Ατυχώς, το ηχηρό μήνυμα του δημοψηφίσματος δεν αξιοποιήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα. Ακριβώς αυτό αποδεικνύει η δήλωσή του «Ανάμεσα σε μια κακή και σε μια καταστροφική επιλογή, είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε το πρώτο». «Υποχρεωμένοι».
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες).
.
Φαίνεται ότι δεν έγινε και πολύ κατανοητή η ψήφος του Ελληνικού Λαού. Αλλά, όπως λέμε, «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος».
Εξηγούμαι.
Αρμονία
Ένα 100% ΝΑΙ – θεωρητικά μιλώντας φυσικά – θα σήμαινε εντολή για πλήρη «υποταγή». Ένα 100% ΟΧΙ, αντίστοιχα, θα σήμαινε εντολή για πλήρη «ρήξη». Ένα οριακό αποτέλεσμα, 50% πάνω-κάτω, θα ήταν μία σαφής εντολή συμβιβασμού.
Το 61.3% είναι κάτι άλλο. Ασύλληπτο για χοντράνθρωπους. Όσο και η έννοια του μέτρου, ή – στο πεδίο της Ηθικής – η έννοια της Αριστοτελικής μεσότητας. Αυτό που έχει μέσα του ο κάθε πραγματικός Έλληνας.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το ποσοστό του ΟΧΙ, που εκφρασμένο σε δεκαδικό αριθμό είναι 0,613, απέχει απειροελάχιστα από το 0,618 της Χρυσής Τομής. Της αρμονικής αναλογίας που ενυπάρχει σε κάθε τι υψηλής αισθητικής στο Σύμπαν.
Χρησμός
Η εντολή, λοιπόν, ήταν ακριβώς αυτή: «βρείτε τη χρυσή τομή, στην πλευρά της ρήξης». Αντίστοιχα – επεξηγώ – ένα 61.3% ΝΑΙ θα σήμαινε «βρείτε τη χρυσή τομή, στην πλευρά της υποταγής».
Αυτή και μόνον η παρατήρηση αρκεί για να κάνει τους ανά τον κόσμο νουνεχείς να υποκλιθούν στο μεγαλείο του ανακάμπτοντος λαού-ηγέτη του πλανήτη.
Την ώρα, μάλιστα, που όλοι τον έχουν ξεγραμμένο αυτόν τον υπέροχο Λαό.
Απήχηση
Αφού υποκλιθεί η παγκόσμια πνευματική κοινότητα, μετά είναι εύκολο να καταλάβουν και οι υπόλοιποι τα προφανή. Κανείς λαός στην θέση μας όχι μόνον δεν θα έβγαζε τόσο ΟΧΙ, όχι μόνο θα είχε πανικόβλητος ψηφίσει ΝΑΙ, αλλά ούτε καν θα είχε ανεχθεί να γίνει δημοψήφισμα. Κάτι σημαίνει αυτό.
Συσκότιση
Είναι χαρακτηριστική η επιτήδεια παράλειψη των δημοσκοπήσεων που δημοσιοποιούνται. Αποφεύγουν «όπως ο διάολος το λιβάνι» να ερευνήσουν την σύνθεση του ΟΧΙ σε σχέση με την κομματική προτίμηση των ψηφοφόρων. Αν το έκαναν, θα αποκαλυπτόταν η πλήρης διάλυση των κομματικών στεγανών. Το τέλος του μαντρώματος σε κομματικές στάνες επέρχεται – αν δεν είναι ήδη γεγονός.
Χειραφέτηση
Οι ψηφοφόροι – όλοι το γνωρίζουμε – ψηφίσαμε ό,τι νομίζαμε.
Και, ανεξάρτητα από το τι ψηφίσαμε, χωριστήκαμε σε δύο βασικές κατηγορίες : σε αυτούς που σκέφθηκαν με το χέρι στην καρδιά το μέλλον των παιδιών τους και των εγγονιών τους, και στους υπόλοιπους. Από αυτούς, άλλοι σκέφθηκαν πότε να ανοίξουν οι τράπεζες, άλλοι τις επαγγελματικές τους σχέσεις με ευρωπαϊκά κονδύλια, άλλοι τον μισθό τους ή την σύνταξή τους κ.λ.π.
