Για πρώτη φορά καλούμαστε σε θεματικό δημοψήφισμα. Με ερώτημα ουσίας και όχι θεωρητικό, όπως τα προ δεκαετιών πολιτειακού αντικειμένου δημοψηφίσματα. Αυτό και μόνον το γεγονός συνιστά τομή στα πολιτικά μας πράγματα.
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες).
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Φαίνεται ότι η σε εξέλιξη διαδικασία δημοψηφίσματος είναι μία καλώς εννοούμενη δημοκρατική διαδικασία. Ότι ο λαός θα αποφασίσει με πλειοψηφία για ένα κρίσιμο ερώτημα: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών.
Στο παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι – δυστυχώς – πρόκειται για μία παρωδία διαδικασίας.
Η παρωδία έγκειται τόσο στον τρόπο που ενημερώνεται ο πολίτης για τις επιλογές του και τις συνέπειες κάθε μιάς, όσο και το επιτηδείως καλλιεργούμενο κλίμα συγχύσεως και τρόμου. Πρόκειται για ύβρι, δηλαδή βρισιά, στην ίδια την ιδέα της δημοκρατίας. Και, δυστυχώς, σε αυτό παρασύρονται ανύποπτοι και αυτοί που καταφανώς «επενδύουν» καλοπροαίρετα στον θεσμό.
Στα πλαίσια αυτής της αποδεικτικής διαδικασίας, θα δούμε:
- Ιστορική αναδρομή στους θεσμούς που επιτρέπουν την άμεση έκφραση της λαϊκής βουλήσεως.
- Την δρομολογημένη διαδικασία και τη σημασία της.
- Ανοικτά ερωτήματα ουσίας που ανακύπτουν από το κείμενο της πρότασης των δανειστών.
- Την ενορχηστρωμένη απόπειρα ναζιστικού βιασμού του φρονήματος του Ελληνικού Λαού.
- Τεχνική αντεπίθεσης στην ενορχηστρωμένη προπαγάνδα
Θα ακολουθήσουν, εγκαίρως, πάντα στο φιλόξενο www.analyst.gr, άρθρα με τίτλους «Ανατομία της προτάσεως των δανειστών» και «Η Ελληνική Οδός για την υπέρβαση της κρίσης».
Συνολικά, πρόκειται για εδραία συγκρότηση μίας άλλης προοπτικής για την επόμενη μέρα, βασιζόμενη σε επίσης εδραίες διαπιστώσεις. Προοπτική που μπορεί να εμπνεύσει το ΟΧΙ σε συνετούς διστακτικούς, αλλά και που δεν θα είχε πρόβλημα να επιβιώσει ακόμη και μετά από ένα δουλοπρεπές ΝΑΙ.
.
“Τα σκληρά λόγια και οι φτωχές σκέψεις
ποτέ δεν διευθετούν την προστριβή”
Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας
.
Επισημαίνω και υπογραμμίζω ότι η ως άνω προσεχής αρθρογραφία είναι ανεξάρτητη των ενδιαμέσων εξελίξεων, ακόμη και στην περίπτωση ματαιώσεως του δημοψηφίσματος.
.
ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΩΣ ΥΒΡΙΣ
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Αρχαία Ελλάδα μας παρέδωσε δύο υποδείγματα για την άμεση έκφραση της λαϊκής βουλήσεως: της Αθήνας και της Σπάρτης. Και η σύγχρονη Ελβετία συνέθεσε με επιτυχία τα δύο αρχαιοελληνικά πρότυπα, έχοντας σαν βάση την Σπάρτη.
- Αθήνα
Σήμερα, το γνωστό και δημοφιλές σύστημα είναι της Αθήνας, η λεγόμενη «άμεση δημοκρατία».
Κάθε Αθηναίος πολίτης είχε το δικαίωμα να ανταποκριθεί στο «τις αγορεύειν βούλεται;». Και μετά τις ομιλίες, ψήφιζαν όλοι. Δεν υπήρχαν μεσάζοντες στην έκφραση των απόψεων και των προτιμήσεων του λαού.
Αποδείχθηκε, όμως, ότι το σύστημα δεν είχε άμυνα απέναντι στη δημαγωγία. Επιτήδειοι ρήτορες υφάρπαζαν τεχνηέντως την λαϊκή ψήφο. Ήταν ολόκληρη «επιστήμη» η κατά τον Αριστοτέλη «εριστική διαλεκτική», η τέχνη δηλαδή να κερδίζει κανείς σε μία λογομαχία έχει-δεν-έχει-δίκιο.
«Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς με επιτυχία, εκεί που με κόπο εξασφαλίζεται η εντύπωση ότι λέει την αλήθεια» λέει χαρακτηριστικά ο Περικλής στον περίφημο Επιτάφιο Λόγο του. Πώς αλλιώς περιγράφεται η κατάντια του συστήματος;
Επρόκειτο, λοιπόν, για άμεση δημοκρατία που ήταν μεν άμεση, αλλά δεν ήταν και τόσο δημοκρατία. Ήταν, από κάποια στιγμή και μετά, λαϊκίστικη οχλοκρατία και τίποτα παραπάνω. Αυτή ήταν η μοιραία κατάληξη ενός θνησιγενούς συστήματος, που κατά τα άλλα, όσο άντεχαν στο χρόνο τα αναμφισβήτητα προτερήματά του, έδωσε τον πιο λαμπρό πολιτισμό που γνώρισε η ανθρωπότητα.
- Σπάρτη
Το σύστημα της Σπάρτης βασιζόταν στο ήθος και την κατάρτιση των «επισταμένων». Οι 5 αιρετοί έφοροι μελετούσαν το προκείμενο ζήτημα, και διατύπωναν αιτιολογημένη εισήγηση. Οι Σπαρτιάτες πολίτες άκουγαν, έκριναν και εψήφιζαν. Όλοι, μαζεμένοι στην Απέλλα. Αλλά δεν είχαν δικαίωμα λόγου.
Κατά την Σπαρτιατική αντίληψη προείχε η ουσία. Και την ουσία, σύμφωνα με το πολίτευμα, διασφάλιζε η υπευθυνότητα των εφόρων σε συνδυασμό με την έγκριση ή μη της εισήγησής τους από όλους. Η Σπαρτιατική αντίληψη ήταν ότι για τη διασφάλιση της ουσίας δεν ήταν πρόβλημα η ανελευθερία λόγου.
Μοιραία, αυτή η απουσία πλουραλισμού οδήγησε και αυτήν σε ασύνετες αποφάσεις.
- Ελβετία
Οι Ελβετοί συζητούν και ψηφίζουν επί εισηγήσεων επισταμένων.
Κατά το πρότυπο της Σπάρτης, η διαδικασία είναι προσανατολισμένη στην ουσία. Αλλά αποδεικνύεται ότι ο ανοικτός δημοκρατικός διάλογος επί υπευθύνων εισηγήσεων εξυπηρετεί την ουσία. Αυτή η σύνθεση είναι ακριβώς η ιστορική συμβολή της Ελβετίας.
Οι εισηγήσεις είναι γραπτές και αποστέλλονται ταχυδρομικά σε κάθε Ελβετό πολίτη. Βασικός φορέας εισηγήσεων είναι το Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο είναι 7μελές και απαρτίζεται από εκλεγμένους εκπροσώπους των ισχυρότερων κομμάτων.
Εκτός από την κυβέρνηση, εισήγηση – υπό προϋποθέσεις – μπορεί να καταθέσει και ο απλός πολίτης. Και με 100.000 υπογραφές, οι πολίτες μπορούν να προκαλέσουν δημοψήφισμα.
Κάθε εισήγηση περιλαμβάνει όχι μόνον τις ακριβείς προτεινόμενες διατάξεις, αλλά και διεξοδική αιτιολόγηση της σκοπιμότητας της πρότασης (οφέλη, προσδοκίες, συνέπειες κ.λ.π.).
Συνεπώς, ο ψηφοφόρος όχι μόνο γνωρίζει τι ακριβώς ψηφίζει, αλλά και έχει στην διάθεσή του υπεύθυνες γραπτές μελέτες, ώστε να έχει γνώση των συνεπειών της κάθε επιλογής του. Εννοείται ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν βάζει κανείς υπογραφή κάτω από προχειρότητες.
