Οφείλουμε να στηρίξουμε όποιο κόμμα μας πείσει τεκμηριωμένα ότι, μπορεί να λύσει τα προβλήματα της ανεργίας, του παραγωγικού ιστού, των κατασχέσεων, του ΟΑΕΕ, της Υγείας, του χρέους, της παράνομης μετανάστευσης και της εγκληματικότητας
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Θα φανεί πως οι κάτοικοι της Ουτοπίας είναι πράοι και καρτερικοί Πολίτες που εύκολα «άγονται και φέρονται» και που είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τον κοινό νου στο ναό του λόγου, όταν κάποιος πολιτικός αναφαίνεται ανάμεσα τους και τους παρασύρει – πείθοντας τους με μαεστρία ότι, οι υπάρχοντες Θεσμοί τους δεν βασίζονται επάνω στις αρχές της ηθικότητας και της ισότητας, οπότε πρέπει να αλλάξουν, προς όφελος του” (Samuel Butler).
.
Άποψη
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η εσωτερική διαμάχη, ο «ταξικός πόλεμος», όπως θα λέγαμε σήμερα, υποδαυλισμένος από το ατομικό συμφέρον και ιδιαίτερα από την υλική ή οικονομική ιδιοτέλεια, αποτελεί τον κύριο παράγοντα της «κοινωνικής δυναμικής» – ενώ κατά τον C. Popper, ο μόνος σημαντικός καταμερισμός εργασίας, οι δύο αντιμαχόμενες τάξεις δηλαδή, καταλήγουν τελικά να είναι οι κυβερνώντες και οι κυβερνώμενοι.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι, η ηθικότητα των κρατών (αν υπάρχει κάτι τέτοιο), τείνει να είναι αισθητά κατώτερη από αυτήν του μέσου Πολίτη, έτσι που να είναι πολύ πιο επιθυμητό να ελέγχεται η ηθικότητα του κράτους (δημόσιας διοίκησης) από τους Πολίτες, παρά το αντίθετο. Αυτό που έχει ανάγκη και θέλει λοιπόν μία κοινωνία, είναι να ηθικοποιήσει την πολιτική και όχι να πολιτικοποιήσει τις ηθικές αρχές – γεγονός που επιτυγχάνεται μόνο με τη συμμετοχή των Πολιτών στην ψήφιση των βασικών νόμων (δημοψηφίσματα), καθώς επίσης στον έλεγχο της εξουσίας.
Περαιτέρω, είναι φανερό πως «η Ελλάδα νοσεί» – αφού διαφορετικά δεν θα οδηγούταν στη χρεοκοπία και δεν θα συνέχιζε να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση, μετά από δύο διαδοχικές διαγραφές χρέους, καθώς επίσης τέσσερα οδυνηρά χρόνια λιτότητας. Η ασθένεια τώρα του κράτους, η οποία φυσικά δεν είναι μόνο οικονομική αλλά, ταυτόχρονα, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική, έχει οδηγήσει στη διάλυση της ενότητας του – η οποία αντιστοιχεί προς την ασθένεια της ανθρώπινης ψυχής, της ανθρώπινης φύσης.
Στην πραγματικότητα βέβαια, η ασθένεια του κράτους δεν είναι μόνο συσχετική προς την ανθρώπινη φύση, αλλά «παράγεται» άμεσα από τη διαφθορά της – κυρίως δε από αυτήν των μελών της άρχουσας τάξης. Τέλος, το κάθε ένα από τα τυπικά στάδια «εκφυλισμού» του κράτους, προκαλείται από ένα αντίστοιχο στάδιο «εκφυλισμού» της ανθρώπινης ψυχής – της ανθρώπινης φύσης, του ανθρωπίνου γένους. Ακριβώς για το λόγο αυτό, η ιστορία της πτώσης της πρώτης ή τέλειας Πολιτείας, αυτής της αρχαίας Αθήνας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ιστορία του «βιολογικού εκφυλισμού» της τότε κοινωνίας.
Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω και παρά το ότι η «εν ψυχρώ δολοφονία» της Κύπρου όφειλε να είναι νωπή στις μνήμες μας, έχουμε πιθανότατα ξεχάσει την αρχική, υπερήφανη στάση των βουλευτών της – οι οποίοι ψήφισαν εναντίον των μέτρων του ΔΝΤ. Επίσης τα αποτελέσματα που είχε – συμβιβασμός και υπερψήφιση την επόμενη ημέρα, χωρίς όμως να αποφευχθεί η παραδειγματική τιμωρία της χώρας (κλείσιμο τραπεζών, πάγωμα καταθέσεων κλπ.).
Με απλά λόγια, η «ευρωπαϊκή κοινότητα», υπό την ηγεσία της Γερμανίας, έβγαλε την πρίζα του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου, παρά το ότι το Κοινοβούλιο είχε ήδη συμβιβαστεί – όπως εκβίασε στην κυριολεξία τους Ιρλανδούς να αναλάβουν τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών (ανάλυση), ενώ έφτασε στο σημείο να «καθαιρέσει» μέσα σε μία νύχτα δύο εκλεγμένους πρωθυπουργούς (Το πραξικόπημα των Καννών), επειδή δεν ήθελαν να υπακούσουν στις «έξωθεν εντολές».
Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, εάν τυχόν εφαρμοζόταν στην Ελλάδα μίας αμιγώς αριστερή πολιτική (ανάλυση), η οποία θα ήταν ίσως επιθυμητή από την πλειοψηφία των εκλογέων, η πρίζα θα έβγαινε σε χρόνο μηδέν – αφού δεν κινδυνεύουν πλέον οι ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως το 2010, ενώ υπάρχουν ήδη αναλυτικά «εγχειρίδια εκδίωξης» μίας χώρας (σχέδιο Ζ ή όποιο άλλο).
Αυτό φυσικά δεν πρέπει να μας φοβίζει, αλλά να μας κάνει συνετούς και προσεκτικούς, όσον αφορά τον τρόπο, με τον οποίο θα καταφέρναμε τελικά να απελευθερωθούμε – χωρίς να οδηγηθούμε ανόητα στο «ικρίωμα», απλά και μόνο για να αποδείξουμε πως είμαστε Έλληνες και θαρραλέοι.
Εάν πάλι δεν εφαρμοζόταν μία αριστερή πολιτική, κάτι πολύ πιο πιθανό να συμβεί εάν τυχόν επιλεγεί το αντίστοιχο κόμμα, τότε τυχόν αλλαγή της κυβέρνησης θα ήταν απλά «μία από τα ίδια» – με μεγαλύτερο ρίσκο όμως για τη χώρα, με δεδομένη την πολιτική αστάθεια που θα επικρατούσε το πρώτο χρονικό διάστημα, έως ότου διαπιστωθούν οι πραγματικές προθέσεις της νέας κυβέρνησης.
Οι Πολίτες βέβαια πιστεύουν πως είναι δυνατόν να «διασωθούν», ότι και αν σημαίνει κάτι τέτοιο, απλά και μόνο ψηφίζοντας μία άλλη παράταξη – η οποία, όπως υποσχέθηκε, θα καταργήσει τα μνημόνια, θα διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, θα τιμωρήσει παραδειγματικά τους υπευθύνους της χρεοκοπίας της χώρας, θα ελέγξει την άρχουσα τάξη, θα θέσει οριστικό τέλος στη διαφθορά, θα σταματήσει τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, θα μειώσει τους φόρους, θα δημιουργήσει 1.500.000 θέσεις εργασίας, θα αναβιώσει τον πεθαμένο πλέον παραγωγικό ιστό της χώρας χωρίς προστατευτικό δίχτυ κοκ.