Ανακολουθία
Ατυχώς, αυτό το ηχηρό μήνυμα δεν αξιοποιήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα. Ακριβώς αυτό αποδεικνύει η δήλωσή του «Ανάμεσα σε μια κακή και σε μια καταστροφική επιλογή, είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε το πρώτο». «Υποχρεωμένοι».
Από το προεκλογικό «σκίσιμο του μνημονίου», μετά από 5μηνη σκληρή διαπραγμάτευση, με την χώρα σε έσχατη δοκιμασία στα βράχια, προκήρυξε – προς τιμήν του ! – δημοψήφισμα και έλαβε συντριπτικό ποσοστό. Για να το μεταφράσει, τελικά, σε μία – κατά δήλωσίν του ! – «κακή συμφωνία».
Προφανώς, η καλύτερη γι’ αυτόν εκδοχή είναι ότι αισθάνθηκε καβάλα σε ένα άλογο που δεν είχε τις αναγκαίες γνώσεις και δεξιότητες για να το ιππεύσει.
Έξοδος
Η ιστορική, ηρωική και σοφή απόφασή μας εκφράζεται αυθεντικώς ούτω πως: Friendly Grexit as soon as possible – φιλική πλήρης αποχώρηση από την Ευρώπη το συντομότερο δυνατόν. Φυσικά με ανάλογο Εθνικό Στόχο. Και, κυρίως, με επίγνωση των θεμελιωδών λόγων που υποδεικνύουν την ριζική ασυμφωνία χαρακτήρων, που καθιστά την συμβίωση ασύμφορη και για τους δύο.
Αν έχει κάποια σημασία, αυτό σκέπτονται και αρκετοί συνετοί Ευρωπαίοι.
Πλάνη
Είναι δημοφιλές να συγκρίνεται η Ευρώπη με την νεοελληνική πραγματικότητα. Αγνοείται, με αυτό τον τρόπο, το γεγονός ότι τα σημερινά μας χάλια είναι αποτέλεσμα ενός στρατηγικού λάθους μας. Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, γίναμε άκριτοι μίμοι της δύσης. Κυριολεκτικά ξενομανείς. Αυτή η νόθευση της εθνικής μας ταυτότητας, εμφανώς μας έκανε όλο και χειρότερους. Αξίζει ενδεικτικά να θυμηθούμε το «από τότε που βγήκε το συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο».
Αξίζει – αντίθετα – να συγκρίνουμε τις ελληνικές αξίες με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Έτσι θα πάρουμε από την Ευρώπη τα όποια χρήσιμα. Αυτή η σύγκριση θα στηρίξει την ισχυρή απόφασή μας: «Θα ξαναγίνουμε Έλληνες !».
One of a kind
Συμμετέχουμε σε μία κοινή αγορά που είναι σχεδιασμένη να τυποποιεί και να ισοπεδώνει, ευνοώντας συστηματικά το μέγεθος. Αντίθετα, το συγκριτικό μας πλεονέκτημα είναι η μοναδική ποιότητα σε μικρές ποσότητες. Είναι σαν να βάζουμε μια ντίβα της όπερας να τραγουδήσει σε σκυλάδικο ή έναν τενίστα πρωταθλητή να παίξει ομαδικό άθλημα – π.χ. μπάσκετ.
Λάθος εθνικό marketing.
Κηφήνες
Ενώ το βασικό μας πρόβλημα είναι το ευστόχως αποκαλούμενο «ελληνοελληνικό» πρόβλημα, με την ένταξή μας ενισχύεται η μία «παράταξη». Αυτοί που κάποτε ήταν κοτζαμπάσηδες και γερμανοτσολιάδες, τώρα είναι προνομιούχα στελέχη της κοινοτικής νομενκλατούρας, επιτήδειοι πολιτικοί διαμεσολαβητές και κρατικοδίαιτα τρωκτικά. Και οι δημιουργικοί Έλληνες έχουν εξοντωθεί, σχεδόν ολοκληρωτικά.
