Ορθή κρίση – The Analyst

Ορθή κρίση

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

ΕΙΚΟΝΑ---πολιτική

Σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα (η πράξη) και όχι το πως θα «ντυθεί» μια κατάσταση. Ας επικεντρωθούμε επιτέλους στην ουσία, παραμερίζοντας την υποκειμενικότητά μας και ας αντιληφθούμε πως οι απόψεις δεν είναι κακό να αλλάζουν.

.

Εισαγωγή

Το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται μονάχα από την πραγματική δύναμη της χώρας. Η σημαία δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον αντικατοπτρισμό ενός κοινωνικού συνόλου. Από μόνη της δεν έχει καμία αξία. Η πολιτικοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από αντιπρόσωποι, του ίδιου κοινωνικού συνόλου. Αντίθετα, ο πολίτης είναι ο δημιουργός καθώς και το ιστορικό πρόσωπο, το οποίο έδωσε και δίνει αξία στη σημαία και στην πολιτική.

Σήμερα, ο πυρήνας της δημιουργίας, ο πολίτης, έχει τοποθετηθεί στο περιθώριο. Θεωρείται ως ένα ανόητο και άβουλο πλάσμα, ενώ η ταπείνωσή του έχει εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που του έχει προσαφθεί ακόμη και ο χαρακτηρισμός «πρόβατο».

Παράλληλα με την ταπείνωση, τα σύμβολα που κάποτε δημιουργήθηκαν από αυτόν, έχουν καταλήξει να αποτελούν αντικείμενα περαιτέρω εξευτελισμού, ενώ έχουν πάψει πλέον να υπηρετούν το σκοπό της δημιουργίας τους.

Από τη μια πλευρά, η σημαία γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για να ξεγελαστεί αυτό το «πρόβατο» – με πολιτικά (και όχι μόνο) πρόσωπα να την ανεμίζουν, για να εισπράξουν «πατριωτικό σθένος». Σου λένε Ελλάδα, λες και είναι δικό τους αποκλειστικό προνόμιο και δικαίωμα να χρησιμοποιούν την έννοια «ιεροδουλικά». Κραυγάζουν ηδονικά τη φράση «για την Ελλάδα», όταν στην πραγματικότητα αποσκοπούν σε προσωπικά, εγωκεντρικά οφέλη.

Σήμερα, εάν κάποιος ανεμίσει την ελληνική σημαία ντυμένος στα μαύρα, κινδυνεύει να τον χαρακτηρίσουν ακόμη και ως φασιστική φυσιογνωμία!

Η πολιτική έχει επίσης πέσει θύμα ακραίας εκμετάλλευσης, από ανθρώπους που ΔΕΝ είναι Έλληνες (ας είναι βιολογικά ότι θέλουν), που σπούδασαν και αντέγραψαν τη σχετική συμπεριφορά και που τους υποκρίνονται ξεδιάντροπα. Παράδειγμα μιας τέτοιας «αντιγραφής», αποτελούν οι απόπειρες ορισμένων να συμπεριφέρονται πιο «ανθρώπινα», πηγαίνοντας με αθλητική τσάντα στη βουλή, κάνοντας χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς για τη μετακίνησή τους και επιλέγοντας πιο ήπιο «κώδικα ντυσίματος», αποφεύγοντας τη γραβάτα ή το κουστούμι.

Οι πολίτες, που δέχονται πλέον τέτοιου είδους συμπεριφορές, κρίνοντάς τες ως «σωστές», παραβλέπουν τα πραγματικά προβλήματα και το δόλο πίσω από αυτές. Έχουν επίσης ξεχάσει πως η πολιτική είναι δημιούργημά τους, πως δεν ανήκει σε κανέναν και πως έχει κατασκευαστεί για να τους εξυπηρετεί και όχι για να τους παραπλανεί με τη δημαγωγία.

.

Η φυσική διαδικασία της κρίσης

Πολλές φορές ακούμε να λέγεται πως «ο παρορμητισμός θα πρέπει να γίνεται δεκτός απόλυτα, χωρίς να τον περιορίζουμε, για να είμαστε κατ’ επέκτασιν ελεύθεροι και να εκφράζουμε αυτό που πιστεύουμε – που νιώθουμε πραγματικά».

