(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
Φίλε/Φίλη μου,
Γεννήθηκες σε μία εποχή που η χώρα μας βρέθηκε στην μεγαλύτερη σύγχυση της Ιστορίας της. Η γενιά των γονιών σου, η γενιά που ανήκω δηλαδή, «την πάτησε άσχημα». Και όλα δείχνουν ότι ακόμη δεν έχει καταλάβει καλά-καλά πού ακριβώς την πάτησε και πώς ακριβώς …
Όπως λέει ένας της γενιάς σου, γαλουχήθηκες στο ψέμα. Δηλαδή σε γαλουχήσαμε στο ψέμα. Χρήστος Πρόδρομος, «Απόθεμα». Μια απλή και όμορφη μπαλάντα, με στίχους-φωτιά :
.
Μέσα μου φοβάμαι και λυπάμαι πώς κατάντησα έτσι εγώ.
Όλη μου η ιστορία μια πορεία σκαλοπάτια σε γκρεμό.
Πώς να αναπνεύσω και να κατέβω απ’ το ψηλότερο βουνό.
Πέρασαν τα χρόνια κι η κολώνια της ζωής μου εξασθενεί.
Έχασα εμένα μες στο ψέμα έχω πιά γαλουχηθεί.
Πώς να με ελέγξω και να τρέξω για να φτάσω σε πηγή.
Ακούω τον καθρέφτη βρε τον ψεύτη να μου λέει είμαι καλά.
Λίγο παραμύθι που με πείθει ότι ισιώνω τα στραβά.
Πώς να ξεκινήσω να με ψήσω λύνοντάς μου τα δεσμά.
Έφυγαν κι οι φίλοι μα ποιοι φίλοι στα εύκολα μόνο μαζί.
Τέλειωσε η λιγούρα για φιγούρα επιφάνειας σπυρί.
Καλύτερα μόνος παρά κλώνος.
Θα τα πούμε στη στροφή.
Απόθεμα πρέπει μέσα μου να βρω.
Και απ’ τον όλεθρό μου να μάθω να εκτιμώ.
Γι αγάπη η ψυχή μου να είναι ικανή.
Τα μάτια είναι άχρηστα αν καρδιά είναι τυφλή.
.
Εσύ, φίλε/φίλη μου, ξέρεις πολύ καλά αν αυτά τα λόγια σε εκφράζουν. Αν αποδίδουν την πραγματικότητα, όπως την ζεις. Μου φθάνει, μάλιστα, και μόνο που διάβασες μέχρι εδώ. Που διάβασες τι λέει ένας συνομήλικός σου, με τον οποίο συμφωνώ απόλυτα. Και αξίζει – νομίζω – να ακούσεις την μουσική και να δεις και τις δυνατές εικόνες του video. Εδώ.
Για όσους απλώς βλέπουν μόνο απογοήτευση – ίσως και «περιθώριο» – σε αυτούς τους στίχους, θα επισημάνω ότι πρόκειται για αυθεντική απόδοση της εθνικής «κατάστασης ηρεμίας» μας. Αναμφισβήτητα. Έχει ξεκάθαρη άποψη για το παρόν, την πορεία των πραγμάτων. Έχει ανησυχίες, απόγνωση, αυτοκριτική, καταγγελίες, αξίες. Έχει και συμβιβασμό, αλλά εμφανώς πρόσκαιρο.
Έχει και κάτι ιδιαίτερο, που ίσως δεν το διακρίνουμε και τόσο εύκολα. Την ασυνταξία, με την παράλειψη του άρθρου πριν την λέξη «καρδιά». Απαράδεκτο στην αγγλική γλώσσα, λόγος εκτελέσεως στην γερμανική. Το ελληνόπουλο απλώς παίζει με τους κανόνες. Εκφράζεται ελεύθερα. Ενοχλεί μόνον αυτούς που ούτως ή άλλως δεν θα καταλάβαιναν …
Έχει και ανοικτά ερωτήματα αλλά και αισιόδοξη προοπτική. Δεν ελπίζει απλώς ο νεαρός στιχουργός μας, είναι βέβαιος για την τελική έκβαση. Το «Θα τα πούμε στη στροφή.» δεν είναι σχήμα λόγου. Σαφώς. Δεν το έκανε βέβαια ακόμη, αλλά το αποφάσισε. «Γυαλίζει το μάτι του».