Με βάση τις εισηγήσεις, γίνεται διάλογος. Η διαδικασία εξασφαλίζει εκ κατασκευής σοβαρό διάλογο. Σε συνδυασμό με την ιδιοσυγκρασία των Ελβετών, εξασφαλίζεται καλοπροαίρετος διάλογος. Όχι γηπεδικού επιπέδου αντιπαράθεση. Διάλογος ανταγωνιστικός μεν, πολιτισμένος και διεξοδικός δε.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 5ης ΙΟΥΛΙΟΥ
- Διαδικασία
Το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε κατά τις διατάξεις του άρθρ. 44 παρ. 2 του Συντάγματος.
Προηγήθηκε πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, εγκρίθηκε από την Βουλή και εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα. Λόγω και του επείγοντος, εκδόθηκε και σχετική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.
- Νομιμότητα
Ζήτημα αντισυνταγματικότητας τέθηκε από τον γνωστού πολιτικού ήθους Ευ.Βενιζέλο. Στο ίδιο μήκος κύματος, το ίδιο ζήτημα έθεσε επισήμως και ο Αντ. Σαμαράς στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και οι ενστάσεις βασίζονταν στο ότι το θέμα αφορά τα δημοσιονομικά.
Το άρθρ. 44 παρ. 2 ορίζει :
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά.
- Αντιπολίτευση
Προφανώς οι ως άνω πολιτικάντηδες ή δεν γνωρίζουν ανάγνωση, έστω επιπέδου πρωτοετούς της Νομικής, ή το αντιπολιτευτικό τους μένος δεν έχει όρια. Το θέμα είναι ιδιάζον, καθώς ο πρώτος εκ των περί ων περιφέρεται ως συνταγματολόγος.
Το ίδιο τυφλό αντιπολιτευτικό μένος οδήγησε αριθμό βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να μαζεύει υπογραφές για υποβολή προτάσεως μομφής προς την Κυβέρνηση. Αυτό θα οδηγούσε σε άμεση διακοπή της διαδικασίας για την δρομολόγηση από την Βουλή της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Εντείνοντας και παρατείνοντας, προφανώς, το κλίμα αστάθειας. Ευτυχώς πρυτάνευσε η λογική τελικά.
Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι ακριβώς αυτό: γιατί η αντιπολίτευση θέλησε να ανακόψει την πορεία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος; Γιατί δηλαδή να μην θέλει και η ίδια να δικαιωθεί σε μία άμεση λαϊκή ετυμηγορία υπέρ των θέσεών της; Γιατί να μην θέλει εν τέλει να αποφασίσει ο ίδιος ο Λαός προ του αδιεξόδου;
Ο καθένας, νομίζω, οφείλει να αναρωτηθεί. Ιδίως για τις συνέπειες αυτών των ενεργειών. Η δική μου απάντηση έχει δύο σκέλη.
- Τομή
Για πρώτη φορά καλούμαστε σε θεματικό δημοψήφισμα. Με ερώτημα ουσίας και όχι θεωρητικό, όπως τα προ δεκαετιών πολιτειακού αντικειμένου δημοψηφίσματα. Αυτό και μόνον το γεγονός συνιστά τομή στα πολιτικά μας πράγματα. Για πρώτη φορά θα ψηφίσουμε για το ΤΙ και όχι για το ΠΟΙΟΣ. Μέγα θέμα.
Αξίζει να προσέξουμε ότι οι λαϊκίστικες αντιδράσεις ευθυνοφοβίας συγκίνησαν πολλούς. Το επιχείρημα «εκλεγήκατε για να αποφασίσετε – γιατί μας ρωτάτε ;» κερδίζει εύκολα συμπάθειες. Σε πολλούς, δυστυχώς, δεν είναι καθόλου εύκολο να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.
Εξ ίσου δύσκολο, όμως, είναι και για τους πολιτικάντηδες να αποδεχθούν την υποβάθμιση του άθλιου μεσολαβητικού τους ρόλου. «Τρέμουν όπως ο διάολος το λιβάνι» το να αρχίσει ο Λαός να παίρνει ο ίδιος αποφάσεις για το μέλλον του. Κάποια στιγμή, μοιραία, θα κλείσει το πελατειακό σύστημα. Είναι θέμα μόνον χρόνου.
- Εσχάτη προδοσία
Η αναγγελία του δημοψηφίσματος φαίνεται ότι προκάλεσε – εκτός από την αναταραχή στα διεθνή χρηματιστήρια – δραματικές καταστάσεις στην χώρα μας. Μαζικές αναλήψεις από τα ΑΤΜ, κλείσιμο των τραπεζών για τουλάχιστον μία βδομάδα, κλείσιμο και του χρηματιστηρίου. Ένα πλήρες περιβάλλον παραλύσεως της οικονομικής ζωής της χώρας.