Είναι όμως στα αλήθεια ο παρορμητισμός ισοδύναμος με την ελευθερία και την πραγματική μας αντίληψη;

Όταν μόλις γνωρίζουμε κάποιον, ξεκινάμε κάνοντας χρήση της «κοινωνικής μας συμπεριφοράς», όπως αυτή ορίζεται από τα βιώματά μας και από το περιβάλλον μας. Είμαστε σε γενικευμένη επιφυλακή ή/και αδιαφορία, καθώς ο άνθρωπος απέναντί μας δεν έχει ακόμη κάνει κάποια κίνηση που να ενεργοποιήσει μέσα μας κάποιο συναίσθημα.

Μόλις ξεκινήσει η παρατηρητικότητα ή η επικοινωνία (έστω και αν η δεύτερη είναι απλούστατα μονόπλευρη, όπως πχ. η ομιλία ενός πολιτικού προσώπου στην τηλεόραση), αρχίζουν να ενεργοποιούνται ποικίλα συναισθήματα – θετικά ή αρνητικά και τα οποία βασίζονται στα διάφορα αποθηκευμένα στοιχεία του εγκεφάλου μας.

Για παράδειγμα, ο λεκτικός τόνος κάποιου προσώπου συνδέεται στο μυαλό μας αυτόματα με κάποιο παρελθοντικό βίωμα ή με κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας μας. Για παράδειγμα, η φρασεολογία σε τρίτο πρόσωπο, μπορεί σε κάποιους να ενεργοποιήσει θετικά συναισθήματα (θεωρώντας την ως ένδειξη σεβασμού απέναντι στους συνομιλητές, θεατές), ενώ σε κάποιους άλλους να προκαλέσει αποστροφή (αντιλαμβανόμενοι τη φρασεολογία σε 3ο πρόσωπο ως ψυχρή στάση ή υπεροψία).

Μόλις λάβουμε κάποια αρχικά στοιχεία για ένα πρόσωπο, προχωράμε πλέον σε συμπεράσματα, γενικευμένα. Γνωρίζουμε μονάχα ένα 5% του προσώπου αυτού και επομένως στη βάση αυτού του ποσοστού, το μυαλό μας υποχρεούται (από φυσική ανάγκη) να καλύψει το υπόλοιπο 95%, το άγνωστο σε εμάς.

Στο σημείο αυτό, η αντίληψη μας για έναν άνθρωπο, πχ. πολιτικό, είναι κατά 95% υποκειμενική και βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο τι υποθέτουμε (ή σε τι θέλουμε να πιστέψουμε)

Μολονότι το 95% σε ορισμένες περιπτώσεις (για όσους επιθυμούν να μάθουν την αλήθεια) καλύπτεται με πραγματικά στοιχεία σε βάθος χρόνου, τις περισσότερες φορές παραμένει ως έχει. Η αιτία είναι το ότι, ο άνθρωπος αποφεύγει την αλήθεια και εφησυχάζει στις «ελπίδες». Και αυτός είναι ο λόγος που σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και το «στραβό» να είναι ξεκάθαρο, παρεμβάλλεται ο παρορμητισμός (εμπλουτισμένος με συναισθήματα αγανάκτησης, λόγω πχ. μιας οικονομικής κρίσης) που μας καθοδηγεί στην ασφάλεια της ελπίδας, φυλακίζοντάς μας, ενώ παράλληλα μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως έχουμε απόλυτο δίκιο (φανατισμός).

 .

Ο πολιτικός σήμερα

Ο πολιτικός (και τα συστημικά ΜΜΕ), αντιλαμβάνονται πως η κάλυψη του 100% της εικόνας ενός πολίτη απέναντι σε ένα πρόσωπο είναι απίθανη. Κατ’ επέκταση χτίζουν μια δημόσια εικόνα, σταθερή και λιτή σε εκφράσεις (σωματικά και λεκτικά), έτσι ώστε να μπορούν πιο εύκολα να κάνουν τις παρατηρήσεις τους και να ελέγχουν την κατάσταση.

Συγκεκριμένα, κατασκευάζουν το 5% που θέλουν να βλέπει ο θεατής-πολίτης και στη συνέχεια το παρουσιάζουν δημόσια. Αργότερα, συλλέγουν τα στοιχεία των αντιδράσεων.

