Σύμφωνα με φημισμένο αμερικανικό ίδρυμα, η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, η επέκταση της ΕΕ και η πραξικοπηματική πτώση της κυβέρνησης του Κιέβου, προκάλεσαν την κρίση – οπότε είναι λάθος η ενοχοποίηση του Putin
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Η μάχη του Βατερλό υπήρξε το αποκορύφωμα των συγκρούσεων μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας – οι οποίες, με κάποια διαλείμματα, διήρκεσαν πάνω από δύο δεκαετίες. Όμως, δεν επρόκειτο απλά για μία μάχη μεταξύ δύο στρατών.
Συγχρόνως, ήταν μία σύγκρουση μεταξύ δύο ανταγωνιστικών χρηματοοικονομικών συστημάτων: του γαλλικού, που υπό τον Ναπολέοντα είχε καταλήξει να βασίζεται στις λεηλασίες (στη φορολόγηση των κατακτημένων), καθώς επίσης του βρετανικού, το οποίο στηριζόταν στο χρέος – οδηγώντας τους Rothschild στην κορυφή του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, μέσω της αναμορφωμένης τότε αγοράς των ομολόγων“. (N. Ferguson)
.
Άρθρο
Με κριτήριο τα παραπάνω, πιθανολογούμε ότι βιώνουμε σήμερα επίσης μία μάχη μεταξύ δύο ανταγωνιστικών οικονομικών συστημάτων:
.
(α) του αμερικανικού, ενός μικτού βρετανικού και γαλλικού συστήματος του παρελθόντος, επειδή βασίζεται, μετά το 1971 (κατάργηση του κανόνα του χρυσού), τόσο στο χρέος, όσο και στις λεηλασίες των κατακτημένων – μέσω των χρηματοπιστωτικών του όπλων μαζικής καταστροφής, καθώς επίσης των υπολοίπων ληστρικών εργαλείων του (εταιρείες αξιολόγησης, κερδοσκοπικά κεφάλαια, ΔΝΤ κοκ.) και
(β) του ρωσικού, το οποίο στηρίζεται στην ενέργεια, καθώς επίσης στις πρώτες ύλες – στην πραγματική οικονομία και σε δικούς του πόρους λοιπόν, χωρίς να λειτουργεί εις βάρος των άλλων.
.
Από την άλλη πλευρά, χρησιμοποιώντας ξανά την οικονομική λογική, θεωρούμε πως η σύγκρουση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συμπεριφοράς εκείνων των κρατών, τα οποία είναι «εγγενώς επιρρεπή» στον πόλεμο, καθώς επίσης στον επεκτατισμό – κάτι που είναι γνωστό από τους αρχαίους χρόνους. Υπενθυμίζουμε εδώ πως «Η τέχνη του Πολέμου» αρχίζει δηλώνοντας ότι, “ο πόλεμος είναι η μεγαλύτερη «υπόθεση» (affair) του κράτους, η βάση της ζωής και του θανάτου του, η επιβίωση ή η εξαφάνιση του“.
Περαιτέρω, επειδή οι εκάστοτε κρατικές αποφάσεις δεν καθοδηγούνται συνήθως από υγιείς επιχειρηματικούς υπολογισμούς, έχουν ως αποτέλεσμα τη σπατάλη, καθώς επίσης την καταστροφή πόρων – οι οποίοι θα πρέπει να αναπληρώνονται, εάν η άρχουσα τάξη, η εκάστοτε ελίτ μίας χώρας καλύτερα, δεν θέλει να χάσει τα προνόμια της (όπως διαπιστώθηκε πρόσφατα, από την ελληνική χρεοκοπία).
Επομένως, τα κράτη αναζητούν διαρκώς νέες πηγές εσόδων (άρθρο), για να στηρίξουν τον εαυτό τους – χρησιμοποιώντας τις παραδοσιακές μεθόδους των δημοσίων οικονομικών: τη φορολογία, το δανεισμό, καθώς επίσης τον πληθωρισμό. Εν τούτοις, οι πολιτικές αυτές τους δημιουργούν τελικά μεγάλα προβλήματα – επειδή αυξάνουν τη φτώχεια και την ανισότητα, οπότε προκαλούν κοινωνικές συγκρούσεις.