Κάποιος που θα θεωρήσει «πολιτική εκμετάλλευση» αυτήν την ανάγνωση, κατ’ αρχήν θα πρέπει να την «χρεώσει» στον υπογράφοντα. Αλλά, θα χρειασθεί να δώσει μία – άλλη από την προφανή – έννοια στην λέξη-καταγγελία : «κλώνος». Όπως και να δει τι άλλο, μη πολιτικό, μπορεί να «φτύνει» αυτός ο εικονογραφημένος στίχος :
.
.
Φίλε/Φίλη μου,
Αυτή η καταγραφή του «τί συμβαίνει», «με τα μάτια» ενός της γενιάς σου, έχει πολλούς αποδέκτες. Και είναι μια καλή αρχή επικοινωνίας και συνεννόησης. Της γενιάς σου με την γενιά μου – φυσικά.
Από εκεί και πέρα, αν έχεις χρόνο και διάθεση, δώσε βάση στις σκέψεις που θέλω να μοιρασθώ μαζί σου. Στο υστερόγραφο που ακολουθεί. Φτιάξε καφέ, ή πάρε το ποτό σου – βολέψου. Χαλαρά.
.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
«Έχασα εμένα μες στο ψέμα έχω πιά γαλουχηθεί»
Είναι γνωστό το κόλπο των τσαντάκηδων : Τρέχει ο αυτουργός, δίνει την τσάντα στον συνεργό με το μηχανάκι και συνεχίζει να τρέχει. Το θύμα της ληστείας τον φθάνει κάποια στιγμή, αλλά «μένει» απέναντι στην … αθώα ερώτηση : «ποιά τσάντα ;». Κάπως έτσι …
Για παράδειγμα, ένα βασικό ψέμα που γαλουχήθηκες – με αυτό το κόλπο – είναι η ιστορία με το «Πολυτεχνείο» και τους νεκρούς. Μπορείς να σκεφθείς ποια είναι η «τσάντα» που εννοώ ;
Να τα βάλουμε στη σειρά.
Η δημοφιλής ερώτηση είναι «Πόσοι ήταν οι νεκροί;». Και θα είδες προ ημερών μπόλικο σαματά, με εκατέρωθεν «αλήθειες». Η δύσκολη ερώτηση είναι : «Γιατί μετά από 40 χρόνια δεν ξέρουμε την αλήθεια;». Ή, ακόμη, «Πώς θα μπορούσαμε να μάθουμε την αλήθεια;»
Ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, θεωρητικά θα μπορούσε να διακριβωθεί το ζήτημα. Αλλά ποιος θα πίστευε ο,τιδήποτε ; Ποιος θα αποδεχόταν ακόμη και το πιό εμπεριστατωμένο πόρισμα ; Που θα απαντούσε με ντοκουμέντα σε όλα τα ερωτήματα. Ή που, τέλος πάντων, θα εξαντλούσε την έρευνα.
Μία πρώτη προσέγγιση της «κρυμμένης τσάντας», είναι δυνατή με μία ακόμη ερώτηση : «Σήμερα τιμούμε τους νεκρούς ή τους εξεγερμένους;». Όταν σε πήγαιναν χεράκι-χεράκι με το σχολείο να αποθέσεις το λουλούδι σου, σου μιλούσαν για εξεγερμένους ή για νεκρούς; Μήπως, ακόμη κι αν σου μιλούσαν για εξεγερμένους, στο υποσυνείδητό σου γραφόταν ότι οι εξεγερμένοι είναι νεκροί ;
Οι εξεγέρσεις, οι καταλήψεις, έγιναν αργότερα «ψωμοτύρι». Γελοιοποιήθηκε η ίδια η λέξη κατάληψη. Έγιναν καταλήψεις ακόμη και με αίτημα «Στρογγυλές τυρόπιττες». Το προφανές ζητούμενο – από την άλλη πλευρά – ήταν η υπονόμευση των εξεγέρσεων. Γενικά. Και κάποιοι βοήθησαν σε αυτό, μάλλον κατά λάθος.
