Από τη μια διαπραγμάτευση με τους έξω, από την άλλη ανάγκη κοινωνικής πολιτικής για το εσωτερικό και μέσα σε όλα η επιλογή για το ποιος θα κάνει την «δουλειά». Δεδομένη επίσης και η ανάγκη εθνικής συνεννόησης την επαύριον των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αφού η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και μόνο στην Ευρώπη
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος καλείται την προσεχή Κυριακή με την μια και μοναδική ψήφο που δικαιούται βάση του Συντάγματος, να επιβραβεύσει ή να αποδοκιμάσει προγράμματα, θέσεις και πολιτικές, να εκφράσει ταυτόχρονα πιθανόν την οργή και το θυμό του «μαυρίζοντας» όσους τον απογοήτευσαν ή απλά να επιδιώξει την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών δίνοντας την ευκαιρία σε νέους και άφθαρτους πολιτικούς να δοκιμαστούν. Όλα αυτά μάλιστα τη στιγμή που δέχεται δεκάδες αντίρροπα ερεθίσματα από μια άκρως πολωμένη και διχαστική πολιτική κατάσταση, στην οποία συμμετέχουν περισσότερο από ποτέ και εξωτερικοί παράγοντες (βλέπε δηλώσεις ξένων αξιωματούχων, απόφαση για ποσοτική χαλάρωση από τη ΕΚΤ κ.α.), κάνοντας την απόφαση της επιλογής του εξαιρετικά δύσκολη και επισφαλή.
Είναι γεγονός λοιπόν πως ενώ όλοι ανεξαιρέτως αναγνωρίζουν την σπουδαιότητα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, καθώς και την κρισιμότητα της περιόδου που διανύει η χώρα, παρόλα αυτά δεν έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τις στρατηγικές πολιτικές επιλογές με τις οποίες θα πορευθεί η διακυβέρνησή τους. Μόνο αίολα συνθήματα, εύκολους εκφοβισμούς και ανέξοδους οραματισμούς έχουμε ακούσει μέχρι τώρα. Σε μια περίοδο μάλιστα που θα περίμενε κανείς να έχουν όλοι «βάλει μυαλό» και να προτείνουν συγκεκριμένες και εφικτές λύσεις που θα αρχίσουν σιγά-σιγά να λύνουν βασικά προβλήματα από τα οποία πάσχει η κοινωνία μας.
.
Πιο συγκεκριμένα, η βασική επιχειρηματολογία του κυβερνώντος κόμματος είναι πως:
- η παρουσία της χώρας στο ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη και προϊόν πάσης θυσίας,
- το χρέος είναι βιώσιμο,
- ο στόχος είναι σε 6 χρόνια να ανέβει το ΑΕΠ κατά 54 δις € μέσω συνολικών επενδύσεων 150δις € και τη δημιουργία 770.000 θέσεων εργασίας,
- οι ιδιωτικοποιήσεις θα βοηθήσουν την ελληνική οικονομία
- θα υπάρξει σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών και του ΕΝΦΙΑ,
- θα υπάρξει συνέχιση των περικοπών των δημοσίων δαπανών για άλλα δύο χρόνια τουλάχιστον.
.
………….
Διαφημιστικό προεκλογικό Σποτ του κόμματος Νέα Δημοκρατία.
.
Στα επιχειρήματα αυτά όμως υπάρχουν σοβαρές αντιλογίες. Αρχικά αρκετοί υποστηρίζουν πως η εξαγγελία για βιώσιμο χρέος δεν είναι αληθινή αλλά πολιτική επιλογή της κυβέρνησης για να μένει η χώρα σταθερή και όταν θα προκύψουν οι κατάλληλες συνθήκες θα αλλάξει επιχειρηματολογία. Μέχρι τότε όμως και εξαιτίας της επιλογής της αυτής υπάρχουν συγκεκριμένες αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Επιπλέον ο συμφωνηθείς με τους εταίρους, στόχος της μείωσης του χρέους στο 125% του ΑΕΠ το 2021 απαιτεί ετήσια ανάπτυξη τουλάχιστον της τάξης του 5% η οποία μάλιστα θα απορροφάται από το χρέος και δεν θα οδηγείται προς την πραγματική οικονομία για επενδύσεις. Παράλληλα η κυβέρνηση κατηγορείται ευθέως από το μπλοκ των φιλελεύθερων ότι δεν προχώρησε ως όφειλε τις ιδιωτικοποιήσεις όπως και ότι η φορολογία που έχει επιβληθεί στις επιχειρήσεις δεν τις αφήνει να επιβιώσουν.
