Το υποσύνδρομο της Αθήνας

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες).

Παρατηρείται κλίμα ανεξήγητης – λογικά ! – συμπάθειας στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, με βασικό χαρακτηριστικό την διάχυτη ανοχή στις καταφανώς τεράστιες πολιτικές ευθύνες του. Την αξιοπερίεργη αυτή στάση αποδίδω θεωρητικά ως δευτερογενές φαινόμενο, στα πλαίσια του επιστημονικά μελετημένου «σύνδρομου της Στοκχόλμης».

Στο σύνδρομο – εν ολίγοις – είχαμε αξιοπερίεργα αισθήματα έντονης συμπάθειας από τους ομήρους προς τους ένοπλους απαγωγείς τους. Στο υποσύνδρομο – στο ίδιο πνεύμα εγκλωβισμού – έχουμε αξιοπερίεργα αισθήματα συμπάθειας από τους ομήρους προς τον αρχηγό της αποτυχημένης απόπειρας απόδρασης.

Να τα πάρουμε από την αρχή;

.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

• Γεγονότα

Το φθινόπωρο του ’14, ο περί ου πρωτοστάτησε στην απόφαση για μπλοκάρισμα της προεδρικής εκλογής, αν και αργότερα δεν είχε πρόβλημα να προτείνει έναν κοινής αποδοχής Πρόεδρο, από την άλλη πλευρά.

Σκοπός του ήταν ρητώς η πρόκληση εκλογών, η αλλαγή κυβέρνησης και η δυναμική διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Υποσχέθηκε χαρακτηριστικά «θα σκίσω το μνημόνιο».

Αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας, τον Ιανουάριο του ’15, ξεκίνησε μία πράγματι σκληρή διαπραγμάτευση, η οποία έθετε την άλλη πλευρά υπό πραγματικές συνθήκες εκβιασμού. Αποκαλυπτόταν ότι οι εταίροι είχαν και οι ίδιοι πρόβλημα με την ρήξη.

Κάπως έτσι, η διαπραγμάτευση σκλήραινε όλο και περισσότερο.

Η επόμενη μεγάλη απόφασή του ήταν στα τέλη Ιουνίου, όταν πήρε την πρωτοβουλία για την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την 5^η Ιουλίου. Αμέσως πυροδοτήθηκε από την «ευρωπαϊκή» αντιπολίτευση κλίμα ακραίας αντιπαράθεσης, που οδήγησε σε έφοδο πανικόβλητων στα ΑΤΜ των τραπεζών και τελικά σε παρατεταμένο κλείσιμο των ίδιων των τραπεζών.

Το ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών πήρε 61,3%, αλλά παραδόξως οδήγησε τον περί ου σε άμεση αναδίπλωση. Και, μετά από μία ακόμη βδομάδα δοκιμασίας των νεύρων όλων μας, έφθασε στην πλήρη συνθηκολόγηση.

Η τελική συμφωνία ήταν χειρότερη από ό,τι είχε μέχρι τότε απορριφθεί από ελληνικής πλευράς.

• Απορία

Όταν ο ψυχρός απολογισμός ενός πολιτικού εγχειρήματος διαπραγμάτευσης είναι εν τέλει τεράστιες απώλειες και χειρότερη συμφωνία, πώς είναι δυνατόν ο πρωταίτιος όχι μόνο να μην έχει εκτελεσθεί με συνοπτικές διαδικασίες, αλλά να βλέπει την δημοτικότητά του να απογειώνεται;

• Απολογία

Την Τρίτη 14 Ιουλίου έδωσε συνέντευξη στην ΕΡΤ με βασικό άξονα την δήλωση «Δεν θα δραπετεύσω από τις ευθύνες μου». Και η λέξη «δραπετεύσω» ήταν κρίσιμη – θα δούμε γιατί.

«Υπερτίμησα τη δύναμη του δίκιου ενός λαού» συμπλήρωσε, ενώ περιέγραφε γλαφυρά την «εκδικητική στάση των εταίρων μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος» και τα επί μέρους στοιχεία αυτής της εκδικητικής στάσης, ιδίως στην τελική φάση της διαπραγμάτευσης.

