Περαιτέρω, το ΔΝΤ τρόμαξε την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κοινότητα, προειδοποιώντας με τη σειρά του για ένα επερχόμενο κραχ – κάτι που, μετά την αντίστοιχη προειδοποίηση της ΕΚΤ (άρθρο), ήταν εξαιρετικά ανησυχητικό. Το ΔΝΤ δημοσίευσε τους φόβους του μία εβδομάδα μετά την απόφαση των επιτοκίων της ΕΚΤ, έτσι ώστε να μην επηρεάσει τότε τις αγορές – επικεντρώνοντας τις προβλέψεις του στην αγορά ακινήτων, από την οποία υποθέτει ότι θα ξεκινήσει το κραχ (άρθρο).
Εάν σκεφθούμε δε πως μία κρίση ακινήτων προκαλεί αμέσως μετά μία εκτεταμένη τραπεζική κρίση, όπως συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν, η προειδοποίηση είναι αρκετά σοβαρή – ενώ μία από τις μεθόδους που προτείνεται για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είναι η αύξηση των κεφαλαίων των τραπεζών, τα οποία χρησιμοποιούνται για ανυπόθηκα δάνεια.
Όπως αναφέρει όμως το ΔΝΤ, παραθέτοντας το γράφημα που ακολουθεί, “τα εργαλεία για την αντιμετώπιση μίας φούσκας ακινήτων θα πρέπει πρώτα να εφευρεθούν – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι παραμένει κανείς άπρακτος“.
.
Παγκόσμιος δείκτης της τιμής των ακινήτων
.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη θεωρεί το Ταμείο την κατάσταση στην Αυστραλία, στο Βέλγιο, στον Καναδά (άρθρο), στη Νορβηγία και στη Σουηδία – γεγονός που σημαίνει πως το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων και η νέα κρίση, μπορεί να ξεκινήσει από αυτές τις χώρες.
Συνεχίζοντας, το πρόβλημα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι αναμφίβολα η υπερβολική δικτύωση των συστημικών τραπεζών μεταξύ τους – οπότε δεν είναι πλέον τόσο σημαντικός ο κίνδυνος «too big to fail», όσο η ίδια η δικτύωση. Μετά δε την μαζική εκτύπωση χρημάτων από όλες σχεδόν τις κεντρικές τράπεζες της Δύσης, υπάρχει η πιθανότητα ο ωκεανός της ρευστότητας να μην τροφοδοτήσει μόνο τις αγορές, αλλά να τις πλημμυρίσει.
Εν τούτοις, οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι όμηροι πια των ίδιων τους των όπλων – ενώ αναζητούν εναγωνίως τρόπους διαφυγής από την παγίδα, προσπαθώντας να αποφύγουν το κραχ με ακόμη περισσότερα χρήματα. Το σχέδιο δε, σύμφωνα με το οποίο μπορεί κανείς να μειώσει τα χρέη με ακόμη περισσότερα χρέη, καθώς επίσης η φούσκα των παγίων που δημιούργησε (υπερβολική αύξηση των τιμών των μετοχών κλπ.), μπορεί να οδηγήσει τον πλανήτη σε ένα πρωτόγνωρο σοκ – το οποίο πολύ δύσκολα θα ελεγχτεί.
Στην περίπτωση της Ευρωζώνης τώρα, η ελπίδα ότι θα καταπολεμηθεί η κρίση με τη βοήθεια της υποτίμησης του ευρώ, η οποία θα αύξανε τις εξαγωγές, είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας – αφού ο συναλλαγματικός πόλεμος που διεξάγεται (ανάλυση), παράλληλα με στον ενεργειακό (ανάλυση), δεν πρόκειται να το επιτρέψει.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, για να έχει αποτέλεσμα δηλαδή η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ, θα έπρεπε να αυξήσουν τα βασικά τους επιτόκια οι άλλες κεντρικές τράπεζες ή να μειώσουν τη γιγαντιαία εκτύπωση χρημάτων – κάτι που δεν φαίνεται να είναι πρόθυμη να το κάνει καμία.
Επομένως, τα μηδενικά ή τα αρνητικά επιτόκια της ΕΚΤ δεν πρόκειται να αναθερμάνουν την οικονομία στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου – οπότε δεν θα ακολουθήσει ανάπτυξη, η ανεργία θα συνεχίσει να παραμένει σε υψηλά επίπεδα και τα δημόσια χρέη θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο. Χώρες δε όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, από τις οποίες εξαρτάται το μέλλον του κοινού νομίσματος, θα βρεθούν σε δύσκολη θέση – αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν με τα προβλήματα τους.
Ολοκληρώνοντας οφείλουμε να τονίσουμε την ύποπτη ησυχία που επικρατεί στις αγορές – όπως, για παράδειγμα, στη Wall Street, όπου οι δείκτες παραμένουν σχεδόν σταθεροί για αρκετές εβδομάδες.
Εν τούτοις, εάν κοιτάξει κανείς το δείκτη «Baltic Dry», ο οποίος απεικονίζει το κόστος της θαλάσσιας μεταφοράς πρώτων υλών, οπότε είναι πολύ πιο αξιόπιστος όσον αφορά την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, διαπιστώνει πως ενώ η συνήθης διακύμανση του ήταν της τάξης του 30% (διαφορά ανόδου και καθόδου), το Μάιο διαμορφώθηκε χαμηλότερα από το 10% (75% τον Απρίλιο).
.
Διακυμάνσεις του δείκτης Baltic Dry (για τους 12 τελευταίους μήνες και σε ποσοστιαία διακύμανση)
.
Επομένως και εδώ επικρατεί μία ύποπτη ησυχία – όπως συμβαίνει συνήθως πριν ξεσπάσει μία μεγάλη καταιγίδα. Εάν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο ή πότε θα ξεσπάσει η καταιγίδα, δεν μπορεί να το γνωρίζει κανένας – περιοριζόμενος στη διαπίστωση ότι, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία έχουν μαζευτεί τόσα πολλά, απειλητικά και βαριά σύννεφα στον οικονομικό και γεωπολιτικό ουρανό.