Αλλά, αλήθεια, αυτό το προκάλεσε η κυβερνητική πρωτοβουλία ή η προκλητικά υπονομευτική στάση των κομμάτων που απάρτιζαν τον προηγούμενο κυβερνητικό σχηματισμό;
Τι θα γινόταν αν τα δύο κόμματα είχαν αντιδράσει θετικά; Αν συνηγορούσαν προθύμως στην άμεση λαϊκή ετυμηγορία ; Και να εκθέσουν πολιτισμένα τα επιχειρήματά τους για το πόσο καλά πήγαινε η Οικονομία μας υπό την διακυβέρνησή τους. Και πόσο σωστό είναι να αποδεχθούμε την πρόταση των δανειστών.
Τι θα είχαν να χάσουν από μία άμεση πολιτική δικαίωση των θέσεών τους; Τι θα είχαν να χάσουν από μία κατηγορηματική λαϊκή αποδοχή της προτάσεως των δανειστών;
Η απάντηση είναι λογικά προφανής: σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα είχαν με το μέρος τους το κλίμα τρόμου και ανασφάλειας των λαϊκών στρωμάτων. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Σε μία πολιτισμένη διαδικασία θα συζητιόταν επί της ουσίας η πρόταση των δανειστών. Και θα αποκαλυπτόταν ότι και αυτή περιέχει σαφή στοιχεία που υποδεικνύουν την αποτυχία τους.
Ο συνετός αναγνώστης, εκτιμώ ότι συμφωνεί: δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, ακόμη και στη χώρα μας, τέτοια εσχάτη προδοσία. Είναι άλλο να προδίδεις μία ισχυρή χώρα, και άλλο μία κατεστραμμένη. Το ένα είναι έγκλημα, το άλλο είναι κτηνωδία.
- Σύγχυση
Ήδη κατέρρευσε ο πρώτος μύθος που επιτηδείως προβαλλόταν από τους περί ών και τα κανάλια τους. Η μη πληρωμή του ΔΝΤ χθες (30/6) δεν οδήγησε στην χρεοκοπία μας αλλά στην υπαγωγή μας σε «καθεστώς καθυστερημένων πληρωμών». Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει την διαφορά ουσίας, μάλλον δεν αντιλαμβάνεται κρίσιμες διαφορές παρομοίων εν γένει.
Κατά τον ίδιο τρόπο, συντηρείται δαιμονική εικόνα για την περίπτωση επιστροφής μας στην δραχμή. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι η διαδικασία όχι μόνο δεν θα είναι ίδια με την προ δεκαπενταετίας υπαγωγή μας στο ευρώ, αλλά θα είναι το ακριβώς αντίθετο : πήγαμε από δύο νομίσματα σε ένα – τώρα πάμε [αν πάμε !] από ένα σε δύο. Πριν είχαμε κατάργηση νομίσματος – τώρα έχουμε έκδοση νέου νομίσματος. Διαφορά μέρα-νύχτα.
Όλη αυτή η σύγχυση συντηρείται τόσο μεθοδευμένα, ώστε ούτε καν λαμβάνονται υπ’ όψιν από το ευρύ κοινό οι διαδοχικές διαψεύσεις των τρομολαγνικών σεναρίων. Αδίστακτα υποβαθμίζουν επικοινωνιακά την διάψευση των προηγούμενων αθλιοτήτων με νέα ψέματα. Κανείς δεν θυμάται.
- Δραχμοφοβία
Πιο απλά, ας σκεφθούμε ψύχραιμα το ενδεχόμενο επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα.
Θα καθορισθεί μία τελείως αυθαίρετη αρχική ισοτιμία των δύο νομισμάτων. Δεν είναι ανάγκη να επανέλθουμε με 1 : 340,75. Μπορούμε και με 1:1, όπως και με 1 : 1.000. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία ως προς την αξία των χρημάτων μας η αρχική ισοτιμία που θα καθορισθεί.
Με αυτή την αυθαίρετη αρχική ισοτιμία θα μετατραπούν όλες οι καταθέσεις σε τράπεζες στη χώρα μας. Επίσης θα επανακαθορισθούν αναλόγως και οι μισθοί, οι συντάξεις, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών κ.λ.π.