Για να ανταπεξέλθουν τα κράτη, αφενός μεν με τα οικονομικά τους προβλήματα, αφετέρου με την ανάγκη να αποσπάσουν την προσοχή των, θυμάτων της εκμετάλλευσης, πολιτών τους, επιλέγουν συχνά τον πόλεμο – τα ισχυρά φυσικά, με στόχο την εξυπηρέτηση του εξής διπλού σκοπού:
.
(α) τη «συγκάλυψη» των κοινωνικών συγκρούσεων στο εσωτερικό τους – με τη μετατόπιση της προσοχής ή/και των ευθυνών τους στο εξωτερικό,
(β) την εξασφάλιση οικονομικών οφελών τόσο για το ίδιο το κράτος, όσο και για τους συμμάχους του – ειδικά εάν και αυτοί αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα στο εσωτερικό τους.
.
Αυτό είναι ουσιαστικά η απλή οικονομική εξήγηση, σχετικά με το πώς η «οργανωμένη βία» σε μία μικρή κλίμακα (κρατική εξουσία), οδηγεί σε μία «οργανωμένη βία» σε μία μεγάλη – σε μία μαζική καλύτερα κλίμακα (ληστρικοί πόλεμοι).
Εάν θέλουμε να καταλάβουμε λοιπόν πραγματικά γιατί προκαλείται ή γιατί συνεχίζεται ένας πόλεμος, καθώς επίσης «ποιός είναι ο ένοχος», θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν την οικονομική κατάσταση του εκάστοτε αντιμαχόμενου κράτους – όπου εύλογα, το πλέον προβληματικό με βάση τους οικονομικούς του δείκτες, είναι αναμφίβολα ο «υποκινητής» του πολέμου.
.
ΗΠΑ – η εξέλιξη του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας (σε εκ. δολάρια Αμερικής).
.
Στα πλαίσια αυτά, στο παραπάνω γράφημα, φαίνεται το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των Η.Π.Α. Το έλλειμμα αυτό, σε συνδυασμό με το δημόσιο χρέος της υπερδύναμης, ως προς το ΑΕΠ της (αυξήθηκε από το 62,7% το 2005 στο 101,53% το 2014), με τα τερατώδη, συνεχιζόμενα ελλείμματα του προϋπολογισμού της, καθώς επίσης με την πληθωριστική μαζική εκτύπωση νέων χρημάτων εκ μέρους της Fed, τεκμηριώνουν την άθλια οικονομική κατάσταση της – με τις κοινωνικές εξεγέρσεις να έχουν ήδη ξεκινήσει, όπως συμπεραίνεται σήμερα από το Ferguson. Όσον αφορά δε τους συμμάχους της, την ΕΕ, η κατάσταση τους δεν είναι καθόλου καλύτερη (ανάλυση).
To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)
Από την άλλη πλευρά το «αντίπαλο δέος», η Ρωσία, έχει κάτι παραπάνω από υγιή οικονομικά μεγέθη – αφού το δημόσιο χρέος της είναι χαμηλό (γράφημα), έχει σημαντικά εμπορικά πλεονάσματα, καθώς επίσης μηδενικά ελλείμματα στον προϋπολογισμό της.
.
Ρωσία – η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).
.
Το ίδιο ισχύει και για τους βασικούς συμμάχους της Ρωσίας – ορισμένες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, πάμπλουτες σε υπόγειο πλούτο, το Ιράν και την Κίνα.
Επομένως, δεν είναι καθόλου δύσκολο να συμπεράνουμε ποια από τις δύο δυνάμεις ή συμμαχικές παρατάξεις, έχει «έννομο συμφέρον» από την πρόκληση ενός πολέμου – ο οποίος όμως, εάν θα ήταν στρατιωτικός, δεν θα είχε καμία σχέση με το παρελθόν, λόγω των υφισταμένων καταστροφικών όπλων.
Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει επιλεχθεί η οικονομική σύρραξη (κυρώσεις κοκ.) – η οποία βεβαία, κατά πολλούς, αποτελεί τον προθάλαμο της «συμβατικής».
.
Το αμερικανικό συμβούλιο διεθνών σχέσεων
Οι παραπάνω υποθέσεις μας επιβεβαιώνονται παραδόξως από το έγκριτο «Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων» των Η.Π.Α. (Council on Foreign Relations) – το οποίο θεωρεί, με άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs, ως κύριο ένοχο για την κλιμάκωση των αντιπαραθέσεων στο πεδίο μάχης της δύστυχης Ουκρανίας, τη Δύση (πηγή).
