Αρκεί να κατανοήσει κανείς πως τα παράγωγα στους ισολογισμούς των τραπεζών είναι δέκα φορές περισσότερα από το παγκόσμιο ΑΕΠ, για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του παιχνιδιού – subprime δάνεια για αγορά αυτοκινήτων, η νέα απειλή στις Η.Π.Α.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Παρά το ότι έχουμε αναλύσει πολλές φορές τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, με βάση την οποία τεκμηριώνεται απόλυτα ο τοκογλυφικός χαρακτήρας των τραπεζών, αφού εισπράττουν επιτόκια πάνω από το 200-300% επί των χρημάτων που πραγματικά διαθέτουν (ανάλυση), εκπλαγήκαμε από την αφοπλιστική, αντίστοιχη ερμηνεία της κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας (BoE) – το σύνδεσμο για την οποία παραθέτουμε εδώ (Link), μαζί με τα ενημερωτικά βίντεο που περιέχει.
Η αιτία της έκπληξης μας ήταν το ότι, για πρώτη φορά παραδέχθηκε επίσημα ένα σοβαρότατο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα τη μεγάλη απάτη – ενώ ο αμερικανός επιχειρηματίας Henry Ford είχε πει την οδυνηρή δεκαετία του 1930 πως, «Εάν οι άνθρωποι κατανοήσουν πώς λειτουργεί το νομισματικό μας σύστημα, θα ξεσπάσει επανάσταση – και μάλιστα ήδη το επόμενο πρωί» (ανάλυση).
.
Άρθρο
Το βρετανικό κοινοβούλιο συζητάει σήμερα, για πρώτη φορά μετά από 170 χρόνια, το θέμα της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά – όπως συνέβη το 1844, όπου ο Sir Robert Peel απαγόρευσε στις ιδιωτικές τράπεζες να τυπώνουν χαρτονομίσματα (άρθρο).
Έκτοτε, οι περισσότεροι βουλευτές του νησιού φαίνεται πως έχουν ξεχάσει ότι οι τράπεζες, μέσω της παροχής πιστώσεων, δημιουργούν τα περισσότερα χρήματα από το πουθενά – το 90% της ποσότητας που κυκλοφορεί, σύμφωνα με την Τράπεζα της Αγγλίας.
Δυστυχώς, όπως διαπιστώθηκε, μόνο ο ένας στους δέκα βρετανούς βουλευτές γνωρίζει ότι, δεν τυπώνει το κράτος τα περισσότερα χρήματα, αλλά οι εμπορικές τράπεζες (άρθρο) – θεωρώντας πως η κατακόρυφη αύξηση της ποσότητας χρήματος οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο «φρενήρη ρυθμό», με τον οποίο οι κεντρικές τράπεζες πλημμυρίζουν το σύστημα.
Φαίνεται λοιπόν πως η άγνοια δεν χαρακτηρίζει μόνο ορισμένους Έλληνες βουλευτές, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχεδόν δεξιότητα από αυτές που απαιτεί το λειτούργημα τους – με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι θεωρούν τη διαφθορά ως έναν φυσιολογικό τρόπο ανταμοιβής, για τις «υπηρεσίες» που προσφέρουν στο κράτος τους.
Περαιτέρω, η σημερινή συζήτηση αποτελεί για τους βουλευτές του νησιού αφενός μεν διδασκαλία, αφετέρου μία εκ των υστέρων ενημέρωση – σε σχέση με τις ποινικές υπερβολές του χρηματοπιστωτικού κτήνους, στην εποχή του «καπιταλισμού καζίνο» που συνεχίζεται απτόητη.
Αρκεί να κατανοήσει κανείς πως τα παράγωγα στους ισολογισμούς των τραπεζών είναι δέκα φορές περισσότερα από το παγκόσμιο ΑΕΠ, για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του παιχνιδιού – το οποίο, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και σε έναν πανάκριβο λογαριασμό που θα πληρωθεί από τους Πολίτες.
Ολοκληρώνοντας, ο επικεφαλής σχολιαστής των Financial Times έγραψε σχετικά πρόσφατα τα εξής: “Απαγορέψτε στις εμπορικές τράπεζες να δημιουργούν χρήματα από το πουθενά, πριν είναι πολύ αργά. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται η κυκλοφορία πλαστών νομισμάτων ποινικό αδίκημα, ενώ να επιτρέπεται η δημιουργία ψεύτικων χρημάτων“.
.
