Οι ομοιότητες των μεθόδων των αποικιοκρατών στην Αφρική, με αυτές στην Ελλάδα, είναι τρομακτικές – με πρώτη την πλήρη εξάρτηση της αποικίας από τις εισαγωγές και δεύτερη τις θανατηφόρες επιδημίες, λόγω της εξαθλίωσης του πληθυσμού
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Στο λιμάνι της Νάπολης δραστηριοποιείται η σημαντικότερη ναυτιλιακή εταιρεία της Κίνας, η COSCO, η οποία κατέχει τον τρίτο μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο. Έχει αναλάβει τη διαχείριση του μεγαλυτέρου τερματικού σταθμού κοντέινερ, σε κοινοπραξία με την MSC – η οποία κατέχει το δεύτερο μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο και εδρεύει στη Γενεύη. Ελβετοί και Κινέζοι ενώθηκαν σε κοινοπραξία και αποφάσισαν να επενδύσουν στη Νάπολη το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρήσεων τους. Θα έπρεπε να διευρύνουμε υπερβολικά τη φαντασία μας, για να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε πως είναι δυνατόν το εύρος της κινεζικής παραγωγής να αποτίθεται στο κατώφλι του ναπολιτάνικου λιμανιού.
Τα προϊόντα έχουν πολλές υπηκοότητες – υβριδικές και νόθες. Τα μισά γεννιούνται στην κεντρική Κίνα, αργότερα ολοκληρώνονται σε κάποια σλαβική περιφέρεια, τελειοποιούνται στη βορειοανατολική Ιταλία και συσκευάζονται στα Τίρανα, για να καταλήξουν σε κάποια εμπορική αποθήκη της Ευρώπης. Σήμερα στη Νάπολη εκφορτώνονται εμπορεύματα, τα οποία προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από την Κίνα – 1.600.000 τόνοι είναι αυτά που καταγράφονται. Τουλάχιστον άλλο 1.000.000 τόνοι περνούν από το λιμάνι χωρίς να αφήσουν ίχνος. Σύμφωνα με την υπηρεσία τελωνείων, μόνο στο λιμάνι της Νάπολης το 60% των εμπορευμάτων διαφεύγει τον έλεγχο του τελωνείου – το 20% των δελτίων αποστολής δεν ελέγχεται, ενώ διενεργούνται περίπου 50.000 παραποιήσεις εγγράφων.
Τα κοντέινερ, τα οποία πρέπει να εξαφανιστούν προτού ελεγχθούν, ευρίσκονται στις πρώτες σειρές. Κάθε κοντέινερ είναι κανονικά αριθμημένο – υπάρχουν όμως πολλά με την ίδια ακριβώς αρίθμηση. Έτσι, ένα ελεγμένο κοντέινερ «βαφτίζει» αυτόματα όλα τα ομώνυμα του, αυτά δηλαδή που έχουν το ίδιο νούμερο, σε παράνομα, τα οποία πρέπει να εξαφανιστούν. Με αυτόν τον τρόπο, ένα μεγάλο μέρος των κινεζικών εμπορευμάτων κυκλοφορεί αφορολόγητο. Οι χονδρέμποροι τα αποκτούν, χωρίς να πληρώσουν δασμούς και εφορία. Οι τιμές πρέπει να πέσουν, όλα πρέπει να κινηθούν γρήγορα, κρυφά. Οι τιμές πρέπει να «συρρικνωθούν», μέχρι να φτάσουν σε αυτές που ζητάει η αγορά. Αναπάντεχο οξυγόνο για τους Ιταλούς και Ευρωπαίους εμπόρους.
Δηλητηριώδες μονοξείδιο βέβαια για τους ντόπιους βιοτέχνες, οι οποίοι είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν τα «λαθραία» κινέζικα προϊόντα, χωρίς την προστασία των δασμών και των φόρων – τους οποίους καλούνται οι ίδιοι να πληρώσουν (για να παραμείνει υγιές το κράτος τους), τόσο για τον εαυτό τους, όσο και για τους Κινέζους λαθρέμπορους. Έτσι, συντελείται η αποβιομηχανοποίηση της Ιταλίας και η εξάρτηση της, τουλάχιστον σε πολλά καταναλωτικά είδη, από την Κίνα – μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ΕΕ, έξυπνα τοποθετημένη από τις πολυεθνικές, τους κυρίαρχους του σύμπαντος” (Η κινεζική επιδημία – R. Saviano).
