Η Γερμανία φαίνεται πως σκέφτεται την έξοδο της από το ευρωπαϊκό σύστημα, με την υιοθέτηση ενός παράλληλου ευρώ, υπό την απόλυτη ευθύνη της κεντρικής της τράπεζας – εάν η ΕΚΤ αποφασίσει τελικά την αγορά κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Η Δυτική Γερμανία εκμεταλλεύθηκε αρχικά (1990) τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, για να «εξαγοράσει» την Ανατολική Γερμανία. Στη συνέχεια, κατάφερε να επιτύχει την ένωση, με τη συμφωνία της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας – υπό την προϋπόθεση της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα, έτσι ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη.
Αργότερα, χρηματοδότησε το τεράστιο κόστος της ένωσης (150 δις € ετήσια, για δέκα περίπου χρόνια), μέσω των εξαγωγικών πλεονασμάτων, εις βάρος των δήθεν «εταίρων» της – μεταξύ άλλων, «χρηματίζοντας και φακελώνοντας» ορισμένες διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες τους (καθώς επίσης με ένα άνευ προηγουμένου μισθολογικό dumping, εις βάρος των Πολιτών της).
Σήμερα δε καταδυναστεύει τους πάντες, έχοντας αποκτήσει πλέον την απαιτούμενη οικονομική ισχύ, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους – οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, εάν η Ευρώπη είναι αυτή τη φορά σε θέση να αντέξει μία ενωμένη, πανίσχυρη Γερμανία, με το δικό της νόμισμα.
Μία χώρα, η οποία θα μπορούσε σε χρόνο μηδέν να επιβάλλει στο δύστυχο λαό της το, επιτυχημένο οικονομικά, σύστημα της Κίνας – τον κρατικό καπιταλισμό δηλαδή, ο οποίος αποκαλείται μόνο «κατ’ ευφημισμό» έτσι, αφού ουσιαστικά δεν διαφέρει από τη δικτατορία ή από το γνωστό μας εθνικοσοσιαλισμό.
Σε τελική ανάλυση, μπορεί η Ευρώπη να αντέξει μία δεύτερη Κίνα, με «σκοτεινές» διαθέσεις, τοποθετημένη μέσα στα «σπλάχνα» της; Είναι αλήθεια σε θέση οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, είτε παρέμεναν στο ευρώ, είτε επέστρεφαν όλες μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, να εγγυηθούν την ειρήνη και την ελευθερία στη ήπειρο μας, εάν απελευθερωθεί ξανά η Γερμανία, υιοθετώντας το γνωστό παρελθόν της;
Μήπως η μοναδική λύση δεν είναι άλλη από την υποχρέωση της Γερμανίας να συμφωνεί δημοκρατικά με τις προτάσεις των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης – με εναλλακτική δυνατότητα την αποχώρηση της από το ευρώ, παράλληλα με το διαχωρισμό της ξανά σε Ανατολική και Δυτική;
Άλλωστε, είναι αδιανόητο, ανεξήγητο, εξευτελιστικό καλύτερα το να συνεδριάζουν κάθε φορά οι 18 υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί των χωρών της Ευρωζώνης και να αποφασίζει μόνη της η Γερμανία. Ειδικά για τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία – οι πρωθυπουργοί των οποίων θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να μπορούν να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι σε μία χώρα, το μοναδικό πλεονέκτημα της οποίας δεν είναι άλλο από τη στυγνή εκμετάλλευση του λαού της” (ΒΒ).
.
Άρθρο
Στις 22 Ιανουαρίου του 2015, το συμβούλιο της ΕΚΤ θα αποφασίσει πιθανότατα, με μία απλή πλειοψηφία των μελών του, την άμεση αγορά ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης, από τα αποθέματα των τραπεζών. Η απόφαση αυτή θεωρείται πως θα αιτιολογηθεί ως μία κίνηση προστασίας της Ευρώπης απέναντι στην κρίση του ρουβλίου, η οποία έχει διευρυνθεί στις ρωσικές τράπεζες – με τη διάσωση της πρώτης (Trust Bank) να έχει κοστίσει ήδη 2 δις $ ή το 10% του επενδυτικού κεφαλαίου (National Wealth Fund) που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση, για να σταθεροποιήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.
