ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
- Κοινή συνισταμένη
Η Ελληνική Αναγέννηση έχει σαφώς τελικούς στόχους διάφορους των κυβερνητικών. Ο βασικός στόχος «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» δεν βρίσκει εύκολα απροκατάληπτους συνομιλητές στην σημερινή Αριστερά. Δεν βρίσκει – για όλους λόγους – ούτε καν στον χώρο των ΑΝΕΛ.
Αλλά, απευθυνόμενος στους ενήμερους του Εθνικού Οράματος, διαβεβαιώνω ότι η παρούσα Εθνική Μάχη δεν μπορεί να μας βρίσκει ούτε απόντες ούτε σκεπτικούς. Η σύμπλευση σε αυτά που μας ενώνουν κάθε άλλο παρά ακυρώνει ή έστω δυσκολεύει τις επιδιώξεις μας.
- Το νόημα του ΟΧΙ
Εστιάζοντας πιά στο ακριβές ερώτημα του δημοψηφίσματος, καταψηφίζουμε μία όλως απαράδεκτη πρόταση. Άστοχη από κάθε πλευρά. Αν – αν ! – αυτό έχει κάποια σημασία, άστοχη ακόμη και από την πλευρά των δανειστών.
Είναι ευκαιρία, πρώτα από όλα, να μάθει ο απλός πολίτης τι ακριβώς – το τονίζω : ακριβώς – απαίτησαν οι δανειστές μας. Να μάθει τι ακριβώς – το τονίζω : ακριβώς – θα σήμαινε ένα ακόμη δουλοπρεπές ΓΙΑΒΟΛ.
Επίσης, είναι καιρός να ακούσει σοβαρούς ειδικούς που θα τον κατατοπίζουν απλά για το ποιες θα ήταν οι συνέπειες μίας αποδοχής της πρότασης. Οι συνέπειες – πάνω από όλα ! – για το μέλλον των παιδιών αυτής της ιστορικής χώρας. Και υπό αυτό το πρίσμα θα δει με κατανόηση το 47σέλιδο των προτάσεων της χώρας μας στους δανειστές. Θα χρειασθεί να βρει τους λόγους που αναδεικνύουν όχι κάποια μειοδοσία αλλά την τρομακτική πίεση που ασκήθηκε, και μάλιστα από πολλές πλευρές. Υπό αυτό το πρίσμα, θα δει κανείς με συγκατάβαση ακόμη και τα εμφανή λάθη.
ΟΧΙ ψηφίζουμε για την πρόταση των θεσμών. Τελεία.
- Αποκάλυψη
Η ίδια η συζήτηση επί της ουσίας του τιθεμένου ερωτήματος οδηγεί και σε συζήτηση ουσίας επί του συναφούς θέματος που θέτω στο άρθρο : «Η αποτυχία Σαμαρά υπό το φως των Εκθέσεων Προβόπουλου».
Στοιχειοθετώ το εξής: «για όσους συντάσσονται με την λογική της γνωστής “δημοσιονομικής προσαρμογής” – το συμπέρασμα είναι αβίαστο: βιώσιμη ανάπτυξη δεν ξεκίνησε ποτέ μέχρι τώρα». Ήταν πολιτική καταδικασμένη να μην έχει συνέχεια. Είναι ξεκάθαρο.
Αυτή την συζήτηση δεν είναι καθόλου εύκολο να την κάνει ένας οιοσδήποτε ΣΥΡΙΖΑίος. Καλώς ή κακώς, δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι μία Έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έχει – πρώτον – κάποια αξία. Και – δεύτερον και κυρίως – ότι η αξιοποίηση αυτών των Εκθέσεων, και μάλιστα διαχρονικά, δ-ε-ν σημαίνει προσχώρηση στις ίδιες τις αντιλήψεις. Απλά αποδεινύεται το μεγάλο ψέμα Σαμαρά. Τίποτα παραπάνω. Ο,τιδήποτε άλλο, είναι άλλη συζήτηση.
- Κάθαρση
Η ίδια συζήτηση οδηγεί αβίαστα στην κατεύθυνση του διακαούς λαϊκού πόθου. Όλοι θέλουν να δουν την αλήθεια να λάμπει, τους πραγματικά ενόχους να λογοδοτούν και να τιμωρούνται. Και κάπου εκεί θα διακρίνει την άθλια πλεκτάνη των ευρωπαίων πολιτικάντηδων και των ντόπιων συνεργατών τους.
Αλλά, για κάτι τέτοιο, θα χρειασθεί πρώτα να ξαναμάθει να βλέπει όχι μόνο «άσπρο-μαύρο», αλλά και τις αποχρώσεις του γκρίζου – γιατί όχι και τα χρώματα. Να βλέπει τα επιχειρήματα και όχι τα χαρακώματα. Δεν είναι καθόλου εύκολο.
Εν ολίγοις: είναι άλλο η «Παράγκα των Βρυξελλών» και άλλο οι τραπεζίτες και η Αμερική. Είναι κρίσιμο να μπορέσουμε να διακρίνουμε την διαφορά μεταξύ αθλιότητας και συμφερόντων. Οι δεύτεροι κάνουν την δουλειά τους, η παράγκα επιτίθεται αναίσχυντα. Σε προφανή ψυχική κατάσταση.
