο επικίνδυνη, από την αρχική της εμφάνιση. Είναι δε σκόπιμο να αναφέρουμε ότι, εάν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προβλέψεις επανόδου της ύφεσης στο 5-7%, θα σήμαινε απώλεια του ΑΕΠ κατά 10 δις €, μείωση των δημοσίων εσόδων κατά 3 δις €, αύξηση των ανέργων κατά 200.000 (ανά 50.000 € ΑΕΠ υπολογίζεται μία θέση εργασίας), κλιμάκωση των δημοσίων δαπανών αντίστοιχα κοκ. – κάτι που υποθέτουμε πως δεν θα ήταν σε θέση να αντέξει η πατρίδα μας.
Ως εκ τούτου, οι παραπάνω επτά θέσεις μας, σχετικά με το τι χρειάζεται η οικονομία μας, μπορεί μεν να θεωρηθούν ουτοπικές, είναι όμως απολύτως απαραίτητες για να μην οδηγηθεί η Ελλάδα στο χάος – οπότε θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν από τους δανειστές.
Πρέπει άλλωστε να κατανοήσουν πως στην Ελλάδα έχει προηγηθεί ένας «οικονομικός βομβαρδισμός», αντίστοιχος με το στρατιωτικό της Γερμανίας όταν έχασε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο – οπότε απαιτούνται ανάλογα μέτρα, όπως αυτά που εγκρίθηκαν στην ηττημένη τότε χώρα το 1953.
Ειδικότερα, στη Γερμανία εγκρίθηκε το 1953 μία μεγάλη διαγραφή του χρέους (άρθρο), η εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα εξαγωγών και όχι ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα Marshall Plan – για την αναβίωση του παραγωγικού της ιστού. Κάτι ανάλογο χρειάζεται τουλάχιστον και η πατρίδα μας, αφού διαφορετικά δεν θα αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης την έξοδο από το ευρώ – ευρισκόμενη πολύ πιο κοντά, από ότι στο πρόσφατο παρελθόν.
Φυσικά η Γερμανία έχει άλλους στόχους, γνωρίζοντας πως έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο την ελληνική ναυτιλία, νούμερο ένα στον πλανήτη, καθώς επίσης τον τουρισμό – επειδή έχει στην ιδιοκτησία της πάρα πολλά ξενοδοχεία τόσο στα παράλια της Τουρκίας, όσο και στην Ισπανία. Οι υπόλοιποι όμως εταίροι μας, ειδικά η Ιταλία και η Γαλλία, καθώς επίσης οι Η.Π.Α., δεν συμμερίζονται τα σχέδια της καγκελαρίου – αρνούμενοι να επιτρέψουν την πραγματοποίηση τους.
Υπάρχει επομένως ακόμη ελπίδα, παρά το ότι δεν θέλουμε να φανούμε αισιόδοξοι, επειδή θα ήταν εγκληματικό να εφησυχάσουμε – ευρισκόμενοι αντιμέτωποι με την τελευταία μας ευκαιρία να αποφύγουμε την ολοκληρωτική κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας στο διηνεκές. Οφείλουμε λοιπόν να αγωνισθούμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, αφήνοντας στην άκρη όσα μας χωρίζουν – αφού η Ελλάδα μας ενώνει όλους.
.
Η προβληματική των μνημονίων
Επειδή εισερχόμαστε στο τρίτο και τελευταίο μνημόνιο εάν τελικά υπάρξει συμφωνία, είτε το θέλουμε είτε όχι, οφείλουμε να γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα, όπως τα εξής:
(α) Τα μνημόνια δεν έχουν σκοπό την εξυγίανση της οικονομίας μίας χώρας, αλλά την είσπραξη των απαιτήσεων των δανειστών της – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλουν να την καταστρέψουν, αφού έτσι θα έχαναν τα χρήματα τους.
