Στα πλαίσια αυτά, το αναγκαίο και υποχρεωτικά επιθυμητό σήμερα θα ήταν η συνέχιση των αμιγώς διαρθρωτικών αλλαγών (μείωση της γραφειοκρατίας, γρηγορότερη απονομή δικαίου, αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον κλπ.), τις οποίες απαιτούν εύλογα οι δανειστές της χώρας για να συνεχίσουν να μας παρέχουν χρήματα – χωρίς όμως εκείνα τα λανθασμένα μέτρα που ανατροφοδοτούν την ύφεση και μας οδηγούν ξανά στην καταστροφή, όπως οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων, η αύξηση της φορολογίας κοκ., στα οποία επιμένει ακόμη μία φορά η Τρόικα σήμερα.
Άλλωστε η Ελλάδα έχει ισοσκελίσει πλέον τον προϋπολογισμό της, ενώ, το σημαντικότερο, έχει πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα), μετά από τα τεράστια ελλείμματα του παρελθόντος – οπότε, εάν στις αμιγώς διαρθρωτικές αλλαγές προσέθετε κανείς συγκεκριμένα επενδυτικά μέτρα, τα οποία θα δημιουργούσαν ανάπτυξη, τότε θα είχε μεγάλες πιθανότητες να ξεφύγει από την κρίση.
.
.
Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος μας ασφαλώς δεν είναι βιώσιμο σήμερα, ενώ όλοι θα επιθυμούσαν μία μεγάλη διαγραφή του. Εν τούτοις, οι δανειστές της χώρας δεν είναι πια οι τοκογλύφοι του παρελθόντος, αλλά τα κράτη, το επιτόκιο είναι σχετικά χαμηλό (με εξαίρεση αυτό του ΔΝΤ), ενώ οι δυνατότητες μας να επιβάλλουμε τη διαγραφή είναι πολύ περιορισμένες – εκτός εάν το επιδιώξουμε μονομερώς, παίρνοντας φυσικά το ρίσκο της ενδεχόμενης χρεοκοπίας, εάν δεν συμφωνήσουν τα κράτη της Ευρωζώνης.
Επομένως, η «μέση λύση» δεν είναι άλλη από αυτήν που προτείναμε από την αρχή (2010): η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, έτσι ώστε να είναι εφικτή η εξόφληση των τοκοχρεολυσίων, με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ – παράλληλα με την εκδίωξη του ΔΝΤ τόσο από την Ελλάδα, όσο και από την Ευρώπη, επειδή εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των κερδοσκόπων, στο ευρωπαϊκό monopoly.
Σε συνδυασμό βέβαια με αναπτυξιακά μέτρα, με την συνέχιση των λογικών μόνο διαρθρωτικών αλλαγών, χωρίς άλλες μειώσεις μισθών ή αυξήσεις φόρων, καθώς επίσης με την ιδιωτικοποίηση των μη κοινωφελών και μη στρατηγικών επιχειρήσεων του δημοσίου τότε μόνο, όταν επανέλθουν οι τιμές στα φυσιολογικά τους επίπεδα.
Ειδικά όσον αφορά τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς των ακινήτων, θα πρέπει επίσης να μην διενεργηθούν, έως ότου επιστρέψει η ομαλότητα στην Ελλάδα – έτσι ώστε να μπορούν οι Έλληνες να ανταπεξέρχονται με τις υποχρεώσεις τους, να «διορθωθούν» οι τιμές των περιουσιακών τους στοιχείων, αλλά και να μην κινδυνεύσουν να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες, από τις τρομακτικές επισφάλειες που έχουν συσσωρεύσει.
Εάν όμως η Τρόικα επιμένει στα ίδια λανθασμένα μέτρα, τα οποία αποδέχθηκε και η ίδια πως μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη «χρεοκοπία τώρα» – η οποία είναι μεν εξαιρετικά επώδυνη, αλλά όχι στο βαθμό που θα επιδεινωθεί αργότερα, όταν οι Έλληνες θα έχουν εντελώς εξαθλιωθεί, έχοντας χάσει τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική τους περιουσία.
Μία τέτοια ορθολογική διαπραγμάτευση με τους δανειστές, θα απαιτούσε βέβαια «εθνική ομοψυχία» και συνεργασία όλων των πολιτικών κομμάτων μεταξύ τους – τα οποία πρέπει επί τέλους να καταλάβουν πως μία χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, κινδυνεύοντας να χάσει την εθνική της κυριαρχία για πάντα, δεν έχει την πολυτέλεια των εσωτερικών αντιθέσεων, καθώς επίσης των «αέναων» συζητήσεων, χωρίς καμία απολύτως προοπτική ή διάθεση συμφωνίας.
Από την άλλη πλευρά, όλοι εκείνοι οι Έλληνες που απαιτούν πολύ σωστά την παραδειγματική τιμωρία αυτών που μας οδήγησαν στη σημερινή, εθνική τραγωδία και μας εξευτέλισαν διεθνώς, καθώς επίσης την καταδίκη των διεφθαρμένων πολιτικών, των κυρίως υπευθύνων δηλαδή της κατάρρευσης της πατρίδας μας, αρνούμενοι ως εκ τούτου τη συνεργασία των κομμάτων μεταξύ τους, οφείλουν να κατανοήσουν πως, όταν ένα κράτος ευρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, δεν έχει ούτε αυτή την πολυτέλεια – αφού πρέπει πρώτα να κερδίσει τον πόλεμο και μετά να δρομολογήσει όλα όσα είναι υποχρεωμένο να επιβάλλει, για να μην ξανασυμβούν.
.
Επίλογος
Στα παραπάνω πλαίσια, ελπίζουμε να επικρατήσει τελικά η κοινή λογική, με βάση την οποία η πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη πατρίδα μας, μπορεί να επιτύχει κυριολεκτικά τα πάντα – αρκεί να (συν)εργασθούν όλοι μαζί, Πολίτες και πολιτικά κόμματα, χωρίς αντιθέσεις μεταξύ τους, για το συγκεκριμένο στόχο, όποιες αποφάσεις και αν τελικά ληφθούν.
Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα, κυρίως οι επόμενες γενιές, δεν πρέπει να οδηγηθούν σε μία «εθνική γενοκτονία», απλά και μόνο επειδή αδυνατούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας – από ένα «γενετικό» μας ελάττωμα δηλαδή, το οποίο πρέπει επί τέλους να καταπολεμήσουμε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, το μέλλον μας δεν είναι τόσο απαισιόδοξο όσο φαίνεται και θα τα καταφέρουμε – μετατρέποντας, ως οφείλουμε, τον κίνδυνο και την απειλή, σε μία μεγάλη ευκαιρία.
Ολοκληρώνοντας, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους Έλληνες, με υγεία και ευτυχία, καθώς επίσης με την επιστροφή της αισιοδοξίας το 2015 – χωρίς την οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί απολύτως τίποτα.
.
Υστερόγραφο: Απαντώντας στους φίλους μας, είναι πράγματι αντιαισθητικό να διαπιστώνει κανείς πως τα δύο μικρότερα κόμματα, τα οποία κατηγορούν το «δικομματισμό», σπεύδουν να συνεργασθούν ακριβώς με αυτούς που κατηγορούν, χωρίς να διστάσουν να απαγορεύσουν στους βουλευτές τους τη δημοκρατική ψήφο κατά συνείδηση – απλά και μόνο επειδή οι πιθανότητες τους να εκλεγούν εξανεμίζονται, λόγω του ότι οι Έλληνες διαθέτουν την κοινή λογική.
Αντίστοιχα αντιαισθητική είναι η συμπεριφορά του νέου δικομματισμού (κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση), ο οποίος φαίνεται να έχει θυσιάσει τις βασικές αρχές του, στο βωμό της ανόδου του στην εξουσία – με μία ανθελληνική ιδιοτέλεια, καθώς επίσης με μία αλαζονεία που ενοχλεί τρομερά όλους όσους παρακολουθούν με αγωνία την τραγωδία, στους δέκτες των τηλεοράσεων τους.
Ελπίζουμε βέβαια να πρόκειται για παροδικά φαινόμενα, τα οποία θα πάψουν να υπάρχουν στη συνέχεια – προϊόντα επίσης της πολιτισμικής και πολιτικής κατάρρευσης που προκάλεσε η κρίση, για την οποία ευθυνόμαστε κυρίως εμείς και οι επιλογές μας.
.