.
Άρθρο
Παρά το ότι στην αρχή της χιλιετίας η Αφρική χαρακτηριζόταν ως «η χαμένη ήπειρος», το βρετανικό Economist αναφέρθηκε πρόσφατα ενθουσιασμένο στη «θριαμβευτική» άνοδο της – λόγω της δήθεν ισχυρής ανάπτυξης της μεσαίας τάξης, καθώς επίσης της θεωρητικά μεγαλύτερης πολιτικής σταθερότητας των διαφόρων χωρών.
Σύμφωνα όμως με άλλες απόψεις, “οι περισσότερες οικονομίες της Αφρικής εξαρτώνται ακόμη από μία και μοναδική πρώτη ύλη, η οποία εξάγεται σχεδόν πάντοτε ακατέργαστη – οπότε δεν μπορεί κανείς να είναι καθόλου βέβαιος ότι η ανάπτυξη, η οποία βασίζεται στις εξαγωγές και στην παγκόσμια ζήτηση πρώτων υλών, θα είναι διαχρονική ή ένα απλό πυροτέχνημα”.
Ειδικότερα, μετά από μία μεγάλη περίοδο ύφεσης, φαίνεται πως, σε μερικές τουλάχιστον αφρικανικές χώρες, η οικονομία τους ακολουθεί ανοδική πορεία. Πρόσφατα η αφρικανική τράπεζα ανάπτυξης παρουσίασε την ετήσια οικονομική μελέτη της, στην οποία οι συγγραφείς προβλέπουν για το 2014 ρυθμό ανάπτυξης 4,8%. Ακόμη πιο αισιόδοξο είναι το ΔΝΤ το οποίο, για τις 48 χώρες νότια της Σαχάρας, «προφητεύει» ανάπτυξη 5,5% – αν και σπάνια είναι σωστές οι προβλέψεις του, γεγονός που έχει τεκμηριωθεί ειδικά στην Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση, για δύο τουλάχιστον χώρες, για το Μαυρίκιο και τη Μποτσουάνα, οι προοπτικές φαίνεται να είναι εξαιρετικές. Η πρώτη, η μικρή νησιωτική δημοκρατία, έχει διακριθεί διεθνώς όχι μόνο στο επίπεδο του τουρισμού, αλλά και λόγω των επιτυχημένων ζωνών ελεύθερου εμπορίου για την κλωστοϋφαντουργία. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του ΑΕΠ του Μαυρίκιου, η οποία είναι σχετικά ανοδικά σταθερή.
.
Μαυρίκιο – η εξέλιξη του ΑΕΠ της χώρας από το 2004 έως σήμερα
.
To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)
Η αραιοκατοικημένη τώρα «χώρα των στεπών», η Μποτσουάνα, η οποία είναι η μοναδική που έδιωξε το ΔΝΤ από την επικράτεια της (άρθρο), έχει στηρίξει την ανάπτυξη της στα διαμάντια – διοικούμενη όμως από μία πολύ ικανή κυβέρνηση, η οποία επενδύει τα υψηλά έσοδα σε έργα υποδομών, ειδικά στους τομείς της υγείας και της επικοινωνίας.
Σε αντίθεση δηλαδή με πολλές άλλες αφρικανικές χώρες, τα χρήματα δεν καταλήγουν στις τσέπες των πολιτικών και της εγχώριας ελίτ (κάτι που συνέβαινε δυστυχώς ανέκαθεν και στην Ελλάδα), αλλά στην πλειοψηφία του πληθυσμού – μέσω της ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους.
Ο πληθυσμός όμως των δύο αυτών χωρών είναι λιγότερος από το 0,5% των 1,2 δις Αφρικανών – οπότε δεν είναι αντιπροσωπευτικές για ολόκληρη την ήπειρο. Επομένως, δεν φαίνεται να είναι δικαιολογημένη η ευφορία των Βρετανών – ειδικά εάν κοιτάξει κανείς στις μεγάλες αφρικανικές μητροπόλεις πίσω από τα καινούργια κτίρια γραφείων που έχουν κατασκευαστεί στο κέντρο τους, όπου η κατάσταση δεν έχει αλλάξει καθόλου τις τελευταίες δεκαετίες.
