Site icon The Analyst

Ο κανόνας της περιουσίας και η Έξοδος

Κώστας Τζαναβάρας
Παζλ οικονομικής ανάπτυξης Εξ.

Παζλ οικονομικής ανάπτυξης

Η επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας, σύμφωνα με το προτεινόμενο θεωρητικό σενάριο, είναι θέμα αποφάσεων. Ο καθένας μας καλείται να σταθμίσει κόστος και ωφέλειες (cost-benefit analysis) για κάθε εναλλακτική του.

(To άρθρο/πρόταση αποτελείται από 6 Σελίδες)

.

Ο κανόνας της περιουσίας είναι μία νέα αντίληψη στη θεμελιώδη ρύθμιση της Οικονομίας ενός Κράτους που περιλαμβάνει :

Αν υποθέσουμε ότι η χώρας μας προχωρεί άμεσα στην αντίστοιχη αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο, προκύπτει άμεσα νέο οικονομικό περιβάλλον :

Δευτερογενώς αναμένονται :

Η προοπτική του εγχειρήματος, το Όραμα, είναι μία ανθούσα Οικονομία και Κοινωνία, υπό «Λιτό και αποτελεσματικό Κράτος, διακριτικό ρυθμιστή της κοινωνικής ευημερίας». «Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο».

Η κριτική των υπό αντικατάσταση θεσμών και πρακτικών («αντικειμενικό» σύστημα για τα ακίνητα, Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Α.Ε.Π.), κανόνας του χρυσού, κανόνας Fiat money, φορολογία εισοδήματος, φορολόγηση της κατανάλωσης) υποδεικνύει σοβαρά και κρίσιμα προβλήματα στα θεμέλια του σημερινού συστήματος.

Μάλιστα, με βάση το βραβευμένο με το Νόμπελ Οικονομίας ’91 θεώρημα του Ronald Coase αποδεικνύεται ότι  Το σημερινό φορολογικό σύστημα οδηγεί, εκ κατασκευής και  ασφαλώς, στην υπονόμευση της κοινωνικής ευημερίας. Και το προτεινόμενο την προάγει.

Κατόπιν αυτών, ο καθένας μας καλείται να λάβει ισχυρές αποφάσεις,

Και είναι βέβαιο ότι ακόμη και απλή ανακοίνωση ή μία εκφρασμένη ευρεία έμπρακτη υποστήριξη της πρότασης θα σήμαινε την ΕΞΟΔΟ.

https://www.youtube.com/watch?v=VbfWBlNmRXw

και την Εθνική Ανάσταση

.

Ευχαριστίες

Η τεκμηρίωση και παρουσίαση της αρχικής ιδέας μου θα ήταν ανέφικτη χωρίς καίρια στοιχεία από τα άρθρα «Ο νομισματικός παράδεισος» και «Ευρώπη, το χρυσόμαλλο δέρας» του κ. Βασίλη Βιλιάρδου και «Ο κανόνας του χρυσού» του κ. Άρη Οικονόμου.

To άρθρο/πρόταση αποτελείται από 6 Σελίδες (…)

Άρθρο

Ρεαλιστικό σύστημα

Είναι σύστημα ρεαλιστικής αποτίμησης περιουσιακών στοιχείων (ακίνητα, μεταφορικά μέσα, επιχειρήσεις) που διασφαλίζει κατά τεκμήριο εύλογο διοικητικό καθορισμό της αξίας.

Ο δικαιούχος δηλώνει ο ίδιος την αξία στο τηρούμενο ηλεκτρονικό μητρώο, αλλά αυτή η αποτίμηση τον δεσμεύει παντού (δικαστήρια, τράπεζες, ασφάλειες κ.λ.π.) και μπορεί να αμφισβητηθεί αιτιολογημένα από την Εφορία.

Έτσι ο φορολογούμενος έχει συστηματικά κίνητρο και συμφέρον να αποτιμά ειλικρινά την αξία κάθε περιουσιακού του στοιχείου. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα πλήρη (και διαρκώς επίκαιρα) συγκριτικά στοιχεία, και μπορεί να το κάνει και δεν έχει και μεγάλα περιθώρια να μην το κάνει.

Συγκεκριμένα υποχρεούται να δηλώνει για κάθε περιουσιακό στοιχείο του:

Κατά την ως άνω αποτίμηση ο δηλών δικαιούχος λαμβάνει υπ’ όψιν του :

Ταυτόχρονα συνεκτιμά τις κατά το σύστημα συνέπειες της δήλωσής του :

1. Ότι με βάση την δηλούμενη αποτίμηση :

2. Ότι η δηλούμενη αποτίμηση μπορεί να αμφισβητηθεί αιτιολογημένα από την αρμόδια Εφορία, ήτοι :

3. Ότι η δηλούμενη αποτίμηση τον δεσμεύει σε κάθε περίπτωση δικαστικής διαμάχης, όπως :

Η δηλωμένη αξία γίνεται δεκτή ως έχει στα δικαστήρια, εκτός αν στοιχειοθετείται ποινικά δόλος.

4. Ότι η δηλούμενη αποτίμηση τον ακολουθεί σε κάθε περίπτωση σύμβασης όπου υπεισέρχεται η αξία του περιουσιακού στοιχείου του, όπως :

5. Ότι σε περίπτωση μεταβίβασης θα πρέπει να είναι σε θέση να αιτιολογήσει την τυχόν σημαντική διαφορά της δηλωμένης αξίας με την τιμή μεταβίβασης.

6.Ότι η δηλούμενη αποτίμηση τον ακολουθεί ως στοιχείο γοήτρου, αλλά και αξιοπρέπειας.