Η νέα αμερικανική απειλή
Από την άλλη πλευρά, οι εταιρείες αξιολόγησης Moody’s και Fitch κατηγόρησαν αυστηρά τους ανταγωνιστές τους, λέγοντας πως αξιολογούν πολύ θετικά τα παράγωγα, τα οποία βασίζονται σε δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (subprime) – κάτι που βέβαια είχαν κάνει και οι ίδιες στο παρελθόν με τα ανυπόθηκα στις Η.Π.Α., προκαλώντας έτσι την κρίση του 2008.
Αντικείμενο αυτή τη φορά είναι τα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης για τη χρηματοδότηση της αγοράς αυτοκινήτων στις Η.Π.Α., τα οποία συσκευάζονται σε δομημένα προϊόντα – κάτι που δεν υπήρχε πριν το 2010. Ειδικότερα, σύμφωνα με τους New York Times, υπάρχουν χιλιάδες δάνεια για την αγορά αυτοκινήτων, τα οποία δόθηκαν σε ανθρώπους με πολύ χαμηλή πιστωτική ικανότητα, ενώ στη συνέχεια «συσκευάστηκαν» και πουλήθηκαν σε κερδοσκοπικά κεφάλαια, σε συνταξιοδοτικά ταμεία κλπ. – όπως είχε συμβεί πριν το 2008 με τα ακίνητα.
.
.
Περαιτέρω, το ρίσκο δεν αφορά σήμερα μόνο τις τράπεζες, αλλά και τη βιομηχανία των αυτοκινήτων στις Η.Π.Α., η οποία αναπτύσσεται με τη βοήθεια της πώλησης επί πιστώσει, σε αγοραστές που πληρώνουν μόνο μία πολύ χαμηλή προκαταβολή, αδυνατώντας να πληρώσουν τις δόσεις – κάτι που ενδεχομένως συμβαίνει επίσης στη Γερμανία και στη Γαλλία.
Στο έτος που διανύουμε, οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες έχουν δανείσει σε αγοραστές αυτοκινήτων σχεδόν 21 δις $ – πάνω από το ένα τρίτο σε ανθρώπους που εάν ελεγχόταν η πιστοληπτική τους ικανότητα, δεν θα έπαιρναν ούτε Σεντ. Μόνο κατά τους πρώτους τρεις μήνες του 2014, τα δάνεια αυτού του είδους αυξήθηκαν κατά 15%, στα συνολικά 145,6 δις $, έχοντας σχεδόν τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2010 – με επιτόκια που φτάνουν συχνά το 23%.
Επειδή δε αυτό συνέβη σε μία εποχή που οι μισθοί δεν αυξήθηκαν καθόλου, τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα, ενώ η ανάπτυξη υπάρχει μόνο στα χαρτιά, δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να μαντέψει την κατάληξη – πόσο μάλλον όταν η εποπτική υπηρεσία των Η.Π.Α. ελέγχει ήδη τη δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία χρηματοδότησης αυτοκινήτων, την Ally Financial, η οποία είχε διασωθεί το 2008 με 17 δις $ των φορολογουμένων.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Η Μ. Βρετανία
Επιστρέφοντας στην πρώην αυτοκρατορία, ενώ οι βουλευτές της ενημερώνονται για τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, οι πιστώσεις προς τον ιδιωτικό τομέα από το 2000 έως το 2008 υπερδιπλασιάστηκαν (γράφημα).
.
.
Από το 2011 βέβαια τα δάνεια προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις περιορίσθηκαν στο 8% των συνολικών – ενώ το μεγαλύτερο μέρος τους κατευθύνθηκε στις χρηματαγορές, καθώς επίσης στον κλάδο ακινήτων, δημιουργώντας επικίνδυνες φούσκες στην οικονομία της (άρθρο).
Ήδη μία μεγάλη εφημερίδα του νησιού (Daily Mail) αναφέρεται σε μία κατακόρυφη αύξηση των υποθηκών, με τις οποίες οι αγοραστές ακινήτων θα πληρώνουν τόκους μέχρι να πεθάνουν (lifetime mortgages). Αφού πεθάνουν δε, οι τράπεζες θα κατάσχουν το σπίτι τους και θα το πλειστηριάζουν, για να εξοφληθούν οι απαιτήσεις τους. Εκτός εάν μεσολαβήσει βέβαια ένα νέο χρηματοπιστωτικό κραχ, μέσω του οποίου θα πληρώσουν ξανά οι φορολογούμενοι τα χρέη των τραπεζών.
.
Επίλογος
Όπως συμπεραίνεται από το άρθρο, τα χρέη αυξάνονται συνεχώς σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ οι τράπεζες συνεχίζουν να δημιουργούν καινούργια – γνωρίζοντας πια πως σε περίπτωση ανάγκης θα διασωθούν ξανά από τους φορολογούμενους Πολίτες.