Όπως αναφέρει, η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, η επέκταση της Ε.Ε., καθώς επίσης η, χρηματοδοτούμενη από τη Δύση, πραξικοπηματική πτώση της κυβέρνησης του Κιέβου, προκάλεσαν την κρίση – οπότε η συνεχής ενοχοποίηση του Ρώσου προέδρου είναι εσφαλμένη. Υπαίτιοι λοιπόν για τη σημερινή κατάσταση είναι κυρίως οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. – ενώ γράφει, σε ελεύθερη μετάφραση, μεταξύ άλλων τα εξής:
.
“Η παράνομη πτώση του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Ουκρανίας, η οποία πολύ σωστά αποκαλέστηκε «πραξικόπημα», ήταν για τον Putin η σταγόνα, με την οποία ξεχείλισε το βαρέλι. Αντέδρασε προσαρτώντας την Κριμαία, επειδή φοβήθηκε πως το ΝΑΤΟ σχεδίαζε να κατασκευάσει μία ναυτική πολεμική βάση στη χερσόνησο – ενώ παράλληλα προσπαθούσε να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία, με στόχο την είσοδο της στη Δύση.
Οι Η.Π.Α., πριν από όλους οι νεο-συντηρητικοί, έχουν επενδύσει, σύμφωνα με δηλώσεις τους, περί τα 5 δις $ σε μη κυβερνητικές οργανώσεις σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, με στόχο την ενίσχυση πολιτικών προσώπων φιλικά διακείμενων στη Δύση…Έτσι δημιουργήθηκε μία πυριτιδαποθήκη, όπου έλειπε μόνο η σπίθα που θα προκαλούσε την έκρηξη. Η σπίθα αυτή τοποθετήθηκε το Φεβρουάριο του 2014 – μετά από την πραξικοπηματική πτώση της κυβέρνησης, με τη βοήθεια των δυτικών ΜΚΟ.
Ο σημερινός πρωθυπουργός της Ουκρανίας, ο οποίος υπέβαλλε αίτηση για την υπαγωγή της χώρας στο ΝΑΤΟ, στάλθηκε από τις Η.Π.Α. – ενώ, ως πρώην τραπεζίτης, θα ήταν ο ιδανικός μελλοντικός διευθυντής του ΔΝΤ. Το ταμείο άλλωστε ασκεί τεράστιες πιέσεις στην ήδη χρεοκοπημένη Ουκρανία, η οποία είναι εξαρτημένη από τα χρήματα του – απαιτώντας, μεταξύ άλλων, τη στρατιωτική επικράτηση της στην ανατολική περιοχή, όπου διαμένουν φιλικά προσκείμενοι προς τη Ρωσία, ουκρανοί Πολίτες. Διαφορετικά, εάν δεν το προσπαθήσει, καθώς επίσης εάν δεν το πετύχει, δεν θα λάβει νέα χρήματα από το ΔΝΤ (πηγή).
Φαντασθείτε τι θα συνέβαινε, εάν η Κίνα υπέγραφε μία στρατιωτική συμφωνία συνεργασίας με τον Καναδά και το Μεξικό“.
.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (CFR), μαζί με το Ινστιτούτο Brooking, το ίδρυμα Carnegie, καθώς επίσης το Chatham House, με το οποίο το CFR είναι στενά συνδεδεμένο, ανήκουν στα τέσσερις μεγαλύτερες «δεξαμενές σκέψης» παγκοσμίως – με έδρα τη Νέα Υόρκη, καθώς επίσης με γραφεία στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο και στο Τόκυο.
Μέλη του είναι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, επενδυτικές τράπεζες, καθώς επίσης υψηλά ιστάμενα πρόσωπα από την πολιτική, την οικονομία, την επιστήμη και τα ΜΜΕ – μεταξύ των οποίων η διοικητής της Fed, ο υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α., ο υπουργός εξωτερικών, στρατηγοί του ΝΑΤΟ, όπως και οι διευθυντές των τραπεζών Goldman Sachs, JP Morgan Chase, Citigroup και Blackrock.