Πόσο μάλλον όταν δύο ακόμη τράπεζες θα χρειαστούν την κρατική στήριξη: η δεύτερη μεγαλύτερη της Ρωσίας (VTB), η οποία θα λάβει συνολικά 4,7 δις $, καθώς επίσης η Gazprombank, στην οποία θα δοθούν 1,3 δις $. Με δεδομένο δε την επιδείνωση της ρωσικής κρίσης, από έναν συνδυασμό ύφεσης, πτώσης της αξίας των παγίων (ακίνητα κλπ.), πληθωρισμού των βασικών ειδών διαβίωσης και τραπεζικών επισφαλειών, η οποία θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο (κυρίως στην Αυστρία και στη Γαλλία), η απόφαση της ΕΚΤ θεωρείται σχεδόν σίγουρη.
Με την αγορά όμως κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες, κατά το παράδειγμα της Fed, είναι εύλογο πως πλησιάζει το τέλος της εθνικής ανεξαρτησίας των χωρών της Ευρωζώνης – αφού τα οικονομικά των κρατών δεν θα ελέγχονται πλέον από τα Κοινοβούλια, αλλά από την κεντρική τράπεζα, τα όργανα της οποίας δεν είναι υπεύθυνα απέναντι σε κανέναν. Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο αντιδράει όμως η Γερμανία – η οποία δεν θέλει να χάσει τη δημοσιονομική της κυριαρχία, οπότε ένα μεγάλο μέρος της εθνικής της ανεξαρτησίας.
Εν τούτοις, με δεδομένο το ότι κάθε χώρα της Ευρωζώνης έχει μία ψήφο, η αναλογία στο συμβούλιο της ΕΚΤ είναι ολοφάνερα εναντίον Γερμανίας – αφού ο πρόεδρος της, μαζί με τα μέλη που συμφωνούν μαζί του, συγκεντρώνει δεκατρείς ψήφους, ενώ οι αντίθετοι έντεκα.
Εδώ διαχωρίζονται τα κράτη σε «περιστέρια και γεράκια», όπου ως «περιστέρια« χαρακτηρίζονται τα υπερχρεωμένα, τα οποία συμφωνούν με την πολιτική των μηδενικών βασικών επιτοκίων, καθώς επίσης με την αύξηση του ισολογισμού της ΕΚΤ, μέσω της αγοράς ομολόγων – έτσι ώστε να καταπολεμηθεί ο προβλεπόμενος αποπληθωρισμός της Ευρωζώνης και να μειωθούν πληθωριστικά τα δημόσια χρέη.
.
Οι γερμανικές αντιρρήσεις
Το βασικότερο «γεράκι» τώρα, η Γερμανία, υποστηρίζει πως η αγορά ομολόγων με στόχο την ελάφρυνση των τραπεζικών ισολογισμών, έτσι ώστε να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία, δεν είναι η σωστή λύση – επειδή το πρόβλημα των αδύναμων χωρών της περιφέρειας, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, είναι η άρνηση τους να εφαρμόσουν τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές, λόγω των οποίων οι οικονομίες τους καταρρέουν.
Επικαλείται δε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, όπου η αντίστοιχη πολιτική απέτυχε να την οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, ενώ ειδικά τα χαμηλά επιτόκια είχαν σαν αποτέλεσμα τη ραγδαία μείωση των ιδιωτικών αποταμιεύσεων (γράφημα) – οπότε την αδυναμία διενέργειας επενδύσεων, οι οποίες ουσιαστικά χρηματοδοτούνται από αυτές τις «καταθέσεις».
.
