Γράμμα σε έναν Έλληνα νέο – Σελίδα 2 – The Analyst

Γράμμα σε έναν Έλληνα νέο

272 total views, 1 views today

«Πώς να ξεκινήσω να με ψήσω λύνοντάς μου τα δεσμά»

Κάνοντας το προηγούμενο, το τέχνασμα “sic et non”, έχεις ήδη ξεκινήσει. Έχεις αρχίσει να βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη. Κάνεις πιά γόνιμο διάλογο με τον εαυτό σου.

Με τον ίδιο τρόπο, μπορείς και να παίρνεις σοβαρά τις αποφάσεις σου. Για να λύσεις τα δεσμά σου, όποια και αν είναι, χρειάζεσαι δράση. Και η δράση, για να είναι νικηφόρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε σοβαρές αποφάσεις. Ισχυρές.

Πρόσεξε όμως κάτι : το τέχνασμα δουλεύει σίγουρα μόνο με χαρτί και στυλό. Ούτε στο computer σου, ούτε με απλή σκέψη. Είναι, πρώτον, θέμα εγκεφαλικής λειτουργίας. «Ψιλά γράμματα», κινέζικα. Και, δεύτερον, τα γραπτά τα ξαναβλέπεις αργότερα. Έτσι βρίσκεις τα λάθη σου, έτσι αποκτάς καλύτερα εμπειρία, έτσι προοδεύεις.

Να στο πω και αλλιώς το πρόβλημα με τις σκέψεις που δεν τις γράφουμε. Αν δεν τις γράφουμε, είναι εύκολο μετά να βρίσκουμε δικαιολογίες. Η μνήμη μας είναι εκ κατασκευής επιλεκτική. Θυμόμαστε όπως μας «συμφέρει», ό,τι μας «συμφέρει». Και κάπως έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε …

Φυσικά, αφού κάνεις πιά γόνιμο διάλογο με τον εαυτό σου, μπορείς πολύ καλύτερα να κάνεις γόνιμο διάλογο με τους φίλους σου. Οι «κλώνοι» – που αναφέρει το «Απόθεμα» – δεν κάνουν διάλογο, υποτάσσονται. Συζητάνε μέσα σε δεδομένα όρια. Ακολουθούν την μόδα τυφλά, μέσα στις προσφερόμενες “in” επιλογές. «Διαλέγουν» από τα ράφια. Ή ακολουθούν τις διαμορφωμένες θεωρίες, έτοιμες.

Οι «μόνοι» είναι μόνοι γιατί δεν ξέρουν να κάνουν διάλογο με άλλους «μόνους». Οι Ρωμαίοι έλεγαν “Audiorum et altera pars” – «Ας ακούσουμε και την άλλη πλευρά». Και το εννοούσαν. Έψαχναν καλά για την αλήθεια και το συμφέρον τους. Έτσι επικράτησαν. Κάνουμε κάτι τέτοιο σήμερα;

Σκέψου πώς συνεννοείται στις μέρες μας μία παρέα «όχι-κλώνων», ακόμη και για τα απλούστερα πράγματα. Μύλος ; Για να μην πάμε στο πώς γίνονται οι αντιπαραθέσεις σε σοβαρότερα θέματα. Χρειαζόμαστε επειγόντως διαδικασία διαλόγου, μήπως και καταφέρουμε κάποια στιγμή να οργανωθούμε οι σκεπτόμενοι.

Να το δυνατό ξεκίνημα ! Υπάρχουν χειρότερα «δεσμά» από το να είσαι μόνος;

.

Μία σπαζοκεφαλιά

Να κάνουμε ένα διαλειμματάκι ;

.

Εικόνα 1

.

Αριστερά βλέπεις εννιά τελίτσες σε ορθογωνικό πλέγμα. Η άσκηση είναι : φέρε 4 συνεχόμενα ευθύγραμμα τμήματα, ώστε να περάσεις και από τις 9 τελίτσες. Διευκρινίζω : «συνεχόμενα» σημαίνει το τέλος του ενός να είναι η αρχή του επόμενου. Η λεγόμενη «μονοκοντυλιά».