Αλλά η τσάντα που ψάχνουμε είναι αλλού. Πάντα κατά την γνώμη μου. Το ζητούμενο – ποιών ; – είναι ο εγκλωβισμός όσων ακόμη εξεγείρονται. Εγκλωβισμός στα λάθος διεκδικητικά μέσα. Και κυρίως ο εγκλωβισμός στα παλιά μέσα, και μαζί η απώλεια του στόχου. Κάποιοι πιά διαδηλώνουν για να διαδηλώνουν. Ίσως μάλιστα τους ικανοποιεί που είναι με τους λίγους, που διαδηλώνουν.
Με μια κουβέντα η άποψή μου : «Μπροστά σε αυτά που μπορείς να κάνεις από το πληκτρολόγιό σου, οι καταλήψεις είναι ρομαντικά άσματα». Και αυτό μας το κρύβει όλη η περιφερόμενη εκστρατεία χλευασμού της «επανάστασης του καναπέ». Δεν θα επεκταθώ εδώ.
Σκέψου μόνο τι κάνει τον αναγνώστη που συμφωνεί με αυτό το άρθρο να μην το διαδίδει. Το τονίζω : «που συμφωνεί». Σε τι οφείλεται αυτή η αίσθηση ματαιότητας, η αγωνία-δικαιολογία «και οι άλλοι ;» ; Δύσκολο ;
.
«Πώς να με ελέγξω και να τρέξω για να φτάσω σε πηγή»
Μαθαίνοντας πώς να σκέπτεσαι, πώς να ξεχωρίζεις εσύ το ψέμα από την αλήθεια. Εσύ. Όσο καλύτερα μπορείς. Αξίζει τον κόπο ή όχι ; Χρειαζόμαστε αυτοέλεγχο της σκέψης μας, υποστηρίζω.
Η απλούστερη και αποτελεσματική μέθοδος αυτοελέγχου της σκέψης είναι το τέχνασμα “Sic et non” (Ναι και όχι). Ήταν το απλό τέχνασμα που οδηγούσε την σκέψη στην ελευθερία, κατά τον ευρωπαϊκό Φωτισμό, πολλούς αιώνες πριν από τώρα. Ήταν βασικό εργαλείο για την έξοδο της Ευρώπης από τον Μεσαίωνα.
Και τώρα είμαστε ξανά σε Μεσαίωνα – έτσι δεν είναι ; Τι άλλο είναι η αδίστακτη επίθεση στην ελευθερία της σκέψης μας, η συνεχής πλύση εγκεφάλου ; Γιατί, επομένως, να μην ανασύρουμε ένα δοκιμασμένο εργαλείο ;
Να πώς γίνεται. Πολύ απλά, παίρνεις χαρτί και στυλό, για να βάλεις τις σκέψεις σου σε τάξη. Οι σκέψεις σου, αν θέλεις να είναι γόνιμες, αφορούν μία άποψη τη φορά. Χωρίς να γράψεις ποια ακριβώς άποψη απασχολεί την σκέψη σου, ουσιαστικά δεν σκέφτεσαι. Παραπαίεις, αιωρείσαι στο κενό. Και, έτσι, συχνά οι σκέψεις γίνονται πράγματι πρόβλημα. Αμπελοφιλοσοφία και κατάθλιψη.
Γράφεις, λοιπόν, πάνω-πάνω στο χαρτί σου αριστερά «ΑΠΟΨΗ :», και δίπλα την άποψη που θέλεις να κρίνεις. Και τραβάς μία οριζόντια γραμμή από κάτω. Κάτω-κάτω στο χαρτί, γράφεις, αριστερά πάλι, «ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ :», και τραβάς από πάνω μία ακόμη οριζόντια γραμμή.
Από την πάνω γραμμή και μέχρι την κάτω, τραβάς μία κάθετη γραμμή στη μέση. Αριστερά θα γράφεις τους λόγους που σε κάνουν να λες «ΝΑΙ» στην άποψη που κρίνεις. Αντίστοιχα δεξιά για τα «ΟΧΙ». Τονίζω ότι και τα δύο αναφέρονται στην άποψη που έχεις γράψει πάνω-πάνω. Δ-ε-ν τονίζω τα «αριστερά-δεξιά» …
Αν π.χ. θέλεις να κρίνεις την παραπάνω άποψή μου για το «ψέμα-Πολυτεχνείο», αυτό που θα γράψεις πάνω-πάνω είναι «ΑΠΟΨΗ : Όλη η σημερινή φασαρία με τους νεκρούς του Πολυτεχνείου είναι για να μην εξεγερθούμε από τον “καναπέ”». Βάζεις στο χαρτί αυτά που σκέπτεσαι, το συζητάς και με φίλους σου, παίρνεις τον χρόνο σου.