 [για περισσότερα βλ. «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (σελ.12-14)].

Συνεπώς, το σύστημα παρέχει κατά τεκμήριο ρεαλιστική διοικητική αποτίμηση, και διαρκώς επίκαιρη, όλων των περιουσιακών στοιχείων της επικράτειας.

Μάλιστα, ως σύστημα, έχει δημοσίως χαρακτηρισθεί «αξιοπρεπέστατο». Δεν είναι;

.

Φορολογικό σύστημα

Πρόκειται για εξ ολοκλήρου νέο σύστημα, πλήρως αυτοματοποιημένο, που εισάγει εκ βάθρων νέα αντίληψη για το τι είναι δίκαιο να φορολογείται και πώς.

.

Η φορολογία φυσικών και νομικών προσώπων (άμεση φορολογία) βασίζεται στην αντίληψη ότι το κράτος είναι πάροχος υπηρεσιών – όχι συνεταίρος, και μάλιστα μόνο στα κέρδη. Αιτιολογείται επαρκώς ότι η κρατική μέριμνα για την περιουσία και τους πολίτες (Εθνική Άμυνα, Ασφάλεια, Δικαιοσύνη, Κράτος Πρόνοιας κ.λ.π.) αποτιμάται ικανοποιητικά και αποτελεσματικά βάσει της αξίας της περιουσίας, όπως προκύπτει με το ρεαλιστικό σύστημα.

Προβλέπεται, με βάση αντικειμενικά κοινωνικά κριτήρια, αφορολόγητο όριο στην περιουσία που χρησιμοποιεί μία οικογένεια για την διαβίωσή της, Ενισχύεται έτσι η οικογένεια, η λαϊκή στέγη, οι ασθενέστεροι.

Η περιουσία φορολογείται επί της αξίας της με σταθερό συντελεστή, της τάξεως του 1% ετησίως.

Ο φόρος περιουσίας βεβαιώνεται αυτόματα κάθε μήνα, βάσει της πλέον πρόσφατης δήλωσης του δικαιούχου στο ρεαλιστικό σύστημα, και η καταβολή του φόρου κλείνει οριστικά κάθε φορολογική εκκρεμότητα.

.

Δεν φορολογούνται, και είναι υπό πλήρη φορολογική ασυλία, τα εισοδήματα (μισθοί, συντάξεις, ενοίκια, τόκοι κ.λ.π.).

Επίσης, δεν φορολογούνται τα κέρδη των επιχειρήσεων. Οι επιχειρήσεις αποτιμώνται με το ρεαλιστικό σύστημα και φορολογούνται με 1% ετησίως επί της αξίας τους.

Λογιστικά βιβλία και στοιχεία δεν αφορούν την Εφορία. Οι επιχειρήσεις τηρούν τα βιβλία που χρειάζονται στη δουλειά τους. Κρατούν λογιστικό λογαριασμό για να ξέρουν πού βαδίζουν, για τους συνεταίρους και τους μετόχους, για να μπορούν να προβάλλουν την οικονομική τους ευρωστία κ.τ.τ. Κόβουν αποδείξεις για την εξυπηρέτηση των συναλλαγών με τους πελάτες τους (απόδειξη, χρέωση, επιστροφές κ.λ.π.).

.

Η φορολογία της κατανάλωσης και των μεταβιβάσεων (έμμεση φορολογία) βασίζεται στην αντίληψη ότι η φορολόγησή τους αντιστρατεύεται ευθέως την κοινωνική ευημερία. Η κατανάλωση είναι – επομένως – εν γένει αφορολόγητη. Κατ’ εξαίρεση φορολογείται μόνο η κατανάλωση ορισμένων επιβαρυντικών ειδών.

Η φορολόγηση έχει άμεση σχέση με το καταναλωτικό προϊόν και τις επιπτώσεις από την κατανάλωσή του. Γι’ αυτό είναι σταθερού ποσού ανά φυσική μονάδα (κιλό, λίτρο, τεμάχιο κ.λ.π.) και δεν εξαρτάται από την τιμή πώλησης. Διατίθενται ανταποδοτικά για αντίστοιχους σκοπούς.

Προβλέπονται οι εξής Ειδικοί Ανταποδοτικοί Φόροι Κατανάλωσης (Ε.Α.Φ.Κ) :

Το σύστημα είναι πλήρως αυτόματο, με χρήση ειδικής χρεωστικής κάρτας. Οι Ε.Α.Φ.Κ αποδίδονται κατ’ ευθείαν από τον καταναλωτή, χωρίς ταμειακή παρέμβαση του προμηθευτή.

.

Κάθε άλλος φόρος κατανάλωσης μεταβιβάσεων, συναλλαγών κ.λ.π. Καταργείται και ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.).

.

Το προτεινόμενο φορολογικό σύστημα έχει απίστευτα χαμηλό κόστος είσπραξης φόρων, τόσο για το κράτος όσο και για τον πολίτη. Σχεδόν μηδενίζεται, μετά την απόσβεση της υποδομής του και την εξοικείωση των φορολογουμένων με το νέο τοπίο – όπως και της Εφορίας.

Καθαρή Εθνική Περιουσία (Κ.Ε.Π.)

Ορίζεται ως η συνολική αξία των εμπορεύσιμων ή/και φορολογήσιμων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ρεαλιστικού συστήματος.

Δεν περιλαμβάνονται τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία είναι νομικά αδύνατον να μεταβιβασθούν, όπως κρατικά, κοινόχρηστα και κοινωφελών ιδρυμάτων.

