Ο χρηματοπιστωτικός πόλεμος των Η.Π.Α. εναντίον της Ε.Ε. έχει ήδη ξεκινήσει, με τις επιθέσεις εναντίον των τραπεζών – μετά τη λεηλασία της ηπείρου μας που πραγματοποιήθηκε το 2008, μέσω της χρεοκοπίας της Lehman Brothers.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Στις αρχές του 2008, η Ελλάδα είχε τον υψηλότερο λόγο χρέους προς ΑΕΠ στην Ευρωζώνη – ήταν όμως μικρότερος από το 110%. Το χρέος της Ιταλίας ήταν ελαφρά χαμηλότερο, γύρω στο 100% – της Ιρλανδίας κάτω από το 25%, της Ισπανίας περί το 40%, της Πορτογαλίας στα 60% κοκ. Χαμηλότερο δηλαδή και πιο συντηρητικό χρέος, συγκριτικά με τα αντίστοιχα χρέη των Η.Π.Α., της Γερμανίας, καθώς επίσης των περισσοτέρων άλλων αναπτυγμένων χωρών.
Στις αρχές του 2012, το χρέος της Ελλάδας ήταν στο 170% του ΑΕΠ, της Πορτογαλίας είχε ξεπεράσει το 100%, της Ισπανίας ήταν πάνω από το 70% ενώ, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ της Ιρλανδίας είχε τετραπλασιαστεί, φτάνοντας στο 104,1% του ΑΕΠ.
Αυτές οι καταστροφικές αυξήσεις δεν προκλήθηκαν από ξαφνικές και ταυτόχρονες εξάρσεις σπατάλης – καμία σχέση, για παράδειγμα, με την κραιπάλη δανεισμού, απάτης και δαπανών που χαρακτήριζε τις Η.Π.Α. στη διάρκεια της φούσκας.
Μάλλον αυτή η τεράστια και ξαφνική αύξηση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ στην Ευρωζώνη, προκλήθηκε από τη Μεγάλη (Αμερικανική) Ύφεση, σε συνδυασμό με την ανάγκη για επείγουσες (ελλειμματικές) δαπάνες των Ηνωμένων Πολιτειών – για να αποτραπεί η ολοκληρωτική κατάρρευση τους. Με άλλα λόγια, η κρίση χρέους της Ευρωζώνης προκλήθηκε από τον αμερικανικό χρηματοπιστωτικό τομέα.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζουμε ακόμη πώς θα εξελιχθεί η ευρωπαϊκή κρίση κρατικού χρέους (την οποία προκάλεσαν οι Η.Π.Α., ενώ επωφελείται τα μέγιστα η Γερμανία). Ωστόσο, οι επιπτώσεις της είναι ήδη φρικτές. Ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ζει πλέον σε συνθήκες ανέχειας, ενώ οι κοινωνικές αναταραχές γίνονται όλο και πιο συχνές.
Η ανεργία των νέων στην Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία ξεπερνά τώρα το 50% – αρκετές χώρες δε της Ανατολικής Ευρώπης, ανάμεσα τους η Ουγγαρία και η Λετονία, καταστράφηκαν οικονομικά. Η κρίση ώθησε την Ουγγαρία σε μία εξτρεμιστική κυβέρνηση που απειλεί τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Εξτρεμιστικά πολιτικά κινήματα έχουν αποκτήσει απρόσμενη ισχύ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – μεταξύ των οποίων στη Γαλλία, στην Αυστρία, στην Ολλανδία και στη Φιλανδία. Αν και η Ασία τώρα επηρεάστηκε λιγότερο, τουλάχιστον 10 εκ. μετανάστες εργάτες στην Κίνα έχασαν τη δουλειά τους από τη μία ημέρα στην άλλη. Πέρα από το οικονομικό κόστος λοιπόν προκλήθηκαν πολλά ανθρώπινα δεινά – ενώ η φήμη της Αμερικής, καθώς επίσης των χρηματοπιστωτικών και οικονομικών ιδρυμάτων της χώρας, περιήλθαν σε ανυποληψία στα μάτια του κόσμου (την οποία κλήθηκε να διαχειρισθεί ο σημερινός πρόεδρος).