Περαιτέρω, το ΝΑΤΟ συνεχίζει να σχεδιάζει μία πιθανή αντιπαράθεση με τη Ρωσία (πηγή) – τοποθετώντας διοικητικές μονάδες (στρατηγεία) σε περισσότερα μέρη της Α. Ευρώπης, κυρίως στην Πολωνία, στη Λιθουανία, στην Εσθονία, καθώς επίσης στη Λετονία. Ένα ανάλογο στρατηγικό σχέδιο συμφωνήθηκε κατά τη συνάντηση της στρατιωτικής συμμαχίας το Σεπτέμβριο, στην Ουαλία (πηγή).
Ολοκληρώνοντας, ο συγγραφέας του άρθρου (Mearsheimer) του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR) θεωρεί πως αυτές οι ενέργειες θα οδηγήσουν σε μία περαιτέρω κλιμάκωση – λέγοντας χαρακτηριστικά τα εξής:
.
“Οι Η.Π.Α., καθώς επίσης οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους, ευρίσκονται πριν από μία σημαντική απόφαση, στο θέμα της Ουκρανίας. Μπορούν να ακολουθήσουν τη σημερινή πολιτική τους, η οποία θα επιδείνωνε την εχθρότητα με τη Ρωσία, με αποτέλεσμα την ερήμωση, την ολοκληρωτική καταστροφή δηλαδή της Ουκρανίας – ένα σενάριο, στο οποίο θα έχαναν όλοι.
Μπορούν επίσης να «αλλάξουν ταχύτητα», εργαζόμενοι για τη δημιουργία μίας ευημερούσας αλλά ουδέτερης Ουκρανίας – μίας χώρας που δεν θα θεωρείται απειλητική από τη Ρωσία, επιτρέποντας στη Δύση να «επιδιορθώσει» τις σχέσεις της μαζί της. Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν κερδισμένες όλες οι πλευρές“.
.
Ο ασύμμετρος πόλεμος
Ενώ το αμερικανικό συμβούλιο προσπαθεί πολύ σωστά να προτείνει έναν δημιουργικό τρόπο αποκλιμάκωσης της κρίσης, διακρίνοντας πως οδηγεί σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, η ενοχοποίηση της Ρωσίας συνεχίζεται – με τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες να είναι, καλώς ή κακώς, σωστά ή μη, προβληματισμένες, αναφέροντας πως η χώρα έχει αναπτύξει ένα επιτυχημένο σύστημα «υβριδικού πολέμου», ανώτερο από αυτό του ΝΑΤΟ.
Ειδικότερα, οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες ισχυρίζονται πως η Ρωσία κατέχει ένα πολεμικό σύστημα που βασίζεται στην παραπληροφόρηση – στην «οφθαλμαπάτη», καθώς επίσης στην χρήση μυστικών στρατιωτικών δυνάμεων (άρθρο). Ουσιαστικά λοιπόν αναφέρονται σε έναν ασύμμετρο πόλεμο – ο οποίος ορίζεται ως εξής:
.
“Aσύμμετρος θεωρείται ο πόλεμος που διενεργείται από οργανωμένες μη-συμβατικές ομάδες, βασίζεται στην αναίρεση των κανόνων του Δικαίου, καθώς επίσης του Δικαίου του πολέμου, ενώ χρησιμοποιεί κυρίως χαμηλού σχετικά κόστους όπλα και επιχειρησιακή δράση. Προκαλεί όμως, δυσανάλογα, μεγάλου (ασύμμετρου) κόστους αποτελέσματα, στον υπέρτερο αντίπαλο – σε ανθρώπινες ζωές και υλικό, καθώς επίσης σε ψυχολογικό και κοινωνικό κόστος. Κύριος σκοπός του δε είναι η εξασθένιση, καθώς επίσης η κάμψη της αποφασιστικότητας και της αποτελεσματικής χρήσης των συντελεστών ισχύος του υπέρτερου αντιπάλου.