Από πρακτικής πλευράς, η Κ.Ε.Π. :

Από ποιοτικής πλευράς, η Κ.Ε.Π.:

Το κρίσιμο χαρακτηριστικό της Κ.Ε.Π. είναι ότι όλα τα ανωτέρω ενσωματώνουν τις εκτιμήσεις της ελεύθερης αγοράς για το παρόν (μέγεθος, ευρωστία) και το μέλλον (ανάπτυξη, στασιμότητα, ύφεση) της οικονομίας της χώρας.

Συνεπώς, η Κ.Ε.Π., ως μακροοικονομικό μέγεθος, είναι άριστος δείκτης του οικονομικού μεγέθους και των προοπτικών της χώρας, άρα και της πιστοληπτικής της ικανότητας.

.

Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Α.Ε.Π.)

Το Α.Ε.Π. είναι σήμερα πασίγνωστο ως ο αναμφισβήτητος βασικός μακροοικονομικός δείκτης. Βάσει αυτού μετριέται η ανάπτυξη, και η ύφεση. Το Α.Ε.Π. βάφτισε ανάπτυξη (development) την μεγέθυνση (growth). Ως προς αυτό κρίνεται και αν το δημόσιο χρέος μιάς χώρας είναι βιώσιμο ή όχι.

.

Υπολογίζεται με έναν απλό τύπο:

Α.Ε.Π. = Κατανάλωση + Επενδύσεις + Εξαγωγές – Εισαγωγές

.

Το ΑΕΠ περιλαμβάνει τη ρύπανση του αέρα και τη διαφήμιση των τσιγάρων, και τα ασθενοφόρα προκειμένου να καθαριστούν οι αυτοκινητόδρομοί μας από τις σφαγές του Σαββατοκύριακου. Το ΑΕΠ συνυπολογίζει τις πρόσθετες κλειδαριές για τις πόρτες του σπιτιού μας, και τις φυλακές για εκείνους που προσπαθούν να τις παραβιάσουν. Παίρνει υπόψη του τα τηλεοπτικά προγράμματα που προβάλουν τη βία ώστε να πουληθούν βίαια προϊόντα στα παιδιά μας. (Το ΑΕΠ) αυξάνεται με την παραγωγή βομβών ναπάλμ, βλημάτων και πυρηνικών κεφαλών. Παίρνει υπόψη του και την έρευνα για να καλυτερεύσει η διάδοση λοιμών, αυξάνεται με τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί η αστυνομία για να καταστείλει τις εξεγέρσεις, όπως αυξάνεται όταν πάνω στις στάχτες των εξεγέρσεων ξαναχτίζονται οι φτωχογειτονιές.

Ξεχασμένα, ίσως, επιχειρήματα του Ρόμπερτ Κέννεντυ στον εμπνευσμένο λόγο του στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου 1968. 80 μέρες μετά …

Σίγουρα το Α.Ε.Π. αποδίδει στατιστικά τις καταναλωτικές αποφάσεις (νοικοκυριών κ.λ.π.), το μέγεθος της αγοράς της χώρας, το πόσα δαπανά π.χ. για την Παιδεία σε σχέση με άλλες χώρες κ.λ.π. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχουν δύο ερωτήματα : πρώτον «τι αθροίζουμε ;» και δεύτερον «τι λέει το άθροισμα;».

Η άθροιση, λοιπόν :

Ως άθροισμα, αποδίδει τον τζίρο μιάς αγοράς, όχι την κερδοφορία της. Συνεπώς, για να μπορεί να δώσει βάσιμο συμπέρασμα για την πιστοληπτική ικανότητα του αντίστοιχου κράτους, χρειάζεται να υποθέσουμε ότι υφίσταται κάποιο μέσο ποσοστό κέρδους. Παγκοσμίως σταθερό. Υπάρχει;

Είναι σαφές ότι πρόκειται για ανενδοίαστη κατάχρηση ενός στατιστικού εργαλείου για το ντοπάρισμα της υπερκατανάλωσης, για την εξυπηρέτηση άνομων μεγάλων συμφερόντων και όχι του κοινωνικού συνόλου.

Παρακάτω θα δούμε την χρήση του ως μακροοικονομικού εργαλείου συνοδευτικού της Κ.Ε.Π. Ίσως ειδικοί οικονομολόγοι ενδιαφερθούν να εμβαθύνουν στην ιδέα και να την ερευνήσουν περαιτέρω.

Το σίγουρο είναι ότι η χώρα μας, με το κριτήριο του Α.Ε.Π., είναι «αγρίως ριγμένη» στο καίριο θέμα του δημοσίου χρέους. Η κάλυψη αναγκών εξ ιδίων π.χ. δεν είναι μικρό νούμερο. Όπως και πολλά άλλα λάθη …

 .

Εθνικό νόμισμα

Η ποσότητα χρήματος ρυθμίζεται ως ποσοστό της Κ.Ε.Π., με κριτήριο την διασφάλιση του δικαιώματος κατόχου. Αυτό είναι το δόγμα του κανόνα της περιουσίας.

Ενδεχομένως, αυτό το ποσοστό θα καθορίζεται θεωρητικά από άλλα μακροοικονομικά μεγέθη, και θα ελέγχεται η τήρηση της εύλογης αναλογίας. Αλλά αποσυνδέεται η ανάπτυξη από το νόμισμα. Ο εντοπισμός της προσοχής στην αύξηση  του Α.Ε.Π. καταστρέφει τελικά το νόμισμα. Αυτή είναι η ουσία του λάθους.

