Τελευταία ευκαιρία (α) – The Analyst

Τελευταία ευκαιρία (α)

Email this page.

Ιδεολογίες,-άκρα

Ως Έλληνες με ιστορία δημοκρατική, κανένα άκρο δεν προτιμούμε πραγματικά, μα λαχταρούμε τη χρυσή μεσότητα – που όμως απαιτεί τόση προσπάθεια και τιμιότητα, που σπάνια επικρατεί.

.

Ζωντάνεψε και πάλι ο φανατισμός. Θυμίζει έντονα την ψυχική προδιάθεση που προκαλεί ένας νικητής και την ακολουθούμενη ανάγκη κάποιων να «κλέψουν» λίγη ελπίδα, λίγη δόξα από αυτόν.

Ακόμη πιο έντονη είναι η παρουσία του, σε ανθρώπους που προηγουμένως τίποτα κοινό δεν μοιράζονταν με το αριστερό κυβερνών κόμμα και ως αποτέλεσμα, νιώθουν την ανάγκη να δικαιολογήσουν αυτό το παρελθόν, προάγοντας εντονότερα το προφίλ του οπαδού.

Στην απέναντι όχθη, οι «παραδοσιακοί» νεοδημοκράτες, νικημένοι, μίζεροι και πικρόχολοι, ατενίζουν το μέλλον με αβεβαιότητα και με τάσεις για φυγή. Δεν τους αδικώ, οι αλλαγές υπήρξαν απότομες.

Ο φανατισμός αυτός πάντως δεν προϋπήρχε. Εκδηλώθηκε ένα μήνα μονάχα πριν τις εκλογές, όταν η επικράτηση της αριστερής παράταξης ήταν πλέον δεδομένη. Τότε, η συσπείρωση δεν άργησε να επέλθει, ενώ «φύτρωσαν» ξαφνικά οπαδοί παντού – με συμπεριφορά που έδινε την εντύπωση πως υπήρξαν ψηφοφόροι για πολλά χρόνια.

Το γεγονός αυτό γεννά προβληματισμό, καθώς δίνει την εντύπωση, πως η επιλογή της υποστήριξης του νικητή (μια ψυχολογικά έντονα παρορμητική κίνηση), έχει ως βάση την ανάγκη για πίστη σε κάτι, για πίστη στην αλλαγή, στην ελπίδα.

Η ανάγκη για ελπίδα, η εξέλιξη του φανατισμού, η συσπείρωση γύρω από το νικητή, ορίζεται στην επιστήμη της ψυχολογίας ως ανάγκη για κάλυψη ενός εσωτερικού φόβου. Ο φόβος αυτός είναι η αβεβαιότητα, η απόγνωση. Η πολιτική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ βασίσθηκε σε αυτό.

Προσωπικά δεν θεωρώ τον κ. Τσίπρα ως κακοπροαίρετο, ούτε ως διψασμένο για εξουσία και για δόξα. Μολονότι πρώην μέλος της ΚΝΕ, θα αντιλαμβάνεται (ελπίζω), πως οι εποχές που ένα καθαρά αριστερό σύστημα θα είχε πιθανότητες εφαρμογής και επιβίωσης, έχουν περάσει. Η πρόθεση είναι καλή, όμως αυτό δεν αρκεί.

Και αυτό διότι, πέραν της παρούσας οικονομικής κατάστασης της χώρας, η αποχή διευρύνθηκε κατά 10%, ενώ ήδη στις προηγούμενες εκλογές είχε αυξηθεί σημαντικά. Στο σημείο αυτό, η παροιμία πως «η γνώση δημιουργεί ανασφάλειες και αναποφασιστικότητα», επιβεβαιώνει πως τελικά τίποτα δεν έχει στη πραγματικότητα καθιερωθεί – ούτε μια “αριστερή” επαναστατική κυβέρνηση, ούτε και το αντίστοιχο εσωτερικό λαϊκό κίνημα που θα την υποστήριζε, ούτε το κύμα που θα προωθούσε το διαμελισμό της νέο-φιλελεύθερης καπιταλιστικής δεξιάς, μα ούτε και ένας ακροδεξιός πυρήνας.

Ως Έλληνες με ιστορία δημοκρατική, κανένα άκρο δεν προτιμούμε πραγματικά, μα λαχταρούμε τη χρυσή μεσότητα – που όμως απαιτεί τόση προσπάθεια και τιμιότητα, που σπάνια επικρατεί.

.

Αντιθέσεις

Η πόλωση και η αβεβαιότητα συνεχίζει να καλλιεργείται, ακόμη και μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεται επίσης και χρήση της Γερμανικής στρατηγικής των αντιθέσεων.