.
.
Και έχουμε λόγο να κάνουμε αυτή την διάκριση, καταβάλλοντας τον αντίστοιχο κόπο, γιατί μας ενδιαφέρει το συμπέρασμα επί του πρακτέου.
- Ρήγμα
Είναι γνωστό το θέαμα των ωρυομένων «νοικοκυραίων» σε πυρκαγιές. Καταπατητές δασικών εκτάσεων και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων κερδίζουν ακόπως τηλεοπτική δημοσιότητα αναφωνώντας : «Πού είναι το κράτος;»
Με το ίδιο απύθμενο θράσος προβάλλουν ως αυτονόητο «δίκαιο» την διακριτική μεταχείριση νησιών στο θέμα του ΦΠΑ. Και πείθουν, ανυποψίαστους, αυτούς που δεν θα είχαν κανένα λόγο να πεισθούν. Εκτός αν είναι δίκαιο να πριμοδοτείται φορολογικώς ο τουρισμός στην Μύκονο και την Σαντορίνη, ενώ όχι και ο τουρισμός στην ορεινή Αρκαδία και τα Τζουμέρκα π.χ.
Η σάπια κοινωνία του διακαούς πόθου «Μην βουλιάξει η Μύκονος» δεν ενδιαφέρεται και τόσο για το χρηματικό όφελος. Ηδονίζεται απλώς με την κοροϊδία και το διεστραμένο προνόμιο. Περί αυτού πρόκειται.
- Δημόσιος τομέας
Ως επαγγελματικά εμπλεκόμενος με δημοσίους φορείς, διακρίνω έναν ανατέλλοντα υπηρεσιακό πατριωτισμό. Ο απλός δημόσιος υπάλληλος έχει νιώσει στο πετσί του τι συνέπειες έχει η ανοχή του στα λαμόγια του ίδιου γραφείου. Και «παίρνει ανάποδες».
Ένας δημόσιος τομέας με αυτόκλητους εισαγγελείς συνιστά μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Η αποφυγή της διασπάθισης δημοσίου χρήματος και το χτύπημα των παραμάγαζων είναι υπόθεση με πολλά μηδενικά. Στα πλαίσια μάλιστα εθνικής προσπάθειας, που θα πείθει απλά και μόνο για την φιλοτιμία της, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας είναι σε θέση να ανατρέψει περισπούδαστες απαξιωτικές προσεγγίσεις. Θεωρητικά συμφωνώ με τον αντι-κρατισμό, αλλά μέχρι εκεί. Για κάποιο χρόνο, οι εξαιρέσεις μπορούν να αγνοούν τον κανόνα.
Και, σε αυτό το κλίμα, η πάταξη της φοροδιαφυγής στην τουριστική περίοδο που ξεκινά είναι σε θέση να κάνει την μεγάλη έκπληξη. Ευχάριστη;
- Άμυνα
Με την διεθνή αβεβαιότητα – όπως είδαμε παραπάνω – να επιβαρύνεται περαιτέρω από την ρήξη, περιμένει κανείς μία κατάρρευση του ΧΑΑ από αύριο. Οι αγορές, όμως, θα αξιολογήσουν και τις πιθανές μακροπρόθεσμες προοπτικές της χώρας, και μάλιστα σε ένα δυσχερές διεθνές περιβάλλον.
Χωρίς άλλες λεπτομέρειες, η ελληνική τίγρης ξύπνησε. Οριστικά.
Όποιος θέλει, ας αποτολμήσει υποτιμητική κερδοσκοπία. Η απάντηση είναι έτοιμη και δοκιμασμένη: We Will Rock You. Σε ελεύθερη μετάφραση, θα σας συντρίψουμε.
- Τρίτο συμπέρασμα
«Ιδού η Ρόδος».
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Είδαμε κάποια επιχειρήματα που ίσως πείθουν, αλλά μάλλον δεν παρακινούν. Ίσως – το πιθανότερο – δεν πείθουν ούτε καν αυτούς που βλέπουν αλλεπάλληλες αποδείξεις ισχύος. Απτές, χειροπιαστές. Δημοσίως εκτιθέμενες.
Το πρόβλημα έχει αναδείξει επιγραμματικά ο αρχαίος Δημόκριτος: «Για τους συνετούς δάσκαλος είναι η λογική. Για τους ανόητους, η συμφορά.» Στις μέρες μας, η ψυχρή διαπίστωση είναι μάλλον αυτή: ούτε η συμφορά.
Αλλά πλησιάζουμε ολοταχώς στο κρίσιμο σημείο, στην ώρα των ισχυρών αποφάσεων. Και η Φύση έχει προνοήσει. Ο εγκέφαλος έχει την ενστικτώδη δεξιότητα να ενεργεί κόντρα στην βούλησή μας. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης έχει τον τελευταίο λόγο.
Δεν μπορούμε π.χ. να αυτοκτονήσουμε κρατώντας την αναπνοή μας …