Ζημία κεφαλαίου είναι δυνατόν να υπάρξει μόνον αν η δραχμή υποτιμηθεί μετά την έκδοσή της.
Αλλά τότε το ζήτημα θα είναι αποκλειστικά και μόνον θέμα προσφοράς και ζητήσεως. Η ισοτιμία θα κινείται ελευθέρως. Και στο κρίσιμο σημείο εκκινήσεως θα βαρύνουν κυρίως δύο παράγοντες: οι προοπτικές της Εθνικής μας Οικονομίας και η αντίδραση της αγοράς στην είδηση για ένα ενδεχόμενο που φοβάται από καιρό. Να τα δούμε;
- Προοπτική
Ως προς το πρώτο θέμα οι σκεπτικοί για τις υπό την σημερινή κυβέρνηση προοπτικές στη χώρα μας καλά θα κάνουν να ξαναδιαβάσουν το εξής απόσπασμα του προηγούμενου άρθρου μου «Και τώρα πεντοζάλη»:
- Δημόσιος τομέας
Ως επαγγελματικά εμπλεκόμενος με δημοσίους φορείς, διακρίνω έναν ανατέλλοντα υπηρεσιακό πατριωτισμό. Ο απλός δημόσιος υπάλληλος έχει νιώσει στο πετσί του τι συνέπειες έχει η ανοχή του στα λαμόγια του ίδιου γραφείου. Και «παίρνει ανάποδες».
Ένας δημόσιος τομέας με αυτόκλητους εισαγγελείς συνιστά μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Η αποφυγή της διασπάθισης δημοσίου χρήματος και το χτύπημα των παραμάγαζων είναι υπόθεση με πολλά μηδενικά. Στα πλαίσια μάλιστα εθνικής προσπάθειας, που θα πείθει απλά και μόνο για την φιλοτιμία της, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας είναι σε θέση να ανατρέψει περισπούδαστες απαξιωτικές προσεγγίσεις. Θεωρητικά συμφωνώ με τον αντι-κρατισμό, αλλά μέχρι εκεί. Για κάποιο χρόνο, οι εξαιρέσεις μπορούν να αγνοούν τον κανόνα.
Και, σε αυτό το κλίμα, η πάταξη της φοροδιαφυγής στην τουριστική περίοδο που ξεκινά είναι σε θέση να κάνει την μεγάλη έκπληξη. Ευχάριστη;
Καταθέτω ότι οι αντιδράσεις που εισέπραξα ήταν ενθουσιώδεις. Θα το κάνουν μόνοι τους. Από πλευράς μου απλώς διατύπωσα συγκροτημένα αυτό που σκέφτονταν όλοι τους, και είχαν αρχίσει δειλά-δειλά να κάνουν μερικοί.
Επιμένω ότι πρόκειται για μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Πρόκειται ουσιαστικά για το «άρθρον μόνον» ενός νόμου που πολλοί ευφυείς προχειρολόγοι πρότειναν κατά καιρούς. Ένας νόμος που να λέει ότι στην Ελλάδα εφαρμόζονται οι νόμοι. Και είμαστε στη χώρα όπου – και κατά τον Αριστοτέλη – οι άγραφοι νόμοι είναι κατά πολύ ισχυρότεροι των γραπτών.
Κατά τα άλλα, από πλευράς μου, όπως ανέφερα παραπάνω, θα καταθέσω το άρθρο «Η Ελληνική Οδός για την υπέρβαση της κρίσης». Όποιος θέλει, ας το αγνοήσει στις οικονομικής φύσεως αποφάσεις του, ιδίως τις μακροπρόθεσμες. Απλά πράγματα.
- Αντιστροφή
Η αγορά έχει πάρει και με το παραπάνω τα μέτρα της απέναντι στο ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, υπό τις διάχυτες καταστροφολογικές σπερμολογίες. Υπό αυτές τις συνθήκες, ίσως κανείς δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του έναν βασικό νόμο των χρηματαγορών : αγόραζε στη φήμη και πούλα στην είδηση.
Π.χ. τα χρηματιστήρια μπορεί να πέφτουν υπό τον φόβο ενός πολέμου ή μιάς χρεοκοπίας. Αλλά, όταν γίνεται ο πόλεμος ή η χρεοκοπία, η πορεία συνήθως αντιστρέφεται. Αυτό μόνον εμμόνως ανόητοι δεν το αντιλαμβάνονται.
