Η κατάσταση θυμίζει τον αγώνα δρόμου του παρελθόντος, μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης – με τον οικονομικό πυρηνικό πόλεμο να εντείνεται σχεδόν καθημερινά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τον πλανήτη
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Το δημόσιο χρέος της υπερδύναμης ξεπέρασε πρόσφατα τα 18 τρις $ – έχοντας αυξηθεί κατά 70% (πάνω από 7 τρις $ !) από τη στιγμή που ο σημερινός πρόεδρος ανήλθε στην εξουσία. Αυτό σημαίνει πως οι τόκοι που πληρώνει το κράτος έχουν εκτοξευθεί στα ύψη, οπότε θα είναι πολύ δύσκολο να αυξηθούν τα βασικά επιτόκια εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας – με αποτέλεσμα να συνεχίσει να διογκώνεται η χρηματοπιστωτική φούσκα.
Από την άλλη πλευρά, η μεσαία τάξη της χώρας «φθείρεται» με συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό – γεγονός που φαίνεται από την πτώση του τζίρου λιανικής το Σαββατοκύριακο της γιορτής των Ευχαριστιών, η οποία τοποθετείται στο -11% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η αιτία είναι η αύξηση των τιμών, σε συνδυασμό με τα μειωμένα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων – με τον πληθωρισμό για τα νοικοκυριά, με ετήσιο εισόδημα μεταξύ 18.000 $ και 95.000 $ (με 2-3 εργαζομένους), να υπολογίζεται στο 12%, έναντι αύξησης των μισθών μόλις κατά 0,5%.
Σε μία χώρα τώρα που η κατανάλωση αποτελεί το 70% του ΑΕΠ της, οι παραπάνω συνθήκες σηματοδοτούν την είσοδο της στην ύφεση – πόσο μάλλον όταν πάνω από 100 εκ. τετραγωνικά μέτρα λιανεμπορικής επιφάνειας παραμένουν ανοίκιαστα. Το γεγονός δε ότι οι δαπάνες των νοικοκυρών, παρά το ότι μειώνονται, είναι ελάχιστα χαμηλότερες των εσόδων τους (γράφημα), δεν είναι καθόλου ευοίωνο.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Περαιτέρω, ένας από τους μεγαλύτερους ειδικούς στον κλάδο του λιανεμπορίου προβλέπει πως μέχρι το τέλος της επόμενης δεκαετίας θα κλείσει το 50% των μεγάλων εμπορικών κέντρων (Mall) των Η.Π.Α. – μία διαδικασία που ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Όσον αφορά δε τα οφέλη της χώρας από την πτώση της τιμής του πετρελαίου, αφενός μεν το τεχνητά υπερτιμημένο δολάριο, αφετέρου η αδυναμία κάλυψης των δαπανών των εταιρειών εξόρυξης από σχιστόλιθο, προκαλούν ζημίες που, τουλάχιστον σε μακροπρόθεσμη βάση, θα είναι κατά πολύ υψηλότερες. Οι βιομηχανίες εξόρυξης του Τέξας, καθώς επίσης της Βόρειας Ντακότας παράγουν ήδη περισσότερες ζημίες από ότι πετρέλαιο – ενώ σύντομα θα ακολουθήσουν όλες οι άλλες.
Το όπλο λοιπόν που χρησιμοποιείται εναντίον της Ρωσίας άρχισε ήδη να εκπυρσοκροτεί προς τα πίσω – να λειτουργεί ως ένα επικίνδυνο μπούμερανγκ, το οποίο θα δημιουργήσει επίσης μεγάλα προβλήματα σε εκείνες τις τράπεζες, στις οποίες οι εταιρείες εξόρυξης είναι υπερβολικά χρεωμένες.
.
Το αμερικανικό δημόσιο χρέος
Επιστρέφοντας στο δημόσιο χρέος, η προπαγάνδα που «καλλιεργείται» στη χώρα, η παραπληροφόρηση καλύτερα, είναι κάτι παραπάνω από υπερβολική – με τους κυριότερους ισχυρισμούς να είναι οι εξής:
(α) Το χρέος μπορεί να ελεγχθεί: Το μοναδικό έτος, στο οποίο μειώθηκε το χρέος από τον ένα χρόνο στον επόμενο, ήταν το 1957 – ενώ τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση δαπανά περίπου το 90% ολόκληρων των φορολογικών εσόδων της για την πληρωμή των υποχρεωτικών προγραμμάτων συνταξιοδότησης, καθώς επίσης για τους τόκους του χρέους. Αυτό σημαίνει πως δεν απομένει σχεδόν τίποτα για την κάλυψη των υπολοίπων δαπανών του δημοσίου – πόσο μάλλον για τον έλεγχο (περιορισμό) του χρέους.