Στις ασύμμετρες απειλές/συγκρούσεις συγκαταλέγονται ακόμη και οι επιθέσεις ανταρτών, τρομοκρατικών μονάδων ή άλλων οργανωμένων οντοτήτων που ενστερνίζονται τα ανωτέρω. Οι ομάδες αυτές μπορεί να χρησιμοποιούν από συμβατικά ή αυτοσχέδια όπλα, μέχρι όπλα μαζικής καταστροφής WMD (Weapons of Mass Destruction) – για παράδειγμα, μικρά πυρηνικά (μικρές πυρηνικές βόμβες πλουτωνίου), ραδιολογικά (dirty bombs), χημικά και βιολογικά όπλα“.
.
Στα πλαίσια αυτά, γνωστό βρετανικό χρηματοπιστωτικό-τοκογλυφικό κλαμπ απαιτεί έναν νέο τύπο «εκφοβισμού» της Ρωσίας – ο οποίος όμως αποτελεί επίσης μία παραδοσιακή αντίδραση που δεν λειτουργεί επιτυχημένα, όταν διεξάγεται (εάν) ένας ασύμμετρος πόλεμος (όπως στο παράδειγμα της Συρίας ή του Ιράκ, όσον αφορά την ISIS). Το ΝΑΤΟ δε εξειδικεύεται στους συμβατικούς πολέμους – οπότε θεωρεί πως είναι ανίσχυρο, όσον αφορά τους ασύμμετρους.
Περαιτέρω, ο πρόεδρος της Ρωσίας κατηγορείται πως διεξάγει εκείνο το είδος του υβριδικού πολέμου που βασίζεται στο συνδυασμό της συμβατικής, καθώς επίσης της κρυφής μορφής του – με επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, με ενεργειακές και οικονομικές πιέσεις (απαγορεύσεις εισαγωγών λαχανικών κλπ.), με χρηματισμούς πολιτικών (Βουλγαρία) καθώς επίσης με μία ευρεία παραπληροφόρηση.
Το ΝΑΤΟ λοιπόν αναφέρει πως φοβάται (!) ότι, η Ρωσία θα εφαρμόσει αυτή τη στρατηγική μαζικά στην Ευρώπη – ιδίως εναντίον των χωρών της Βαλτικής, καθώς επίσης της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως πάντα βέβαια, οι βασικοί κατήγοροι και προπαγανδιστές είναι οι «εντιμότατοι» Βρετανοί – όπου ένας πρώην υπάλληλος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας (C. Donnelly), ανέφερε τα εξής στους FT:
.
“Τα χρήματα είναι παράγοντας αποφασιστικής σημασίας. Οι Ρώσοι εξαγοράζουν πολιτικούς, προσφέροντας τους θέσεις συμβούλων. Αγοράζουν επιχειρήσεις και προσφέρουν στα τραπεζικά στελέχη θέσεις εργασίας στη Μόσχα. Χρησιμοποιούν το οργανωμένο έγκλημα σαν εργαλείο, με στόχο την επίτευξη των στόχων τους“.
.
Αν και τα παραπάνω μας θυμίζουν αμερικανικές, γερμανικές ή άλλες μεθόδους, εν μέρει αυτές του ΔΝΤ (όπως στο παράδειγμα του Εφιάλτη του Καστελλόριζου), δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να αμφισβητήσουμε την αλήθεια τους – συμπληρώνοντας βέβαια πως δεν είναι δίκαιο να κατηγορεί ο δάσκαλος τον μαθητή του, εάν αυτός καταφέρει να τον ξεπεράσει.
Ολοκληρώνοντας, αυτό που έχει σημασία για όλους μας και πρέπει να μας απασχολεί, είναι η αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας, η οποία φαίνεται δυστυχώς όλο και πιο απίθανη – ενώ υπενθυμίζουμε πως οι συρράξεις προκαλούνται όταν και οι δύο αντίπαλες δυνάμεις ισχυρίζονται πως έχουν δίκιο, σταματώντας τις μεταξύ τους επικοινωνίες.
.
Υστερόγραφο: Θα έπρεπε ίσως να υπενθυμίσει κανείς στον πρόεδρο της Ρωσίας, πως ο μεγαλύτερος εχθρός της αρκούδας είναι οι λύκοι – όχι φυσικά επειδή είναι πολύ δυνατοί, αλλά επειδή της επιτίθενται όλοι μαζί, σαν αγέλη. Καλύτερα λοιπόν να το γνωρίζει, εάν δεν θέλει να υποστεί τις συνέπειες – οι οποίες δεν είναι ποτέ προβλέψιμες.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
.