.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Περαιτέρω, αρκετοί Γερμανοί υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση τους, στα πλαίσια της καταπολέμησης της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, έχει παραδώσει όλα της τα «εργαλεία» στην ΕΚΤ, μεταξύ των οποίων και την ισχύ του συνταγματικού της δικαστηρίου – με αποτέλεσμα να αδυνατεί πλέον να επηρεάσει τις αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας.
Το μοναδικό δε άτομο που τοποθετείται δημόσια εναντίον της ΕΚΤ, είναι ο διοικητής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας – χωρίς όμως να την επηρεάζει, αφού ακόμη και τα μέλη του συμβουλίου που συμφωνούν μαζί του, τα γεράκια, παραμένουν σιωπηλά.
Συνεχίζοντας, η Γερμανία φαίνεται πως σκέφτεται την έξοδο της από το ευρωπαϊκό σύστημα, με την διατήρηση του ευρώ υπό την απόλυτη ευθύνη της κεντρικής της τράπεζας – εάν βέβαια η ΕΚΤ αποφασίσει τελικά την αγορά των ομολόγων.
Η αιτία είναι η τοποθέτηση μεγάλου μέρους των περιουσιακών στοιχείων των Πολιτών της, ύψους περί τα 5 τρις €, κατά 77% σε ασφάλειες, σε συνταξιοδοτικά ταμεία και σε τραπεζικές καταθέσεις – σε «επενδύσεις» δηλαδή που θα έχαναν σημαντικά την αξία τους, εάν επιλεγόταν η επίλυση της κρίσης χρέους με τη βοήθεια του πληθωρισμού (άρα με την αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ, με τη διεύρυνση του ισολογισμού της, καθώς επίσης με τη διατήρηση των μηδενικών βασικών επιτοκίων).
.
Παλαιότερα εξώφυλλα των γνωστών γερμανικών περιοδικών “Handelsblatt” και “Spiegel”, που εξέφραζαν ξεκάθαρα τη δυσφορία τους όσων αφορά τους χειρισμούς της ΕΚΤ (αριστερά, “πως ο Μάριο Ντράγκι σώζει το ευρώ καταστρέφοντας τους αποταμιευτές”), προωθώντας παράλληλα το ρόλο της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (δεξιά, Jens Weidmann, πρόεδρος της Bundesbank).
.
Το παράλληλο ευρώ
Εάν τώρα η Γερμανία εγκατέλειπε το ευρωπαϊκό σύστημα, μεταξύ άλλων επειδή προβλέπει πως τόσο η Ιταλία, όσο και η Ισπανία δεν θα αργήσουν να βρεθούν στην ίδια θέση με την Ελλάδα του 2010 (χρησιμοποιώντας ως αφορμή την απόφαση της ΕΚΤ, η οποία θεωρείται πως είναι εκτός της δικαιοδοσίας της και άρα μη νόμιμη), τότε η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει εξαιρετικά πολύπλοκη – επειδή θα θελήσει ουσιαστικά να υιοθετήσει ένα παράλληλο ευρώ, υπό την κυριαρχία της δικής της κεντρικής τράπεζας.
Το παράλληλο αυτό ευρώ θα είναι στην αντίθετη πλευρά, από αυτό που υποθέτουμε πως θα αναγκασθεί να υιοθετήσει η Ελλάδα – αφού θα είναι ισχυρό, μεταξύ άλλων λόγω των υψηλών βασικών επιτοκίων της τάξης του 4% που θα επιβάλλει η χώρα, θεωρώντας πως έτσι θα αυξηθούν ξανά τα εισοδήματα των Πολιτών της από τις τοποθετήσεις τους, καθώς επίσης θα καταπολεμηθούν οι φούσκες που έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν την εμφάνιση τους (ακίνητα, μετοχές κοκ.).