Λάθος αντίληψη για την λύση στα πατροπαράδοτα φυλετικά μας προβλήματα. Λάθος αντίληψη και για τον εκσυγχρονισμό, που μάλιστα πλασάρεται επιτηδείως.
Προτεραιότητες
Οι Ευρωπαίοι έχουν ψηλά στις προτεραιότητές τους την απαρέγκλιτη τήρηση των κανόνων. Λεπτομέρεια η υποκρισία στην τήρησή τους όταν δεν τους βολεύουν. Εμείς έχουμε στο πετσί μας ότι οι κανόνες ισχύουν όταν αξίζει να ισχύουν. Έχουμε στο DNA μας ότι οι περιστάσεις μπορεί να υπαγορεύσουν ένα συνετό «Εώμεν τους νόμους καθεύδειν». Ακατανόητα νοήματα για απογόνους του Ρωμαϊκού “dura lex sed lex” – σκληρός ο νόμος αλλά νόμος.
Ριζική ασυμβατότητα, που αναδεικνύεται ανάγλυφα στη διαπραγμάτευση.
Μεταρρυθμίσεις
Η πνευματική ένδεια της σύγχρονης Ευρώπης οδηγεί στην χαρακτηριστική αδιαφορία για διεξοδική αναζήτηση του απωτέρου αιτίου, όπως και στην επιτήδεια συγκάλυψη ευθυνών και υπαιτίων. Με ιδιαίτερη προχειρότητα προχωρούν σε χωρίς πυξίδα αλλαγές, που με χαρακτηριστικό θράσος τις βαφτίζουν μεταρρυθμίσεις. Δεν τους περνά από το μυαλό ότι λύσεις που – έστω ! – απέδωσαν αλλού, δεν κάνουν για την Ελλάδα. Δεν τους περνά καν από το μυαλό ότι υπάρχουν «κομψές» λύσεις.
Πλήρως άστοχος σχεδιασμός μέτρων για το ξεπέρασμα της κρίσης.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Αποπροσανατολισμός
Αν ξέραμε να πουλάμε τα μοναδικά μας αγαθά και βρίσκαμε τρόπο να ξεφορτωθούμε τους κηφήνες μας, δεν θα είχαμε καμία ανάγκη συμμετοχής σε προστατευτικές συμμαχίες και τα συναφή. Όσο δεν ξέρουμε να πουλάμε και ανεχόμαστε τους κηφήνες μας, είναι πιά προφανές ότι δεν μας σώζει τίποτα.
Κοινώς : αντί να χτυπάμε το γαϊδούρι, χτυπάμε το σαμάρι.
Επιλογή
Προκύπτει το ερώτημα αν, για να λύσουμε αυτά τα προβλήματα, αξίζει να φύγουμε από την Ευρώπη. Μήπως είναι, δηλαδή. καλύτερα να ανεχθούμε την συμβίωση. Προφανώς αυτό έχει να κάνει και με τι θα κάνουμε μόνοι μας.
Κοσμογονία
Προτείνω πακέτο εμπεριστατωμένων προτάσεων (turn key solution) που οδηγεί μελετημένα σε «Καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Στην πάντα οι κηφήνες και τα λαμόγια. Τέλος οι υψηλοί φόροι και η φοροδιαφυγή. Όχι με κατασταλτικά μέτρα και κυνηγητά. Με καλομελετημένο σχεδιασμό. Με αποκλιμάκωση του κράτους.
Επανεκκίνηση
Αυτό το μεγαλεπήβολο πλάνο ξεκινά αβίαστα με μία απλή μεταρρύθμιση. Θα αντικαταστήσουμε το γνωστό «αντικειμενικό» σύστημα αξιών ακινήτων με το «ρεαλιστικό» σύστημα που προτείνω. Πρόκειται για σύστημα που διασφαλίζει κατά τεκμήριο εύλογο διοικητικό καθορισμό της αξίας ακινήτων, μεταφορικών μέσων και επιχειρήσεων.