Αυτή είναι η φιλοσοφική και πολιτική άποψη, προς περαιτέρω επιστημονική έρευνα.

Ο έλεγχος του πληθωρισμού και του αποπληθωρισμού τίθεται σε νέα πλαίσια. Όπως και η αποδοχή τους, υπό τον κανόνα της περιουσίας, ως απλώς αφύσικων φαινομένων λόγω μονεταριστικών ανακολουθιών.

Η Κ.Ε.Π. είναι πράγματι όλα όσα μπορεί να αγοράσει κανείς με το εθνικό νόμισμα  Η Κ.Ε.Π., δηλαδή τα μεταβιβάσιμα περιουσιακά στοιχεία της χώρας, είναι το φυσικό και αυτονόητο αντίκρισμα του εθνικού νομίσματος.

Η ποσότητα χρήματος είναι λογικό να εξαρτάται από την εμπορευσιμότητα των περιουσιακών στοιχείων που περιλαμβάνονται στην Κ.Ε.Π. Έτσι η εξασφάλιση του «δικαιώματος κατόχου» είναι φυσική.

Η ξεκάθαρα γνωστή αντιστοιχία νομισμάτων και αντικρίσματος, υπό τέτοιες φυσικές συνθήκες, ενισχύει την εμπιστοσύνη. Ή «χτυπάει το καμπανάκι», αποκαλύπτοντας τις υπερβολές και τις αστοχίες.

Συνεπώς, μία χώρα που υιοθετεί το προτεινόμενο δόγμα, μπορεί απλώς να κρατήσει σταθερή την αρχική αναλογία.

Έτσι, το εθνικό νόμισμα γίνεται αβίαστα αποδεκτό ως μέσο συναλλαγής στη χώρα. Το φυσικό αντίκρισμα ενισχύει σημαντικά την – λόγω της επίσημης έκδοσης και κυκλοφορίας του – de facto αποδοχή του νομίσματος. Η επίδραση στην ψυχολογία της αγοράς είναι προφανής. Στην αίσθηση ασφαλείας.

Η θεμελιώδης ανάλυση του νομίσματος είναι πιά απλή και εδραία, και είναι βάσιμο εργαλείο για την διαμόρφωση των διεθνών ισοτιμιών του νομίσματος στην χρηματαγορά..

Το άμεσα δημιουργούμενο οικονομικό περιβάλλον

Ας υποθέσουμε ότι η χώρας μας υιοθετεί τον κανόνα της περιουσίας και προχωρεί άμεσα στην αντίστοιχη αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο. Αλλάζουμε, δηλαδή, φορολογικό σύστημα από μηδενική βάση και εκδίδουμε εθνικό νόμισμα με τον κανόνα της περιουσίας. Θα δούμε παρακάτω τα μεταβατικά ζητήματα.

Θα δημιουργούνταν άμεσα :

Ένας και μόνο άμεσος φόρος.

Απλές και σταθερές διατάξεις. Ρύθμιση μόνο με αυξομειώσεις του φορολογικού συντελεστή, καθώς και των παραμέτρων φοροαπαλλαγής οικογένειας.

Αφορολόγητη κατανάλωση και συναλλαγές εν γένει. Σαφώς ανταποδοτική φορολόγηση λίγων ειδών.

Ασχολείται με τη ζωή του και τα ενδιαφέροντά του, και παρεμπιπτόντως φροντίζει και δύο απλά πράγματα για την Εφορία:

–          Να ενημερώνει ηλεκτρονικά την καρτέλα του στο ρεαλιστικό σύστημα, με μία απλή δήλωση, όταν και αν αλλάζει κάτι.

–          Να έχει μαζί του την ειδική χρεωστική κάρτα του, για τις αγορές ειδών που υπόκεινται σε ειδική φορολόγηση (Ε.ΑΦ.Κ.).

Και έχει κάθε ευκαιρία να αποκτά εισοδήματα, ώστε να πληρώνει με άνεση και αυτόματα τους φόρους του – που είναι και χαμηλοί.

Λόγω του τρόπου φορολόγησης της περιουσίας, η φοροδιαφυγή περιορίζεται μόνο σε άρνηση καταβολής βεβαιωμένων φόρων. Δεν κρύβονται τα περιουσιακά στοιχεία, και συστηματικά εξασφαλίζεται η ρεαλιστική αποτίμησή τους.

Κλείνουν τα πάσης φύσεως φορολογικά «παραθυράκια».

Επιχειρήσεις με έδρα σε φορολογικό παράδεισο, καθώς και θυγατρικές πολυεθνικών που μεταφέρουν κέρδη, φορολογούνται κανονικά – τουλάχιστον για τα περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούν στη χώρα.

Καθώς οι Ε.Α.Φ.Κ. δεν περνάνε από το ταμείο του προμηθευτή, εξαλείφεται η δυνατότητα λαθρεμπορίας καυσίμων, καπνού, οινοπνευματωδών κ.λ.π.

Το σύστημα επιβάλλει άμεσα φορολογική ειλικρίνεια, καθώς μεταβάλλει δραστικά τη θέση του φορολογούμενου μπροστά στην απόφαση να παρεκκλίνει (decision making under uncertainty): ο εντοπισμός της οποιασδήποτε ανειλικρίνειας ή παράβασης είναι βέβαιος.

Ταυτόχρονα, το σύστημα εμπνέει φορολογική ειλικρίνεια, καθώς είναι αφ’ ενός βαθιά δίκαιο και αξιοπρεπές, και αφ’ ετέρου έχει εμφανή ανταποδοτικότητα.