Ισχυριζόμενη λοιπόν η Γερμανία πως η ΕΚΤ δεν μπορεί να ελέγξει την κρίση χρέους και τραπεζών της Ευρωζώνης, η οποία θα επιδεινωθεί περαιτέρω, με κριτήριο την αντίστοιχη αδυναμία της Ιαπωνίας, η οποία φαίνεται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί (η κόκκινη γραμμή είναι οι συνολικές δαπάνες της χώρας, η μπλε τα φορολογικά έσοδα και οι στήλες οι εκδόσεις ομολόγων), δεν είναι καθόλου απίθανο να επιλέξει την παραπάνω «έξοδο κινδύνου» – διατηρώντας το ευρώ ως παράλληλο νόμισμα, επειδή τυχόν υιοθέτηση του μάρκου θα έδινε τη «χαριστική βολή» στην Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό.
.
.
Ο λόγος για τον οποίο θα ζημιωνόταν είναι οι απαιτήσεις της τόσο από το Ευρωσύστημα, όσο και από τη συμμετοχή της στη χρηματοδότηση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας – καθώς επίσης τα χρέη πολλών χωρών της Ευρωζώνης απέναντι της (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ.).
Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)
Οι κατηγορίες εναντίον της ΕΚΤ
Περαιτέρω, οι Γερμανοί θεωρούν πως η πολιτική που ακολουθεί η ΕΚΤ δεν αξιολογείται και δεν ελέγχεται από κανέναν – αφού δεν υπάρχει καμία υπηρεσία που να έχει τη δυνατότητα να το κάνει, όπως ένας αντίστοιχος με το ΔΝΤ ευρωπαϊκός οργανισμός.
Επίσης πως δεν είναι συμβατή με τον πραγματικό πληθωρισμό που παρατηρείται στη Γερμανία, ο οποίος τοποθετείται στο 2,4% παρά τη μεγάλη μείωση της τιμής της βενζίνης – ενώ δεν συνυπολογίζονται τα ιδιοχρησιμοποιούμενα ακίνητα, οι τιμές των οποίων, μαζί με τα ενοίκια, έχουν εκτοξευθεί στα ύψη.
Στη συνέχεια, κατηγορούν την ΕΚΤ, ισχυριζόμενοι πως έχει καταστρέψει το επιχειρηματικό τραπεζικό μοντέλο, το οποίο λειτουργούσε ορθολογικά στην Ευρώπη τους τελευταίους αιώνες, με τα εξής μέτρα που έλαβε:
.
(α) Με τη χρηματοδότηση των κρατών εις βάρος της πραγματικής οικονομίας και των Πολιτών: Ο ισχυρισμός αυτός τεκμηριώνεται από το ότι, οι τράπεζες δεν υποχρεώνονται να δεσμεύουν ίδια κεφάλαια, για τα δάνεια που παρέχουν στα κράτη – ενώ για τα αντίστοιχα προς τους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις πρέπει να δεσμεύουν ίδια κεφάλαια, ανάλογα με το εκάστοτε ρίσκο που αναλαμβάνουν.
Το γεγονός αυτό οδήγησε πολλά κράτη στην υπερχρέωση, ενώ μετέτρεψε τη χρηματοδότηση των κρατικών ελλειμμάτων, σε ένα πολύ προσοδοφόρο «εγχείρημα» για τις τράπεζες. Παράλληλα, μετέτρεψε την Ευρωζώνη σε μία κεντρικά κατευθυνόμενη, κομμουνιστικής μορφής Οικονομία, υπό την δικτατορική ηγεσία της ΕΚΤ – με τελικό στόχο να μοιρασθεί σωστά η φτώχεια, παρά να δημιουργηθεί πλούτος.
(β) Με το μηδενισμό των βασικών επιτοκίων: Με το «μέτρο» αυτό οι τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ χωρίς κανένα κόστος, δανείζοντας στη συνέχεια τα κράτη με μικρά μεν κέρδη, αλλά χωρίς να διαθέτουν δικά τους κεφάλαια – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα δημόσια χρέη, αφού είναι ευκολότερο για τις κυβερνήσεις να δανείζονται από τις τράπεζες, παρά να αυξάνουν τα δημόσια έσοδα με φόρους, οι οποίοι απαιτούν την έγκριση των Κοινοβουλίων, ενώ δυσκολεύουν την εκλογική τους επιτυχία.
