O συνδυασμός της ουκρανικής κρίσης, με τον πανικό των ισλαμικών τρομοκρατικών επιθέσεων, καθώς επίσης με την «αριστερή επανάσταση» των δύο χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, είναι σε θέση να εξασφαλίσει την απόλυτη αμερικανική ηγεμονία στην ΕΕ
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
*Αρχείο – συλλογή διαχρονικών και εκπαιδευτικών αναλύσεων
.
“Με τη γνώση αυξάνονται οι αμφιβολίες, είχε πει ο Goethe, όταν ο Περικλής ανέφερε ότι, η άγνοια φέρνει απερίσκεπτη τόλμη, ενώ η γνώση δισταγμό”.
.
Σενάριο
Στις αρχές του 2009, ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέφυγε να στηρίξει τον πρωθυπουργό, παρά το ότι γνώριζε πολύ καλά πως η Ελλάδα κινδύνευε να καταρρεύσει – ενώ αργότερα, παρά το ότι προειδοποιήθηκε από τον κεντρικό τραπεζίτη, αδιαφόρησε εντελώς, στηρίζοντας την προεκλογική του εκστρατεία σε υπερβολικές, χωρίς αντίκρισμα και ανεύθυνες υποσχέσεις, «υπεξαιρώντας» ουσιαστικά την εξουσία.
Στη συνέχεια η Ελλάδα, μέσα από μία σειρά σκόπιμων ή εσφαλμένων ενεργειών, οδηγήθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας – ενώ ο πρωθυπουργός της επέτρεψε αμέσως μετά στο αμερικανικό ΔΝΤ, μετά από κρυφή συνεννόηση μαζί του, την εισβολή στην χώρα μας. Μέσω αυτής, στην Ευρωζώνη.
Περαιτέρω, ο σημερινός πρωθυπουργός (τότε: Αντώνης Σαμαράς) τάθηκε από την αρχή εναντίον των προγραμμάτων του Ταμείου, έχοντας πολύ σωστά την άποψη ότι, θα προκαλούσαν την επιδείνωση, παρά την επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας. Επέλεξε λοιπόν ως «συνεργάτη» του τη Γερμανία, αντί το ΔΝΤ, η οποία όμως τον ανάγκασε να εφαρμόσει ένα ανάλογα σκληρό πρόγραμμα – με αποτέλεσμα να μην τηρήσει σχεδόν καμία από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, παρά το ότι ήταν απόλυτα πεπεισμένος για την αναγκαιότητα τους.
Όταν δε στα τέλη του 2014 προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από το ΔΝΤ, θεωρώντας πως ήταν λάθος να υποκύψει στις πιέσεις του, με βάση τις οποίες απαιτούσε τη διαγραφή του χρέους της Ελλάδας από τις χώρες της Ευρωζώνης, αλλά όχι από το ίδιο ή από τους τοκογλύφους- επενδυτές, επομένως τη σύγκρουση του με τη Γερμανία και με τα υπόλοιπα κράτη, είδε την κυβέρνηση του να ανατρέπεται.
Φαίνεται λοιπόν πως υπερτίμησε την ισχύ της Γερμανίας, ενώ υποτίμησε αυτήν των Η.Π.Α. – ένα θανάσιμο αμάρτημα, ειδικά για όσους γνωρίζουν πόσο ισχυρή είναι η υπερδύναμη ή πόσο σπάνια στηρίζει η καγκελάριος τους ελάχιστους «συμμάχους» της. Επίσης ότι είναι πάρα πολύ προσεκτική, ειδικά απέναντι στις Η.Π.Α., ακολουθώντας μία κρυφή «γερμανική ατζέντα», με τα δικά της γεωπολιτικά και οικονομικά σχέδια – διαισθανόμενη πως η Ελλάδα εξυπηρετεί άλλους σκοπούς στην «παγκόσμια σκακιέρα», παρά το ότι ο σημερινός πρωθυπουργός της είναι με το μέρος της Ευρώπης.
Ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τότε: Αλέξης Τσίπρας) τώρα, με την προσωπική του ηγετική ομάδα, στην οποία δεν συμπεριλαμβάνεται η αριστερή πλατφόρμα, μοιράζει άπειρες υποσχέσεις – με την ταυτόχρονη παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και χωρίς να προβεί σε στάση πληρωμών. Σε μία εξαιρετικά προβληματική εποχή δε, όπου η Ελλάδα θεωρείται πρακτικά χρεοκοπημένη, αφού είναι ξανά εκτός των αγορών (επιτόκια δανεισμού άνω του 10%).
Οι υποσχέσεις του αυτές είναι εντελώς αντίθετες, από την πάγια εγκληματική πολιτική που επιβάλλει το ΔΝΤ στις χώρες που εισβάλλει – καμία ιδιωτικοποίηση, κατάργηση των μνημονίων, έξοδος από την πολιτική λιτότητας, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αύξηση των δημοσίων δαπανών, καθόλου κατασχέσεις και πλειστηριασμοί, άνοδος των μισθών και συντάξεων, επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, διόγκωση του δημοσίου τομέα, ακόμη και το άνοιγμα της παλαιάς ΕΡΤ, με το προηγούμενο καθεστώς.
Με βάση τις υπερβολικές αυτές υποσχέσεις του, είναι μάλλον αυτονόητο πως θα κερδίσει την ψήφο πολλών Ελλήνων – οι οποίοι θα σκεφθούν πως, ακόμη και αν τηρήσει ελάχιστες, θα ωφεληθούν περισσότερο, συγκριτικά με την προηγούμενη κυβέρνηση. Θα θελήσουν λοιπόν ακόμη μία φορά να δοκιμάσουν την «αλλαγή», πιστεύοντας πως δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν – ενδεχομένως όμως αρκετά να κερδίσουν.
Περαιτέρω, επειδή θεωρούμε πως είναι αδύνατον να είναι τόσο ανόητος ή ανεύθυνος ο εξαιρετικά συμπαθής αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οπότε να μην τηρήσει καμία ή ελάχιστες από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και το πρόγραμμα του κόμματος του, έχουμε την άποψη πως κάπου στηρίζεται – όπου όμως αυτό το «κάπου» δεν είναι ούτε η ελληνική οικονομία, αφού ακόμη και η ισοσκέλιση του προϋπολογισμού είναι εντελώς πλασματική, ούτε οι καλές προθέσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας.
Όλοι γνωρίζουν άλλωστε πως, αφενός μεν η ονομαστική διαγραφή των χρεών του δημοσίου που υπόσχεται προϋποθέτει την έγκριση των Κοινοβουλίων των άλλων χωρών, αφετέρου πως θα οδηγούσε σε αντίστοιχες απαιτήσεις πολλά άλλα κράτη, ειδικά αυτά του Νότου (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία).
Επομένως πως η Ευρώπη θα έπρεπε να διαθέσει τεράστια ποσά, τα οποία τουλάχιστον το ESM δεν έχει στη διάθεση του – ενώ η ΕΚΤ θα έπρεπε να τυπώσει μεγάλες ποσότητες πληθωριστικών χρημάτων, για να στηρίξει τα ομόλογα των υπολοίπων χωρών, τα επιτόκια των οποίων θα εκτινάσσονταν στα ύψη, εάν διαγράφονταν για μία ακόμη φορά χρέη της Ελλάδας.
Εντελώς ξαφνικά δε, ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ τάσσονται υπέρ της διαγραφής, παρά το ότι η κυβέρνηση της χώρας συνεχίζει να απαιτεί την πιστή τήρηση των συμφωνηθέντων – γεγονός που ταιριάζει στον τρόπο, με τον οποίο ασκείται η εξουσία στη Γερμανία, η οποία είναι πάρα πολύ προσεκτική, λαμβάνοντας πάντοτε τα μέτρα της «ένθεν κακείθεν».
.
Οι Η.Π.Α.
Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστό πως οι Η.Π.Α., μαζί με το ΔΝΤ, πιέζουν ασφυκτικά την Ευρωζώνη, την ΕΚΤ, να τυπώσει νέα χρήματα – ενώ η Γερμανία αντιδράει «με νύχια και με δόντια», απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είτε φοβούμενη τον πληθωρισμό, είτε επειδή αντιτάσσεται στα κρυφά αμερικανικά σχέδια που υποψιάζεται.