Στο άρθρο [κλικ στον τίτλο] «Αντικειμενικές» ή ρεαλιστικές αξίες ακινήτων ; αποδεικνύω ότι αυτό το απλό σχετικά μέτρο ενεργοποιεί ντόμινο ευεργετικών αλλαγών και οδηγεί αβίαστα σε ενάρετο κύκλο ανάπτυξης. Υπέρβαση της κρίσης με ελάχιστο κόστος, άμεσα και σίγουρα. Ψιλοπράγματα.
Πώς;
Πλέγμα διατάξεων οδηγεί αβίαστα τον ιδιοκτήτη να έχει συμφέρον να δηλώνει ειλικρινά την αξία του ακινήτου του, βασιζόμενος και σε αυτόματη προσεγγιστική εκτίμηση της τρέχουσας εμπορικής αξίας, που του παρέχει ειδικό αυτορρυθμιζόμενο σύστημα.
Αυτό το συμφέρον προκύπτει απλά, καθώς προβλέπεται ώστε αυτή η αξία να τον δεσμεύει παντού. Δεν θα μπορεί δηλαδή να δηλώνει άλλη αξία στην τράπεζα, στην ασφάλεια, στα δικαστήρια κ.λ.π. Τέρμα τα ψέματα.
Μέλλον
Περνώντας πιά τον «κάβο», μπορούμε να δούμε με άλλη ψυχολογία τις προτεινόμενες κοσμογονικές αλλαγές. Και, κυρίως, να τις συζητήσουμε υπό μία άλλη αντίληψη για τον πολιτικό διάλογο. «Μία άλλη Ελλάδα» ήταν το σχόλιο που έκλεψε τις εντυπώσεις, ως απάντηση στο ερώτημα του τίτλου του περυσινού άρθρου : Τί θα γινόταν αν αλλάζαμε αντίληψη για τον πολιτικό διάλογο ;
Γόνιμος διάλογος, αποτελεσματικός. Ελεύθερος και δημοκρατικός, αλλά συντεταγμένος. Που οδηγεί αβίαστα στην αλληλοκατανόηση και τη συγκατάβαση.
Όραμα
Πρωτοποριακό φορολογικό σύστημα και πρωτοποριακός σχεδιασμός εθνικού νομίσματος, που οδηγούν αβίαστα σε επιχειρηματικό και εργασιακό παράδεισο. Χωρίς καμία ανάγκη μηχανισμών κρατικού παρεμβατισμού και προστατευτισμού.
Παράλληλα, σύγχρονο κράτος ελληνικού ρυθμού, λιτό και αποτελεσματικό. Διακριτικός ρυθμιστής της κοινωνικής ευημερίας. Κράτος για τον πολίτη και όχι το αντίθετο.
Επίσης, πρωτοποριακό πολιτικό σύστημα, υπόδειγμα δημοκρατίας και ταυτόχρονα αξιοκρατίας. Με τα καλύτερα στοιχεία των πολιτευμάτων της αρχαίας Σπάρτης και της αρχαίας Αθήνας, μαζί με τα καλύτερα στοιχεία της παγκόσμιας κοινοβουλευτικής εμπειρίας.
Δημοκρατία με βάθρο την τοπική αυτοδιοίκηση, οικονομικά και λειτουργικά αυτοδύναμη. Δήμοι πραγματικά αφεντικά στον τόπο τους. Και με βαρύνοντα λόγο στα εθνικά ζητήματα.
Συγκυρία
Ήδη προωθείται συμφωνία για την αυριανή (12/7/15) σύνοδο κορυφής. Συμφωνία που δύσκολα βρίσκει κανείς απαντήσεις στο γιατί τόση φασαρία, γιατί τόσος χρόνος χαμένος. Ανεπάρκεια, σε βαθμό κακουργήματος.