(β) Δεν έχει σημασία το ύψος του χρέους, αφού ανήκει στις ίδιες τις Η.Π.Α.: Μόνο δύο από τα αμερικανικά ταμεία κοινωνικής ασφάλισης (OASI, DI), κατέχουν 2,72 τρις $ του χρέους – οπότε η κυβέρνηση των Η.Π.Α. οφείλει αυτά τα χρήματα στους Πολίτες, οι οποίοι είναι ασφαλισμένοι στα ταμεία.
Επομένως, το χρέος δεν ανήκει στο κράτος, αλλά στους Πολίτες του – ενώ ένα άλλο μεγάλο μέρος του οφείλεται σε διάφορες χώρες, κυρίως στην Κίνα, η οποία προσπαθεί πλέον να μειώσει την έκθεση της στις Η.Π.Α.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
(γ) Η κυβέρνηση μπορεί να αθετήσει επιλεκτικά ορισμένες πληρωμές του χρέους: Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι παγκόσμιες χρηματαγορές θα κατέρρεαν, ενώ θα καταστρεφόταν για πάντα η πιστοληπτική αξιοπιστία της χώρας.
Με δεδομένο δε το ότι η κεντρική της τράπεζα, η οποία κατέχει ένα μεγάλο μέρος των ομολόγων του δημοσίου, δεν είναι κρατική αλλά ιδιωτική, δεν θα μπορούσε καν να παγώσει μέρος του χρέους, μετατρέποντας το σε πληθωριστικά χρήματα – όπως πιθανότατα θα συμβεί στην Ιαπωνία, η οποία διαφορετικά θα χρεοκοπήσει.
(δ) Το καθαρό χρέος έχει σημασία: Εάν μία χώρα οφείλει 100 €, ενώ τα διαθέσιμα χρήματα της είναι επίσης 100 €, τότε το καθαρό χρέος της είναι μηδέν. Οι Η.Π.Α. όμως έχουν ελάχιστα χρηματικά διαθέσιμα, τα οποία πρόσφατα υπολογίσθηκαν στα 71,9 δις $ ή μόλις στο 0,39% του δημοσίου τους χρέους. Η Apple έχει σαφώς υψηλότερα μετρητά στα ταμεία της.
(ε) Το χρέος θα μπορούσε να μειωθεί με την αύξηση των φόρων: Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα φορολογικά έσοδα των Η.Π.Α. ήταν σταθερά στο 17% – με τη διαφορά πως οι Πολίτες πληρώνουν συνεχώς περισσότερα, ειδικά μετά την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού, καλύπτοντας την τεράστια φοροδιαφυγή των πολυεθνικών.
Όταν η κυβέρνηση αυξάνει τους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα από τους φόρους παραμένουν πάντοτε τα ίδια, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ – ενώ οι δαπάνες αυξάνονται, με αποτέλεσμα οι Η.Π.Α., κάποια στιγμή, να έχουν το ίδιο τέλος με όλες τις προηγούμενες αυτοκρατορίες, οι οποίες νόμιζαν αλαζονικά ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Το ιστορικό δίδαγμα πάντως είναι σαφές: το χρέος αποδυναμώνει τελικά ένα Έθνος, οδηγώντας το στην κατάρρευση.
.
Η Ρωσία
Σύμφωνα με πολλά ΜΜΕ, ο πρόεδρος της χώρας μπορεί να παρακολουθεί ψύχραιμα την πτώση της τιμής του πετρελαίου, καθώς επίσης την αντίστοιχη του ρουβλίου, χωρίς να προβληματίζεται καθόλου. Ο ίδιος ο κ. Putin ισχυρίζεται ότι, τα μειωμένα έσοδα σε δολάρια από το πετρέλαιο εξισορροπούνται από το ότι εισπράττει 40% περισσότερα ρούβλια για κάθε δολάριο από ότι στην αρχή του έτους – με δεδομένη την πτώση της ισοτιμίας του ρωσικού νομίσματος κατά 40% περίπου.
Εν τούτοις, οι Πολίτες της χώρας πρέπει να πληρώνουν για πολλά εισαγόμενα προϊόντα σημαντικά υψηλότερες τιμές – αφού το υποτιμημένο νόμισμα αυξάνει ραγδαία τον πληθωρισμό. Η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας δε έχει πανικοβληθεί, δαπανώντας τεράστιες ποσότητες από τα συναλλαγματικά της αποθέματα (πάνω από 700 εκ. μόνο τη Δευτέρα), για να υποστηρίξει το νόμισμα – ενώ αύξησε τα βασικά επιτόκια στο 9,5% στραγγαλίζοντας τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας.
Την ίδια στιγμή η εκροή συναλλάγματος συνεχίζεται, επειδή πολλοί φοβούνται την επιβολή ελέγχων στη διακίνηση κεφαλαίων, οι ξένες επενδύσεις μηδενίζονται, οι τράπεζες έχουν τρομοκρατηθεί, ενώ το χρηματιστήριο καταρρέει – με τον υπουργό οικονομικών να προειδοποιεί πως η χώρα θα βυθιστεί στην ύφεση, καθώς επίσης με την διοικητή της κεντρικής τράπεζας να εκλιπαρεί τους Πολίτες να μην πανικοβληθούν.