Βέβαια αρκετοί αφρικανοί έχουν πλέον κινητό τηλέφωνο, αλλά οι υποδομές της ηπείρου ευρίσκονται ακόμη σε άθλια κατάσταση – αφού στις περισσότερες περιοχές δεν υπάρχουν καν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, ενώ δεν έχει κατασκευαστεί ένα σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο να διασχίζει ολόκληρη την Αφρική. Εκτός αυτού, δεν υπάρχουν αξιόπιστες ενεργειακές υποδομές, οπότε οι διακοπές ρεύματος είναι ο κανόνας στις περισσότερες χώρες – με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει σταθερή βιομηχανική παραγωγή.
Με δεδομένο δε το ότι, κατά μέσον όρο το 10% του ΑΕΠ των χωρών δαπανάται για πολεμικό εξοπλισμό, τα χρήματα που απομένουν για τη δημιουργία υποδομών είναι ελάχιστα – οπότε δεν είναι τόσο παράδοξο το γεγονός ότι το κόστος μεταφοράς στη Γκάνα, για παράδειγμα, είναι τριπλάσιο από αυτό στην Ταϊλάνδη, με αποτέλεσμα το «ενδοαφρικανικό» εμπόριο να αποτελεί μόλις το 10% των εξαγωγών της κάθε χώρας.
.
Η Βιομηχανία
Η ήπειρος, πενήντα περίπου χρόνια μετά την ανεξαρτησία των πρώτων κρατών της, είναι ακόμη απολύτως μη ανταγωνίσιμη, όσον αφορά τα προϊόντα που παράγει. Η βιομηχανία της είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, αφού οι αποικιοκράτες, οι «δυνάμεις κατοχής» δηλαδή του παρελθόντος, εμπόδιζαν τη δημιουργία της – με αποτέλεσμα να είναι απολύτως εξαρτημένη η κάθε χώρα από κάποια πρώτη ύλη, την οποία εξάγει σχεδόν πάντοτε ακατέργαστη.
Για παράδειγμα, στο Κονγκό και στη Ζάμπια η πρώτη αυτή ύλη είναι ο χαλκός, στο Καμερούν και στην Ακτή Ελεφαντοστού το κακάο, στην Αγκόλα και στη Νιγηρία το πετρέλαιο, ενώ στο Νίγηρα ή στη Ναμίμπια το ουράνιο.
Μέχρι σήμερα λοιπόν, η μαύρη ήπειρος παράγει μόνο το 1% των έτοιμων προϊόντων παγκοσμίως, ενώ δεν έχει καθόλου βιομηχανοποιηθεί. Ακόμη δε και η γεωργία υποφέρει – αφού οι 35 από τις 48 αφρικανικές χώρες είναι εισαγωγείς τροφίμων. Εκτός αυτού, η αρπαγή γης εκ μέρους των δυτικών πολυεθνικών τεράτων, για την παραγωγή των θανατηφόρων για τους αγρούς βιολογικών καυσίμων (ανάλυση) ή μεταλλαγμένων προϊόντων, αυξάνει ακόμη περισσότερο την εξάρτηση από τις εισαγωγές, εντείνοντας παράλληλα την επισιτιστική κρίση (ανάλυση) – με αποτέλεσμα το μερίδιο της Αφρικής στις εξαγωγές τροφίμων παγκοσμίως να έχει μειωθεί κατά 50%, σε σχέση με τη δεκαετία του ’70 (στο 4%).
.
Αφρική – η εξέλιξη των εισαγωγών τροφίμων (κόκκινο) και των εξαγωγών (μπλε)
.
Συνεχίζοντας, κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως θα λυθεί το πρόβλημα της τεράστιας ανεργίας στη χώρα, όταν εμποδίζεται η βιομηχανική παραγωγή από τους αποικιοκράτες του παρελθόντος – κάτι που ισχύει προφανώς και για την Ελλάδα, αφού η μοίρα μίας αποικίας είναι η απόλυτη εξάρτηση της από τις εισαγωγές έτοιμων προϊόντων, ακόμη και τροφίμων. Πόσο μάλλον όταν προβλέπεται να αυξηθεί ο πληθυσμός της Αφρικής κατά 50% έως το 2050 – στα 2,7 δις ανθρώπους οι οποίοι, εάν δεν αλλάξουν ριζικά οι συνθήκες, θα εισβάλλουν μαζικά στην Ευρώπη, με όποιον τρόπο μπορέσουν (ανάλυση).
