Αν και δεν είναι πιθανή η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτα στη ζωή – οπότε δεν είναι ίσως λάθος να αναφερθούμε σε μερικούς τρόπους, οι οποίοι μειώνουν το ρίσκο των αποταμιευτών
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι ηθικά, νομικά και οικονομικά μία εύκολη διαδικασία. Εν τούτοις, δεν είναι καθόλου απίθανη, ενώ ενδεχομένως αποτελεί μία κρυφή επιδίωξη της γερμανικής Ευρώπης των Βρυξελών – αφού, σύμφωνα με πηγές της Κομισιόν, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσον για την προώθηση της δημοσιονομικής ένωσης των υπολοίπων χωρών, όταν συγκεκριμενοποιηθεί ο κίνδυνος «μόλυνσης» τους στα επιτόκια δανεισμού κλπ. (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, χωρίς την Ελλάδα).
Ειδικότερα, οι υπεύθυνοι της Ευρώπης και του ΔΝΤ θεωρούν ότι, στην περίπτωση της εξόδου της Ελλάδας, απαιτείται ένα αποφασιστικό βήμα «ενσωμάτωσης» της Ευρωζώνης – μία πιο ισχυρή δημοσιονομική συνεργασία, πιθανότατα δε ένας κοινός ετήσιος προϋπολογισμός. Επίσης, μία περαιτέρω «ανατίμηση» του ρόλου, καθώς επίσης της δύναμης του μηχανισμού διάσωσης ESM, σε συνδυασμό με ένα κοινό ευρωπαϊκό κεφάλαιο εγγύησης των καταθέσεων των τραπεζών.
Μέχρι στιγμής όμως δεν φαίνονται να είναι πρόθυμες για την αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, οι οποίες απαιτούνται για την υιοθέτηση των παραπάνω, χώρες όπως η Γαλλία και η Ολλανδία – κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει μετά από τυχόν έξοδο της Ελλάδας, λόγω της τεράστιας ανασφάλειας που θα προκαλούταν. Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέρουσα η παρακάτω αναφορά στελέχους του «Hoover Institution», σε γερμανική εφημερίδα:
“Η πολιτική στις χώρες της περιφέρειας πρέπει να αποκτήσει κίνητρα για την υιοθέτηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων. Το παράδειγμα της Ελλάδας παρέχει αυτά τα κίνητρα: αφού κανένας από εκείνους τους πολιτικούς που έχουν κουραστεί από την επιβολή μέτρων, δεν θα ήθελε να είναι στη θέση της Ελλάδας.
Η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο χάος, λόγω της σύγκρουσης της με τους δανειστές. Εάν οι Έλληνες εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη, θα βιώσουν μίας «επί γης κόλαση». Εάν παραμείνουν στην Ευρωζώνη, δεν θα αποφύγουν μία ανάλογη κόλαση (εσωτερική χρεοκοπία).
Ο φόβος πως θα μπορούσε να καταλήξει κανείς όπως η Ελλάδα, θα ήταν ένα αρκετά μεγάλο κίνητρο για τους πολιτικούς στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, έτσι ώστε να υπερβούν το ένστικτο του «ελεύθερου καβαλάρη», το οποίο χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά τους απέναντι στις Βρυξέλλες“.
Η παραπάνω τοποθέτηση ενός ανώτατου στελέχους του αμερικανικού ινστιτούτου σε μία εφημερίδα του εξωτερικού, δείχνει τη γραμμή που υιοθετούν οι σημαντικότεροι κύκλοι των Η.Π.Α. Το γεγονός αυτό ερμηνεύει το γιατί οι διαμαρτυρίες των αμερικανών, σχετικά με την πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση, είναι πολύ μικρότερες έως και ανύπαρκτες, όσον αφορά την Ελλάδα και την ανάγκη που έχει για μεταρρυθμίσεις (όπου δυστυχώς με τη λέξη «μεταρρυθμίσεις» εννοούν την επιβολή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, με τις μειώσεις μισθών κοκ.).