Τι κέρδισαν οι Αμερικανοί σε αντάλλαγμα; Ποιός ωφελήθηκε από την «εξαγωγή» της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής κρίσης; Κυρίως ένας σχετικά μικρός αριθμός ατόμων στο χρηματοπιστωτικό τομέα – ίσως 50.000 άνθρωποι, οι οποίοι έγιναν πολύ πιο πλούσιοι, χάρη στα δικά σας δεινά” (C. Ferguson).
.
Ανάλυση
Μετά την παραπάνω «εξομολόγηση» του αμερικανού οικονομολόγου, ο οποίος αποκαλύπτει πως μεγάλες προσωπικότητες της χώρας του, όπως ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας ή ο πρώην υπουργός οικονομικών, κατάντησαν αυλικοί, υπηρέτες δηλαδή της ελίτ, κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει απορίες, σχετικά με τον τρόπο που μεθοδεύθηκε η εισβολή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – μέσω του ελληνικού Δούρειου Ίππου (ανάλυση).
Η εισβολή ακολούθησε βέβαια τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών, η οποία διεπράχθητε από τις Η.Π.Α. με θύμα κυρίως την Ευρώπη – μέσω της Lehman Brothers, της μοναδικής τράπεζας η οποία δραστηριοποιούταν σχεδόν αποκλειστικά εκτός των Η.Π.Α. (γεγονός στο οποίο έχουμε αναφερθεί αναλυτικά το 2008, ενώ ευρίσκεται στο βιβλίο μας).
Βέβαια, η υπερδύναμη δεν προέβλεψε πως θα επωφελούταν σε τέτοιο βαθμό από την κρίση χρέους η Γερμανία – με αποτέλεσμα να αναδειχθεί στον ηγεμόνα της Ευρώπης όπου, τυχόν στενή συνεργασία της με τη σημερινή Ρωσία (άρθρο), θα ανέτρεπε εντελώς την παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία.
Δεν προέβλεψε επίσης πως οι αναπτυσσόμενες χώρες της BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Ν. Αφρική), φοβούμενες πως θα έλθει και η δική τους σειρά, θα ενδυνάμωναν τις μεταξύ τους σχέσεις – όπως φαίνεται ήδη από τη δημιουργία μίας Παγκόσμιας Τράπεζας και ενός νέου ΔΝΤ, το οποίο μάλλον αποφάσισαν στην τελευταία συνάντηση τους στη Βραζιλία.
Τέλος, δεν προέβλεψαν πως έθεσαν σε σοβαρό κίνδυνο τη θέση του δολαρίου, ως το αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη – μία θέση που αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ, εάν χαθεί, θα οδηγήσει στη χρεοκοπία την υπερδύναμη. Φυσικά δεν πρόκειται να υποφέρει η ελίτ της χώρας, η οποία συνωστίζεται ήδη στην έξοδο κινδύνου, αλλά οι αμερικανοί Πολίτες – οι οποίοι θα πληρώσουν πάρα πολύ ακριβά την αυθαιρεσία του χρηματοπιστωτικού κτήνους, υπηρέτες του οποίου είναι οι πολιτικοί της υπερδύναμης.
Ακόμη όμως και αν οι Η.Π.Α. έκαναν τόσο λανθασμένες προβλέψεις, κανένας δεν πιστεύει πως θα εγκαταλείψουν αμαχητί την ηγεμονία του πλανήτη – ούτε καν η κινεζική ελίτ, η οποία είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής ακινήτων στη χώρα (γράφημα).
.
Οι κυριότεροι αγοραστές ακινήτων στις ΗΠΑ
.
Επομένως, η Ευρώπη θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ προσεκτική, αφού αυτή είναι το χρυσόμαλλο δέρας (ανάλυση μας) – επειδή είναι αφενός μεν πάμπλουτη, αφετέρου ανοχύρωτη, τόσο από στρατιωτικής, όσο και από χρηματοπιστωτικής πλευράς.