Έχουν επομένως την ψευδαίσθηση πως μπορούν να προκληθούν μεγάλες αλλαγές σε μία κοινωνία, η οποία νοσεί σοβαρά, χωρίς να αντιμετωπισθούν μεθοδικά τα συμπτώματα της ασθένειας, καθώς επίσης απλά και μόνο ψηφίζοντας – παραμένοντας στη συνέχεια καθισμένοι στους καναπέδες τους και παρακολουθώντας τηλεοπτικά το νέο Δαβίδ να μάχεται με τον «παραδοσιακό» Γολιάθ νικώντας τον, χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα στους ίδιους και χωρίς καν να κουραστούν.
Όλα αυτά, παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα ιστορικό προηγούμενο μίας τέτοιου είδους ριζικής πολιτικής αλλαγής, με ειρηνικό τρόπο – δηλαδή, με τους Πολίτες να παραμένουν αμέτοχοι στα σπίτια τους, να μην διαμαρτύρονται ενεργητικά, να μην διαδηλώνουν καθημερινά και να μην είναι ουσιαστικά πρόθυμοι να υποστούν θαρραλέα τις συνέπειες μίας τέτοιας αντιπαράθεσης με το «σύστημα» και με τους ισχυρούς του πλανήτη. Επίσης, παρά το ότι έχουν χορτάσει από υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα – τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα χρόνια.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Επί πλέον, όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα που, παρά τα δύο «κουρέματα» και τα χρήματα που έλαβε, με αντάλλαγμα την παράδοση της εθνικής της κυριαρχίας (άποψη), το δημόσιο χρέος της πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ της – ενώ οι τραπεζικές της επισφάλειες ξεπερνούν το 30% (10,6% στην Πορτογαλία, 12% στην Ισπανία, 11,5% στην Ιταλία).
Επίσης, σε μία χώρα που το πρωτογενές της πλεόνασμα είναι πλασματικό, που το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι ξανά αρνητικό, που το συνολικό χρέος της έχει δυστυχώς επιδεινωθεί (γράφημα), που κανένα διαρθρωτικό πρόβλημα της δεν έχει επιλυθεί κοκ. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να μην τη χαρακτηρίσει κανείς ως «τη χώρα της Ουτοπίας,» όσο οδυνηρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, προκαλώντας εύλογα τις αντιδράσεις όλων σχεδόν των Ελλήνων;
.
Γράφημα: Με μπλε τα χρέη των νοικοκυριών, με κόκκινο των επιχειρήσεων εκτός τραπεζών και με μωβ του κράτους. Το 2011 το συνολικό χρέος της Ελλάδας ήταν της τάξης του 250% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.
.
Οφείλει όμως να είναι κανείς ρεαλιστής, ειλικρινής και να λέει την ψυχρή αλήθεια, όσες αντιδράσεις και αν προκαλεί – αφού διαφορετικά δεν θα διέφερε από τον οποιοδήποτε δημαγωγό πολιτικό, ο οποίος προσπαθεί να πάρει την εξουσία για την ίδια την εξουσία, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα μας πως υπόσχεται πράγματα που είναι αδύνατον ποτέ να επιτύχει, ακόμη και αν είναι ο πιο προικισμένος άνθρωπος του πλανήτη.
Περαιτέρω, όταν κάποιος πολιτικός τάσσεται υπέρ της ανατροπής μίας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, παρά το ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετία, λόγω της (ενδεχόμενης) ήττας της σε δημοτικές ή ευρωπαϊκές εκλογές (γνωρίζοντας πως η χώρα θα χαρακτηρισθεί από τη διεθνή κοινότητα, για αυτόν ακριβώς το λόγο, ως «πολιτικά ασταθής», με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται), τότε μάλλον δεν υπηρετεί ούτε τη δημοκρατία, ούτε τα συμφέροντα της πατρίδας του – αλλά αποκλειστικά και μόνο τις δικές του φιλοδοξίες.