Κάπως έτσι βγάζεις το δικό σου συμπέρασμα για οποιαδήποτε άποψη σε ενδιαφέρει. Μόνο μην ξεχάσεις το συμπέρασμά σου να το γράψεις !
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
«Πώς να ξεκινήσω να με ψήσω λύνοντάς μου τα δεσμά»
Κάνοντας το προηγούμενο, το τέχνασμα “sic et non”, έχεις ήδη ξεκινήσει. Έχεις αρχίσει να βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη. Κάνεις πιά γόνιμο διάλογο με τον εαυτό σου.
Με τον ίδιο τρόπο, μπορείς και να παίρνεις σοβαρά τις αποφάσεις σου. Για να λύσεις τα δεσμά σου, όποια και αν είναι, χρειάζεσαι δράση. Και η δράση, για να είναι νικηφόρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε σοβαρές αποφάσεις. Ισχυρές.
Πρόσεξε όμως κάτι : το τέχνασμα δουλεύει σίγουρα μόνο με χαρτί και στυλό. Ούτε στο computer σου, ούτε με απλή σκέψη. Είναι, πρώτον, θέμα εγκεφαλικής λειτουργίας. «Ψιλά γράμματα», κινέζικα. Και, δεύτερον, τα γραπτά τα ξαναβλέπεις αργότερα. Έτσι βρίσκεις τα λάθη σου, έτσι αποκτάς καλύτερα εμπειρία, έτσι προοδεύεις.
Να στο πω και αλλιώς το πρόβλημα με τις σκέψεις που δεν τις γράφουμε. Αν δεν τις γράφουμε, είναι εύκολο μετά να βρίσκουμε δικαιολογίες. Η μνήμη μας είναι εκ κατασκευής επιλεκτική. Θυμόμαστε όπως μας «συμφέρει», ό,τι μας «συμφέρει». Και κάπως έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε …
Φυσικά, αφού κάνεις πιά γόνιμο διάλογο με τον εαυτό σου, μπορείς πολύ καλύτερα να κάνεις γόνιμο διάλογο με τους φίλους σου. Οι «κλώνοι» – που αναφέρει το «Απόθεμα» – δεν κάνουν διάλογο, υποτάσσονται. Συζητάνε μέσα σε δεδομένα όρια. Ακολουθούν την μόδα τυφλά, μέσα στις προσφερόμενες “in” επιλογές. «Διαλέγουν» από τα ράφια. Ή ακολουθούν τις διαμορφωμένες θεωρίες, έτοιμες.
Οι «μόνοι» είναι μόνοι γιατί δεν ξέρουν να κάνουν διάλογο με άλλους «μόνους». Οι Ρωμαίοι έλεγαν “Audiorum et altera pars” – «Ας ακούσουμε και την άλλη πλευρά». Και το εννοούσαν. Έψαχναν καλά για την αλήθεια και το συμφέρον τους. Έτσι επικράτησαν. Κάνουμε κάτι τέτοιο σήμερα;
Σκέψου πώς συνεννοείται στις μέρες μας μία παρέα «όχι-κλώνων», ακόμη και για τα απλούστερα πράγματα. Μύλος ; Για να μην πάμε στο πώς γίνονται οι αντιπαραθέσεις σε σοβαρότερα θέματα. Χρειαζόμαστε επειγόντως διαδικασία διαλόγου, μήπως και καταφέρουμε κάποια στιγμή να οργανωθούμε οι σκεπτόμενοι.
Να το δυνατό ξεκίνημα ! Υπάρχουν χειρότερα «δεσμά» από το να είσαι μόνος;
.
Μία σπαζοκεφαλιά
Να κάνουμε ένα διαλειμματάκι ;
.
.