Επί του προκειμένου, έχουμε το εξής απλό και χειροπιαστό επιχείρημα: όλοι είναι με «στημένη καραμπίνα» για την ώρα της «συντέλειας του κόσμου» – έτσι νοιώθουν την δραχμή. Συντέλεια, που κατά τα άλλα φοβούνται και απεύχονται. Αλλά, σε αυτή την περίπτωση, για να ψωνίσει κανείς με τα ευρώ που έχει καταχωνιάσει, θα πρέπει να τα κάνει δραχμές. Και για να αγοράσει ακίνητα «κοψοχρονιά» με τα λεφτά που έχει στην Ελβετία, θα πρέπει κι αυτά να τα κάνει δραχμές. Πώς θα πέσει η δραχμή υπό αυτές τις συνθήκες ζητήσεως; Οέο;
Και τι θα γίνει όταν αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι, αντί να έχουμε υποτίμηση, έχουμε μία απλώς αξιοπρεπή διακύμανση; Πόσο μάλλον, όταν αρχίσει η ευλόγως αναμενόμενη πορεία ….
- Συμπέρασμα
Πολλά πράγματα είναι αλλιώς από όπως μας τα σερβίρουν. Έτσι δεν είναι;
Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Απέναντι σε αυτή την ενορχηστρωμένη απόπειρα ναζιστικού βιασμού του φρονήματος του Ελληνικού Λαού δεν φθάνουν μόνον η μαχητική διάθεση και τα επιχειρήματα ουσίας. Χρειάζεται επιπροσθέτως και η γνώση των μεθόδων της προπαγάνδας, μαζί και η αντίστοιχη γνώση αποτελεσματικής απαντήσεως.
- Τα γενικά
Στο άρθρο «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση;» [πατάτε κλικ πάνω στον τίτλο για να εμφανισθεί το άρθρο] δίνω συνοπτικά τις βασικές απαιτούμενες γνώσεις. Εδώ θα επαναλάβω μόνο τις δύο πρώτες παραγράφους:
Συμμόρφωση είναι η κατόπιν πιέσεων αλλοίωση της προσωπικής μας γνώμης, ώστε να είναι συμβατή με τις επιθυμίες κάποιου άλλου ή της λεγόμενης «κοινής γνώμης».
Απελευθέρωση – αντίστοιχα – είναι ο απεγκλωβισμός μας από τις προσπάθειες να συμμορφωθούμε, με αποτέλεσμα την διατήρηση ή ανάκτηση της πνευματικής μας ελευθερίας.
Συμπληρωματικά θα επισημάνω στο ίδιο άρθρο τα σχετικά με το «Πείραμα συμμόρφωσης», που εφαρμόζεται κατά κόρον σήμερα. Ιδιαίτερα με τον επιχειρούμενο εγκλωβισμό του καθενός μας στις διαθέσιμες επιλογές. Σε αυτό ειδικά το σημείο, πρόκειται να αποκαλυφθεί αν υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που επιθυμούν τον εγκλωβισμό μας στα όρια π.χ. της γνωστής αντιπρότασης των 47σελίδων.
Έχω την πεποίθηση ότι προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμεί διακαώς το καλύτερο για την χώρα, για τον λαό που τον τίμησε και καταφανώς τον τιμά με την εμπιστοσύνη του. Περαιτέρω, τιμώντας και τα παντελόνια που φοράει, δεν θα διστάσει μπροστά σε οποιαδήποτε ενδεδειγμένη αλλαγή πλεύσεως.
- Εγκλωβισμός
Έχει εγκαθιδρυθεί, με επιστημονικά μεθοδευμένο τρόπο, μία ισχυρότατη σχέση εξάρτησης με το ευρώ. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του εξαρτημένου είναι ότι δεν μπορεί καν να συζητήσει ορθολογικά το ενδεχόμενο να φύγουμε από το ευρώ. Το τονίζω : δεν μπορεί – όχι δεν θέλει. Τρέμει στην ιδέα και μόνον.
Στα ίδια πλαίσια πανικού, δεν μπορεί να αντιληφθεί και μία απλούστατη διαφορά: είναι άλλο θέμα να υποδεικνύει κανείς την σχέση εξάρτησης από το ευρώ και άλλο θέμα να υποδεικνύει αποχώρηση από το κοινό νόμισμα.
