Η λανθασμένη στρατηγική
Η μέθοδος της ελληνικής κυβέρνησης είναι εντελώς αντίθετη, από αυτήν που διδάσκει η θεωρεία των παιγνίων. Η αιτία είναι το ότι, παρατηρούνται συνεχώς απρόβλεπτες διακυμάνσεις μεταξύ επιθετικότητας και αδυναμίας, οι οποίες συνήθως οδηγούν σε πολύ δυσάρεστα αδιέξοδα τον πιο αδύναμο.
Η σωστή στρατηγική εν προκειμένω θα ήταν η επίμονη απαίτηση εκ μέρους της Ελλάδας, όσον αφορά στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημοσίου χρέους (γράφημα με πηγή τη Ναυτεμπορική), μέχρι την τελευταία στιγμή – όπου τελικά θα συμβιβαζόταν, με αντάλλαγμα ευρύτερες παραχωρήσεις στο θέμα της λιτότητας, καθώς επίσης στις διαρθρωτικές αλλαγές.
.
.
Επειδή δε η ελάφρυνση της επιβάρυνσης των Ελλήνων προϋποθέτει χαμηλά τοκοχρεολύσια, έμμεσος στόχος θα ήταν η μεγάλη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δημοσίων χρεών της, με ρήτρα εξαγωγών και με μηδαμινά επιτόκια – γεγονός που θα έλυνε παράλληλα το πρόβλημα των επενδύσεων στους εξαγωγικούς τομείς με ευρωπαϊκά κονδύλια, προκαλώντας μία ορθολογική ανάπτυξη και μειώνοντας την ανεργία.
Εναλλακτικά, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να υιοθετήσει μία λιγότερο επιθετική στρατηγική, συμφωνώντας αρχικά με τη Γερμανία όσον αφορά τη μη ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους. Στη συνέχεια, θα έπρεπε να της αποδείξει πως η αυστηρή πολιτική λιτότητας, χωρίς την ονομαστική διαγραφή του χρέους, θα οδηγούσε στη στάση πληρωμών εντός του ευρώ, την οποία είναι πρόθυμη να ρισκάρει – οπότε να αναγκαστεί η Γερμανία να χαλαρώσει σημαντικά τη λιτότητα.
Δυστυχώς όμως η ελληνική κυβέρνηση, αντί να ακολουθήσει αποφασισμένα μία από τις δύο παραπάνω στρατηγικές, προτίμησε αφελώς το παιχνίδι του καλού και του κακού, στο οποίο η Γερμανία είναι πρωταθλήτρια.
Αναλυτικότερα, από τη μία πλευρά ο υπουργός οικονομικών επαινούσε τον κ. Σόιμπλε, χαρακτηρίζοντας τον ως τον πνευματικό ηγέτη της Ευρώπης! – καθώς επίσης την καγκελάριο, λέγοντας πως είναι η εξυπνότερη πολιτικός της ηπείρου! Από την άλλη, ο πρωθυπουργός επιτίθετο συνεχώς εναντίον της Γερμανίας, κατηγορώντας την ουσιαστικά για ναζιστικές μεθόδους και «εξεγείροντας» παράλληλα τον ελληνικό λαό εναντίον της.
Εκτός αυτού, πολύ πριν από το η συνάντηση με τον κ. Σόιμπλε και το έκτακτο Euro Group, ο υπουργός οικονομικών έπαψε να απαιτεί την ονομαστική διαγραφή του χρέους, προτείνοντας την τεχνική απομείωση του με ομόλογα – καίγοντας έτσι εγκληματικά πρόωρα το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό του χαρτί.
.
Επιμύθιο
Η καινούργια «ιδεαλιστική» κυβέρνηση της Ελλάδας, πιστεύει πως μπορεί να κερδίσει τις γραφειοκρατικές αντιστάσεις της Ευρώπης – χωρίς συμβιβασμούς και αποτελεσματικές στρατηγικές, χρησιμοποιώντας απλά και μόνο τη δημοκρατική εντολή της από το λαό. Εν τούτοις, το αξίωμα της υπεροχής της γραφειοκρατίας εις βάρος της δημοκρατίας, είναι δυστυχώς μία βασική αρχή των Θεσμών της Ευρώπης, η οποία δεν πρόκειται ποτέ να αμφισβητηθεί.
Σε κάθε περίπτωση, το «παιχνίδι πόκερ» της Ελλάδας με τη Γερμανία δεν έχει ξεκινήσει καθόλου καλά, αφού η κυβέρνηση έδειξε πολύ ενωρίς τα χαρτιά της, δεν ήταν αρκετά αποφασισμένη και δεν πήρε κανένα ρίσκο – με αποτέλεσμα να έχει χάσει εκείνη την αξιοπιστία που απαιτούν οι μπλόφες, για να κερδηθεί το παιχνίδι χωρίς να έχει κανείς απαραίτητα τα καλύτερα χαρτιά.
Παραμένει βέβαια η ελπίδα πως ο συμβιβασμός της κυβέρνησης δεν θα είναι πολύ επώδυνος και δεν θα αντικατασταθεί, όπως η προηγούμενη, από τη σκιώδη διακυβέρνηση μίας Τρόικας με άλλο όνομα (EU Institutions). Επίσης πως δεν θα ανατραπεί επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα κοινό μέτωπο εναντίον της Γερμανίας, όπως ο Berlusconi στην Ιταλία το 2012, αντικαθιστάμενη από Ευρωπαίους τεχνοκράτες – υπό την απειλή του σταματήματος της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες.
.
ΥΓ: θα ήταν άδικο να βάλει κανείς τον Έλληνα πρωθυπουργό στην ίδια «κάλαθο», με αυτούς που έστειλε στο Euro Group. Τα κυβερνητικά αυτά στελέχη, αφού συμφώνησαν στην παράταση του μνημονίου με άλλο όνομα, καθώς επίσης στον έλεγχο της Τρόικας με άλλο «τίτλο», χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα, αρνήθηκαν τελικά να υπογράψουν τα συμφωνηθέντα, όταν είχε φύγει ήδη ο κ. Σόιμπλε – επειδή τηλεφώνησαν στον πρωθυπουργό, εισπράττοντας το ΟΧΙ του.
Ο κ. Τσίπρας αρνήθηκε τελικά την «κυβίστηση» που του προετοίμασαν οι συνεργάτες του, τιμώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, ενδεχομένως και αυτές περί διαγραφής του χρέους. Έτσι δεν ενέκρινε την «ήττα κατά κράτος» της Ελλάδας, διατηρώντας μία σταθερή θέση, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Μία θέση που ελπίζω και εύχομαι να συνεχίσει να υπηρετεί, έχοντας την πεποίθηση ότι συνειδητοποιεί πλήρως τις ευθύνες του απέναντι στους Έλληνες – οι οποίοι του εμπιστεύθηκαν την εξουσία, σε μία τόσο σημαντική για τη χώρα τους χρονική στιγμή.