Παράλληλα, στοχεύουν στην κατάρρευση των τιμών των παγίων περιουσιακών στοιχείων της (ακίνητα, μετοχές, εταιρείες του δημοσίου κλπ.), μέσω της ύφεσης, των χρεοκοπιών και της ανεργίας – έτσι ώστε οι επιχειρήσεις των χωρών των δανειστών να τα εξαγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές.
(β) Μία χώρα υποχρεώνεται να υιοθετήσει τα μνημόνια, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της – είτε με δικά της μέσα, είτε δανειζόμενη με βιώσιμα επιτόκια. Τότε καταφεύγει στο δανειστή ύστατης ανάγκης, στο ΔΝΤ ή στην Τρόικα στην περίπτωση της Ευρωζώνης, για να χρηματοδοτηθεί – έναντι αυστηρών μέτρων.
(γ) Οι εναλλακτικές λύσεις της τότε είναι οι εξής: (1) είτε να τα υπογράψει, να τα τηρήσει επακριβώς και να προσπαθήσει να διασώσει ότι μπορεί, αποπληρώνοντας τα δάνεια της το δυνατόν γρηγορότερα (2) είτε να αναζητήσει άλλους τρόπους χρηματοδότησης όπως από άλλες χώρες, με την αύξηση της φορολογίας ή με εσωτερικό δανεισμό (κάτι που ήταν εφικτό στην Ελλάδα το 2010 – εθνικά ομόλογα), (3) είτε να χρεοκοπήσει, εντός ή εκτός του ευρώ, να προβεί δηλαδή σε στάση πληρωμών, για να διαπραγματευτεί τη διαγραφή μέρους του χρέους της με τους πιστωτές της – όταν ακόμη διαθέτει χρήματα και δεν έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών της.
Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)
Η δεύτερη λύση, όπως επίσης η τρίτη, ήταν απόλυτα εφικτές για την Ελλάδα το 2010, όταν το δημόσιο χρέος της κατεχόταν από τους «τοκογλύφους» (γράφημα), έως και πριν την υπογραφή του PSI το 2011 – όπου μετατράπηκε σε διακρατικό, με αγγλικό δίκαιο και με εμπράγματες εγγυήσεις, τις οποίες δεν γνωρίζει κανένας.
.
.
Η τρίτη λύση, η στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, ήταν δυνατή, αν και με μεγάλες δυσκολίες, έως την υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου από τη νέα κυβέρνηση, την οποία ακολούθησαν τα διαδοχικά λάθη που αναφέραμε παραπάνω – κάτι που δεν είναι εφικτό σήμερα, όπως δεν είναι επίσης η υιοθέτηση της δραχμής, γεγονός που σημαίνει ότι είμαστε πλέον «δεμένοι χειροπόδαρα», μία αποικία χρέους με σφραγίδα, με τη λύση των προβλημάτων μας να μην είναι πια καθόλου εύκολη.
.
Επίλογος
Ελπίδες για το μέλλον υπάρχουν, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ποιές λύσεις έχουμε σήμερα στη διάθεση μας, οι οποίες εξαρτώνται από εμάς – καθώς επίσης ποιές λύσεις θα μπορούσαν να προκύψουν από το ευρύτερο περιβάλλον μας, εάν καταφέρουμε να επιβιώσουμε.
Η χρεοκοπία, καθώς επίσης η μονομερής επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, η οποία δεν επιτυγχάνεται άλλωστε χωρίς την άρνηση του χρέους, θα ήταν πια αυτοκτονικές ενέργειες – παρά το ότι έχουμε κάνει δυστυχώς σημαντικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση από τις αρχές του έτους, ευρισκόμενοι πιο κοντά από ποτέ.