Στο σχήμα στη μέση, έχω φέρει ενδεικτικά την μονοκοντυλιά 0-1-2-3. Και, όπως βλέπεις, δεν υπάρχει τρόπος με το 4ο ευθύγραμμο τμήμα να περάσουμε και από τις 2 τελίτσες που απομένουν. Το ίδιο και στο σχήμα δεξιά.

Το πρόβλημα δείχνει άλυτο. Γυρίζουμε στους στίχους που «παιδεύουμε».

.

«Απόθεμα πρέπει μέσα μου να βρω»

Ο Χρήστος Πρόδρομος, που υπογράφει τους στίχους, έχει ήδη βρει μέσα του απόθεμα. Σαφώς.

Έτσι σκέφτεται ένα ελληνόπουλο, έτσι σκέφτεται ο Έλληνας στα δύσκολα. Εδώ και χιλιετίες. Έτσι αντέξαμε τόσα και τόσα. Την Ρωμαϊκή κατοχή, την Φραγκοκρατία, την Τουρκοκρατία. Την Γερμανική Κατοχή – το χειρότερο από όλα, κι ας ήταν το κατά πολύ μικρότερο σε διάρκεια.

Αυτό το «απόθεμα» είναι γραμμένο στο DNA μας. Το έχεις κι εσύ αυτό το απόθεμα, ακόμη κι αν ήσουνα και ο πρώτος κοπανατζής στα Αρχαία και την Ιστορία στο σχολείο. Απέναντι στην βαρβαρότητα των εκάστοτε κατακτητών, δεν αντιδρούσαμε σπασμωδικά. Αποδεχόμαστε την ήττα μας, κάποια στιγμή, και κάναμε τους υποταγμένους. Προσαρμοζόμασταν.

Έτσι γινόταν πάντα πράξη το «Και απ’ τον όλεθρό μου να μάθω να εκτιμώ.»

Ταυτόχρονα, συντηρούσαμε άσβεστη την λαχτάρα της απελευθέρωσης. Ελάχιστοι λαοί έχουν καταφέρει να απελευθερωθούν από τέτοιες υποδουλώσεις. Και ίσως κανένας άλλος λαός δεν έχει καταφέρει να το κάνει δύο φορές. Ή, μετά από τόσους αιώνες. Κι εμείς, αισίως, πάμε να το κάνουμε για πέμπτη φορά – αν δεν μετρήσουμε τις πάμπολλες μικρότερες περιπέτειες.

Μάλιστα, για πρώτη φορά αμυνόμαστε απέναντι σε πολιτιστική – πρώτα από όλα – εισβολή. Πρώτη φορά απειλείται ο πολιτισμός μας. Ο Ρωμαίος κατακτητής σύντομα κατακτήθηκε πολιτιστικά. Ο Φράγκος, ενδιαφερόταν μόνο για πλιάτσικο, πολύ λίγο για επιβολή του καθολικισμού. Ο Τούρκος, δεν διανοήθηκε καν να πειράξει τον ελληνικό πολιτισμό. Προτιμούσε – σοφά από την πλευρά του – να μας εκμεταλλεύεται όπως είμαστε. Ο Χίτλερ – ακόμη κι αυτός – υποκλινόταν στον ελληνικό πολιτισμό.

Μόνο οι σύγχρονοι επιδρομείς πειρώνται να μας κάνουν «κλώνους» τους.

Σταθερά πιά, η Ελληνική Αναγέννηση ήδη ανατέλλει. Αόρατη, βουβή. Άπαιχτη. Με τον δικό της εσωτερικά επιβαλλόμενο ρυθμό …

Να πώς έβγαινε τελικά αληθινή πάντα η ελπίδα μας …

 .

Εικόνα 2

.

 «Θα τα πούμε στη στροφή»

 Ο μεγάλος ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης έγραψε «Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».

