Ακολουθούν λοιπόν τυφλά το πρόγραμμα του 2010 το οποίο οι ίδιοι ομολογούν ότι δεν μπορούσε παρά να αποτύχει γιατί δεν σχεδιάστηκε για την Ελλάδα, αλλά για να διασώσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες από την κατάρρευση. Πέτυχε μόνον να «αγοράσει χρόνο» για να διασωθούν οι τράπεζες της Ευρώπης. Το ευρώ δεν ήταν τόσο «τυχερό» και αν και έχουν διαπιστωθεί όλα τα λάθη αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού, δεν υπάρχει πολιτική συναίνεση για να διορθωθούν με τόλμη και όραμα μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία.
Κυρίως οι χώρες, δηλαδή οι κυβερνήσεις του Βορρά, δεν είναι διατεθειμένες να χάσουν τους ελάχιστους πόρους που διαθέτουν για να κρατούν οριακά ικανοποιημένους τους πολίτες τους (κοινωνικό κράτος, κλπ) για να τους διαθέσουν υπέρ της ανάπτυξης του Νότου. Για τον Νότο επομένως απομένει η αυταρχική επιβολή μιάς αντιδημοφιλούς πολιτικής εξόντωσης των πολιτών και των εισοδημάτων τους, αφού δεν περισσεύουν πόροι για να επιδιωχθεί η συναίνεσή τους.
Το ίδιο είχε γίνει και στο παρελθόν: Τη δεκαετία του 1950 δόθηκαν χρήματα για την ανάπτυξη και για την ανοικοδόμηση της Γερμανίας και της Γαλλίας, και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία επελέγησαν οι δικτατορίες και η καταστολή των απαιτήσεων για δικαιοσύνη.
Το ίδιο είχε γίνει και παλαιότερα τη δεκαετία του 1930 όταν όλες οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και των Βαλκανίων είχαν δικτατορίες για να επιβάλουν με τη βία, την ίδια πολιτική που στον ευρωπαϊκό Βορρά εφαρμοζόταν με τη συναίνεση των συνδικάτων (έναντι οικονομικών ανταλλαγμάτων) και με συνθήκες σεβασμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Η απάντηση στο γιατί γίνεται αυτό, είναι «γιατί μπορούν» και γιατί «διαφορετικά δεν θα μπορούσαν» να διατηρήσουν το ίδιο κεφαλαιοκρατικό κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Όπως τη δεκαετία του 1930 τα βρετανικά, γαλλικά και γερμανικά συνδικάτα δέχονταν ως μέλη τους και «προστάτευαν» με τις συμφωνίες τους μόνον τους λευκούς, δικούς τους εργάτες και όχι τους Ινδούς ή τους μαύρους της Αφρικής των αποικιών, έτσι και σήμερα τα δικαιώματα και οι μισθοί που συμφωνούνται στις Βρυξέλλες, δεν αφορούν ούτε τους Νότιους, ούτε τους Βαλκάνιους, ούτε φυσικά τους μετανάστες και τους έγχρωμους ή τους μουσουλμάνους.
Αυτοί είναι οι εχθροί, που πρέπει να αποκρουστούν, να δυσφημιστούν, να κατασταλούν και να περιοριστούν. Να γίνουν αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης για να αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων και ένα μικρό μέρος αυτών, να διανεμηθεί στους εργαζόμενους του ευρωπαϊκού Βορρά, ώστε να μην απειληθεί το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα.
Για να καταλήξουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, αλλά κυρίως η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε έχουν καταλάβει ότι αυτή η κυβέρνηση αποτελεί παρελθόν. Το ελληνικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να πληρωθεί, όπως άλλωστε δεν μπορεί να πληρωθεί και το συνολικό ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο χρέος. Δεν είναι αυτό επομένως το πρόβλημα.
Το ζήτημα είναι να διατηρηθεί το κοινωνικό και οικονομικό στάτους, και μέσα σε αυτό, να ενισχυθεί η ηγετική θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, δεν απειλεί το κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς, ούτε το ευρώ και την ευρωζώνη. Αν πεισθεί ότι πρέπει να εγκαταλείψει τις αντιγερμανικές κορώνες, τις διεκδικήσεις γερμανικών αποζημιώσεων και την πληρωμή των αναγκαστικών δανείων και γενικά κάθε ενέργεια που στρέφεται εναντίον της γερμανικής ηγεμονίας, θα ήταν ένας αποδεκτός από αυτούς, Έλληνας πρωθυπουργός.
Οι γέφυρες έχουν ριχτεί. Δεν θα του στρώσουν το δρόμο με ρόδα φυσικά, θα τον ταπεινώσουν όσο μπορούν, για να πληρώσουν το μικρότερο δυνατό αντάλλαγμα. Έχουν πάντως την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να τον κουμαντάρουν και να κερδίσουν ακόμα περισσότερο χρόνο για λογαριασμό τους. Θα αποδεχθούν ότι δεν μπορούν να επιβάλουν και θα υποχωρήσουν έναντι όσων δεν μπορούν να κερδίσουν ή έχουν ήδη χάσει. Όπως για παράδειγμα τα δάνεια της τρόικας.
Κατά τα άλλα, ο ανυποψίαστος πολίτης φυσικά και θα παγιδευτεί προεκλογικά στις τρομολάγνες οικονομικές αναλύσεις και στις φανφάρες περί success story και εξόδου από το μνημόνιο και επιστροφής στην ανάπτυξη στο μέλλον. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Σαμαράς και Τσίπρας θα προσφέρουν μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Και φυσικά ο Τσίπρας θα κερδίσει τις εντυπώσεις, γιατί ο Σαμαράς τις έχει ήδη χάσει και όχι γιατί έχει ένα καλύτερο πρόγραμμα έναντι ενός καλού που έχει ο αντίπαλός του.
Αν ανατρέξουμε σε παλαιότερες αντιμνημονιακές δηλώσεις του Σαμαρά, δεν διαφέρει από όσα υποστηρίζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν παραθέσουμε σημερινές δηλώσεις του Τσίπρα, δεν διαφέρουν από παλαιότερες δηλώσεις του Σαμαρά. Τα προεκλογικά ντοκουμέντα χρησιμεύουν μετεκλογικά ως κουρελούδες και στην επόμενη προεκλογική εκστρατεία για να ρεζιλευτεί ο αντίπαλος.
Στη θέση των ηγετικών στελεχών της ΝΔ δεν θα μιλούσα εναντίον του Τσίπρα. Γιατί αύριο, στην καλύτερη περίπτωση η Μέρκελ θα τους υποχρεώσει να ψηφίσουν ή να δώσουν ψήφο ανοχής στον Τσίπρα. Στη χειρότερη περίπτωση ο Τσίπρας θα έχει αυτοδυναμία και δεν θα έχει ανάγκη τη στήριξή τους για να πάει στις Βρυξέλλες και να διαπραγματευθεί.
Γι’ αυτό είναι καλύτερο να υιοθετήσουν τη ρητορική του Αβραμόπουλου, ο οποίος προτείνει συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ για να υποβάλουν από κοινού στις Βρυξέλλες, (όχι ένα εθνικό σχέδιο ανατροπής των μνημονίων και εξόδου της Ελλάδας από την κρίση) , τα σέβη τους.
