Οι ζημίες της εξόδου από την Ευρωζώνη
Ο υπόλοιπος πλανήτης τώρα, βέβαιος πια για τη χρεοκοπία της Ελλάδας, για την έξοδο της από την Ευρωζώνη, καθώς επίσης για την ολοκληρωτική της καταστροφή, προσπαθεί να «επιμερίσει» τις ζημίες που θα υποστούν οι δανειστές της – για τους οποίους φυσικά, όπως και για τα κράτη της ΕΕ, η χώρα μας θα σβηστεί από τον παγκόσμιο χάρτη.
Στα πλαίσια αυτά, σύμφωνα με το υπουργείο οικονομικών το δημόσιο χρέος ανέρχεται στα 322 δις € – εκ των οποίων το 17% μόνο είναι στα χέρια των ιδιωτών επενδυτών. Τα υπόλοιπα δάνεια προέρχονται από δημόσιους πιστωτές, όπως από τα κράτη της Ευρωζώνης, τα οποία κατέχουν το 62% περίπου, ακολουθεί το ΔΝΤ με 10%, καθώς επίσης η ΕΚΤ με 8%. Ειδικά όσον αφορά τα κράτη, τα οποία εγγυώνται μαζί με τον EFSF 195 δις €, ενώ συμμετέχουν στο ΔΝΤ, εγγυώμενα επίσης για τα δάνεια της ΕΚΤ, η εικόνα φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
.
.
Όπως διαπιστώνεται από το γράφημα (οι σκούρες στήλες ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, οι πορτοκαλί σε απόλυτα νούμερα), η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εγγυητής των πιστώσεων προς την Ελλάδα με 65 δις € – ακολουθούμενη από τη Γαλλία με 49 δις € και την Ιταλία με 43 δις €.
Εάν όμως μετρήσει κανείς τις ζημίες των κρατών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τους, η Σλοβενία θα υποστεί τις μεγαλύτερες (3%) – ακολουθούμενη από τη Μάλτα, την Ισπανία, την Ιταλία και την Εσθονία.
Η Γερμανία θα επιβαρυνθεί με την πιθανή απώλεια των χρημάτων του Target II (πάνω από 100 δις € συνολικά – γράφημα στο άρθρο), περισσότερο από κάθε άλλη χώρα – ενώ η ενδεχόμενη απώλεια του ELA (89 δις €) θα εξαρτηθεί από την ποιότητα των εγγυήσεων που έχουν τοποθετηθεί έναντι και η οποία δύσκολα αξιολογείται.
Ολοκληρώνοντας, οι ζημίες δεν θα προέλθουν μόνο από το δημόσιο και τις τράπεζες, αλλά θα διευρυνθούν και στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα, όσον αφορά τα εξωτερικά χρέη του – τα οποία υπερβαίνουν τα 100 δις €, με κριτήριο το γράφημα του συνολικού εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) που ακολουθεί.
.
.
Συμπερασματικά λοιπόν θα πλησιάσουν τα 600 δις €, εάν δεν τα υπερβούν, ενώ δεν θα είναι ασφαλώς υπεύθυνη μόνο η Ελλάδα, αλλά και οι δανειστές της – οι οποίοι της επέβαλλαν αφενός μεν ένα καταστροφικό πρόγραμμα, αφετέρου μία εντελώς ανεπαρκή, άπειρη, ασύμβατη με το σύστημα (αριστερή) κυβέρνηση, σφραγίζοντας τη μετατροπή της σε ένα αποτυχημένο κράτος (άρθρο).
.
Επίλογος
Οι φίλοι μου, απλοί εργαζόμενοι Πολίτες και όχι επιχειρηματίες ή πολιτικοί, ισχυρίζονται πως οι «Παπανδρέου» σφράγισαν την ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας, την οποία θα βιώσουμε σύντομα – θεωρώντας ως τον τελευταίο της Δυναστείας, η οποία δημαγωγούσε ανέκαθεν με το «Λεφτά υπάρχουν», υποσχόμενη τα πάντα χωρίς να τηρεί τίποτα, το σημερινό πρωθυπουργό.
Εγώ δεν έχω κομματικές αγκυλώσεις, ούτε ιστορικές ή πολιτικές γνώσεις για να μπορώ να το κρίνω, οπότε δεν παίρνω θέση – ενώ δεν πιστεύω πως θα ανακοινωθεί ένα νέο Καστελόριζο, με την υπογραφή ενός μνημονίου με τον ESM, ο οποίος είναι ουσιαστικά το μελλοντικό ΔΝΤ της Ευρώπης.
Στα δικά μου μάτια δε, οι ευθύνες της Ευρώπης είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές της σημερινής κυβέρνησης – ενώ δεν αναπληρώνονται από το ανθρωπιστικό πρόγραμμα που σχεδιάζεται για την πατρίδα μας, η οποία κινδυνεύει να βιώσει ξανά τη μικρασιατική καταστροφή, είτε υπογράφοντας ένα τρίτο μνημόνιο, είτε όχι.
Έχοντας λοιπόν πάψει πλέον να πιστεύω τα χονδροειδή ψέματα μίας κυβέρνησης που υποσχέθηκε ακόμη μία φορά το ανέφικτο (μία καλύτερη συμφωνία με την Ευρώπη εντός 48 ωρών, άνοιγμα τον τραπεζών χθες), καθώς επίσης να κατηγορώ τους κακούς ξένους ή τους Έλληνες ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν είχαν καμία εναλλακτική επιλογή, νοιώθω πραγματικά πως βρισκόμαστε στο τέλος του δρόμου – πίσω από τον οποίο ανοίγεται ένας σκοτεινός γκρεμός.
Ακόμη χειρότερα, δεν έχω τίποτα να προτείνω ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε κανέναν άλλο – αφού το αδιέξοδο, στο οποίο οδηγηθήκαμε σαν υπνοβάτες όλοι μαζί, παρασυρμένοι από έναν νεαρό άνθρωπο που εκβίασε τις πρόωρες εκλογές χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο, εκτός από την ανάδειξη του σε πρωθυπουργό, είναι πια δεδομένο.
Το μόνο που μου απομένει λοιπόν, είναι να παρακολουθήσω τη διαδικασία ευχόμενος να διαψευσθώ σε όλα – αρνούμενος όμως παράλληλα να κατηγορήσω τόσο το λαό, όσο και την κυβέρνηση, επειδή νομίζω πως έτσι ήταν προσχεδιασμένο να συμβεί.