Εάν δε συμπεριλάβει κανείς στη σκέψη του τη φράση του ΔΝΤ, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είναι ο χειρότερος πελάτης του των τελευταίων 70 ετών, τότε δεν θα είναι καθόλου σίγουρος για την παραμονή της στην Ευρωζώνη – ούτε για την αμερικανική υποστήριξη (ανάλυση). Η διεύρυνση δε των επαφών της κυβέρνησης στη Ρωσία ή στην Κίνα είναι μεν σωστή, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη, εάν συμβεί κάποιο λάθος – το οποίο δεν αποκλείω, λόγω της μεγάλης απειρίας της.
Ανεξάρτητα όμως από το τι θα συμβεί τελικά, οφείλει να δοθεί απάντηση στα ερωτήματα που λαμβάνουμε, σχετικά με την προστασία των αποταμιεύσεων των Ελλήνων, απέναντι στο ενδεχόμενο της εξόδου από το ευρώ – παρά το ότι δεν φαίνεται καθόλου πιθανό να συμβεί.
Ειδικότερα, όλοι όσοι δεν έχουν την πρόθεση να βγάλουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, επιταχύνοντας την κατάρρευση της πατρίδας τους, αναζητούν άλλους τρόπους εξασφάλισης τους – συνήθως αποσύροντας τις καταθέσεις τους και φυλάσσοντας τα χρήματα τους είτε σε τραπεζικές θυρίδες, είτε στα σπίτια τους.
Οφείλουν όμως να γνωρίζουν πως οι θυρίδες, στην περίπτωση επιστροφής στη δραχμή, θα κατάσχονταν από το κράτος και θα ανοίγονταν στη συνέχεια παρουσία τους – έτσι ώστε να διαπιστωθεί το περιεχόμενο τους, καθώς επίσης να ανταλλαχθούν υποχρεωτικά τα χρήματα τους στο νέο νόμισμα. Θα αναγκάζονταν δε δια νόμου να ανταλλάξουν τα χρήματα που θα είχαν σε ευρώ στα σπίτια τους, με δραχμές – σε μία ισοτιμία που θα ανακοινωνόταν από το κράτος (θεωρητικά 1:600, συγκριτικά με το 1:340,75 – πρακτικά στο 1:1).
Κάτι τέτοιο προφανώς δεν θα συνέβαινε με τα δολάρια ή με τα άλλα χαρτονομίσματα (στερλίνες Αγγλίας, ελβετικό φράγκο, κορώνες Νορβηγίας κλπ.), τα οποία θα είχαν στα σπίτια τους ή αλλού οι Έλληνες – αφού δεν είναι χαρτονομίσματα της Ευρωζώνης.
Περαιτέρω, ορισμένοι τοποθετούν τις καταθέσεις τους σε μετοχές του ελληνικού ή ξένων χρηματιστηρίων – υποθέτοντας, όσον αφορά τις ελληνικές μετοχές ότι, ακόμη και στην περίπτωση της υιοθέτησης της δραχμής ή της μετέπειτα υποτίμησης της, η αξία τους θα αναπροσαρμοζόταν ανάλογα, οπότε δεν θα έχαναν.
Ακόμη δε και να χρεοκοπούσε η Ελλάδα, οι μεγάλες επιχειρήσεις της, με εξαίρεση ίσως τις τράπεζες, δεν θα έχαναν μεσοπρόθεσμα την αξία τους – όπως τουλάχιστον συμπεραίνεται από το δείκτη χρηματιστηρίου της Αργεντινής (γράφημα).
.
.
Με βάση το διάγραμμα, ο δείκτης ήταν χαμηλός καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του ΔΝΤ – ενώ, όταν χρεοκόπησε (2001), εκδιώκοντας το ΔΝΤ, άρχισε να αυξάνεται τόσο το ΑΕΠ, όσο και ο δείκτης, με το νόμισμα να υποτιμάται πληθωριστικά.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Συνεχίζοντας, άλλοι αγοράζουν χρυσές λίρες ή γενικότερα χρυσό – μετατρέποντας έτσι τα χρήματα τους σε μία σταθερή αξία (ανάλυση). Εν τούτοις, υπάρχει το ρίσκο της πτώσης της τιμής του, η οποία συνήθως συνοδεύεται από την αύξηση της ισοτιμίας του δολαρίου.
Εάν όμως θελήσει κανείς να αποτιμήσει σωστά το χρυσό, τότε θα πρέπει να συγκρίνει την τιμή του με την αύξηση της ποσότητας των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money) – ως αποτέλεσμα της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης (QE) των κεντρικών τραπεζών.