Οι αναλύσεις και οι προτάσεις που παρουσιάζω, εδώ και καιρό, στο διαδίκτυο είναι – τσέκαρέ το ! – κάτι παραπάνω από αγώνας για την εξουδετέρωση της φθοράς. Είναι ισχυρή προσπάθεια υπέρβασης. Είναι βάσιμη προσπάθεια για «το μακράν μεγαλύτερο comeback της Ιστορίας του πλανήτη», την Ελληνική Αναγέννηση.

Είναι ό,τι πιό αλλόκοτα τρελό επιχειρήθηκε ποτέ. Δεν το έχεις δει ούτε στα πιό τρελά όνειρά σου.

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της προσπάθειας. Σωστά διαβάζεις. Κι αυτό γιατί ο «πολιτισμός» της δύσης, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες δικές μας συμμορφώσεις και φοβικές αντιδράσεις, έχει «πειράξει» προσωρινά τα εθνικά μας προτερήματα.

Ο σημερινός δυτικός σταματά να ασχολείται, με τέτοιες ιδέες, κάνοντας απλώς μία αυτόματη «σκέψη» : “too good to be true” – πολύ καλό για να είναι αλήθεια. Δεν ρισκάρει με κάτι που ξεπερνά τις δυνατότητές του. Δεν το αμφισβητεί, αδιαφορεί. Δεν το σαμποτάρει, το φθονεί. Προτιμά να ασχολείται «με το γνωστό και το οικείο».

Ο σημερινός δυτικός ασχολείται με τις ταμπέλες και τις κλίκες. Πολύ περισσότερο από όσο θα ήταν λογικό. Τον αφορά 100% η κινέζικη υπόδειξη : «Όταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοίταζε το δάχτυλο». Οι Ρωμαίοι ενδιαφέρονταν πραγματικά για την ‘altera pars” που ανέφερα παραπάνω. Σήμερα στη δύση ο πολιτικός διάλογος είναι πρόσχημα.

Ο σημερινός δυτικός ασχολείται μάλλον με τα μέσα παρά με τους στόχους. Πολύ περισσότερο από όσο θα ήταν λογικό. Ας σκεφθούμε έναν νεαρό που τρέχει και φέρνει στο θύμα την «τσάντα» που λέγαμε. Η δυτική μαντάμ είναι ικανή να στραβοκοιτάξει τον νεαρό, όχι μόνο για το ντύσιμό του. Είναι ικανή να του κάνει παρατήρηση γιατί πάτησε το γκαζόν της πλατείας για να «κόψει δρόμο». Υπερβάλλω;

Κάπως έτσι, φίλε/φίλη μου, έχεις όλα τα περιθώρια να εξετάσεις τί προτείνω. Έχεις και το δοκιμασμένο εργαλείο – το “sic et non” – για να διαμορφώσεις την δική σου άποψη. Χρειάζεται, πρώτα από όλα, να ξεπεράσεις – αν τις έχεις ! – τις ως άνω προκαταλήψεις των δυτικών, των «κλώνων». Μετά, ο δρόμος ο ελληνικός είναι ανοιχτός.

«Υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε. Σχετικά με αυτό στους άλλους η αμάθεια φέρνει θράσος, ενώ η σκέψη τους κάνει να διστάζουν». Κουβέντες του Αθηναίου Περικλή – Επιτάφιος Λόγος.

Μπροστά σε σχεδιασμούς πρωτοποριακών και ανεπανάληπτων εγχειρημάτων, λοιπόν, έχουμε να αποδείξουμε έμπρακτα αν «τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε». Αν έχουμε θράσος ή θάρρος. Αν αμπελοφιλοσοφούμε ή αν μελετάμε. Αν είμαστε ελληναράδες ή Έλληνες.

Αν έχουμε, δηλαδή, κάτι που να στηρίζει έμπρακτα το «Θα τα πούμε στη στροφή.». Ιδίως τώρα που τους «κλώνους» τους περιμένει υπομονετικά στη στροφή η ωμή πραγματικότητα, ενώ η λύση είναι σε ελληνικά κεφάλια.

.

“Only foolish don’t change their mind” – Winston Churchill.

.

Καλή αντάμωση.

Κώστας Τζαναβάρας

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!