Λόγω του ότι όμως ο στρατιωτικός τομέας δεν ανήκει στο γνωστικό μας πεδίο, θα ασχοληθούμε μόνο με τον οικονομικό – περιληπτικά φυσικά, στα πλαίσια ενός μικρού κειμένου.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Ο χρηματοπιστωτικός κίνδυνος
Η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να φοβάται τόσο την NSA (αμερικανική υπηρεσία παρακολούθησης) ή την CIA, όσο την OFAC – την υπηρεσία, η οποία ερευνάει τυχόν παραβιάσεις των «κυρώσεων» εκ μέρους ξένων τραπεζών ή επιχειρήσεων, τις οποίες επιβάλλει η υπερδύναμη μέσω αυτών, σε διάφορες χώρες.
Η αιτία είναι το ότι, οποιοσδήποτε τοποθετείται στο στόχαστρο των διεθνών αυτών χρηματοπιστωτικών «ντεντέκτιβ», θεωρείται ως εγκληματίας και τρομοκράτης – ενώ υποχρεώνεται να πληρώνει τρομακτικά υψηλά χρηματικά ποσά, όπως πρόσφατα η γαλλική BNP Paribas (9 δις $).
.
Τράπεζες που έχουν δεχθεί κυρώσεις από τις ΗΠΑ στο παρελθόν (πηγή: Bloomberg)
(Πατήστε στον πίνακα για μεγέθυνση)
.
Η δε έλλειψη παραπόνων, η ησυχία καλύτερα που επικρατεί, όσον αφορά τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απέναντι στην αμερικανική, έχει πιθανότατα σχέση με το φόβο τους, μήπως επιβληθεί κάποιο ανάλογο πρόστιμο σε κάποια δική τους τράπεζα – πόσο μάλλον όταν ο τραπεζικός τομέας της Ευρωζώνης είναι αναμφίβολα η Αχίλλειος πτέρνα της.
Περαιτέρω, η OFAC είναι σιωπηλή αλλά θανατηφόρα, φτηνή στη λειτουργία της αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική – ενώ από πολλά χρόνια τώρα οι Η.Π.Α. δεν έχουν αφήσει καμία αμφιβολία, σχετικά με το λόγο, για τον οποίο επιβάλλουν κυρώσεις και εμπάργκο. Άλλωστε, ήδη από το 1919, ο πρόεδρος W. Wilson είχε πει τα εξής: “Ένα Έθνος που μποϋκοτάρεται, είναι ένα Έθνος πριν από τη συνθηκολόγηση του” – εννοώντας πως τα θανατηφόρα μέσα, με τα οποία επιβάλλεται ένα εμπάργκο, καθιστούν συνήθως περιττή την πολεμική βία.
Η στρατηγική αυτή της υπερδύναμης δεν έχει αλλάξει καθόλου τα τελευταία χρόνια – αντίθετα, η επιβολή κυρώσεων στους «εχθρούς» της, όπως οι πρόσφατες στη Ρωσία και στο Ιράν, διαδραματίζει έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο, όσον αφορά τα γεωπολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα.
Οι μέθοδοι όμως έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό, με την έννοια πως στοχεύουν πλέον σε εκείνο το σημείο, στο οποίο οι «εχθροί» τους είναι περισσότερο ευάλωτοι: στο εκ φύσεως ευαίσθητο χρηματοπιστωτικό τους σύστημα, επειδή οι εμπορικές κυρώσεις (εμπάργκο) έχουν αποτέλεσμα μόνο μετά την πάροδο κάποιων ετών.
Σε αντίθεση λοιπόν με τις εμπορικές κυρώσεις, μία επίθεση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα κάποιας χώρας οδηγεί πολύ πιο γρήγορα στη συνθηκολόγηση της – γεγονός που επεξηγεί γιατί η αμερικανική κυβέρνηση αναφέρεται όλο και πιο συχνά σε χρηματοπιστωτικούς πολέμους (ανάλυση), οι οποίοι έχουν αντικαταστήσει τους συμβατικούς.