Θεωρούμε λοιπόν σκόπιμη την υπενθύμιση προηγουμένου κειμένου, σύμφωνα με το οποίο υπάρχουν μόνο οι εξής τέσσερις δυνατότητες για να μειωθεί το χρέος:
.
(α) Οι οφειλέτες αποπληρώνουν τα δάνεια τους με χαμηλότερο ρυθμό, αλλά σταθερά – όπου ουσιαστικά μειώνεται ο αριθμητής του κλάσματος. Η επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης με χαμηλά επιτόκια, είναι ίσως εδώ ο ιδανικότερος τρόπος – αφού το χρέος των οφειλετών μειώνεται ουσιαστικά με τεχνητό τρόπο, χωρίς όμως να προκαλούνται ανυπέρβλητες ζημίες στους δανειστές.
(β) Οι οφειλέτες δηλώνουν μαζικά αδυναμία εξόφλησης των δανείων τους (χρεοκοπία) – οπότε οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να τα αποσβέσουν από τους Ισολογισμούς τους, με κίνδυνο να χρεοκοπήσουν, να επέμβει το κράτος για να τις διασώσει, να αυξηθούν ως εκ τούτου τα δημόσια χρέη κοκ. Εκτός εάν φυσικά έχουν στη διάθεση τους εγγυήσεις, όπως για παράδειγμα ακίνητα, τα οποία κατάσχουν και πλειστηριάζουν, για να μειώσουν ή για να αποφύγουν εντελώς τις ζημίες τους.
Εάν το ίδιο το κράτος δηλώσει αδυναμία εξόφλησης των χρεών του, τότε οι δανειστές του θα πρέπει να αποσβέσουν τα χρέη του (μέρος ή ολόκληρα πάντοτε) από τους ισολογισμούς τους, κινδυνεύοντας να χρεοκοπήσουν και αυτοί.
Εκτός εάν, όπως ακριβώς και οι τράπεζες, διαθέτουν εγγυήσεις, τις οποίες μπορούν να κατάσχουν «έναντι» –κάτι που μάλλον έχει συμβεί με την Ελλάδα, στα πλαίσια της διαγραφής του χρέους της (PSI, 2011).
Επομένως, είναι πλέον στο έλεος των δανειστών της, ενώ εμείς τότε, ακριβώς για το λόγο αυτό, είμαστε αντίθετοι με τη διαγραφή – σήμερα επίσης, γνωρίζοντας δυστυχώς πως θα απαιτηθούν δυσανάλογα ανταλλάγματα, επειδή δεν υπάρχει πουθενά δωρεάν γεύμα.
Εάν βέβαια η διαγραφή δεν απαιτούσε δυσανάλογα ανταλλάγματα, θα είμαστε ανόητοι εάν υποστηρίζαμε πως δεν θα έπρεπε να επιδιωχθεί και να επιτευχθεί – από όποιον έχει την ικανότητα που ισχυρίζεται.
(γ) Η κυβέρνηση του κράτους προσπαθεί, με τη βοήθεια των διαρθρωτικών αλλαγών, να επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη – οπότε να αυξήσει τον παρανομαστή του κλάσματος {Χρέος / ΑΕΠ}.
(δ) Το κράτος επιδιώκει, με τη βοήθεια της κεντρικής τράπεζας (η Ευρωζώνη με την ΕΚΤ), να αυξήσει τον πληθωρισμό – οπότε την ονομαστική αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης (ονομαστική = πραγματική + πληθωρισμός). Φυσικά αυτό είναι εις βάρος των αποταμιευτών – γεγονός που αιτιολογεί την αντίθεση της Γερμανίας, αφού τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών της είναι κυρίως σε μετρητά χρήματα
Εδώ στόχος είναι επίσης η αύξηση του παρανομαστή του κλάσματος, με τη βοήθεια της εκτύπωσης νέων χρημάτων, τα οποία όμως οφείλουν να εισρεύσουν στην πραγματική οικονομία (επιχειρήσεις νοικοκυριά) – όχι να μείνουν στις τράπεζες αδιάθετα ή να κατευθυνθούν στα χρηματιστήριο, δημιουργώντας επικίνδυνες φούσκες (όπως συμβαίνει σήμερα, κυρίως στις Η.Π.Α.).
Εάν βέβαια δεν επιλεχθεί άμεσα κάποια από τις προηγούμενες λύσεις, μάλλον θα επικρατήσει ανεξέλεγκτα μία εκδοχή της δεύτερης – η οποία θα προκαλέσει την καταιγίδα των καταιγίδων.
.