.
Από την άλλη πλευρά, η βασική επιχειρηματολογία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι πως:
- το ευρώ είναι στρατηγική θέση του κόμματος,
- το χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος της ονομαστικής του αξίας,
- να μπει ταυτόχρονα ρήτρα ανάπτυξης ώστε ανάλογα με αυτή να πληρώνεται το υπόλοιπο μέρος του χρέους και όχι από τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού,
- το αφορολόγητο θα πάει στις 12.000€, θα καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ και θα αντικατασταθεί από το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας,
- θα υπάρξει διετές σχέδιο για δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας και επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751€,
- θα υπάρξει τερματισμός των ιδιωτικοποιήσεων και επανακρατικοποίηση οργανισμών και τραπεζών.
.
………….
Διαφημιστικό προεκλογικό Σποτ του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ.
.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Στα επιχειρήματα αυτά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η κριτική είναι έντονη και εδράζεται κυρίως στην πολυγλωσσία που διαπιστώνεται από τα στελέχη του κόμματος, η οποία μπορεί εύκολα να εξηγηθεί από την ξαφνική άνοδο των ποσοστών του (από το 4.13% του 2009 στο 26.89% του 2012) και από την πρόσφατη μετεξέλιξή του, αφού από συνασπισμός κομμάτων, συνιστωσών και τάσεων έγινε τυπικά ενιαίο κόμμα μόλις τον Ιούλιο του 2013. Ενδεικτικά λοιπόν επί τρία χρόνια έχει δοθεί η εντύπωση από δηλώσεις των στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ δεν είναι ταμπού. Τελευταία δεν υπάρχουν τέτοιου είδους δηλώσεις, αντίθετα ακόμα και ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας κ. Λαφαζάνης δήλωσε πρόσφατα ότι:
- «ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν επιλέγει την έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.» και πως «ο σοσιαλισμός δεν είναι προτεραιότητα αυτή τη στιγμή».
Από τη άλλη μεριά όμως ο επικεφαλής της επιτροπής προγράμματος του κόμματος κ. Δραγασάκης δήλωσε ότι:
- «δεν αναγνωρίζουμε τα μνημόνια» και «δεν θα μου πει η τρόικα τι θα κάνω», ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει πώς «σεβόμαστε Μέρκελ και Σόιμπλε» και πως «αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν δανειακές συμβάσεις που δεσμεύουν την χώρα, αλλά θέλουμε να τις επανεξετάσουμε».
Προσωπικά μιλώντας, όλες αυτές οι μη ξεκάθαρες απόψεις και η προσπάθεια να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα από την μια και να είμαστε ταυτόχρονα ρεαλιστές από την άλλη, μου δημιουργεί την αίσθηση του ετεροπροσδιορισμού. Η ραγδαία άνοδος άλλωστε των ποσοστών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. νομίζω επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο. Αν έχουν χιούμορ στην Κουμουνδούρου θα πρέπει μπαίνοντας στα γραφεία να κορνιζάρουν τα μνημόνια. Χωρίς αυτά ακόμα θα προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν την είσοδό τους στην εθνική αντιπροσωπεία όπως παραδοσιακά στόχευαν. Θέλω να πω με άλλα λόγια, ότι η αξιόλογη κατά τ’ άλλα προσπάθεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσει στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, αντλεί την δυναμική της από την ίδια την ύπαρξη των προβλημάτων, γεγονός που μπορεί να αποβεί μοιραίο, αν τύχει εκμετάλλευσης από τα συστημικά κόμματα της Ευρώπης, κατά την διάρκεια της πολυφορεμένης επαναδιαπραγμάτευσης και πιθανής μη διαλλακτικότητας από την πλευρά της αυριανής ελληνικής κυβέρνησης.
Άλλωστε ξένοι αξιωματούχοι έχουν με δηλώσεις τους καταστήσει πασιφανές ποια πρέπει να είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, ώστε να συνεχιστεί η αλληλοϋποστήριξη. Ενδεικτικά αναφέρω μερικές:
- Σόιμπλε: «η βοήθεια προϋποθέτει τρόικα»
- Μοσκοβισί: «η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις»
- Λαγκάρντ: «Μια έξοδος της Ελλάδας από την ζώνη του Ευρώ θα ήταν καταστροφική για την χώρα»
- Γιούνκερ: «η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να σεβαστεί τις υπάρχουσες δεσμεύσεις και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις διατηρώντας παράλληλα δημοσιονομική υπευθυνότητα».