Πιο συγκεκριμένα, από τη μια ακούμε τα περί αύξησης του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, καθώς και την παύση στις μειώσεις των συντάξεων, ενώ από την άλλη «σκοντάφτουμε» πάνω στη πέτρα της απαισιοδοξίας, μαθαίνοντας πως ο νέος υπουργός οικονομίας είπε πως θα πρέπει «να καθίσουμε  να μιλήσουμε για τον καλύτερο τρόπο αναδιοργάνωσης της αποπληρωμής του ελληνικού χρέους» (πηγή). Στα λόγια του αυτά, η έμφαση δίνεται στη λέξη «αποπληρωμή». Συγκεκριμένα, όταν κανείς μιλάει για αποπληρωμή τους χρέους (και όχι για την αναδιάρθρωση του χρέους ή το κούρεμά του), είναι σαν να το αναγνωρίζει και ως εκ τούτου δεν υπάρχει η δυνατότητα απομείωσής του.

Μια ακόμη συγκυρία που προβληματίζει, είναι η συνεργασία της νέας κυβέρνησης με τη δεξιά παράταξη των Ανεξ. Ελλήνων. Πολλές σημαντικές θέσεις-υπουργία, παραχωρήθηκαν σε μέλη άλλου κόμματος, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις ήδη υπάρχουσες αποσχιστικές τάσεις στο εσωτερικό – ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε προϊόν της ένωσης πολλών μικρότερων «κινήσεων» (13 πρώην συνιστώσες).

.

Η απομάκρυνση από την Ευρώπη

Η ρήξη με την Ευρώπη που επιχειρείται, αποτελεί κατά την άποψή μου λάθος στρατηγική επιλογή. Μολονότι ενδέχεται να λειτουργήσει θετικά στο εσωτερικό (συνένωση ενάντια σε έναν κοινό «εχθρό»), ο μιμητισμός της πολιτικής ξένων ηγετών (πχ. του κ. Πούτιν) δεν σημαίνει πως θα επιφέρει ανάλογα θετικά αποτελέσματα και στην Ελλάδα.

Η χώρα μας υπήρξε μέλος των δυτικών συμμαχιών για πολλές δεκαετίες και η νεότερη γενιά, η σπουδασμένη τουλάχιστον, έχει λάβει αρχές και νοοτροπία δυτική. Τυχόν απόπειρα ριζικής στροφής της στάσης της Ελλάδας, δεν θα προκαλέσει εχθρική προδιάθεση μονάχα στους ξένους εταίρους μας, αλλά και στο εσωτερικό – δημιουργώντας συνθήκες εμφυλίου και ωθώντας τους νέους για άλλη μια φορά στη μετανάστευση ή στην παραμονή τους στο εξωτερικό επ’ αόριστο, στερώντας μας το δημιουργικό και επιχειρηματικό δυναμικό.

Παράλληλα, θα πρέπει επιτέλους να σκεφτόμαστε και να δράμε λογικά. Δεν υπάρχει μονάχα το τι «θέλω», αλλά και το τι «μπορώ». Η Ελλάδα, καλώς η κακώς, είναι βαθιά χρεωμένη. Η λέξη «κούρεμα» ακούγεται γλυκιά και ανανεωτική (μια καινούργια αρχή) και υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να μετουσιωθεί σε πράξη. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει.

Αν υποθέσουμε λόγου χάρη, πως προχωράμε σε κούρεμα του χρέους με το «έτσι θέλω» (ας ήταν επαχθής και άδικη η διόγκωσή του), το άμεσο αποτέλεσμα θα ήταν η απομάκρυνσή μας από τις χρηματαγορές για πολλά χρόνια – δεν θα αναφερθώ καθόλου στις επιπτώσεις της επιστροφής στη δραχμή.

Γνωρίζουμε παράλληλα, πως ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει καταστραφεί. Ο ιδιωτικός τομέας, για τον οποίο κανείς δεν έχει δείξει δείγμα ενδιαφέροντος και ας είναι ο λόγος που μπορούμε και ζούμε ευπρεπώς, βασίζεται κυρίως στα εισαγόμενα προϊόντα. Οι αριθμοί που υπολογίζουν το μέγεθος των εισαγωγών δεν είναι αντιπροσωπευτικοί, καθώς τυχόν εισαγωγή και μετ-επεξεργασία του προϊόντος, μεταφράζεται αυτόματα ως εγχώριας παραγωγής.

Εάν τώρα συνδυάσουμε τα δύο παραπάνω σημεία, την απομάκρυνσή μας δηλαδή από τις αγορές χρήματος (από τις επενδύσεις ουσιαστικά) και την ανυπαρξία του απαραίτητου για την αυτοσυντήρηση παραγωγικού ιστού, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η επιλογή της «στάση πληρωμών» κινείται στα πλαίσια της ουτοπίας.

Πέραν όμως της οικονομικής απομάκρυνσής μας από την Ευρώπη, η οποία καθόλου δεν θα βοηθήσει τις εξαγωγές μας (ούτε και το τουρισμό), η αρνητική στάση και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, αποτελεί κίνηση ρήξης.