Αριστερά βλέπεις εννιά τελίτσες σε ορθογωνικό πλέγμα. Η άσκηση είναι : φέρε 4 συνεχόμενα ευθύγραμμα τμήματα, ώστε να περάσεις και από τις 9 τελίτσες. Διευκρινίζω : «συνεχόμενα» σημαίνει το τέλος του ενός να είναι η αρχή του επόμενου. Η λεγόμενη «μονοκοντυλιά».
Στο σχήμα στη μέση, έχω φέρει ενδεικτικά την μονοκοντυλιά 0-1-2-3. Και, όπως βλέπεις, δεν υπάρχει τρόπος με το 4ο ευθύγραμμο τμήμα να περάσουμε και από τις 2 τελίτσες που απομένουν. Το ίδιο και στο σχήμα δεξιά.
Το πρόβλημα δείχνει άλυτο. Γυρίζουμε στους στίχους που «παιδεύουμε».
.
«Απόθεμα πρέπει μέσα μου να βρω»
Ο Χρήστος Πρόδρομος, που υπογράφει τους στίχους, έχει ήδη βρει μέσα του απόθεμα. Σαφώς.
Έτσι σκέφτεται ένα ελληνόπουλο, έτσι σκέφτεται ο Έλληνας στα δύσκολα. Εδώ και χιλιετίες. Έτσι αντέξαμε τόσα και τόσα. Την Ρωμαϊκή κατοχή, την Φραγκοκρατία, την Τουρκοκρατία. Την Γερμανική Κατοχή – το χειρότερο από όλα, κι ας ήταν το κατά πολύ μικρότερο σε διάρκεια.
Αυτό το «απόθεμα» είναι γραμμένο στο DNA μας. Το έχεις κι εσύ αυτό το απόθεμα, ακόμη κι αν ήσουνα και ο πρώτος κοπανατζής στα Αρχαία και την Ιστορία στο σχολείο. Απέναντι στην βαρβαρότητα των εκάστοτε κατακτητών, δεν αντιδρούσαμε σπασμωδικά. Αποδεχόμαστε την ήττα μας, κάποια στιγμή, και κάναμε τους υποταγμένους. Προσαρμοζόμασταν.
Έτσι γινόταν πάντα πράξη το «Και απ’ τον όλεθρό μου να μάθω να εκτιμώ.»
Ταυτόχρονα, συντηρούσαμε άσβεστη την λαχτάρα της απελευθέρωσης. Ελάχιστοι λαοί έχουν καταφέρει να απελευθερωθούν από τέτοιες υποδουλώσεις. Και ίσως κανένας άλλος λαός δεν έχει καταφέρει να το κάνει δύο φορές. Ή, μετά από τόσους αιώνες. Κι εμείς, αισίως, πάμε να το κάνουμε για πέμπτη φορά – αν δεν μετρήσουμε τις πάμπολλες μικρότερες περιπέτειες.
Μάλιστα, για πρώτη φορά αμυνόμαστε απέναντι σε πολιτιστική – πρώτα από όλα – εισβολή. Πρώτη φορά απειλείται ο πολιτισμός μας. Ο Ρωμαίος κατακτητής σύντομα κατακτήθηκε πολιτιστικά. Ο Φράγκος, ενδιαφερόταν μόνο για πλιάτσικο, πολύ λίγο για επιβολή του καθολικισμού. Ο Τούρκος, δεν διανοήθηκε καν να πειράξει τον ελληνικό πολιτισμό. Προτιμούσε – σοφά από την πλευρά του – να μας εκμεταλλεύεται όπως είμαστε. Ο Χίτλερ – ακόμη κι αυτός – υποκλινόταν στον ελληνικό πολιτισμό.
Μόνο οι σύγχρονοι επιδρομείς πειρώνται να μας κάνουν «κλώνους» τους.
Σταθερά πιά, η Ελληνική Αναγέννηση ήδη ανατέλλει. Αόρατη, βουβή. Άπαιχτη. Με τον δικό της εσωτερικά επιβαλλόμενο ρυθμό …
Να πώς έβγαινε τελικά αληθινή πάντα η ελπίδα μας …
.
.