Η ποσότητα αυτή, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, εκτοξεύθηκε κυριολεκτικά στα ύψη στις Η.Π.Α. μετά την κρίση του 2008 – όπου ως FMQ θεωρείται το σύνολο των ταμειακών διαθεσίμων των εμπορικών τραπεζών συν τις καταθέσεις τους συν τα αποθεματικά τους στη Fed (πηγή).
.
.
Όπως θα φανεί τώρα από το επόμενο γράφημα, ενώ η ονομαστική τιμή του χρυσού είναι σήμερα στα 1.202 $ η ουγγιά (καφέ καμπύλη), η προσαρμοσμένη τιμή, με βάση την αύξηση της ποσότητας χρήματος, είναι της τάξης των 480 $ (μπλε καμπύλη) – με δεδομένο την τιμή του τον Ιούλιο του 2008, ύψους 918 $, όταν δεν είχαν ξεκινήσει τα πακέτα ρευστότητας.
.
.
Επομένως, έχει υποτιμηθεί ουσιαστικά κατά 45% περίπου, λόγω της χειραγώγησης του (ανάλυση) – οπότε δεν θα ήταν απίθανη μία ανάλογη αύξηση της η οποία, όπως συνήθως συμβαίνει με το χρυσό, είναι ξαφνική και απότομη. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πολύ δύσκολο να επιστρέψει ξανά στα 900 $ – οπότε η τοποθέτηση σε χρυσές λίρες δεν είναι καθόλου παράλογη.
Ολοκληρώνοντας, η αγορά μικρών ακινήτων σε καλές περιοχές, διασφαλίζει επίσης την αγοραστική αξία των χρημάτων, ακόμη και σε εποχές πληθωρισμού (υποτίμησης του νομίσματος), ενώ είναι αρκετά υποτιμημένα σήμερα στην Ελλάδα – αν και δυστυχώς ίσως συνεχισθεί η κατάρρευση των τιμών τους, για κάποιο χρονικό διάστημα (λόγω του αποπληθωρισμού – επενδυτική ανάλυση).
Το ενοίκιο εξασφαλίζει επίσης κάποια εισοδήματα, παρά το ότι υπάρχουν πάρα πολλά ανοίκιαστα καταστήματα και διαμερίσματα – αρκεί να είναι στη σωστή τοποθεσία. Εν τούτοις, υπάρχει πρόβλημα με τη φορολογία τους, την οποία αδυνατεί να προβλέψει κανείς – ειδικά επειδή είναι ακίνητα πάγια, τα οποία δεν μεταφέρονται εάν υπάρξει ανάγκη, ενώ δεν ρευστοποιούνται όταν χρειάζεται κανείς τα χρήματα.
.
Συμπέρασμα
Το να είναι κανείς προετοιμασμένος απέναντι στα χειρότερα, ειδικά όταν βλέπει τον τρόπο, με τον οποίο εκβιάζεται σήμερα η Ελλάδα από τη Γερμανία και το ΔΝΤ, δεν είναι παράλογο – αντίθετα, είναι μάλλον συνετό, εάν όχι υποχρεωτικό για την εξασφάλιση του οικογενειακού εισοδήματος, των σπουδών των παιδιών κοκ.
Ειδικά όταν το μέλλον των συντάξεων είναι σκοτεινό, ενώ δεν είναι απίθανη ούτε η φορολόγηση των καταθέσεων (δήμευση), ούτε μέτρα ανάλογα με αυτά που επιβλήθηκαν στην Κύπρο (άρθρο). Εύλογα λοιπόν αναφέρθηκα σε ορισμένους τρόπους, συμβάλλοντας όσο μπόρεσα στην αντιμετώπιση της καταιγίδας που φαίνεται πως θα φτάσει σύντομα στην Ελλάδα.
*Το παρόν άρθρο είναι εκπαιδευτικού χαρακτήρα και όχι προτροπή για τυχόν ενέργειες. Ο κάθε πολίτης είναι υπεύθυνος για τις αποφάσεις του και μόνον. Στα πλαίσια αυτά, κρίνουμε ως “άδικο” να μην κατέχουν τις απαραίτητες γνώσεις ΟΛΟΙ οι πολίτες. Η γνώση είναι δικαίωμα όλων, η λήψη αποφάσεων που αφορούν ιδιωτικά ζητήματα επίσης.
.