Από το παράδειγμα δε της Γκάνας, η οποία επέβαλλε αυστηρούς συναλλαγματικούς ελέγχους, δυσχεραίνοντας τις εργασίες των εγχωρίων και ξένων εμπόρων, λόγω του υψηλού κόστους των εισαγωγών προϊόντων που χρειάζεται για την οικοδόμηση μίας δικής της πετρελαϊκής βιομηχανίας, με αποτέλεσμα όμως να μην μπορεί να εξισορροπηθεί το κόστος εισαγωγών από τις εξαγωγές κακάο και χρυσού (το 75% των εξαγωγών της χώρας), οπότε να είναι αρνητικό το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα) συμπεραίνεται ότι, οι δυσκολίες βιομηχανοποίησης είναι τεράστιες – με αποτέλεσμα η εξάρτηση από τις τοκογλυφικές αγορές να εξαφανίζει, μέσω των τόκων, τις προοπτικές της χώρας.
.
Γκάνα – ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (σε εκ. δολάρια Αμερικής)
.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πλούσια ουσιαστικά Τανζανία, στην οποία τα αποθέματα της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τα οποία έχουν εξαγορασθεί από την Κίνα, αποσταθεροποιούν τη μέχρι σήμερα σχετικά σταθερή πολιτική της κατάσταση – επειδή οι αγρότες υποφέρουν από τις εγκληματικές πρακτικές των Κινέζων, οι οποίοι κατασκευάζουν τους αγωγούς μεταφοράς ενέργειας.
Τα αποτελέσματα της εξαγοράς του ιταλικού λιμανιού από την Cosco (ανάλυση), τα οποία θα διαπιστώσουμε δυστυχώς σύντομα και στον Πειραιά, καθώς επίσης οι ανοησίες περί επενδύσεων 6,5 δις € εκ μέρους των Κινέζων στην Ελλάδα (όπου τα 4 δις € αφορούν ουσιαστικά δάνεια προς τους Έλληνες εφοπλιστές, με στόχο την κατασκευή των πλοίων τους στην Κίνα), τεκμηριώνουν το ότι, οι επενδυτές αυτής της χώρας αναζητούν όπως οι γύπες πτώματα, για να τα κατασπαράξουν – κοιτώντας αποκλειστικά και μόνο το δικό τους συμφέρον.
Η παραποίηση των στατιστικών
Οι αριθμοί που αφορούν τα οικονομικά μεγέθη πολλών κρατών της Αφρικής είναι κάτι περισσότερο από «πλαστοί» – όπως έχει τεκμηριωθεί πρόσφατα από τη Νιγηρία, η οποία αύξησε αυθαίρετα το ΑΕΠ της στα 500 δις $ από 300 δις $ μέχρι σήμερα (γράφημα), αλλάζοντας τη μέθοδο υπολογισμού του – ξεπερνώντας τη Ν. Αφρική (ανάλυση), το ΑΕΠ της οποίας είναι 350 δις €.
.
Νιγηρία – η εξέλιξη του ΑΕΠ της χώρας από το 2004 έως σήμερα
.
Για τον απλό Πολίτη της Νιγηρίας αυτού του είδους οι «χειρουργικές παρεμβάσεις» δεν έχουν προφανώς κανένα αποτέλεσμα – αφού τα 125 εκ. από τους συνολικά 175 εκ. Νιγηριανούς ζουν με λιγότερα από 2 $ την ημέρα, απόλυτα εξαθλιωμένοι σε μία χώρα που θεωρείται δήθεν η μεγαλύτερη και η σημαντικότερη της ηπείρου.
Οι «ακροβατικές στατιστικές» της Νιγηρίας είναι ένα μόνο παράδειγμα του τρόπου, με τον οποίο λειτουργεί η Αφρική, όσον αφορά τη μέτρηση των οικονομικών μεγεθών της – με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να πει με σιγουριά σε ποιο στάδιο εξέλιξης βρίσκεται.
.
Οι επιδημίες
Η πλέον πρόσφατη επιδημία, η οποία είναι πια εκτός ελέγχου στη χώρα, είναι η Έμπολα – η οποία έχει ποσοστό θνησιμότητας 90%, ενώ δεν υπάρχει ακόμη φάρμακο για τη θεραπεία της (πηγή).