Η απόλυτη προτεραιότητα της ρύθμισης του νομίσματος.

Το ρεαλιστικό σύστημα, υπό τύπον «συντονιστή της αγοράς» (market maker), συγκεντρώνει στοιχεία χρήσιμα για τις αντίστοιχες συναλλαγές. Τα στοιχεία αξίας είναι πρωτοφανούς εγκυρότητας και αξιοπιστίας. Ο απαραίτητος αντιπραγματισμός των συναλλασσόμενων έχει εδραία αφετηρία. Ταυτόχρονα, τα αμέσως διαθέσιμα στοιχεία δικαιούχου (ενδεχομένως και συνδικαιούχων) διευκολύνουν σημαντικά τις συναλλαγές.

Σε συνδυασμό με την προβλεπόμενη πλήρη φορολογική απαλλαγή των μεταβιβάσεων περιουσιακών στοιχείων, διαμορφώνεται νέο τοπίο στην Κτηματαγορά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ανατροφοδοτείται και η αξιοπιστία των αποτιμήσεων στο ρεαλιστικό σύστημα.

Συνυπάρχουν :

 

Ο κρατικός έλεγχος της Οικονομίας, επιτελικός πιά, αποσκοπεί στο να ρυθμίζονται επαρκώς :

Οι φορολογικοί πόροι του κράτους είναι σαφείς, συνεχείς και προβλέψιμοι. Η μηνιαία καταβολή του φόρου περιουσίας νοικοκυρεύει όλους. Οι Ε.Α.Φ.Κ. αποδίδονται αυτόματα την ώρα της συναλλαγής.

Το ενδιαφέρον στρέφεται πιά στην αύξηση των μη φορολογικών εσόδων του κράτους και στην δραστική περιστολή των δαπανών του.

Υπό διακριτικό κρατικό έλεγχο, αναπτύσσεται – θεσμικά ανεμπόδιστα πιά – το πατροπαράδοτο ελληνικό δαιμόνιο. Μεγάλος κερδισμένος είναι αναντίρρητα η πραγματική Οικονομία.

Αναμενόμενες δευτερογενείς αλλαγές στο οικονομικό περιβάλλον

Υποθετικά μιλώντας πάντα, αναμένονται :

Το φορολογικό σύστημα είναι εκ κατασκευής αναπτυξιακό. Αρκετά με τον κρατισμό και τα λαμόγια.

Η ρύθμιση εισαγωγών-εξαγωγών επιδιώκεται με επιχειρηματικές και άλλες πρωτοβουλίες, όχι με μονεταριστικά μαντζούνια.

Η «καλή αρχή» στην Οικονομία δίνει το έναυσμα για απεγκλωβισμό του κράτους από τις ανούσιες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Μοιραία επαναξετάζονται εξ αρχής και επανασχεδιάζονται εκ βάθρων οι παρεμβάσεις του κράτους σε όλους τους τομείς. Βασικό κριτήριο η ευθυκρισία, και αμέσως μετά η ελαχιστοποίηση των κρατικών παρεμβάσεων.

Το κράτος υπάρχει για τους πολίτες, όχι οι πολίτες για το κράτος. [βλ. και «Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε εκ βάθρων αντίληψη για το κράτος ;»]

Η ούτως ή άλλως αναγκαία μείωση του – παγκοσμίως πρωτοφανούς – αριθμού υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα τίθεται σε άλλες βάσεις. Χωρίς τεχνητά κίνητρα, θα υπάρξει κύμα οικειοθελών αποχωρήσεων προς τον ιδιωτικό τομέα. Για σαφώς καλύτερο μέλλον.

Προκύπτει εμφανώς μεγάλη ελάττωση των δαπανών του κράτους. Σε συνδυασμό με τις ευκαιρίες αύξησης των μη φορολογικών εσόδων (αποδοτικότερη εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων επενδύσεων) προκύπτει σαφής βελτίωση.

Προκύπτει αβίαστα από την εξυγίανση του ανταγωνισμού, σε συνδυασμό με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου.

Η μοναδικότητα των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών απεγκλωβίζεται από την συμπλεγματική προσαρμογή στα ισοπεδωτικά στερεότυπα των παγκοσμίων αγορών. Στοχευμένο marketing, με κεντρικό μήνυμα “one of a kind”, είναι σε θέση να αναδείξει και να αξιοποιήσει ανεκμετάλλευτες ή υποβαθμισμένες δυνατότητες σε μεγάλο εύρος τομέων (τουρισμός, ιατρική, αγροτικά προϊόντα κ.λ.π.).

Καθίσταται εφικτή η αξιοποίηση πάμπολλων πρωτοποριακών ιδεών Ελλήνων επιστημόνων, που σήμερα «μένουν στα αζήτητα». Γεμάτη η Ελλάδα από εφευρέσεις που γίνονται γνωστές μόνο όταν φθάσουν κάπου στο εξωτερικό.

Ενδεικτική ενός νέου τύπου ολοκληρωμένων εφαρμογών είναι η πρόταση που παρουσιάζω στο άρθρο «Μία διαδικτυακή εφαρμογή που είναι ικανή να αλλάξει την Ελλάδα». Πρόκειται για άλλη αντίληψη για το διαδίκτυο.

Αναβάθμιση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας.

.

Όραμα

Η προοπτική του εγχειρήματος είναι μία ανθούσα Οικονομία και Κοινωνία, υπό «Λιτό και αποτελεσματικό Κράτος, διακριτικό ρυθμιστή της κοινωνικής ευημερίας».