«Θα τα πούμε στη στροφή»
Ο μεγάλος ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης έγραψε «Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Οι αναλύσεις και οι προτάσεις που παρουσιάζω, εδώ και καιρό, στο διαδίκτυο είναι – τσέκαρέ το ! – κάτι παραπάνω από αγώνας για την εξουδετέρωση της φθοράς. Είναι ισχυρή προσπάθεια υπέρβασης. Είναι βάσιμη προσπάθεια για «το μακράν μεγαλύτερο comeback της Ιστορίας του πλανήτη», την Ελληνική Αναγέννηση.
Είναι ό,τι πιό αλλόκοτα τρελό επιχειρήθηκε ποτέ. Δεν το έχεις δει ούτε στα πιό τρελά όνειρά σου.
Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της προσπάθειας. Σωστά διαβάζεις. Κι αυτό γιατί ο «πολιτισμός» της δύσης, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες δικές μας συμμορφώσεις και φοβικές αντιδράσεις, έχει «πειράξει» προσωρινά τα εθνικά μας προτερήματα.
Ο σημερινός δυτικός σταματά να ασχολείται, με τέτοιες ιδέες, κάνοντας απλώς μία αυτόματη «σκέψη» : “too good to be true” – πολύ καλό για να είναι αλήθεια. Δεν ρισκάρει με κάτι που ξεπερνά τις δυνατότητές του. Δεν το αμφισβητεί, αδιαφορεί. Δεν το σαμποτάρει, το φθονεί. Προτιμά να ασχολείται «με το γνωστό και το οικείο».
Ο σημερινός δυτικός ασχολείται με τις ταμπέλες και τις κλίκες. Πολύ περισσότερο από όσο θα ήταν λογικό. Τον αφορά 100% η κινέζικη υπόδειξη : «Όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο». Οι Ρωμαίοι ενδιαφέρονταν πραγματικά για την ‘altera pars” που ανέφερα παραπάνω. Σήμερα στη δύση ο πολιτικός διάλογος είναι πρόσχημα.
Ο σημερινός δυτικός ασχολείται μάλλον με τα μέσα παρά με τους στόχους. Πολύ περισσότερο από όσο θα ήταν λογικό. Ας σκεφθούμε έναν νεαρό που τρέχει και φέρνει στο θύμα την «τσάντα» που λέγαμε. Η δυτική μαντάμ είναι ικανή να στραβοκοιτάξει τον νεαρό, όχι μόνο για το ντύσιμό του. Είναι ικανή να του κάνει παρατήρηση γιατί πάτησε το γκαζόν της πλατείας για να «κόψει δρόμο». Υπερβάλλω;
Κάπως έτσι, φίλε/φίλη μου, έχεις όλα τα περιθώρια να εξετάσεις τί προτείνω. Έχεις και το δοκιμασμένο εργαλείο – το “sic et non” – για να διαμορφώσεις την δική σου άποψη. Χρειάζεται, πρώτα από όλα, να ξεπεράσεις – αν τις έχεις ! – τις ως άνω προκαταλήψεις των δυτικών, των «κλώνων». Μετά, ο δρόμος ο ελληνικός είναι ανοιχτός.
«Υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε. Σχετικά με αυτό στους άλλους η αμάθεια φέρνει θράσος, ενώ η σκέψη τους κάνει να διστάζουν». Κουβέντες του Αθηναίου Περικλή – Επιτάφιος Λόγος.
Μπροστά σε σχεδιασμούς πρωτοποριακών και ανεπανάληπτων εγχειρημάτων, λοιπόν, έχουμε να αποδείξουμε έμπρακτα αν «τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε». Αν έχουμε θράσος ή θάρρος. Αν αμπελοφιλοσοφούμε ή αν μελετάμε. Αν είμαστε ελληναράδες ή Έλληνες.
Αν έχουμε, δηλαδή, κάτι που να στηρίζει έμπρακτα το «Θα τα πούμε στη στροφή.». Ιδίως τώρα που τους «κλώνους» τους περιμένει υπομονετικά στη στροφή η ωμή πραγματικότητα, ενώ η λύση είναι σε ελληνικά κεφάλια.
.
“Only foolish don’t change their mind” – Winston Churchill.
.
Καλή αντάμωση.
Κώστας Τζαναβάρας