Από το γεγονός αυτό διαπιστώνεται ακόμη μία φορά πόσο στενή είναι η σχέση μεταξύ της οικονομικής εξαθλίωσης μίας χώρας, καθώς επίσης των επιδημικών ασθενειών που εμφανίζονται – κάτι που βλέπουμε ήδη και στην Ελλάδα, εάν διαβάσουμε την πρόσφατη έκθεση του γερμανικού ιδρύματος «Friedrich Ebert Stiftung», η οποία αφορά την εξάπλωση του HIV (γράφημα).
.
Η εξάπλωση του AIDS στην Ελλάδα και οι τρόποι μετάδοσης (ναρκωτικά, μη γνωστό, ερωτικές συνευρέσεις)
.
Όπως φαίνεται από το γράφημα (αιτία των μολύνσεων HIV ανά 100.000 κατοίκους, μεταξύ των ετών 2008 και 2012, όπου σχεδόν διπλασιάστηκαν), η εξάπλωση της επιδημίας οφείλεται στη μεγάλη αύξηση της χρήσης ναρκωτικών, σε δήθεν άγνωστες αιτίες («εισαγωγή» ασθενειών από παράνομους μετανάστες κλπ.), καθώς επίσης στις ερωτικές συνευρέσεις.
Σύμφωνα με το γερμανικό ίδρυμα, το οποίο αναφέρεται επίσης στην κατακόρυφη άνοδο των αυτοκτονιών στην Ελλάδα λόγω της κρίσης, η αύξηση των μολύνσεων είναι το αποτέλεσμα της συνεχώς επιδεινούμενης κοινωνικής κατάστασης της χώρας μας – κυρίως δε της χειρότερης υγειονομικής περίθαλψης (πηγή).
Έχοντας αναφερθεί στην τραγωδία της υγείας (άρθρο), καθώς επίσης στην παγίδα των γενοσήμων (άρθρο), απλά συμφωνούμε με το ίδρυμα – προσθέτοντας βέβαια ότι, έτσι μεταβάλλονται τα ελεύθερα κράτη σε αποικίες των ισχυρότερων.
.
Επίλογος
Είναι προφανές πως οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, εάν «ευοδωθούν», όπου προηγήθηκε εύλογα η σκόπιμη απαξίωση της, θα έχουν σαν αποτέλεσμα το διπλασιασμό της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος – οπότε την περαιτέρω εξαθλίωση των νοικοκυριών, καθώς επίσης την ολοκληρωτική αποβιομηχανοποίηση της πατρίδας μας.
Όσο και αν γίνεται προσπάθεια να διατηρηθούν ανταγωνιστικές οι τιμές των ελληνικών προϊόντων, εις βάρος των εισοδημάτων των εργαζομένων, η μείωση των μισθών είναι αδύνατον ποτέ να εξισορροπήσει την υπερβολική αύξηση των φόρων, τα ακριβά επιτόκια δανεισμού, τις υψηλές τιμές της ενέργειας κοκ. – οπότε είναι δεδομένη η μετατροπή της Ελλάδας σε μία αποικία, απόλυτα εξαρτημένης από τις εισαγωγές.
Κάτι σχετικά ανάλογο ισχύει και για την προγραμματισμένη ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ – του νερού γενικότερα (άρθρο), το οποίο αποτελεί μέρος των ανίερων συμφωνιών που προωθεί η Κομισιόν, ερήμην των Ευρωπαίων Πολιτών (ανάλυση).
Δυστυχώς η Ελλάδα, βυθισμένη στα πολιτικά, στα κοινωνικά και στα πολιτιστικά της προβλήματα (τα οικονομικά είναι σχετικά εύκολα στην επίλυση τους, εάν δεν εμποδίζονταν από τα υπόλοιπα, καθώς επίσης εάν δεν υπήρχαν Εφιάλτες), δεν πρόκειται να αντιδράσει – οπότε δεν είναι απίθανο να ακολουθήσει το ξεπούλημα ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, σε συνδυασμό με τη φορολογική και λοιπή λεηλασία της ιδιωτικής.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε βέβαια να μην συμβεί κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα να «μοιρασθούμε τη μοίρα της Αφρικής» – μετατρεπόμενοι σε μία χαμένη χώρα (άρθρο). Η πατρίδα μας έχει όλα τα μέσα για να καταφέρει να ξεφύγει – αρκεί να επιλύσει τα πολιτιστικά, τα κοινωνικά και, κυρίως, τα πολιτικά της προβλήματα, τα οποία οδηγούν νομοτελειακά μία χώρα στο «ικρίωμα», όσο πλούσια και αν είναι.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