Εδώ οφείλουμε να αναρωτηθούμε σχετικά με τις δυνατότητες που έχει μία μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, να αμυνθεί απέναντι σε μία τέτοια επίθεση, έχοντας εθνικό νόμισμα, ενώ ο επιτιθέμενος θα μπορούσε να είναι η Γερμανία ή όποια άλλη μεγάλη χώρα – εκτός από τις Η.Π.Α., οι οποίες διαθέτουν τη μεγαλύτερη δυνατή ισχύ (εταιρείες αξιολόγησης, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κερδοσκοπικά κεφάλαια κοκ.).
Συνεχίζοντας, ενώ μία χώρα όπως η Ρωσία, η οποία δέχθηκε την αμερικανική επίθεση λόγω της Ουκρανίας, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το νόμισμα και το χρηματιστήριο της, καθώς επίσης να υπάρχουν εκροές κεφαλαίων άνω των 75 δις $ από την αρχή του έτους (σύμφωνα με την κεντρική της τράπεζα, η οποία υπολογίζει πως θα ξεπεράσουν τα 100 δις $ το 2014), έχει αρκετές δυνατότητες να αμυνθεί, εάν ο στόχος ήταν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, η Ευρώπη θα κατέρρεε – οπότε θα συνθηκολογούσε σε χρόνο μηδέν.
Η προειδοποιητική «πυρηνική βολή» άλλωστε, με πρώτο μεγάλο στόχο τη Γαλλία και δεύτερο, πολύ μικρότερο, τη Γερμανία, έχει ήδη εκτοξευθεί – έχοντας προκαλέσει τεράστιες ανησυχίες στις δύο μεγάλες χώρες, παρά τις αντιδράσεις των Γάλλων, οι οποίες είναι μάλλον ανόητες (άρθρο).
Ειδικότερα, δεν επιβλήθηκε μόνο το θηριώδες πρόστιμο των 9 δις $ στη γαλλική τράπεζα, αλλά, επίσης, η απαγόρευση των συναλλαγών με δολάρια για ένα έτος – ενώ το διοικητικό συμβούλιο της BNP Paribas υποχρεώθηκε να παραδεχθεί την ενοχή του, καθώς επίσης να «προσκυνήσει» δημόσια τους θήτες του!
Η τράπεζα δηλαδή παραδέχτηκε τα λάθη της με «διαφημιστικές» καταχωρήσεις σε μεγάλες εφημερίδες, ενώ το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης χαρακτήρισε τις ενέργειες της (συναλλαγές με την Κούβα, το Ιράν και το Σουδάν) ως εγκληματικές – ξεπερνώντας προφανώς τα ανώτατα όρια της αυθαιρεσίας.
Προειδοποιητική βολή ήταν και η χρεοκοπία της βουλγαρικής τράπεζας Corpbank – από την οποία αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης τραπεζικών συναλλαγών, εκ μέρους της κυβέρνησης. Η αιτία είναι πιθανότατα ο ρωσικός αγωγός (άρθρο), για τον οποίο συμφώνησε η χώρα – ευρισκόμενη κυριολεκτικά μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης.
Ενδεχομένως βέβαια να συμβαίνει κάτι ανάλογο και με την πορτογαλική τράπεζα (άρθρο), για λόγους που δεν γνωρίζουμε (εκτός από τη εκδίωξη του ΔΝΤ και τη μη υπαγωγή της στο «δίχτυ προστασίας») – να είναι δηλαδή μία επόμενη «βολή» των αμερικανών, με στόχο είτε την Ευρωζώνη, είτε την επιβολή του ΔΝΤ, είτε τις χώρες της BRICS.
Ο ξαφνικός χαρακτηρισμός άλλωστε του τραπεζικού συστήματος της Πορτογαλίας ως προβληματικού, έχει ασφαλώς κάποιον συγκεκριμένο στόχο – πιθανότατα τη συνέχιση της παραμονής του στη δύστυχη χώρα.
Στο δεύτερο μέρος της ανάλυσης μας θα ασχοληθούμε με ορισμένες λεπτομέρειες της επίθεσης εναντίον της Ευρώπης, στην εξαιρετικά ευάλωτη «Αχίλλειο πτέρνα» της: στον υπερδιογκωμένο και εξαιρετικά ασθενή χρηματοπιστωτικό της τομέα.
.