Ένα εξειδικευμένο επιτελείο, αναλύει τις αντιδράσεις (εν μέρει δια μέσου των δημοσκοπήσεων) και προχωράει στην «αναδιάρθρωση» του δημόσιου 5%. Για παράδειγμα, το επιτελείο παρατηρεί πως ο κόσμος, λόγω των οικονομικών συγκυριών, επιθυμεί να ακούσει καθησυχαστικά ευχολόγια. Αμέσως προχωράει στην σχετική προσθήκη.

Ο πολιτικός ξαναβγαίνει δημόσια, κάνοντας δηλώσεις σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του εξειδικευμένου επιτελείου του. Αυτή η διαδικασία θα συνεχίσει, μέχρι να πετύχει την πλειοψηφία που απαιτείται για την επίτευξη ενός σκοπού. Το 5% που προβάλλεται δηλαδή, εκφράζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πλέον (στοχεύοντας στον παρορμητισμό των πολιτών, στην συναισθηματική τους δηλαδή αδυναμία)  και επομένως ο ίδιος ο πολίτης συμπληρώνει μόνος του το υπόλοιπο 95% με δικές τους αρεστές υποθέσεις. «Ζήτω, να ένας σωστός πολιτικός», φωνάζει τελικά.

Το παραπάνω άρθρο έρχεται ως απάντηση σε όσους,

(α) φανατικά ακολουθούν κάποιο κόμμα, είτε επειδή είχαν ενταχθεί σε σχετική πολιτική ομάδα στα φοιτητικά τους χρόνια, είτε επειδή αποτελεί οικογενειακή παράδοση, αρνούμενοι να καθίσουν να σκεφθούν και να συλλέξουν απτά και όχι «λεκτικά – φανταστικά» στοιχεία,

(β) σε όσους συχνά κάνουν χρήση της φράσης «καλά τα είπε σήμερα, μπράβο», αναφερόμενοι σε δημόσιες δηλώσεις ενός πολιτικού προσώπου που απλά άλλαξε το λογύδριο του με σκοπό να γίνει περισσότερο αρεστός, σύμφωνα με τις υποδείξεις του επιτελείου του  – ενώ η ουσιαστική πράξη έχει τοποθετηθεί στο περιθώριο.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μονάχα οι πράξεις μετράνε και όχι το εάν έχει ο πολιτικός ωραία πόδια, ευγενικό και γλυκό πρόσωπο, εάν είναι καλός κατά βάθος αλλά του τη φέρανε κλπ.

 .

Επίλογος

Ο «πολιτικός» παρατηρεί και εκμεταλλεύεται. Η μάζα αλληλοεπηρεάζεται με γοργούς ρυθμούς και ως εκ τούτου η επιστήμη της μαζικής ψυχολογίας διαφέρει σημαντικά από αυτήν του μεμονωμένου ατόμου. Μόνοι μας, εάν ακούσουμε μια δήλωση που μας εξοργίζει, δεν θα προβούμε εύκολα σε δράση. Αντιθέτως η διεύρυνση μιας γενικευμένης αντίληψης, αυξάνει την πιθανότητα δράσης γεωμετρικά. Ένας λόγος που η διοίκηση μιας επιχείρησης 300 ατόμων συχνά είναι ευκολότερο εγχείρημα, από τη διοίκηση μιας επιχείρησης των 10 ατόμων.

ICON - ΠολιτικήΟ πολιτικός τα γνωρίζει αυτά. Έχει ολόκληρο επιτελείο για το συγκεκριμένο σκοπό. Επομένως κάθε δήλωσή του δημόσια, περνάει στη συνέχεια από το μικροσκόπιο των ειδικών του. Και στη συνέχεια βγαίνει το σχετικό πόρισμα.

Τα λόγια αλλάζουν, οι πράξεις όμως όχι. Δεν έχει σημασία πως θα «ντύσεις» μια κατάσταση. Σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα. Ας επικεντρωθούμε επιτέλους στην ουσία, παραμερίζοντας την υποκειμενικότητά μας και ας αντιληφθούμε πως οι απόψεις δεν είναι κακό να αλλάζουν. Όπως οι συνθήκες, έτσι και αυτές αλλάζουν, διότι διαφορετικά δεν λέγεται άποψη, άλλα ιδεολογία.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×