Ειδικότερα, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί πως η προβλεπόμενη νίκη του εθνικιστικού κόμματος της Γαλλίας (Le Pen) στις Ευρωεκλογές, το οποίο απαιτεί επί πλέον θαρραλέα την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, θα σημάνει την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης της – εάν δε συνέβαινε κάτι τέτοιο, κανένας δεν θα περίμενε πως δεν θα είχε σοβαρότατες συνέπειες για τη Γαλλία, παρά την πολιτική και οικονομική της ισχύ.
Συνεχίζοντας, έχουμε την άποψη ότι, οι Πολίτες οφείλουν να συγκεκριμενοποιούν τα προβλήματα της πατρίδας τους και να ψηφίζουν το κόμμα που τους πείθει τεκμηριωμένα πως μπορεί να τα επιλύσει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο. Όταν δε θέλουν να τιμωρήσουν το κόμμα που τυχόν υπεξαίρεσε την ψήφο τους, με προεκλογικές δεσμεύσεις τις οποίες δεν τήρησε ούτε στο ελάχιστο, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, τότε είναι καλύτερα να μην ψηφίζουν κόμματα εξουσίας ή «συνεργασίας», αλλά παρατάξεις που δεν «διαστρεβλώνουν» το εκλογικό αποτέλεσμα.
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα κόμματα όπως ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, η Δημιουργία Ξανά, η Κοινωνία Αξιών κοκ., τα οποία δεν ανήκουν στα πρώτα οκτώ – μεταξύ άλλων επειδή η αποχή ή η λευκή ψήφος δεν προσμετρείται στο αποτέλεσμα, οπότε δεν εκφράζει την πιθανή διαμαρτυρία των Πολιτών.
Ουσιαστικά λοιπόν, πάντοτε κατά την άποψη μας, εάν έχουμε πεισθεί τεκμηριωμένα πως ένα κόμμα εξουσίας μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα μας, τότε η ψήφος μας πρέπει να είναι θετική και να το ενισχύει. Όταν όμως η ψήφος μας είναι αρνητική, μία ψήφος διαμαρτυρίας δηλαδή, τότε δεν πρέπει να δίνεται σε κανένα από τα μεγάλα κόμματα, αλλά στα πολύ μικρά – τα οποία ευρίσκονται πλησιέστερα στις πολιτικές μας πεποιθήσεις.
Περαιτέρω, οφείλουμε να πιέσουμε ενεργητικά τόσο τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, όσο και την Ευρώπη, έτσι ώστε να βρεθούν λύσεις στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας – κυρίως δε στα εξής:
.
(α) Καταπολέμηση της ανεργίας: Απαιτείται η αναβίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών επενδύσεων σε παραγωγικές και όχι εμπορικές μονάδες, του επιλεκτικού προστατευτισμού (άρθρο), καθώς επίσης του ανοίγματος των αγορών της ΕΕ για τα ελληνικά προϊόντα.
Από τη δική μας πλευρά, οφείλουμε να αυξήσουμε την κατανάλωση ελληνικών προϊόντων και να πάψουμε να επενδύουμε σε ακίνητα, μπαρ, εστιατόρια κοκ. – επιλέγοντας τη δραστηριοποίηση μας στην παραγωγή προϊόντων και σε εξαγωγικές επιχειρήσεις. Με τον τρόπο αυτό, θα επιλυθεί παράλληλα το πρόβλημα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μας, καθώς επίσης πολλά άλλα.
(β) Κατασχέσεις: Οι απαιτήσεις του δημοσίου και των τραπεζών, απέναντι στα νοικοκυριά και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πρέπει να παγώσουν – για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν έχει επιλυθεί το πρόβλημα της ανεργίας και δεν έχει αποκατασταθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας. Έτσι δεν θα ζημιωθούν οι τράπεζες και δεν θα εξαθλιωθούν ακόμη περισσότερο οι Έλληνες.