Εάν όμως η ΕΚΤ δεν το κάνει, τότε θα τεθεί σε κίνδυνο η ανατίμηση του δολαρίου – η οποία είναι απαραίτητη για τη διεξαγωγή του οικονομικού πολέμου εναντίον της Ρωσίας (κατ’ επέκταση του Ιράν και της Κίνας), αφού διαφορετικά δεν θα συμφωνούσαν οι χώρες της Μέσης Ανατολής με την «πτωτική χειραγώγηση» των τιμών του πετρελαίου, το οποίο πωλείται σε δολάρια.
Την ίδια στιγμή οι Η.Π.Α. γνωρίζουν πως τυχόν αποτυχία τους να κερδίσουν τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, θα οδηγούσε στο «εκκωφαντικό τέλος» της παγκόσμιας ηγεμονίας τους – από το βασικότερο διεκδικητή της, από την Κίνα, η οποία παρακολουθεί στενά όλα όσα συμβαίνουν στο «ρωσικό μέτωπο», ενισχύοντας όπου μπορεί, αλλά πολύ προσεκτικά, τη γειτονική χώρα και σύμμαχο της στο «σύμπλεγμα» των BRICS.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Οι Η.Π.Α. γνωρίζουν επίσης πως είναι αδύνατον να διατηρήσουν μεσοπρόθεσμα τόσο υψηλή την ισοτιμία του δολαρίου, όταν παράλληλα τυπώνουν τεράστιες ποσότητες – πολύ περισσότερο επειδή με αυτόν τον τρόπο αυξάνονται συνεχώς τα δίδυμα ελλείμματα, ειδικά το εμπορικό (γράφημα), οπότε κατ’ επέκταση το τεράστιο δημόσιο χρέος τους (πάνω από 18 τρις $). Το ίδιο συμβαίνει και με την τιμή του πετρελαίου, η πτώση της οποίας καταστρέφει τη δική τους βιομηχανία εξόρυξης από σχιστόλιθο – ενώ θα προκαλέσει σύντομα μεγάλα προβλήματα στον τραπεζικό τους κλάδο, ο οποίος δανειοδοτεί αυτές τις εταιρείες.
.
*Σημείωση γραφήματος: Όταν αυξάνεται η ισοτιμία του δολαρίου, τότε γίνονται φθηνότερες οι εισαγωγές και ακριβότερες οι εξαγωγές – οπότε η χώρα εισάγει περισσότερα και εξάγει λιγότερα. Επομένως, αυξάνεται το εμπορικό έλλειμμα, το οποίο εκβάλλει (μεγεθύνει) το δημόσιο χρέος.
.
Στα πλαίσια αυτά, απαιτείται προφανώς η σύμπραξη των βασικών δυτικών συμμάχων τους – της Ευρώπης από τη μία πλευρά, καθώς επίσης της Ιαπωνίας από την άλλη.
Η στενή συνεργασία της Ιαπωνίας είναι βέβαια εκ των πραγμάτων δεδομένη, τόσο από νομισματικής πλευράς, επειδή χρειάζεται ένα υποτιμημένο γεν για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα, όσο και από γεωπολιτικής – λόγω του ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την Κίνα, με την οποία υπάρχουν εδαφικές αντιδικίες (κινεζική θάλασσα, νησιά), χωρίς τη βοήθεια των Η.Π.Α.
Η αντίστοιχη όμως της Ευρώπης δεν είναι καθόλου δεδομένη, όσο και αν προσπαθούν οι Η.Π.Α. να τρομοκρατήσουν τους Ευρωπαίους, πείθοντας τους ότι κινδυνεύουν από τη «ρωσική αρκούδα» – από μία χώρα δηλαδή που δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να επεκταθεί, ενώ δεν το έχει προσπαθήσει ποτέ μέχρι σήμερα, αφού είναι το μεγαλύτερο σε έκταση κράτος του πλανήτη, με ελάχιστο συγκριτικά πληθυσμό και με τεράστιο υπόγειο πλούτο.
Επομένως η Ευρώπη, της οποίας ηγείται η Γερμανία, θα πρέπει να αναγκασθεί να συμμαχήσει με τις Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, με ή χωρίς τη θέληση της – γεγονός που απαιτεί να «εκτεθεί» σε διάφορους κινδύνους, οι οποίοι θα την υποχρεώσουν να συμβιβαστεί. Αυτό σημαίνει με τη σειρά του πως οφείλουν να δημιουργηθούν «εστίες πυρκαγιάς» τόσο στο εξωτερικό της, όσο και στο εσωτερικό – κάτι που επεξηγεί καλύτερα το πραξικόπημα της Ουκρανίας, την ανατροπή δηλαδή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της, καθώς επίσης την υπαγωγή της στο ΔΝΤ.
Επεξηγεί επίσης την τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία, ο πρόεδρος της οποίας ήταν ο πρώτος ηγέτης που απαίτησε το σταμάτημα των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Η μη παρουσία άλλωστε του αμερικανού προέδρου στις εκδηλώσεις της Κυριακής ξένισε αρκετούς – όχι όμως αυτούς που γνωρίζουν πολύ καλά τι ακριβώς συμβαίνει. Προβλημάτισε δε σίγουρα τη Γερμανία, η οποία πιστεύει πως θα είναι ο επόμενος στόχος των φανατικών ισλαμιστών – εάν δεν προσέξει ή εάν δεν συμβιβαστεί με τις έμμεσες απαιτήσεις των Η.Π.Α. έτσι όπως αυτή τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται.
.
Η τρίτη εστία πυρκαγιάς
Η τρίτη εστία πυρκαγιάς, η οποία απαιτείται για να εξασφαλισθεί η «συνεργασία» της Ευρώπης, στην προσπάθεια διατήρησης της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη, θεωρείται πως έχει τοποθετηθεί στον ευρωπαϊκό νότο – με την ενίσχυση των αριστερών κομμάτων στην Ισπανία και στην Ελλάδα.
Με δεδομένο δε το ότι, η χώρα μας έχει το ρόλο (από το 2009) του «πολιορκητικού κριού» των Η.Π.Α., όσον αφορά την ενεργητική συμμετοχή τους στα «ευρωπαϊκά τεκταινόμενα», μεταξύ άλλων για να μην ευοδωθούν οι προσπάθειες «απεξάρτησης» της Γερμανίας, αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της υπερδύναμης – κάτι που μάλλον αρνήθηκε να αποδεχθεί ο πρωθυπουργός που έχασε τις εκλογές του 2009, επιλέγοντας να συνεργασθεί πιο στενά με τη Ρωσία, με τα γνωστά επακόλουθα.
Ο επόμενος πρωθυπουργός τώρα, αυτός που μας οδήγησε δηλαδή στο ΔΝΤ, ίσως πρόδωσε ακούσια την πατρίδα του, έχοντας ενδεχομένως τις καλύτερες των προθέσεων – ενώ μάλλον πετάχτηκε στα σκουπίδια, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα, όταν αντιλήφθηκαν το ρόλο του η Γερμανία και η Γαλλία στις Κάννες, χάνοντας πια τη χρησιμότητα του για τις Η.Π.Α.
Περαιτέρω, όσον αφορά τον αρχηγό της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης (τότε: Αλέξης Τσίπρας), είναι ολοφάνερη η «μεταστροφή» του, μετά την επίσκεψη του στην έδρα του ΔΝΤ, καθώς επίσης στο Τέξας – όπου τοποθετήθηκαν δίπλα του στελέχη με αγγλοσαξονικές ρίζες, αλλάζοντας εντελώς τις απόψεις του για μία αμιγώς αριστερή κυβέρνηση, για το ευρώ και για την Ευρωζώνη. Η σύγκρουση του δε με τη γερμανική κυβέρνηση, προφανώς πριμοδοτείται και διευκολύνεται από την υπερδύναμη – αφού εξυπηρετεί απολύτως τους στόχους της, ενώ συμβαδίζει παράλληλα με τις επιθυμίες της ελληνικής κοινής γνώμης.
Φυσικά έχει και αυτός τις καλύτερες των προθέσεων, θεωρώντας πως υπηρετεί την πατρίδα του, όπως ο προηγούμενος. Δεν παύει όμως να ισχύει το ρητό, σύμφωνα με το οποίο ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με ροδοπέταλα – δηλαδή, με τις καλύτερες των προθέσεων αυτών που σε οδηγούν, συχνά άθελα τους, στην καταστροφή.
Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να τονίσουμε πως, παρά το ότι θεωρούμε ανέφικτες, σε βαθμό υπερβολικής ουτοπίας της προεκλογικές δεσμεύσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τότε: Αλέξης Τσίπρας), δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε απόλυτοι – επειδή κανένας δεν έχει τη δυνατότητα να αποκλείσει το ενδεχόμενο να διαθέτει είτε υπερφυσικές ικανότητες, είτε την αμέριστη υποστήριξη του ΔΝΤ και των Η.Π.Α., οι οποίες ασφαλώς μπορούν να μας εξασφαλίσουν αυτά που ισχυρίζεται πως θα απαιτήσει η αντιπολίτευση.
Με δεδομένο δε το ότι, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το βέλτιστο δυνατόν για την πατρίδα μας, θα τασσόμαστε αμέσως υπέρ του, εάν πράγματι τα κατάφερνε – ακόμη και αν η πολιτική μας ιδεολογία ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη. Όσον αφορά δε τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν ήδη εξαθλιωθεί, μη έχοντας πράγματι κάτι να χάσουν, είναι πολύ πιθανόν να επιλέξουν την ελπίδα – ακόμη και αν πιστεύουν πως οι προεκλογικές δεσμεύσεις της αντιπολίτευσης είναι απολύτως ουτοπικές.
Επανερχόμενοι στο θέμα μας, η τρίτη εστία πυρκαγιάς, η οποία έχει τοποθετηθεί στα θεμέλια της Ευρωζώνης, του ευρώ και της ΕΕ, τα δύο «αριστερά» κινήματα στο Νότο, έχουν τη δυνατότητα, με τη βοήθεια του ΔΝΤ (Η.Π.Α.), να επιβάλλουν την εκτύπωση νέων χρημάτων στην ΕΚΤ, παρά τις αντιρρήσεις της Γερμανίας – μεταξύ άλλων μέσω της αγοράς ομολόγων των χωρών τους, τα οποία στη συνέχεια θα αναγκασθεί ίσως να παγώσει άτοκα η ΕΚΤ (ανάλυση), οπότε να μετατραπούν σε πληθωριστικά χρήματα.
Συμπερασματικά λοιπόν ο συνδυασμός της ουκρανικής κρίσης, με τον πρόσφατο πανικό των τρομοκρατικών επιθέσεων εκ μέρους των ισλαμιστών (κατά πολλούς η ISIS δημιουργήθηκε από τις Η.Π.Α., για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους στην περιοχή), καθώς επίσης με την «αριστερή επανάσταση» των δύο χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, τις οποίες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι υπόλοιπες εάν υπάρξει ανάγκη, είναι σε θέση να εξασφαλίσει την απόλυτη αμερικανική ηγεμονία στην Ευρώπη – το συμβιβασμό δηλαδή, καθώς επίσης την ολοκληρωτική υποταγή όλων των χωρών, κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας, στις εντολές της υπερδύναμης.
.
Επίλογος
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως οι «συνειρμοί» που μας οδήγησαν στα συγκεκριμένα συμπεράσματα, παρά το ότι ασφαλώς δεν είναι παράλογοι, φαίνονται μη ρεαλιστικοί – κάτι που συμβαίνει επίσης με τις πολυάριθμες προεκλογικές δεσμεύσεις της αντιπολίτευσης (τότε: ΣΥΡΙΖΑ), ειδικά με την πίστη της πως έχει τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί με την Ευρωζώνη, «παίρνοντας τα όλα και χωρίς να προσφέρει απολύτως κανένα αντάλλαγμα».
Εν τούτοις, η απότομη αλλαγή στάσης ορισμένων μεγάλων ΜΜΕ της ελίτ της χώρας μας, τα οποία τάσσονται ξαφνικά υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τότε: ΣΥΡΙΖΑ), παρά τα αυστηρά μέτρα που έχει αναγγείλει πως θα ληφθούν εναντίον τους, ενισχύει σε μεγάλο βαθμό τις υποψίες μας – οι οποίες όμως δεν διεκδικούν το αλάθητο, είναι απλές υποθέσεις και δεν μπορούν ασφαλώς να τεκμηριωθούν με τον απαιτούμενο, υπεύθυνο τρόπο.
.