Ειδικά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας ελλοχεύει μία βόμβα μεγατόνων, επειδή οι απαιτήσεις των τραπεζών απέναντι στις εταιρείες είναι ύψους 192 δις $ σε ξένο συνάλλαγμα – με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν στα ύψη σε όρους ρουβλίου, εάν συνεχιστεί η υποτίμηση του νομίσματος.
Εάν βέβαια αυξήσει ξανά τα βασικά επιτόκια η κεντρική τράπεζα, τότε η πραγματική οικονομία θα καταρρεύσει – οπότε, εάν συνεχιστεί παράλληλα η πτώση των τιμών του πετρελαίου, δεν θα μπορούσε να αποκλεισθεί η ανατροπή του Ρώσου προέδρου, την οποία επιδιώκουν οι Η.Π.Α. με κάθε μέσον.
.
Επίλογος
Η κατάσταση θυμίζει τον αγώνα δρόμου του παρελθόντος, μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης – τη μάχη «μέχρι τελικής πτώσης» καλύτερα, όπου στο παρελθόν επικράτησε πανηγυρικά η υπερδύναμη.
Οι συνθήκες όμως έχουν αλλάξει έκτοτε, έχουν εισέλθει νέοι παίχτες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, κυρίως βέβαια η Κίνα, ενώ και οι δύο χώρες καταναλώνουν πολύ περισσότερες δυνάμεις, από αυτές που διαθέτουν.
Επομένως, ο κίνδυνος ενός δίδυμου κραχ κλιμακώνεται καθημερινά, εάν υποθέσουμε πως θα αποφευχθεί ένας συμβατικός πυρηνικός πόλεμος – με τον οικονομικό πυρηνικό πόλεμο όμως να εντείνεται σχεδόν καθημερινά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον πλανήτη.
.
Υστερόγραφο: Μία υπερδύναμη που καταρρέει, είναι εξαιρετικά επιρρεπής στη ληστεία των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιείται – γεγονός που αφορά και την Ελλάδα, η οποία είναι υπό την κατοχή του ΔΝΤ. Στα πλαίσια αυτά είναι ίσως σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τα εξής:
Η κατάσχεση της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας, από τους δανειστές, γίνεται με τη βοήθεια των αποκρατικοποιήσεων – με τις εκποιήσεις, σε τιμές ευκαιρίας, να οδηγούνται εξ ολοκλήρου στην «εξυπηρέτηση» ενός «αέναου» χρέους.
Οι «μπράβοι» των δανειστών δεν είναι άλλοι από τα στελέχη της Τρόικας – αποκλειστικός σκοπός των οποίων είναι αφενός μεν η καταναγκαστική είσπραξη των οφειλών, αφετέρου η εξαγορά των κερδοφόρων επιχειρήσεων της χώρας, σε εξευτελιστικές τιμές, από τους εντολείς της. Στη συνέχεια αυξάνονται οι τιμές από τους νέους ιδιοκτήτες, ειδικά των κοινωφελών επιχειρήσεων (ύδρευση, ηλεκτροδότηση), οπότε τα κέρδη τους εκτινάσσονται στα ύψη.
Η κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων γίνεται με τη βοήθεια των φόρων, των χαρατσιών, των διοδίων, των τελών, των πλειστηριασμών ακινήτων, της μεταφοράς του κόστους υγείας και παιδείας στους πολίτες κοκ. – ποσά που, μέσω του δημοσίου, κατευθύνονται επίσης στους δανειστές. Οι προσοδοφόροι δε τομείς του δημοσίου, όπως η υγεία, η παιδεία και διάφορα άλλα, ιδιωτικοποιούνται από τους εισβολείς – με τη συνδρομή της ενδοτικής πολιτικής και οικονομικής εγχώριας εξουσίας.
Όταν κατάσχεται βέβαια ολόκληρη η περιουσία σου, χωρίς να αντιδράσεις, δεν αποφεύγεις την πτώχευση αλλά, αντίθετα, εξαθλιώνεσαι και χρεοκοπείς στο διηνεκές. Φυσικά, έχοντας χρεοκοπήσει, παύεις να είσαι μέλος της νομισματικής ένωσης – στην καλύτερη των περιπτώσεων παραμένεις μη ισότιμο μέλος, αποικία μίας ισχυρότερης χώρας, με τους πολίτες σου σκλάβους χρέους.
Οι Πολίτες δεν αντιδρούν επειδή ελπίζουν, έχουν αυτοενοχοποιηθεί, ενώ τους έχουν πείσει, μέσω της διεφθαρμένης ή απλά δειλής πολιτικής, καθώς επίσης της πληρωμένης χειραγώγησης των ΜΜΕ, πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση. Απλούστερα ότι, τα «μέτρα» που τους προτείνουν είναι μονόδρομος – χωρίς να συνειδητοποιούν ότι, είναι πράγματι μονόδρομος, με τελικό προορισμό την κόλαση.