Αναπαράγεται χαρακτηριστικά η ευρωπαϊκή νοοτροπία ότι η λύση βρίσκεται αναγκαστικά κάπου ανάμεσα στους διαπραγματευόμενους. Η Ε.Ε. είναι πεπεισμένη ότι, αν η σύνοδος κορυφής αποφασίσει να βγαίνει ο ήλιος από τη Δύση, θα είναι πολύ παράξενο αύριο να βγει από την Ανατολή. Και, φυσικά, θα φταίει κάποιος άλλος.
Κάπως έτσι, εξαντλείται η υπομονή των χρηματαγορών …
Δραχμοφοβία
Αξίζει να σκεφθούμε ψύχραιμα το ενδεχόμενο επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα.
Θα καθορισθεί μία τελείως αυθαίρετη αρχική ισοτιμία των δύο νομισμάτων. Δεν είναι ανάγκη να επανέλθουμε με 1 : 340,75. Μπορούμε και με 1:1, όπως και με 1 : 1.000. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία, ως προς την αξία των χρημάτων μας. η αρχική ισοτιμία που θα καθορισθεί.
Με αυτή την αυθαίρετη αρχική ισοτιμία θα μετατραπούν όλες οι καταθέσεις σε τράπεζες στη χώρα μας. Επίσης θα επανακαθορισθούν αναλόγως και οι μισθοί, οι συντάξεις, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών κ.λ.π.
Ζημία κεφαλαίου είναι δυνατόν να υπάρξει μόνον αν η δραχμή υποτιμηθεί μετά την έκδοσή της.
Αλλά τότε το ζήτημα θα είναι αποκλειστικά και μόνον θέμα προσφοράς και ζητήσεως. Η ισοτιμία θα κινείται ελευθέρως. Και στο κρίσιμο σημείο εκκινήσεως θα βαρύνουν κυρίως δύο παράγοντες: οι προοπτικές της Εθνικής μας Οικονομίας και η αντίδραση της αγοράς στην είδηση για ένα ενδεχόμενο που φοβάται από καιρό. Στο παρόν σενάριο, το επιχείρημα είναι μονολεκτικό: Πουλήστε!
Θρίαμβος
Προδιαγράφω μία Εθνική Πορεία με Όραμα ένα Grexit που όχι μόνον δεν θα είναι ταπείνωση και καταστροφή, όχι μόνο θα είναι «με ψηλά το κεφάλι», αλλά επαξίως φιλοδοξεί να προκαλέσει ένα θριαμβευτικό και παρατεταμένο παγκόσμιο standing ovation. Όλη η ανθρωπότητα, όρθια. να μας χειροκροτά με ασυγκράτητο ενθουσιασμό. Και όχι μόνο για το ΤΙ κάναμε και υπό ΠΟΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, αλλά και για το απίστευτο ΠΩΣ.. Χαλαρά, ελεύθερα, με χαμόγελο.
Εν ολίγοις, φεύγοντας για τον ιστορικό μας προορισμό, την Ελληνική Αναγέννηση, θα τους αφήσουμε και την λύση για τα δικά τους τρομακτικών διαστάσεων προβλήματα.
Εκτός των άλλων, διατίθεται και μία απλή ιδέα για το ξεπέρασμα του βασικού προβλήματος του ευρώ. Αν – αν ! – ενδιαφέρει.
Άνεση
Απέναντι στην προδιαγραφόμενη συμφωνία, δεν υπάρχει κανένας απολύτως φόβος για την τελική επικράτηση της Ελληνικής Αναγέννησης.
.
«Το βουνό παραμένει ατάραχο
στη φαινομενική ήττα του από την ομίχλη»
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, «Λαμπυρίδες», εκδόσεις Ίκαρος.
.
Επίλογος
Στην εποχή του internet, η διακίνηση ιδεών γίνεται σε χρόνο-αστραπή. Και, όπως λέει ο Βίκτωρ Ουγκώ, «Τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει μία ιδέα, όταν έχει έλθει η ώρα της».
Ρητορική ερώτηση: Να το δούμε [και να το διαδώσουμε] ή να συμφωνήσουμε άρον-άρον;
.