Αυτό συνέβη και στη Γερμανία, το δημόσιο χρέος της οποίας, μαζί με τις ασφαλιστικές της υποχρεώσεις των επομένων ετών (σιωπηρό χρέος), έχει εκτοξευθεί στα 10-12,5 τρις € – σε επίπεδα δηλαδή τετραπλάσια του ΑΕΠ της (ανάλογο είναι και το αντίστοιχο ελληνικό, υπολογιζόμενο πάνω από 1 τρις €).
(γ) Με την εποπτεία των 120 μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών από την ΕΚΤ: Πάντοτε κατά τους Γερμανούς η τραπεζική ενοποίηση, την οποία ουσιαστικά προαναγγέλλει το μέτρο, θα ολοκληρώσει την κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, σε ένα βαθμό που δεν κατάφερε ούτε η Σοβιετική Ένωση – με αποτέλεσμα να συνεχίσουν να λειτουργούν τα τραπεζικά ζόμπι τα οποία, όταν πρέπει να διασωθούν, θα επιβαρύνουν τους φορολογουμένους Πολίτες της Ευρώπης.
.
Ολοκληρώνοντας, οι συγκεκριμένοι Γερμανοί θεωρούν πως τα τρία παραπάνω μέτρα καταστρέφουν το τραπεζικό σύστημα στον πυρήνα του – οπότε η καγκελάριος τους έχει την υποχρέωση να σταματήσει τώρα την ΕΚΤ, αφαιρώντας της το δικαίωμα να κυβερνάει έμμεσα στην Ευρώπη.
Στα πλαίσια αυτά θα έπρεπε να απαιτήσει την παραίτηση του διοικητή της ΕΚΤ – επειδή διαφορετικά η Ευρωζώνη δεν έχει μέλλον, μεταξύ άλλων λόγω του ότι οι αποταμιεύσεις, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατες οι επενδύσεις και η καταπολέμηση της κρίσης χρέους, θα μηδενισθούν, κατά το «δεδικασμένο» της Ιαπωνίας.
.
Επίλογος
Κατά την άποψη μας, εάν η Γερμανία επιλέξει την έξοδο της από το ευρώ, θα υπάρξουν λύσεις για τις υπόλοιπες χώρες, οπότε δεν θα διακινδυνεύσει να διαλυθεί η Ευρωζώνη (ανάλυση) – η οποία στη συνέχεια θα μπορούσε να εξελιχθεί στις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», στην τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική ένωση δηλαδή όλων των χωρών μεταξύ τους.
Εν τούτοις, η χώρα θα απομονωθεί, ενώ τα αποτελέσματα για την οικονομία της θα είναι οδυνηρά – μεταξύ άλλων επειδή θα αυξηθούν οι εισαγωγές της, ενώ θα μειωθούν οι εξαγωγές, λόγω του ισχυρού νομίσματος που θα έχει. Αυτό θα συνέβαινε βέβαια εάν υιοθετούσε ξανά το μάρκο – ενώ η ενδεχόμενη διατήρηση του ευρώ, μαζί με ένα παράλληλο δικό της, δεν θα είχε ίσως τόσο επώδυνα αποτελέσματα.
Εάν όμως ακολουθούσαν το παράδειγμα της και άλλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, τα αποτελέσματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά και μη προβλέψιμα – επειδή θα δημιουργούταν ένας παράδοξος συναλλαγματικός χώρος διπλών νομισμάτων, για τον οποίο δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην οικονομική ιστορία.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως οι φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρωζώνη αυξάνονται συνεχώς, οπότε θα είναι πολύ δύσκολη η διατήρηση της – ενώ η διάλυση της θα μπορούσε να είναι ανεξέλεγκτη, οπότε καταστροφική.
.