Αυτό που μας απομένει λοιπόν εδώ που φτάσαμε, είναι η επίτευξη της συμφωνίας δανεισμού ύψους 86 δις €, καθώς επίσης η «βασιλικότερη του Βασιλιά» τήρηση των δρακόντειων όρων της (Μνημόνιο ΙΙΙ) – κάνοντας ότι μπορούμε, συλλογικά, από κοινού, κόμματα και Πολίτες, για να αντισταθμισθούν τα δυσμενέστατα επακόλουθα της στην οικονομία μας (ύφεση, αύξηση της ανεργίας, χρεοκοπίες μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατασχέσεις, πλειστηριασμοί κλπ.).
Η αγορά ελληνικών προϊόντων, ιταλικών ή γαλλικών όταν δεν υπάρχουν αντίστοιχα εγχώρια, η αύξηση της κατανάλωσης με τα χρήματα που έχουν συσσωρευτεί στα σπίτια ή στις θυρίδες, η διενέργεια επενδύσεων παρά τις αντίξοες συνθήκες, η στήριξη των αδύναμων συμπατριωτών μας, η έγκαιρη πληρωμή των φόρων από αυτούς που μπορούν, η αποφυγή της φοροδιαφυγής κοκ. είναι μερικά μόνο, από αυτά που εμείς οι Πολίτες μπορούμε να προσφέρουμε.
Προφανώς οι ελίτ της χώρας, ιδίως οι εφοπλιστές, καθώς επίσης αυτοί που μετέφεραν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό, θα μπορούσαν να προσφέρουν πολύ περισσότερα, εάν κατανοήσουν ότι απειλούνται πολύ σοβαρά – αν και αμφιβάλλουμε πως θα το κάνουν.
Το κράτος, από την πλευρά του, θα πρέπει να εντατικοποιήσει τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία μας – όπως την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, την αποφυγή της σπατάλης, τη διαφθορά κοκ., χρησιμοποιώντας με τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα τα διάφορα πακέτα της Ευρώπης.
Έτσι θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, περιμένοντας είτε αυτά που προτείναμε στην αρχή του κειμένου (διαγραφή χρέους, ευρωπαϊκές επενδύσεις κλπ.), για τα οποία πρέπει να δείξουμε και εμείς καλή θέληση, είτε τις αλλαγές που προβλέπονται στην Ευρώπη.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε εδώ ότι, η Ευρώπη θα διαλυθεί, εάν δεν υπάρξουν σημαντικές διορθωτικές κινήσεις, αφού όλες σχεδόν οι χώρες είναι βυθισμένες στα χρέη, είτε σε δημόσια, είτε σε ιδιωτικά, είτε και στα δύο μαζί – ενώ η Ελλάδα είναι μόνο η «κορυφή του παγόβουνου», χρησιμοποιούμενη δυστυχώς άδικα, ως «παράδειγμα προς αποφυγή», λόγω των ανίκανων διαχρονικά κυβερνήσεων της.
Είναι βέβαια πολύ οδυνηρό να απαιτείται από μία χώρα, μετά από έξι χρόνια βαθιάς ύφεσης και κρίσης να υιοθετήσει, κυρίως δε να εφαρμόσει με ιερή ευλάβεια ένα τρίτο μνημόνιο – βασισμένο δυστυχώς στις ίδιες αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος.
Εν τούτοις, εδώ που μας έφεραν όλες οι μέχρι σήμερα ανίκανες κυβερνήσεις μας, εμείς τουλάχιστον δεν βλέπουμε άλλη λύση – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνουμε λάθος, αφού μπορεί να υπάρχει και να μην την έχουμε σκεφθεί, έχοντας θολώσει η κρίση μας από την συντριπτική αποτυχία των διαπραγματεύσεων.
Το μεγάλο πρόβλημα μας όμως, η αδυναμία διαχείρισης της κρίσης από μία κυβέρνηση που έγινε ακόμη περισσότερο ανεπαρκής από ότι ήταν, μετά τον πρόσφατο, απογοητευτικό ανασχηματισμό της, παραμένει δυστυχώς άλυτο – γεγονός που κάνει τις ελπίδες μας να ωχριούν, ενώ περιορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την όποια αισιοδοξία μας.
Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως ένας ανίκανος διευθυντής μπορεί να χρεοκοπήσει ακόμη και μία κερδοφόρα επιχείρηση, ενώ ένας ικανός να διασώσει μία χρεοκοπημένη, για να κατανοήσει που ακριβώς στηρίζεται η απαισιοδοξία μας – ευχόμενοι να σφάλουμε ή/και να είμαστε άδικοι, όσον αφορά τα συμπεράσματα μας.
.
Υστερόγραφο: Υπενθυμίζουμε πως πριν υπογράψει κανείς μία συμφωνία, μπορεί και πρέπει να διαπραγματεύεται σκληρά, γνωρίζοντας ακριβώς τι θέλει – κυρίως όμως, προβλέποντας με κάθε λεπτομέρεια όλες τις κινήσεις ή επιθέσεις του αντιπάλου του. Αφού όμως την υπογράψει, ακόμη και κάτω από πιεστικές συνθήκες, πρέπει να την τηρεί – επειδή μόνο έτσι διαφυλάσσει την αξιοπιστία του, την πλήρη εμπιστοσύνη της αγοράς, χωρίς την οποία δεν πετυχαίνει απολύτως τίποτα.
Στις 20 Φεβρουαρίου η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε ανόητα μία συμφωνία, χωρίς να την τηρήσει – χάνοντας έκτοτε τη μάχη και όχι την Κυριακή, όπως ίσως νομίζουμε. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, από το τρίτο μνημόνιο που αποδέχθηκε δηλαδή, απέτυχε οικτρά, ενώ δεν πρόβλεψε απολύτως τίποτα – ούτε την επίθεση της ΕΚΤ, ούτε τη ναζιστική στρατηγική που ακολούθησε ο κ. Σόιμπλε, σε στενή συνεργασία με την καγκελάριο του, ούτε όλους τους άλλους κινδύνους.
Η Γερμανία βέβαια μπορεί να κέρδισε μία μεγάλη μάχη, αλλά πυροδότησε τον πόλεμο στην Ευρώπη, χάνοντας ήδη τους πρώτους συμμάχους της – κάτι που θα ωφελήσει σημαντικά την Ελλάδα, εάν δείξει την απαιτούμενη υπομονή και σύνεση.
Εάν βέβαια οι Έλληνες λειτουργήσουν παρορμητικά, εάν διαλυθεί η κοινοβουλευτική και κοινωνική συνοχή, καθώς επίσης εάν ξεσπάσουν αναταραχές, όπως στο θλιβερό παράδειγμα της Αργεντινής, τότε θα απειληθεί να καταλήξει λεηλατημένη, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα, στα σκουπίδια της ιστορίας – οπότε θα μετατρέψει τη χαμένη μάχη με τη Γερμανία, σε έναν χαμένο πόλεμο.
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει, παρά το ότι έχει υποχρεωθεί από μία εντελώς άπειρη, ερασιτεχνική κυβέρνηση να περάσει από τις συμπληγάδες – καταφέρνοντας όμως την ύστατη στιγμή να αποφύγει εν πρώτοις την άτακτη, τρομακτική χρεοκοπία, στα πρόθυρα της οποίας οδηγήθηκε ανοχύρωτη και εντελώς απροστάτευτη.
Οι δυνατότητες της, «έμψυχες και άψυχες», είναι πάρα πολύ μεγάλες, αρκεί να επανέλθει η αισιοδοξία στους Πολίτες της – να πάψουν να κατηγορούν συνεχώς τους ξένους, παρά το ότι έχουν αναμφίβολα δίκιο, καθώς επίσης να επιλύσουν μεθοδικά, γρήγορα, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση τις εσωτερικές τους «παθογένειες», οι οποίες τους οδήγησαν χωρίς λόγο στην άκρη του γκρεμού.
.