Με άλλα λόγια, αν – αν ! – ο ορθολογισμός υποδεικνύει ότι είναι συμφέρον να παραμείνουμε στο ευρώ, «χίλιες φορές» να μείνουμε. Αλλά να είμαστε σε θέση να επεξεργασθούμε λογικά τα δύο ενδεχόμενα. Να μην μείνουμε μόνο και μόνο επειδή τρέμουμε μην φύγουμε. Έλεος!
- Θεωρία
Όλες αυτές οι βαρβαρότητες κινούνται στα πρότυπα επιστημονικά μελετημένου φαινομένου, γνωστού ως «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». Ήταν ένα αλλόκοτο περιστατικό, όπου οι όμηροι ένοπλης ληστείας κατέληξαν να συμπαθούν τους απαγωγείς τους, φθάνοντας μέχρι να τους υπερασπισθούν στο δικαστήριο και να πληρώσουν πρόθυμα τα έξοδα της δίκης τους.
Από την επιστημονική μελέτη του αξιοπερίεργου φαινομένου, προέκυψε ότι οφειλόταν στην συνδρομή 4 στοιχείων:
(α) άμεση και πειστική απειλή κατά της ζωής των ομήρων,
(β) πλήρης απομόνωσή τους, και
(γ) αδυναμία απόδρασής τους,
σε συνδυασμό με (δ) μικρές δόσεις καλοσύνης από πλευράς των απαγωγέων.
Είναι απλό να βρει κανείς τις αντιστοιχίες στην υπόθεση Grexit.
(α) Απειλούμαστε άμεσα και πειστικά με χρεοκοπία, λες και είναι η πρώτη ή τελευταία φορά που χρεοκοπεί μία χώρα.
(β) Πλήρης απομόνωσή μας από σοβαρές σκέψεις αποχώρησης από το ευρώ. Ο Ελληνικός Λαός δεν γνωρίζει τίποτα για την κατάσταση του ευρώ, τα δραματικά προβλήματα άλλων χωρών κ.λ.π. Πολύ περισσότερο δεν γνωρίζει για τα δραματικά προβλήματα της κατά τα άλλα πανίσχυρης Γερμανίας.
(γ) Αδυναμία απόδρασής μας από όλη αυτή την αθλιότητα. Σε αυτό συμβάλλει και η φαιδρή παρουσία διαφόρων γραφικών, που βάζουν την σφραγίδα της προχειρολογίας τους στην επιλογή «πίσω στη δραχμή». Ας δοκιμάσει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης να διαβάσει ακόμη και τον τίτλο του άρθρου μου «Grexit: Αμήν και πότε !!!». Τι σχέση έχει αυτό το άρθρο με όσα είναι γνωστά σαν απόψεις του «λόμπυ της δραχμής»;
Μιλάω για αποχώρηση με «ψηλά το κεφάλι». Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό που υποστηρίζω είναι σωστό επειδή είναι διαφορετικό. Δεν μπορεί, όμως, να απορριφθεί ως όμοιο με κάποια που δεν μοιάζει. Δύσκολο;
Όλα αυτά, γίνονται σε συνδυασμό με (δ) μικρές δόσεις καλοσύνης από πλευράς των απαγωγέων. Ελπίδες συμφωνίας, δόσεις δανεικών, παρατάσεις, ενδιαφέρον, δηλώσεις συμπαράστασης και δεν συμμαζεύεται.
Έτσι εξηγείται επιστημονικώς πώς σήμερα καταντήσαμε να παρακαλάμε έντρομοι να μείνουμε στο ευρώ, και μάλιστα «όπως-όπως», ενώ βλέπουμε τα χάλια μας να χειροτερεύουν συνεχώς.
- Αντίδοτο
Η συνταγή για την απεξάρτηση δεν είναι απλή υπόθεση. Και, πρώτα από όλα, είναι θέμα προσώπου.
Κάποιοι διατηρούν ακόμη, παρά την τρομακτικής ισχύος επίθεση, μία τέτοια πνευματική διαύγεια που μπορούν απλώς να πείθονται από επιχειρήματα. Διαβάζουν, σκέπτονται, κρίνουν. Και αποφασίζουν. Μόνο που – κατά τις αρχές της επιστήμης της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας – αυτήν την τυχόν αλλαγή θα πρέπει να την αποδείξουν με αντίστοιχη αλλαγή συμπεριφοράς. Αλλιώς έχουν αλλάξει μόνο στα λόγια.