(γ) Ο.Α.Ε.Ε.: Πρέπει να βρεθεί άμεση λύση για όλους τους ιδιοκτήτες των χρεοκοπημένων ή μη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς επίσης για τους ελεύθερους επαγγελματίες – οι οποίοι έχουν καταδικαστεί παράνομα να είναι ανασφάλιστοι, επιβαρυνόμενοι με εξωπραγματικά επιτόκια για τις οφειλές που αφορούν τον ίδιο τους τον εαυτό, στο ταμείο τους.
(δ) Βιωσιμότητα του χρέους: Αυτό που είναι σημαντικό για μία χώρα δεν είναι τόσο το ύψος του δημοσίου χρέους της, αλλά οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του. Στα πλαίσια αυτά, εάν το επιτόκιο είναι τόσο χαμηλό, ώστε οι ετήσιοι τόκοι να μην υπερβαίνουν τα 3 δις €, καθώς επίσης εάν οι δόσεις αποπληρωμής επιμηκυνθούν για 70 έτη, με μία περίοδο χάριτος πέντε ετών, τότε το δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο – οπότε προς αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση.
(ε) Σταθερό επιχειρηματικό, νομικό και φορολογικό πλαίσιο: Ο λόγος για τον οποίο πετυχαίνουν θαύματα οι Έλληνες στο εξωτερικό, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο στη χώρα τους, είναι η ύπαρξη πλαισίου – το οποίο λείπει σκόπιμα από την Ελλάδα, έτσι ώστε να ευδοκιμεί η διαφθορά, ο χρηματισμός, η κυριαρχία της ελίτ κλπ. Εδώ δεν μπορεί να μας βοηθήσει η ΕΕ, η οποία αντιμετωπίζει δυστυχώς ανάλογα προβλήματα – ενώ η Κομισιόν «άγεται και φέρεται» από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο η ηγεσία της υπηρετεί έμμισθα.
(στ) Σύστημα Υγείας: Η τραγωδία που διαπιστώνεται στο συγκεκριμένο τομέα (ανάλυση) πρέπει να αντιμετωπισθεί αμέσως – παράλληλα, να σταματήσει η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, αφού η πατρίδα μας έχει τα μέσα για να το επιτύχει. Ακόμη και οι ανόητοι δε κατανοούν ότι, ο απώτερος στόχος των μέτρων που λαμβάνονται εδώ είναι η ιδιωτικοποίηση των πάντων – σε καμία περίπτωση η εξοικονόμηση δαπανών (άρθρο).
(ζ) Παράνομη μετανάστευση και εγκληματικότητα: Με τη «βιβλική εισβολή» των πεινασμένων προ των πυλών της Ευρώπης (άρθρο), απαιτούνται δραστικά «ανασταλτικά» μέτρα. Επίσης, η φτωχοποίηση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού έχει προκαλέσει τη γεωμετρική αύξηση της εγκληματικότητας – η οποία προφανώς δεν αντιμετωπίζεται με κατασταλτικές μεθόδους.
.
Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν πολλά άλλα «ελλείμματα» στην πατρίδα μας – στα οποία έχουμε αναφερθεί αναλυτικά πολλές φορές. Εάν λοιπόν πιστεύουμε πως κάποιο από τα υφιστάμενα κόμματα μπορεί να τα λύσει, διαθέτοντας τα στελέχη που έχουν πραγματικά τις ικανότητες να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο έργο, τότε πρέπει να το ψηφίσουμε όλοι μαζί – ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.
Η αλλαγή όμως για την αλλαγή, όπως συνέβη πρόσφατα στην Ιταλία, δεν προσφέρει τίποτα, ενώ η συναίνεση θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει θετικά – αν και δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να υπάρξει κάτι ανάλογο στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας μας πρέπει να επιλέξει αυτό που ο ίδιος συνειδητά και μη ουτοπικά πιστεύει – αποφεύγοντας όμως την πόλωση, η οποία είναι ότι χειρότερο για την κοινωνική συνοχή που απαιτείται σήμερα.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.