Προσωπικά μου φθάνουν οι κατηγορηματικές αναρτήσεις δύο συγκεκριμένων fb-φιλενάδων μου για να πεισθώ ότι κέρδισε τις εντυπώσεις, και δη έντονες. Έτερον-εκάτερον η προσωπική μου γνώμη.

• Παρατηρήσεις

Ο περί ου αποφεύγει «όπως ο διάολος το λιβάνι» να μιλήσει ευθέως για μερικά ζητήματα που θα τον δυσκόλευαν. Ενδεικτικά:

Πρώτον, δεν λέει το για ΤΙ πράγμα ακριβώς αναλαμβάνει ευθύνες. Θεωρητικά η γενική διατύπωση περιλαμβάνει όλα τα γεγονότα που απαρίθμησα παραπάνω. Αλλά η γενικολογία κρύβει αρκούντως το μέγεθος της ζημιάς για την οποία αναλαμβάνει – ευθαρσώς κατά τα άλλα – την πολιτική ευθύνη.

Δεν έχει συνείδηση άραγε της καταστροφής ; Αναλαμβάνει ευθύνες αλλά για ποιες συνέπειες;

Δεύτερον, δεν λέει για ΤΙ πράγμα ακριβώς δεν ήταν προετοιμασμένος και γιατί. Το κλίμα ωμών εκβιασμών δεν άρχισε με την προκήρυξη δημοψηφίσματος. Είναι οφθαλμοφανής ανευθυνότητα να τα βάζεις με Γερμανούς και να περιμένεις να μην προχωρήσουν στον πιο ωμό εκβιασμό, προτιμώντας μάλιστα να ηττηθούν. Και αυτό ΩΦΕΙΛΕ να το είχε προεκτιμήσει, τουλάχιστον από την ώρα που έπαιρνε την απόφαση για δημοψήφισμα. Χωρίς αυτή την προετοιμασία απέναντι στον απώτατο γερμανικό εκβιασμό, πήγαινε κατά το κοινώς λεγόμενο «γυμνός στ’ αγγούρια».

Τρίτον, ούτε στην συνέντευξη μας διαφωτίζει για το ΠΩΣ θα μας επιβαλλόταν εκβιαστικά το διαβόητο Grexit. Τυπικά, εξ όσων γνωρίζω, μόνον με την θέλησή μας γίνεται να φύγουμε. Θα μας έκαναν να το θέλουμε; Κι αν ναι, πώς;

Τέταρτον, παραλείπει με ιδιαίτερη επιμέλεια να αναφερθεί στις εμφανείς ενέργειες δολιοφθοράς των ενεργειών του από πλευράς των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι. Παρότι μάλιστα εμφανώς πανηγύρισαν για την ολοσχερή ήττα του. Σε επόμενη φάση, ευθετότερη, η ΝΔ ιδίως, δεν θα μπορεί να μιλήσει θρασύτατα για δικαίωσή της στις προειδοποιήσεις της για τον «εθνικό κίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ»;

• Η κρίσιμη λεπτομέρεια

Το βράδυ του δημοψηφίσματος, η αντίδρασή του στον θρίαμβο του 61,3% ΟΧΙ ήταν μία στροφή 180 μοιρών. Ζήτησε την παραίτηση του ΥΠΟΙΚ Γ.Βαρουφάκη και δρομολόγησε άμεσα συναινετικές διαδικασίες, προκαλώντας σύσκεψη πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είχε ήδη μεσολαβήσει η άμεση αποχώρηση του Αντ.Σαμαρά από την αρχηγία της ΝΔ και η προσωρινή αναπλήρωσή του από τον Β.Μεϊμαράκη, γνωστό για την συναινετική ανθοδέσμη στην διάδοχό του στην προεδρεία της Βουλής.

Οι τρεις αρχηγοί είχαν διαδώσει σε όλους τους τόνους ότι το ΟΧΙ θα σήμαινε έξοδο από την Ευρώπη. Με 61,3% ΟΧΙ καλούνταν όχι μόνον να μην «ετοιμάσουν βαλίτσες», αλλά να συνυπογράψουν μία συμβιβαστική πρόταση στους δανειστές.

Αυτή η υποχώρηση – εθνική πιά ! – οδήγησε στην αποκάλυψη του προσώπου της Γερμανίας. Φυσικά σε όσους έτρεφαν αυταπάτες. Αντί για φιλικές πιά διαπραγματεύσεις, έστω έντονες, είχαμε άγρια κλιμάκωση των εκβιασμών. Η απαίτηση για εκποίηση κρατικής περιουσίας ύψους 50δις, και με εξόχως ταπεινωτικούς όρους, προβαλλόταν για πρώτη φορά.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

ΑΝΑΛΥΣΗ

• Η άκρη της κλωστής

Η λέξη «αποδράσω» προφέρεται δήθεν αδιάφορα σε σχέση με τις ευθύνες του, αλλά περνάει έντεχνα στο υποσυνείδητο των τηλεθεατών τον εγκλωβισμό στην αίσθηση ομηρίας. Είναι η αίσθηση ομηρίας στο ευρώ που καθιστά εξ αρχής πολιτική ανοησία ολόκληρη τη θεωρία της σκληρής διαπραγμάτευσης. Αλλά είναι ή ίδια η ομηρία που γίνεται αντιληπτή, καθώς αποκαλύπτεται το στυγνό πρόσωπο ενός υποτιθέμενου καλοπροαίρετου ισχυρού εταίρου.

Και ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλεται σαν ο καταλληλότερος για την διαχείριση αυτής της – χωρίς την παραμικρή σκέψη απόδρασης – ομηρίας.

• Ναζισμός

«Η προπαγάνδα κατασκευάζει αλήθειες» είναι το βασικό προαπαιτούμενο για να αρχίσει να καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει. Το θέμα είναι γνωστό στην Επιστήμη και το έχω αναλύσει διεξοδικά στο περυσινό άρθρο «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση ;». Έγραφα:

Συμμόρφωση είναι η κατόπιν πιέσεων αλλοίωση της προσωπικής μας γνώμης, ώστε να είναι συμβατή με τις επιθυμίες κάποιου άλλου ή της λεγόμενης «κοινής γνώμης».

Απελευθέρωση – αντίστοιχα – είναι ο απεγκλωβισμός μας από τις προσπάθειες να συμμορφωθούμε, με αποτέλεσμα την διατήρηση ή ανάκτηση της πνευματικής μας ελευθερίας.

Το δίλημμα του τίτλου αφορά κάθε άνθρωπο, και ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες. Σίγουρα απασχολεί κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, όπου γης.

Τα θύματα της τρέχουσας πλύσης εγκεφάλου δεν έχουν πιά την δυνατότητα να συζητήσουν περί Grexit. Τονίζω ότι είναι τελείως άλλο θέμα το να μην θέλουν το Grexit κάνοντας ψύχραιμη σύγκριση. Είναι άλλο να έχει κανείς εδραία γνώμη υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ και άλλο να έχει συμμορφωθεί σε ένα διάχυτο «ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ …», κατά τα ναζιστικά πρότυπα.

Και αυτή η θεωρία της αυτονόητα αναγκαστικής συμμετοχής στο ευρώ έχει εγκαθιδρυθεί «με την τελευταία λέξη της μόδας» των επιστημονικών προπαγανδιστικών μεθόδων. Π.χ. αξιοποιείται εντέχνως ο αντιπαθής – καλώς ή κακώς ! – στην κοινή γνώμη πρώην ΥΠΟΙΚ με το υποβόσκον μήνυμα «ακόμη κι ο Βαρουφάκης δεν διανοείται να φύγουμε».

• Εξάρτηση

Στο άρθρο «Το δημοψήφισμα ως ύβρις» έχω αναδείξει τις αναλογίες της υπόθεσης Grexit με το γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης. Υπέδειξα, με ένα-προς-ένα αντιστοιχία προς τις επιστημονικά μελετημένες 4 προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση μιάς παθολογικής σχέσης εξάρτησης, τα εξής:

(α) Απειλούμαστε άμεσα και πειστικά με χρεοκοπία, λες και είναι η πρώτη ή τελευταία φορά που χρεοκοπεί μία χώρα.

(β) Πλήρης απομόνωσή μας από σοβαρές σκέψεις αποχώρησης από το ευρώ. Ο Ελληνικός Λαός δεν γνωρίζει τίποτα για την κατάσταση του ευρώ, τα δραματικά προβλήματα άλλων χωρών κ.λ.π. Πολύ περισσότερο δεν γνωρίζει για τα δραματικά προβλήματα της κατά τα άλλα πανίσχυρης Γερμανίας.

(γ) Αδυναμία απόδρασής μας από όλη αυτή την αθλιότητα. Σε αυτό συμβάλλει και η φαιδρή παρουσία διαφόρων γραφικών, που βάζουν την σφραγίδα της προχειρολογίας τους στην επιλογή «πίσω στη δραχμή». Ας δοκιμάσει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης να διαβάσει ακόμη και τον τίτλο του άρθρου μου «Grexit : Αμήν και πότε !!!». Τι σχέση έχει αυτό το άρθρο με όσα είναι γνωστά σαν απόψεις του «λόμπυ της δραχμής»;

Μιλάω για αποχώρηση με «ψηλά το κεφάλι». Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό που υποστηρίζω είναι σωστό επειδή είναι διαφορετικό. Δεν μπορεί, όμως, να απορριφθεί ως όμοιο με κάποια που δεν μοιάζει. Δύσκολο;

Όλα αυτά, γίνονται σε συνδυασμό με (δ) μικρές δόσεις καλοσύνης από πλευράς των απαγωγέων. Ελπίδες συμφωνίας, δόσεις δανεικών, παρατάσεις, ενδιαφέρον, δηλώσεις συμπαράστασης και δεν συμμαζεύεται.

Έτσι εξηγείται επιστημονικώς πώς σήμερα καταντήσαμε να παρακαλάμε έντρομοι να μείνουμε στο ευρώ, και μάλιστα «όπως-όπως», ενώ βλέπουμε τα χάλια μας να χειροτερεύουν συνεχώς.

Μήπως δεν καταντήσαμε να παρακαλάμε έντρομοι να μείνουμε στο ευρώ, όπως έγραφα από την 1^η Ιουλίου ; Αυτό ακριβώς δεν ομολογεί ο περί ου ;

• Ταύτιση

Το όλο επικοινωνιακό τέχνασμα υποβάλλει στον μέσο τηλεθεατή θετικά αισθήματα ταύτισης με τον Αλέξη Τσίπρα.

Το υπόβαθρο υπάρχει : είναι συμπαθής προσωπικότητα, νέος άνθρωπος, χωρίς ψεγάδια σκανδάλων.

Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο, παίζει – έξυπνα και πονηρά – το χαρτί της ειλικρίνειας. Αναλαμβάνει δημοσίως ευθύνες, την στιγμή που κανείς δεν σκέπτεται καν να τον ρίξει από πρωθυπουργό. Ταυτόχρονα περνάει πειστικά και το μήνυμα ότι η νέα ΕΡΤ είναι σε άλλο μήκος κύματος σε σχέση με τα γνωστά ιδιωτικά κανάλια.

Σε αυτό το κλίμα, ο τηλεθεατής οδηγείται σε σκέψεις συμπάθειας και υποσυνείδητες ευνοϊκές προσεγγίσεις..

«Είναι ειλικρινής, προσπάθησε, αναγνωρίζει ότι έφταιξε». «Δεν μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ, όλοι το λένε. Ποιος σοβαρός λέει να φύγουμε ;». «Κοίτα θυσίες που έκανε για να μείνουμε, και οι άλλοι τον κατηγορούσαν ότι ήθελε να φύγουμε».

Πείθει – και μάλλον δικαίως – ότι «είναι ο εαυτός του».

Ακολουθούν οι σκέψεις ενοχής: «Ήμουνα κι εγώ μαζί του, άρα είμαι αρκετά συνένοχος.» «Ήμουνα εναντίον του, αλλά άλλα νόμιζα γι’ αυτόν και τις επιδιώξεις του».

Στη συνέχεια ευλόγως βαθμολογείται θετικά η γενναιόφρων στάση του απέναντι σε όσους τον πολέμησαν ανελέητα. Και η κατακλείδα των εγκλωβισμένων νοερών αναζητήσεων : «Ποιόν έχουμε καλύτερο ;».