Σε θεωρητικό επίπεδο, ο κανόνας της περιουσίας είναι μία καίρια επέμβαση στο σημερινό οικονομικό σύστημα. Διορθώνει κρίσιμα δομικά προβλήματά του, και οδηγεί σε «Καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». [βλ. και Καπιταλισμός ή βαρβαρότητα;]

Η αποτελεσματική και δίκαιη κατανομή των πόρων επιτυγχάνεται κατ’ αρχήν με την εξυγίανση της ελεύθερης αγοράς και την αποτελεσματική αυτορρύθμισή της. Στο βάθος, όμως, μπορεί κανείς να διακρίνει την άμβλυνση της απληστίας. Όπως και τη λιτή διαβίωση ως επιλογή ζωής. Ως αξία.

Συνολικά, η εξυγίανση των κανόνων της Οικονομίας οδηγεί προοδευτικά και εκ του ασφαλούς σε πρωτόγνωρη Κοινωνική Ηθική. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται η ελληνική αρχοντιά. Η Κοινωνία βλέπει χωρίς συμπλέγματα την ευημερία του πλουσιότερου, αλλά παράλληλα ενδιαφέρεται εμπράκτως για την ευημερία του φτωχότερου.

Η λύση μείζονων προβλημάτων της ανθρωπότητας μεταφέρεται, από τις κατασταλτικές πρακτικές και τις αποσπασματικές ενέργειες, σε αβίαστη αποδυνάμωση κινήτρων. Ο φθόνος δίνει προοδευτικά την θέση του στην άμιλλα.

Μία τέτοια κοινωνία, βλέπει φυσικά «με άλλο μάτι» μείζονα κοινωνικά θέματα όπως η Παιδεία, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός. Ή, πάλι, τον Πόλεμο, το Μεταναστευτικό, τον Ρατσισμό. Στις σωστές τους βάσεις. Φυσικές, ανθρώπινες, Ελληνικές.

Η ευστοχία της πρότασης, αφού επιβεβαιωθεί, δικαιώνει και ανασύρει το βασικό ελληνικό δόγμα «Οι νόμοι της ελληνικής σκέψης ταυτίζονται με τους νόμους της πραγματικότητας». Ο νόμος της περιουσίας είναι νόμος της πραγματικότητας. Αυτός είναι ο βασικός ισχυρισμός.

Κάπως έτσι, το «ταξίδι στη φανταστικότητα», καταλήγει εκεί όπου η φαντασία συναντιέται με την πραγματικότητα : «Όμορφος κόσμος, αρκετά ηθικός, ανθρώπινα πλασμένος».

 .

Κριτική στο «γνωστό» και το «οικείο»

Ας δούμε συγκριτικά τα κυριότερα προβλήματα των υπό αντικατάσταση θεσμών και πρακτικών.

Το αποκαλούμενο «αντικειμενικό» σύστημα για τα ακίνητα :

Το ρεαλιστικό σύστημα προσαρμόζεται εκ κατασκευής στην αγορά, και μάλιστα συνεχώς, αποτιμώντας συνολικά το πράγματι υφιστάμενο ακίνητο.

Ο κανόνας του χρυσού, ως προς το αντίκρισμα ενός εθνικού νομίσματος, είναι ένας κάποιος κανόνας που πράγματι περιορίζει την κερδοσκοπία και δίνει σχετική ασφάλιση του δικαιώματος κατόχου του νομίσματος.

Όμως :

Ο κανόνας Fiat money, ως προς την ελεύθερη έκδοση χρήματος, επιβαλλόμενου de facto στις συναλλαγές, έχει θεωρητικά βάση : εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Στην σημερινή περίπτωση του δολαρίου, όμως, αυτό καταλήγει σε χαρτοπόλεμο. Και επιβάλλεται με ανεξέλεγκτη χειραγώγηση των αγορών και επικοινωνιακή πλύση εγκεφάλου – αν όχι και με την απειλή των όπλων.

Η προτεινόμενη συσχέτιση της ποσότητας χρήματος με την Κ.Ε.Π. είναι συγκερασμός των δύο παραπάνω κανόνων : Fiat money :με αντίκρισμα. Με μία απλή λεπτομέρεια : φυσικό αντίκρισμα,. αξιόπιστα αποτιμημένο. Λεπτομέρεια που κάνει μεγάλη διαφορά, όμως. Όχι ;

Η φορολογία εισοδήματος έχει πρόβλημα στην βασική αντίληψή της : βλέπει το κράτος σαν συνεταίρο, και μάλιστα μόνο στα κέρδη. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να «συλλάβει» έναν αενάως κινούμενο στόχο : το κέρδος, το χρήμα. Χίμαιρα, και μάλιστα πανάκριβη, σε χρόνο και χρήμα. Όσο περισσότερο γίνεται άτομο ο άνθρωπος, τόσο πιο δυναμικά αντιστέκεται σε αυτή την βαθιά αδικία. Η φοροδιαφυγή είναι εγγενές πρόβλημα του σημερινού συστήματος. [βλ. και Τί θα γινόταν αν αλλάζαμε εκ βάθρων αντίληψη για την άμεση φορολογία ; ]

Και, βέβαια, στις μέρες μας ζούμε στην χώρα μας την απόλυτη παράνοια της πενταπλής φορολόγησης : φορολογείται το εισόδημα, φορολογείται η αγορά κατοικίας με το φορολογημένο εισόδημα, φορολογείται η κατοχή της κατοικίας (ΕΝ.Φ.Ι.Α.), φορολογείται το ενοίκιο, και φορολογούνται με Φ.Π.Α. [23% !] οι αγορές με τα έσοδα από το ενοίκιο.