Επιπλέον, η επιλογή της κυβέρνησης να ταχθεί υπέρ της Ρωσίας και άρα εναντίον της Δύσης, ελπίζοντας για στήριξη εκεί που δεν μπορεί (τουλάχιστον άμεσα) να υπάρξει, έχει ήδη αποφέρει αρνητικά αποτελέσματα – και εννοώ τη δήλωση του CNN σχετικά με το ότι «η Ελλάδα αποτελεί δίοδο των Τζιχαντιστών στην Ευρώπη».

Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα ενδέχεται να αποτελέσει στο μέλλον στόχο επιθέσεων (δήθεν ισλαμιστών), ενώ κινδυνεύει επίσης να αποτελέσει το νέο «μπαλάκι» του «ακήρυχτου πολέμου» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και οι ενδιάμεσοι είναι αυτοί που τελικά «εισπράττουν την αδέσποτη σφαίρα».

Η επιλογή της ολοκληρωτικής ρήξης λοιπόν με τη Δύση, μια στάση που θυμίζει έντονα αυτή της Ρωσίας, ενώ δεν αποκλείεται να επιχειρείται με σκοπό να κερδηθεί η «εύνοια» της σλαβικής αυτοκρατορίας, αποτελεί προϊόν μιμητισμού – είτε σκόπιμα είτε κατά σύμπτωση.

Αυτό που ίσως θα έπρεπε να επιχειρήσει, είναι να αποφύγει το ρόλο του αδύναμου και του με δουλοπρέπεια αβοήθητου (έως εδώ καλά κινείται εν μέρει) και να στραφεί προς την πολιτική ουδετερότητα (βλέπε Κίνα), δίνοντας και παίρνοντας ισόποσα, δημιουργώντας συμμαχίες καθαρά ωφελιμιστικές. Να αποφύγει επίσης πάση θυσία και την εμπλοκή σε πολέμους τρίτων.

.

Επίλογος

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για μια άνευ προηγουμένου κριτική, ειδικά εάν δεν τηρήσει τα όσα έχει υποσχεθεί. Ο λαός δεν θα συγχωρήσει ξανά, ο φανατισμός το επιβεβαιώνει (τελικό στάδιο ελπίδας).

Θέλει σε κάτι να πιστέψει, ψάχνει για λύτρωση. Η αβεβαιότητα τον έχει αγριέψει. Στα πλαίσια αυτά, οι δηλώσεις στελεχών, η δημιουργία πολώσεων και οι ανεξέλεγκτες κινήσεις υπουργών, δεν κινούνται στη πραγματικότητα προς το συμφέρον της κυβέρνησης. Θα την διαμελίσουν ολοσχερώς  εάν δεν δημιουργήσει ισχυρό κέντρο και εάν δεν αποκλείσει τη “διαρροή” στελεχών σε άλλα κόμματα, μόλις αρχίσουν τα δύσκολα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ ως ενωμένο κόμμα, είναι αρκετά «νέο» και πως οι συνασπισμοί γρήγορα αναζητούν αντικαταστάτη, κατά παρόμοιο τρόπο που μια χώρα με προβληματική οικονομία, έρχεται αντιμέτωπη με εσωτερικές αποσχιστικές τάσεις κρατιδίων.

Η αποτυχία δεν θα δώσει άλλη ευκαιρία στη χώρα όπως ελπίζουν οι οπαδοί της αντίθετης ιδεολογίας. Με τυχόν επάνοδο της προηγούμενης κυβέρνησης, οι δανειστές θα ζητήσουν ακόμη περισσότερα ανταλλάγματα για να καλυφθεί η ζημία σε οικονομικό και εγωιστικό (πλέον) επίπεδο. Η επίθεση στη Γερμανία και στις ΗΠΑ, η δημιουργία περισσότερων εχθρών παρά φίλων, αποτελούν επιλογές που μόνο περισσότερα προβλήματα θα δημιουργήσουν. Επιπλέον, η ελπίδα της έλευσης νέων ανιδιοτελών «φίλων», είναι μια ψευδαίσθηση. Καμία πράξη (και ειδικά διακρατική) δεν είναι ανιδιοτελής. Ανταλλάγματα θα ζητηθούν. Και όσο μεγαλύτερη η απόγνωση και η αδυναμία, τόσο μεγαλύτερα θα είναι.

Δεν επιθυμούμε να «μειώσουμε» κάποιους, ούτε όμως έχει νόημα να «χαϊδεύουμε τα αυτιά». Ο κόσμος είναι σκληρός. Ανέλαβες, έχεις υποχρεώσεις να τηρήσεις – απέναντι σε μια χώρα, απέναντι σε ένα γένος που πολεμάει για την επιβίωσή του.

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */