Το πρόβλημα και οι αυταπάτες – The Analyst

Το πρόβλημα και οι αυταπάτες

Email this page.

Η-Ελληνικη-τραγωδία

Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, ζούμε σε μία εμπόλεμη περίοδο, αφού κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε και να υποδουλωθούμε στο διηνεκές – ενώ έχουμε να χάσουμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε, εάν συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

Είμαστε η γενιά της αδιαφορίας. Χαμένοι στη καθημερινότητα των συνηθειών και των προβληματισμών μας, έχουμε πάψει πια να επικοινωνούμε με το κοινωνικό σύνολο, πιστεύοντας σιωπηρά πως ο πολιτικός βίος λειτουργεί ανεξάρτητα από εμάς τους ίδιους.

Εν τούτοις, πέρα από τη «μοιρολατρική» αυτή στάση, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πως η επιθυμία για αλλαγή υπάρχει και πως το πρόβλημα είναι άλλο: η έλλειψη των «εργαλείων», τα οποία είναι απαραίτητα για την αποτελεσματική αντίδραση στα καθιερωμένα και επιβεβλημένα του σημερινού συστήματος.

Για το λόγο αυτό, οι αυτοκατηγορίες του τύπου «εμείς φταίμε, εμείς τεμπελιάζουμε», είναι άνευ ουσίας. Υπάρχει στα αλήθεια άνθρωπος που δεν επιθυμεί να ευημερήσει; Υπάρχει άνθρωπος (πλην των ψυχολογικά «ασταθών») που επιθυμεί σαδιστικά να υποφέρουν οι  συμπατριώτες του ή να υποδουλωθούν μελλοντικά τα παιδιά του;  Εάν αυτός ο άνθρωπος βρισκόταν σε θέση να αλλάξει τα κακώς κείμενα, δεν θα το έκανε; Προς τι λοιπόν αυτές οι ανούσιες, σχεδόν «ηδονιστικές» για μερικούς (επικερδείς για άλλους) αλληλοκατηγορίες;

Το πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία σήμερα είναι κατά βάση, στον πυρήνα του δηλαδή, ψυχολογικό και πειθαρχικό. Ψυχολογικό, επειδή η διαρκής άρνηση αποδοχής της αδυναμίας μας να αντιδράσουμε (κατηγορώντας, παράλληλα και συνεχώς, τρίτους για τα προβλήματά μας), δεν μας βοηθάει να μάθουμε από τη γνώση της συνειδητοποίησης και της αλήθειας. Πειθαρχικό, γιατί αρνούμαστε να αλλάξουμε όλες εκείνες τις συνήθειες, οι οποίες μεταβιβάσθηκαν σε εμάς με δόλιο σκοπό (υπερκαταναλωτισμός, καταναλωτικός δανεισμός κα.).

Περαιτέρω, λαμβάνοντας ως δεδομένο πως, κατά μέσον όρο, όλοι εμείς οι Έλληνες επιθυμούμε το καλό της πατρίδας μας, καθώς επίσης πως σεβόμαστε τον αγώνα και τις θυσίες των προγόνων μας για την ελευθερία, θα πρέπει να υποθέσουμε πως υπάρχει επιθυμία για αλλαγή – χωρίς όμως την απαιτούμενη δύναμη, έτσι ώστε να μετουσιωθεί σε πράξη.

Σωστά λοιπόν, σε έναν κάποιο βαθμό, μας «αντιτάσσονται» πολλές φορές διάφοροι αναγνώστες, κατηγορώντας μας πως θεωρούμε υπεύθυνους μονάχα τους ξένους και σχεδόν ποτέ τον εαυτό μας. Εμείς όμως το κάνουμε με σκοπό να σταματήσουμε να ελπίζουμε πως θα μας βοηθήσουν οι άλλοι, οι ξένοι, ειδικά στη σημερινή εποχή, όπου όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους προβλήματα.

Συνεχίζοντας, λόγω του ότι δεν αντιδράει κανείς, ούτε καν οι νέοι, η χώρα μας έχει χάσει πολύτιμο έδαφος, μειώνοντας καθημερινά τις δυνατότητές της για μία αποτελεσματική «αντεπίθεση». Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, ζούμε σε μία εμπόλεμη περίοδο, αφού κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε και να υποδουλωθούμε στο διηνεκές – οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν πλέον υπερχρεωθεί, ενώ οι τράπεζες, μέσω του ΤΧΣ, εξαρτώνται πλήρως από το δημόσιο.

Τυχόν πτώχευση λοιπόν της Ελλάδας, θα σήμαινε βέβαια πως θα χρεοκοπούσαν τόσο οι επιχειρήσεις, όσο και οι τράπεζες, οπότε θα παρέλυε πλήρως ο οικονομικός, ο επιχειρηματικός και ο κοινωνικός «ιστός» της χώρας μας.

.

Το χαμένο έδαφος

Ας δούμε τώρα τι «εδάφη» έχουμε θυσιάσει μέχρι σήμερα, μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους και την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα μας, στο «βωμό» της ελλιπούς μαχητικότητάς μας:

α) Η οικονομική δυσχέρεια των νοικοκυριών: Η ονομαστική μείωση των βασικών μισθών, σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων (επιπλέον έμμεση μείωση των πραγματικών μισθών), είχαν ως αποτέλεσμα την καταιγιστική πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων.

.

Ελλάδα, μισθοί – το ποσοστό των εισοδημάτων που θεωρούνται κάτω από το «όριο» της φτώχειας.

.

β) Η αύξηση της φτώχειας: Το κλείσιμο των επιχειρήσεων, ως αποτέλεσμα της μειωμένης κατανάλωσης και της μείωσης του επιχειρηματικού δανεισμού, καθώς επίσης η «καλπάζουσα» ανεργία, δημιουργούν συνθήκες «ασφυξίας» στην οικονομία.

γ) Οι δυνητικά άστεγοι: Υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα, τεραστίων διαστάσεων, πρόβλημα αστέγων (μαζικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας – κατανοούμε στα αλήθεια τι σημαίνει αυτό;).

δ) Δημόσιο και ιδιωτικό ξεπούλημα: Από τις σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών επιχειρήσεων, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθούν ολιγοπώλια (όπως και από τις εξαγορές όλων των ιδιωτικών παραγωγικών μας μονάδων), με αποτέλεσμα να μην μπορεί καμία νέα ελληνική επιχείρηση να ιδρυθεί στο μέλλον, επειδή δεν θα είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τις ξένες (οι οποίες στη συνέχεια θα ασκούν επιρροή στα πολιτικά κόμματα, ακριβώς όπως συνέβαινε ανέκαθεν σε όλες δυτικές «αποικίες»).

ε) Λαϊκισμός των πολιτικών: Οι πολιτικοί, έχοντας αντιληφθεί την αδυναμία μας να αντιδράσουμε, καθώς επίσης την τάση μας να υποκύπτουμε σε αόριστες ελπιδοφόρες εξαγγελίες, έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Ουσιαστικά, με τον ίδιο τρόπο που ένας τζογαδόρος «γλυκαίνεται» από τα κέρδη του, στοιχηματίζοντας συνεχώς περισσότερα. Στην περίπτωσή μας, οι πολιτικοί «υποπίπτουν» σε συνεχώς μεγαλύτερες, ξεκάθαρες «γκάφες», αφού έχουν αντιληφθεί πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×