Η φορολόγηση της κατανάλωσης, συλλήβδην και σημαντικού ύψους, επιβαρύνει ανεπίτρεπτα την διαφορά τιμών παραγωγού – καταναλωτή. Μπροστά σε αυτό, τα άλλα προβλήματα που προκαλούνται (γραφειοκρατία, έξοδα, φοροδιαφυγή κ.λ.π.) είναι δευτερεύοντα.

Αξίζει να αξιολογήσουμε τις σημερινές φορολογικές αντιλήψεις με βάση το βραβευμένο με το Νόμπελ Οικονομίας ’91 θεώρημα του Ronald Coase : «όσο μικρότερο το κόστος συναλλαγής τόσο καλύτερη είναι η κατανομή των πόρων και βέλτιστη η απόδοση τους, άρα αυξάνεται και η συνολική ευημερία της οικονομίας».

Πρόκειται για απλό και φυσικό νόμο.

Υπό ευρεία έννοια, «κόστος συναλλαγής» είναι η διαφορά τιμών παραγωγού-καταναλωτή, άρα συμπεριλαμβάνεται και η φορολογική επιβάρυνση της συναλλαγής. Υπό αυτό το πρίσμα :

Εμφανώς : Το σημερινό φορολογικό σύστημα οδηγεί, εκ κατασκευής και  ασφαλώς, στην υπονόμευση της κοινωνικής ευημερίας. Και το προτεινόμενο την προάγει.

Η σύγκριση υποδεικνύει σοβαρά και κρίσιμα προβλήματα στα θεμέλια του σημερινού συστήματος.

Πρόκειται προφανώς για απώλεια προσανατολισμού και στόχων.

Αποκρυστάλλωση

Ο ενδιαφερόμενος προσεκτικός αναγνώστης της πρότασης χρειάζεται αποκρυστάλλωση θετικής θεωρητικής άποψης. Να απομονώσει, δηλαδή, τελείως την θεωρητική εξέταση της ιδέας από οποιαδήποτε περαιτέρω σκέψη. Χωρίς σαφή άποψη, ούτε έχει νόημα να κοιτάζει το παρακάτω, ούτε έχει τη δυνατότητα να το δει, ούτε βρίσκει κουράγιο να πει οποιοδήποτε ΝΑΙ !.

Το γνωστό «Το πιρούνι πάει στο μεζέ» είναι ένας ακόμη νόμος της ελληνικής σκέψης.

Είναι απαραίτητη, λοιπόν, η στάθμιση και κριτική αποδοχή [κριτική ουσίας, καλοδεχούμενη !] κατά σειράν των εξής ισχυρισμών :

    1. Η προτεινόμενη ανάλυση εντοπίζει επιτυχώς κρίσιμα δομικά προβλήματα στα ισχύοντα.
    2. Οι παρούσες αντιπροτάσεις λύνουν θεωρητικά τα υποδειχθέντα κρίσιμα δομικά προβλήματα.
    3. Η ανάλυση των αναμενόμενων άμεσων και δευτερογενών συνεπειών από την θεσμοθέτηση της πρότασης είναι ρεαλιστική και συνιστά αξιόπιστο πρόγραμμα.
    4. Το παρουσιαζόμενο Όραμα δεν είναι ουτοπία. Είναι στόχος υψηλός μεν, εφικτός και διατηρήσιμος δε. Κερδοφόρος.
    5. Ως υψηλός κερδοφόρος στόχος, δικαιολογεί ανάλογες επενδύσεις και προεξοφλήσεις.
    6. Συνεπώς, τα μεταβατικά ζητήματα είναι θέμα ξεβολέματος, και σε καμία περίπτωση θέμα οικονομικών θυσιών.

Γενικά, ίσως αξίζει να υποδειχθεί ότι :

    1. Η πρόταση κινείται σε άλλο επίπεδο από τις υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις. Δεν είναι «μία από τα ίδια» ούτε περιστασιακά μέτρα. Πρόκειται νέα οικονομική κοσμοθεωρία.
    2. Ως νέα κοσμοθεωρία, προφανώς συγκρούεται με άλλες κοσμοθεωρίες. Και συγκρίνεται σε μάχη ιδεών.
    3. Ως νέα κοσμοθεωρία, προφανώς δεν έχει εφαρμοσθεί πουθενά. Μπορεί να κριθεί μόνον από την αξιοπιστία των θέσεων, του οράματος και του προγράμματος.

.

Επανεκτίμηση

Με αρκούντως αποκρυσταλλωμένη άποψη, χρειάζεται πρώτα μία βαθιά ανάσα και μετά επανεκτίμηση της κατάστασης. Άμεση συνέπεια της προτεινόμενης ανάλυσης είναι ότι άρρωστο είναι το σύστημα, όχι τα άτομα.

Υπό αυτό το πρίσμα :

    1. Το άρρωστο σύστημα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τον πλανήτη στην καταστροφή.
    2. Οι ατομικές ευθύνες, που σίγουρα υπάρχουν, εξετάζονται αναλόγως. Επίσης σίγουρα, προτεραιότητα απόλυτη είναι αν ο οιοσδήποτε «ένοχος» μπορεί να φανεί χρήσιμος τώρα.
    3. Η προτεινόμενη οικονομική κοσμοθεωρία αίρει θεωρητικά την αβεβαιότητα. Τόσο για το πού πάμε όσο και για το τι πρέπει να γίνει.
    4. Επομένως, η επιτυχία του εγχειρήματος δεν είναι θέμα πιθανοτήτων, αλλά επείγουσα ανάγκη.
    5. Επομένως, η επιτυχία του εγχειρήματος ενδιαφέρει σφόδρα πολλούς μεγάλους και ισχυρούς του πλανήτη.
    6. Συνεπώς, δεν μιλάμε για ψωροδισεκατομμύρια. Για πολλά μηδενικά, ναι.
    7. Άρα, τα οικονομικής φύσεως μεταβατικά προβλήματα είναι ευχερώς αντιμετωπίσιμα, όχι λόγοι παραίτησης από το εγχείρημα.