Με 6 χρόνια ύφεσης στην πλάτη μας, ίσως σε πολλούς όλες αυτές οι δηλώσεις να ακούγονται από εξοργιστικές μέχρι κοροϊδευτικές. Το ζητούμενο όμως είναι να καταφέρουμε μέσα από τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε να εντοπίσουμε τη λύση. Την πραγματική λυτρωτική λύση και όχι εφήμερες ικανοποιήσεις του θυμικού και εξομάλυνσης της δικαιολογημένης ή μη οργής μας.
Για να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα του που βρίσκεται χώρα τούτη τη στιγμή δημιουργήσαμε τον παρακάτω πίνακα με τα κυριότερα στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν καθένα μας στα δικά του συμπεράσματα.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Με αυτά τα δεδομένα τα σενάρια που εξυφαίνονται για την επόμενη μέρα των εκλογών δεν μπορούν να είναι άπλετα. Είτε έχουμε αλλαγή κυβέρνησης είτε όχι, τα ουσιαστικά προβλήματα θα είναι εδώ και θα μας κοιτούν κατάματα. Το ασφαλιστικό, η υπογεννητικότητα, η αναλογία εργαζομένων με άνεργους και συνταξιούχους, η ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης, η ανάγκη για παροχή σύγχρονης εκπαίδευσης και η σύνδεση των πανεπιστημίων με την επιχειρηματικότητα, μας καλούν χρόνια τώρα να πάρουμε γενναίες αποφάσεις. Το χρέος δεν είναι πραγματικά το μεγάλο μας πρόβλημα και κακώς έχουμε «κολλήσει» σ’ αυτό. Αν η Ελλάδα είχε τέτοια παραγωγή που θα της εξασφάλιζε πλεονάσματα ικανά να ζούνε την χώρα και να αποπληρώνεται (να εξυπηρετείτε ουσιαστικά) έστω και ελάχιστα το χρέος, δεν θα είχαμε ποτέ περιέλθει στην κατάσταση που βιώνουμε τα 6 τελευταία χρόνια.
Παρόλα αυτά, σε περίπτωση εκλογής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τον ουσιαστικότερο ρόλο θα τον παίξει το τελικό ποσοστό που θα λάβει. Αν σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση θα κληθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρεαλισμό της πραγματικότητας και την ορμή της πολιτικής αλλαγής. Η πιθανότητα να γίνει η αποφασιστικότητά του για αλλαγές, προϊόν εκμετάλλευσης για ίδια συμφέροντα από τους υπόλοιπους παίκτες των διαπραγματεύσεων δεν φαντάζει και τόσο ανεδαφικό. Αν πάλι δεν κερδίσει την αυτοδυναμία, η πολιτική συνεργασιών που μέχρι τώρα έχει εκπονήσει δεν φαίνεται να εδράζεται σε ρεαλιστικές βάσεις. Οπότε είτε θα συρθεί σε αδύναμη κυβέρνηση ανοχής ή ακόμα και συνεργασίας με σύντομο όμως ορίζοντα διακυβέρνησης, είτε θα έχουμε δεύτερη προσφυγή στις κάλπες.
Αν πάλι γίνει η διαφαινόμενη αυτή τη στιγμή έκπληξη και πρώτο κόμμα τερματίσει η Νέα Δημοκρατία, το σίγουρο είναι πως θα σχηματιστεί εκ νέου κυβέρνηση συνεργασίας. Η νέα αυτή κυβέρνηση θα κληθεί να πάρει καινούργια μέτρα και ουσιαστικά να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις των εταίρων κάτι που μεθοδικά προσπαθούσε να αποφύγει το τελευταίο κυρίως εξάμηνο, έχοντας στο μυαλό της την πιθανότητα των εκλογών που βιώνουμε τώρα. Παράλληλα το κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα για την αξιολόγηση και η συνέχιση του προγράμματος για έναν ακόμα χρόνο (έστω και υπό την μορφή της προληπτικής γραμμής στήριξης) θα λειτουργήσουν ανασταλτικά για την τήρηση των προεκλογικών της εξαγγελιών.
Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών, το σίγουρο είναι πως θα χαρακτηριστεί ιστορικό. Είτε επιλεγεί για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, είτε συνεχίσει την πολιτική της η παρούσα κυβέρνηση κόντρα στις προβλέψεις και στα προγνωστικά, θα έχει σημειωθεί αναμφίβολα μια ξεκάθαρη επιλογή εκ μέρους του λαού.