Ντροπή Γερμανία! – Σελίδα 2 – The Analyst
ΕΙΚΟΝΑ-Γερμανία-Εξ.1

Ντροπή Γερμανία!

439 total views, 3 views today

Το γερμανικό «θαύμα» μετά το 1950

Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα ποσά που οφείλει είναι ψίχουλα, σχετικά με τα χρέη της Γερμανίας όταν έχασε τον πόλεμο. Αναλυτικότερα, στο τελευταίο έτος του τρίτου Ράιχ, το πιστοποιημένο δημόσιο χρέος της είχε φτάσει στο 400% του ΑΕΠ της – ένα ποσόν που διαγράφηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, με τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1948.

Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το αναμορφωμένο δημόσιο χρέος ήταν της τάξης των 18 δις μάρκων ή στο 95% του τότε ΑΕΠ της. Υπήρχε επί πλέον ένα εξωτερικό χρέος, το οποίο ήταν μεν καταχωρημένο στην κεντρική τράπεζα του Ράιχ, αλλά δεν εμφανιζόταν στις επίσημες στατιστικές του κρατικού προϋπολογισμού.

Το μεγαλύτερο μέρος του προερχόταν από πολεμικά δάνεια και καταναγκαστικές συνεισφορές των κατεχομένων κρατών προς τη Γερμανία – από κλεμμένα ουσιαστικά χρήματα, όπως από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας. Επρόκειτο για 80-90 δις μάρκα του Ράιχ, συν 15 περίπου δις από τα παλαιά χρέη της, πριν το 1933 – ένα ποσόν της τάξης του 100% του ΑΕΠ του 1950 (περί τα 20 δις νέα μάρκα).

Το συγκεκριμένο εξωτερικό χρέος της Γερμανίας ρυθμίσθηκε με τη συμφωνία του Λονδίνου, το 1953, όπου μόνο τα παλαιά χρέη αποφασίσθηκε να διακανονισθούν. Τα πολεμικά χρέη, οι επανορθώσεις και οι αποζημιώσεις εξαιρέθηκαν από τη συμφωνία (ανάλυση), σύμφωνα με την οποία θα συζητούνταν ξανά μετά την ένωση της – κάτι που δεν συνέβη το 1990, όπου δεν έγινε ουσιαστικά καμία καινούργια συμφωνία.

Συνεχίζοντας, εάν υπολόγιζε κανείς όλα μαζί τα χρέη της Γερμανίας τότε, θα έφτανε στο αστρονομικό ποσοστό του 500% του ΑΕΠ της – από το οποίο δεν εξυπηρετήθηκε ούτε το ένα δέκατο! Για σύγκριση, από τα 330 δις € του ελληνικού χρέους, θα εξυπηρετούνταν μόνο τα 30 δις €ενώ θα διαγράφονταν τα 300 δις €.

Η τεράστια αυτή διαγραφή χρέους που προσφέρθηκε στη Γερμανία από τους πιστωτές της, φαίνεται πως έχει ξεχαστεί από τη σημερινή της κυβέρνηση – η οποία έχει το απίστευτο θράσος να αρνείται μία πολύ μικρότερη στην Ελλάδα, με στόχο να υποχρεωθεί η χώρα μας στην έξοδο από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να κατασχέσει σε εξευτελιστικές τιμές όλα της τα περιουσιακά στοιχεία, αφού προηγουμένως τα έχει υποθηκεύσει (PSI).

.

Το γερμανικό «θαύμα» μετά το 1932

Το τρίτο Ράιχ αναπτύχθηκε όπως ακριβώς η Ομοσπονδιακή Γερμανία μετά το 1950 – όπου ουσιαστικά ακολούθησε την ίδια συνταγή (ανάλυση) της διαγραφής χρεών. Τότε άλλωστε χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά η λέξη «γερμανικό θαύμα», η οποία επαναλήφθηκε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Το ξεκίνημα της ανάπτυξης στηρίχθηκε σε μία διπλή διαγραφή χρέους – σε αυτήν των πολεμικών επανορθώσεων το 1932, καθώς επίσης στη μονομερή αθέτηση των εξωτερικών χρεών της χώρας το 1933, η οποία έγινε σιωπηλά αποδεκτή από της δυτικές δυνάμεις.

Πριν από τις διαγραφές, είχε επιβληθεί στη Γερμανία μία αυστηρή πολιτική λιτότητας από την τότε Τρόικα – από τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και τις Η.Π.Α. Στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού που οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ, ήταν τότε ο Γερμανός H. Bruening – ενώ οι συνθήκες στη Γερμανία τότε, ήταν εντυπωσιακά ίδιες με αυτές στην Ελλάδα σήμερα.

Μελετώντας την καταστροφή που προκλήθηκε στη Γερμανία, όπως στην Ελλάδα από τα μνημόνια, λόγω της λιτότητας που της επιβλήθηκε, ο Keynes ανέπτυξε τη θεωρία της μετέπειτα πολιτικής του για την αντιμετώπιση των υφέσεων – γεγονός στο οποίο στηρίχθηκε ο χαρακτηρισμός των αποτελεσμάτων της διαπραγμάτευσης της Κυριακής, γράφοντας πως επρόκειτο για μία νέα συμφωνία των Βερσαλλιών (άρθρο).

.

Ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας του Ράιχ το 1929/30

Η τότε γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία είχε μία σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αντιμετώπιζε προβλήματα με τον προϋπολογισμό του κράτους, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που είχε ξεσπάσει. Χρειαζόταν λοιπόν μία «χρηματοδοτική γέφυρα» ύψους 300 εκ. μάρκων του Ράιχ, έως το τέλος του 1929 – για την οποία ο υπουργός οικονομικών προσέφυγε στην αμερικανική τράπεζα «Dillon Read and Co».

Η τράπεζα δεν είχε αντίρρηση, υπό την προϋπόθεση της συμφωνίας της κεντρικής τράπεζας του Ράιχ – από τον πρόεδρο της κ. H. Schacht (αργότερα υπουργός οικονομικών του Χίτλερ), ο οποίος όμως τελικά αρνήθηκε να την παρέχει, με αποτέλεσμα να μην εγκριθεί το δάνειο.

Λόγω της άρνησης του κεντρικού τραπεζίτη, η Γερμανία απειλούταν με τη χρεοκοπία της – με αποτέλεσμα να αναγκασθεί η κυβέρνηση της να υποκύψει στους εκβιασμούς του, σύμφωνα με τους οποίους θα έπρεπε να αλλάξει ο προϋπολογισμός και να μειωθούν οι δαπάνες του δημοσίου (λιτότητα).

Παρά το ότι τώρα ο σοσιαλιστής υπουργός της συγκυβέρνησης παραιτήθηκε, η Βουλή ψήφισε τις αλλαγές στον προϋπολογισμό που απαιτούσε ο κεντρικός τραπεζίτης – οπότε δόθηκε η εγγύηση, πήρε το δάνειο και δεν χρεοκόπησε. Το τίμημα όμως ήταν πανάκριβο, αφού ακολούθησε η ανατροπή της κυβέρνησης, η οποία έφερε αργότερα στην εξουσία το Χίτλερ.

Τα γεγονότα αυτά τεκμηριώνουν την πολιτική δύναμη που έχουν οι κεντρικές τράπεζες – όπως σήμερα η ΕΚΤ, η οποία έχει τη δυνατότητα να εκβιάζει τους πάντες, προκαλώντας μεγάλες πολιτικές αλλαγές. Ελπίζουμε και ευχόμαστε λοιπόν να μην καταστρέψει την Ελλάδα, με τις παράνομες ουσιαστικά παρεμβάσεις της, προς όφελος της Γερμανίας – αν και οι μέχρι στιγμής ενέργειες της, μας προσανατολίζουν προς το αντίθετο.

.

Επίλογος

Το ΔΝΤ έδωσε στη δημοσιότητα μία καινούργια έκθεση, από την οποία διαπιστώνεται η μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, επιτιθέμενο ουσιαστικά κατά μέτωπο στη Γερμανία (άρθρο). Η Κομισιόν τοποθετήθηκε σήμερα σχετικά ανάλογα (πηγή), ενώ η Γερμανία επιμένει στη μη ονομαστική διαγραφή του χρέους, παρά την ιστορία της – προτείνοντας την πληρωμή των υποχρεώσεων του κράτους με υποσχετικές (IOU), αν και γνωρίζει πως μία τέτοιου είδους ενέργεια οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ.

Δυστυχώς, μία σειρά Ελλήνων συνηγορεί υπέρ της βιωσιμότητας του χρέους, εάν επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του, με χαμηλά επιτόκια – ενώ κάποιοι άλλοι ενισχύουν ακούσια τις θέσεις της Γερμανίας, επίσης ένα μέρος της κυβέρνησης, προτείνοντας την υιοθέτηση της δραχμής.

Εν τούτοις, τόσο η ιστορία, όσο και η οικονομική θεωρία, διδάσκουν πως δεν υπάρχει καμία απολύτως δυνατότητα εξυπηρέτησης ενός χρέους, το οποίο έχει φτάσει σε δυσθεώρητα επίπεδα – πόσο μάλλον όταν μία χώρα είναι για έκτη συνεχή χρονιά σε ύφεση, ενώ μέχρι τα τέλη του έτους θα έχει ξεπεράσει τη Μεγάλη Ύφεση του 1930.

Έχοντας αναλύσει ήδη τους στόχους της Γερμανίας, λόγω των οποίων επιμένει να θέλει το θάνατο της Ελλάδας, αδυνατώ να καταλάβω όσους Έλληνες αναφέρουν σήμερα πως το χρέος είναι βιώσιμο, αρκεί να αναδιαρθρωθεί – ελπίζοντας να κάνουν απλά λάθος, αφού διαφορετικά θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ως «ενδοτικές» τις όποιες κρυφές επιδιώξεις τους.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!