• Συμπέρασμα

Όσο αντέχει το πολιτικάντικο σύστημα που καταδυναστεύει την χώρα μας, ο Αλέξης Τσίπρας θα αργήσει πολύ να βρει αντίπαλο «στο ύψος του». Ο μόνος του αντίπαλος είναι η πραγματικότητα. Και ο βασικός του σύμμαχος είναι αυτό που εξέφρασε ανάγλυφα ο καλός διαδικτυακός φίλος Νίκος Αθανασόπουλος.

Με την ρητή άδεια του, για την οποία και τον ευχαριστώ, αντιγράφω: «Δεν θα αλλάξω ποτέ γνώμη ότι με κυβερνάνε και με περιτριγυρίζουν ηλίθιοι άνθρωποι. Είμαι ηλίθιος;»

.

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ

Είδαμε πώς αναπτύσσεται η συμπάθεια στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού, αν και φέρει βαρύτατες ευθύνες. Αποφεύγει έντεχνα να τις πει με το όνομά τους, να πει για πόσο καιρό κάνει το ίδιο λάθος. Ουδέποτε θα μάθουμε πόσο στοίχισε η σκληρή διαπραγμάτευση που κατέληξε σκληρή εμπειρία.

Νομίζει κανείς ότι μιλά σαν να αναλαμβάνει ευθύνες ως πρόεδρος μαθητικού 15μελούς, αφού απέτυχε η υπό την ηγεσία του κατάληψη με αίτημα στρογγυλές τυρόπιττες.

Σε αυτό το κλίμα γενικολογίας επικαλείται την Γερμανική βαναυσότητα για να επιδείξει παραστατικά το ασφυκτικό κλίμα ομηρίας. Όσο δεν υπάρχει σοβαρή πολιτική στήριξη του Grexit, αυτή η ομηρία είναι δεδομένη. Στην διαχείριση της ομηρίας θα αναλωθεί, ξεκινώντας μάλιστα από το ground zero. Από Δευτέρα θα πανηγυρίζουμε που είναι ανοικτές οι τράπεζες – όχι;

Και όλο αυτό το κλίμα ομηρίας συντηρείται, σε ψυχολογικό και ψυχοσωματικό επίπεδο, με προηγμένες μεθόδους απάνθρωπης προπαγάνδας. Είδαμε τα βασικά της προπαγάνδας, είδαμε και το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε πλήρη χρήση για την εγκαθίδρυση της σχέσης εξάρτησής μας από το ευρώ και την Ευρώπη.

Στα πλαίσια αυτά, ανατέλλει – αντί να δύσει – το πολιτικό άστρο του περί ου. Είναι πράγματι ο εαυτός του, αλλά αυτός ο εαυτός του είναι δημαγωγός.

Ιδού το κριτήριο: «Ένας πολιτικάντης σκέπτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενεές». Συνεπώς, για να δούμε σοβαρά με το κριτήριο του Arthur Clark, θα χρειασθεί να εκτιμήσουμε τι σκέπτεται για τις γενιές των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Μόνο που χρειάζεται να συνεκτιμήσουμε και τι σκεπτόταν και για την σκληρή διαπραγμάτευση …

.

«Αυτοί που έχουν την ίδια ασθένεια αλληλοσυμπαθιούνται.»

Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας

 .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Απέναντι σε αυτή την πολιτική δεν υπάρχει σοβαρός αντίλογος, όσον αφορά τους γνωστούς πολιτικούς χώρους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο ομηρία είναι κοινή συνείδηση.

Η κατάσταση επιβαρύνεται από δύο ακόμη φαινόμενα.

Το πρώτο υποδεικνύεται από τον Γάλλο νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ: «Μία συχνή αιτία εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που μπορεί και αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει».

Το δεύτερο υποδεικνύεται από τον δικό μας Νίκο Καλογερόπουλο, για τον οποίο έχω αναφερθεί διεξοδικά στο άρθρο «Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα», και αφορά ειδικά τη χώρα μας:

«Η πνευματική απήχησις είναι αδύνατη στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχει «ατμόσφαιρα», η οποία να μπορεί να προωθήσει τα ηχητικά κύματα. (…) Συνήθως, όταν κανείς προωθεί μία νέα ιδέα δεν προωθεί την επιστήμη. Θίγει τους επιστήμονες».

Την Κυριακή 19/7/15, πάντα στο φιλόξενο http://www.analyst.gr , «Το τρίλημμα του σύγχρονου Έλληνα».

.