Το πρόβλημα είναι πολύ δυσκολότερο για όσους χαυνώνονται στην τηλεόραση. Είναι άνιση η θέση τους, είναι σε αγρίως μειονεκτική θέση. Δεν υπάρχουν επιχειρήματα που θα μπορούσαν να τους πείσουν. Γι’ αυτό χρειάζεται συνδυασμός λεκτικών και μη λεκτικών σημάτων. Χρειάζεται ακόμη προσπάθεια και χρόνος.
Πάνω από όλα, όμως, ο πολύς ο κόσμος θα ακολουθήσει τους ισχυρούς πατριώτες. Αυτούς που βγαίνουν συνειδητά και άφοβα στη μάχη. Αυτούς που τολμούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.
.
ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ
Είδαμε μία πολύπλευρη επιχειρηματολογία που καταδεικνύει ανάγλυφα την ύβρι που χαρακτηρίζει την τρέχουσα διαδικασία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Δεν είναι αστήρικτοι ισχυρισμοί. Είναι αιτιολογημένες απόψεις.
Οι καλοπροαίρετοι, δεν θα αποφύγουν να βάλουν νέες σκέψεις στο μυαλό τους. Η ιστορική αναδρομή που παρέθεσα, αισθάνομαι ότι έδωσε τροφή σε όσους λαχταρούν επί τέλους κάτι σωστό σε αυτό τον τόπο. Ίσως διέλυσα και κάποιες παρανοήσεις, ίσως διόρθωσα κάποιες εντυπώσεις λανθασμένες.
Επί του προκειμένου, αισθάνομαι ότι αποκάλυψα την αθλιότητα των βασικών υποστηρικτών του ΝΑΙ. Κατέθεσα πολιτικά επιχειρήματα που είναι σε θέση να τους κατατάξουν επαξίως στην κορυφαία θέση προδοτών της Πατρίδας. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να κρίνει. Και έχει σημασία να μπορέσει να διακρίνει τα νέα στοιχεία της επιχειρηματολογίας. Δεν νομίζω π.χ. ότι έχει ξανατεθεί συγκροτημένη επιχειρηματολογία που να αποδίδει στην στάση της αντιπολίτευσης το κλείσιμο των τραπεζών. Γιατί θέλουν διακαώς κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και όχι συναινετικό δημοψήφισμα;
Είδαμε και αναλυτικά επιχειρήματα, ψύχραιμα, για τα ενδεχόμενα που έχει επιτηδείως δαιμονοποιήσει η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα. Ας δούμε ψύχραιμα το Grexit και την δραχμή, και ας αποφασίσουμε το καλύτερο. Αλλά ψύχραιμα, όχι υποταγμένοι στην προπαγάνδα και τον φόβο και τρόμο που καλλιεργείται.
Τέλος είδαμε και από επιστημονική πλευρά την εξάρτηση και την απεξάρτηση. Και ο καθένας μας θα προβληματισθεί, πρώτα από όλα, για τον εαυτό του. Για την συμπεριφορά του και την δράση του.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Απέναντι σε αυτή την επιχειρούμενη ύβρι, προτείνω ισχυρή αντεπίθεση. Όχι καταγγελίες και διαμαρτυρίες. Τα επόμενα δύο άρθρα θα δώσουν κι άλλα ισχυρά επιχειρήματα. Η μάχη του δημοψηφίσματος είναι σημαντική για την πορεία προς την Ελληνική Αναγέννηση. Αυτός είναι ο στόχος, αυτός είναι ο γνώμονας ενεργειών που προτείνω.
Τα σήματα, ιδίως ως προς την ισοτιμία ευρώ-δολαρίου, απευθύνονται σε ειδικό κοινό. Αυτό που από καιρό «φωτογράφισα» στο άρθρο μου στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ : «Ο μαχητικός;»
Εδώ θα επαναλάβω μόνον την κατακλείδα του άρθρου:
.
Κάπου εκεί βρισκόμαστε. Ψάχνουμε τρόπο ώστε, την ώρα της βέβαιης ήττας του, να μην καταστρέψει ο καρχαρίας τον πλανήτη.
Την αγάπη μου.
Κόρινθος 18.5.15
.