Εκτός αυτών, ο δυναμισμός του Οράματος της Νέας Ελλάδας θέτει σε άλλες βάσεις τόσο την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους όσο και τις εθνικές οικονομικές διεκδικήσεις (κατοχικό δάνειο, αποζημιώσεις από ΔΝΤ , παράνομος δανεισμός κ.α.), αλλά και την αξιοποίηση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Μουσική υπόκρουση :

https://www.youtube.com/watch?v=pR240P9z5Zw

 .

Ισχυρές αποφάσεις

Η επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας, σύμφωνα με το προτεινόμενο θεωρητικό σενάριο, είναι θέμα αποφάσεων. Ο καθένας μας καλείται να σταθμίσει κόστος και ωφέλειες (cost-benefit analysis) για κάθε εναλλακτική του.

Ο καθένας κρίνει αν η προτεινόμενη οικονομική κοσμοθεωρία εμπνέει εμπιστοσύνη. Αν πράγματι εμπνέει, πολλοί ισχυροί, εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα, έχουν κάθε λόγο να βρουν τρόπο να στηρίξουν το εγχείρημα.

Άλλωστε, υπάρχουν πολλές και συγκλίνουσες ενδείξεις ότι οι χρηματαγορές αποτιμούν εδώ και χρόνια τους οραματισμούς του υπογράφοντος. Φυσικά, συνεκτιμώντας τις πιθανότητες και τον προβλεπόμενο χρόνο ευτυχούς κατάληξης του αλλόκοτου εγχειρήματος.

Ίσως πιά είναι σαφές ότι οι δημόσιες δηλώσεις μου για εξαψήφιο Γ.Δ. του Χ.Α.Α. σε μερικά χρόνια δεν ήταν ανέκδοτο.

.

Επίλογος

Είδαμε σε γενικές γραμμές, αλλά και σε κρίσιμες λεπτομέρειες, μία ρηξικέλευθη ιδέα. Αφορά καίρια θέματα, όπως το φορολογικό σύστημα και το νόμισμα.

Έχει success story το «μακράν μεγαλύτερο comeback της Ιστορίας του πλανήτη». Ένα σαφές σενάριο για την πολυπόθητη Εθνική Ανάσταση. Μακροχρόνιος ενάρετος κύκλος πυροδοτείται λόγω βέβαιης επέμβασης στον πυρήνα του προβλήματος.

Είδαμε και συγκεκριμένη κριτική στις γνωστές αντιλήψεις. Απεκάλυψε κρίσιμα προβλήματα στα θεμέλια τους. Το πρόβλημα με τις σημερινές a priori βεβαιότητες είναι αβίαστα ορατό.

Το διακύβευμα προβάλλει ξεκάθαρα. Δεν είναι μόνο το μέλλον της χώρας μας, είναι η διαφύλαξη της ειρήνης στον πλανήτη. Και φαίνεται, ίσως, ότι μία τέτοια αλλαγή θα ήταν εφικτή και αλλού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να βρει στην ιδέα έναν άλλο δρόμο για την ενοποίησή της. Με την καθιέρωση εθνικών νομισμάτων, υπό την ομπρέλα του ευρώ. Και με αποκλιμάκωση της γραφειοκρατίας και των συστημάτων επιδοτήσεων. Αλλά υπάρχει η κοινοτική νομενκλατούρα.

Οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) θα μπορούσαν να δουν την πρόταση ως ευκαιρία για να επιβάλουν δικό τους παγκόσμιο νόμισμα-ομπρέλα στις διεθνείς συναλλαγές.

Ακόμη και οι ΗΠΑ, που σήμερα δέχονται ισχυρή αμφισβήτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, θα μπορούσαν να δουν την θετική πρόκληση, την δημιουργική διέξοδο για την διοχέτευση του  αναμφισβήτητου δυναμισμού τους. Σύντομα θα αποκαλυπτόταν ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη τον ιμπεριαλισμό μόνο υπό συνθήκες στρέβλωσης της Οικονομίας. Μαζί θα αποκαλυπτόταν και πόσοι πιστεύουν πραγματικά στην ελευθερία της αγοράς.

Όμως, όσοι συμφωνούν με την παρούσα πρόταση, δεν μπορεί παρά να διακρίνουν και την ταυτόχρονη βαθειά ηθική αλλαγή. Και αυτήν την αλλαγή δεν μπορεί παρά να την φέρει ο λαός-ηγέτης του πλανήτη. Εμείς δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού. Αυτός ο πολιτισμός τρίζει. Αποκαλύπτεται το πρόβλημα στα θεμέλια.

Άρα σε εμάς ανήκει το ιστορικό δικαίωμα, αλλά και το ιστορικό χρέος. Όχι μόνο γιατί είμαστε σε μεγαλύτερη ανάγκη από οποιονδήποτε άλλον…

υ.γ. Γ.Δ. =  1.047,21

υ.γ. 2  Γ.Δ. =  1.197,11 (+14,31%).

.

Exit mobile version