Ο εκβιασμός της Ιρλανδίας

Ήταν ανήκουστος ο τρόπος, με τον οποίο η Γερμανία, η Κομισιόν και κυρίως η ΕΚΤ, απείλησαν να διώξουν την Ιρλανδία από την Ευρωζώνη, εάν η κυβέρνηση της δεν αναλάμβανε τις ηλίθιες εγγυήσεις, ύψους 64 δις €, για τις τράπεζες.

  (To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου θεωρείται ως ένα αποτρόπαιο ποινικό έγκλημα, το οποίο καταδικάζεται εξαιρετικά αυστηρά από τα δικαστήρια. Εν τούτοις, η δολοφονία ενός ολόκληρου λαού, η κυβέρνηση του οποίου εκβιάζεται για να την δρομολογήσει, μένει εντελώς ατιμώρητη – όπως στο παράδειγμα της Ιρλανδίας, στην οποία εισέβαλλε το ΔΝΤ λίγο μετά από την Ελλάδα (ανάλυση).

Το χειρότερο ίσως όλων είναι το ότι, ορισμένοι πολίτες της χώρας, όπως ο τραγουδιστής του γνωστού ροκ συγκροτήματος (Bono) ενώπιον της γερμανίδας καγκελαρίου, ισχυρίζονται πως η Ιρλανδία κατάφερε τελικά να ξεφύγει από την κρίση – υφαίνοντας με τη σειρά τους το μύθο που τους έχει επιβληθεί (άρθρο).

Εν τούτοις, το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι η δεύτερη σε καθαρή μετανάστευση χώρα της Ευρώπης μετά το Κόσσοβο, σαν αποτέλεσμα των πολιτικών που επιβλήθηκαν και της ραγδαίας φτωχοποίησης των κατοίκων της, τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

.

Το έγκλημα

Περαιτέρω, ο στυγερός δολοφόνος της Ιρλανδίας δεν είναι άλλος από τον πρώην διοικητή της ΕΚΤ – ο οποίος απέδειξε πόσο εύκολο είναι να καταστρέψει κανείς μία μικρή χώρα, καθώς επίσης πως η κεντρική τράπεζα είναι ουσιαστικά ο έμμισθος και πειθήνιος εντολοδόχος του χρηματοπιστωτικού θηρίου. Ο ηθικός αυτουργός δε είναι η κυβέρνηση της Γερμανίας – όπως ισχύει και για την Κύπρο (άρθρο).

Φυσικά η ΕΚΤ δεν το αποδέχεται. Παράλληλα όμως αρνείται να ερευνηθεί το θέμα από την επιτροπή, την οποία συνέστησε επ’ αυτού το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – προφανώς επειδή δεν θέλει με κανέναν τρόπο να τεκμηριωθεί το αποτρόπαιο έγκλημα της.

Ειδικότερα, ο προϋπολογισμός της Ιρλανδίας δεν ήταν μόνο ισοσκελισμένος έως το 2007, αλλά και πλεονασματικός για πολλά χρόνια – ενώ το δημόσιο χρέος της μειωνόταν συνεχώς, έχοντας φτάσει στο 24,8% του ΑΕΠ της (γράφημα), όταν το τότε χρέος της Γερμανίας ήταν πάνω από 65%.

.

.

Η διατήρηση όμως των χαμηλών βασικών επιτοκίων εκ μέρους της ΕΚΤ, επιβεβλημένη ουσιαστικά από τη Fed και την τότε επιλεχθείσα νομισματική πολιτική της (αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησε η έκρηξη της φούσκας του διαδικτύου, καταπολέμηση της ανεργίας), καθώς επίσης από την προβληματική εκείνη την εποχή οικονομία της Γερμανίας, προκάλεσε μία καταναλωτική έκρηξη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια – η οποία χρηματοδοτήθηκε με δανεικά.

Οι πιστώσεις στον ιδιωτικό τομέα λοιπόν αυξανόταν συνεχώς, όπως φαίνεται στο επόμενο γράφημα, χωρίς να αντιδράει καθόλου η ΕΚΤ – οδηγούμενες κυρίως στον κλάδο των ακινήτων και δημιουργώντας μία τεράστια φούσκα.

.

.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Η μεγαλύτερη φούσκα δημιουργήθηκε στην Ισπανία και στην Ιρλανδία, με τις τιμές των ακινήτων να εκτινάσσονται στα ύψη – ενώ οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν στην Ιρλανδία μεταξύ των ετών 2003 και 2008 περισσότερο από 18%, έναντι μόλις 12% στη Γερμανία, χωρίς καμία αντίδραση εκ μέρους της ΕΚΤ.

Η φούσκα στην Ιρλανδία χρηματοδοτήθηκε κυρίως από τις γερμανικές τράπεζες, εκτός από τις βρετανικές (γράφημα), οι οποίες δραστηριοποιούνται παραδοσιακά στη χώρα – επειδή ο ρυθμός ανάπτυξης στη Γερμανία ήταν περιορισμένος, η ζήτηση για δάνεια πολύ χαμηλή, ενώ η κερδοφορία των τραπεζών ελάχιστη.

.

.

Επιδιώκοντας λοιπόν οι γερμανικές τράπεζες μεγαλύτερη κερδοφορία, διπλασίασαν έως το 2008 τα δάνεια τους στην Ιρλανδία, φτάνοντας συνολικά στα 241 δις € – τα οποία στη συνέχεια, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, απέσυραν μαζικά (όπως συνέβη και στην Κύπρο).

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι απαιτήσεις των γερμανικών τραπεζών απέναντι στην περιφέρεια γενικά (μαύρη γραμμή), στην Ισπανία (με κίτρινο), στην Ιρλανδία (με πράσινο), στην Πορτογαλία (κόκκινο) και στην Ελλάδα (μπλε).

.

.

Εάν διαιρέσει κανείς τις πιστώσεις με τα νοικοκυριά της Ιρλανδίας, οι ξένες τράπεζες είχαν δανείσει εκείνη την εποχή το αστρονομικό ποσόν των 687.000 $ ανά νοικοκυριό – με τις γερμανικές να είναι περισσότερο εκτεθειμένες στην Ιρλανδία, παρά στην Ισπανία.

.

Το σπάσιμο της φούσκας

Περαιτέρω, όταν έσπασε ξαφνικά η φούσκα η κυβέρνηση της Ιρλανδίας, χωρίς να γνωρίζει το μέγεθος της υπερχρέωσης των τραπεζών, υποσχέθηκε να εγγυηθεί για αυτές – έτσι ώστε να καθησυχάσουν οι αγορές. Φυσικά οι γερμανικές τράπεζες άρχισαν να αποσύρουν αμέσως τα χρήματα τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες – όπου όμως οι ιρλανδικές τράπεζες χρησιμοποιούσαν για την αποπληρωμή χρήματα της ΕΚΤ, αφού διαφορετικά θα χρεοκοπούσαν.

Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας τότε, διαπιστώνοντας το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο θα μεταφερόταν στους Πολίτες μέσω των εγγυήσεων που η ίδια είχε υποσχεθεί, άρχισε να υπαναχωρεί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή (07.11.2010) ο διοικητής της ΕΚΤ απείλησε το υπουργό οικονομικών της χώρας με «εκδίωξη από το ευρώ» – εάν το ιρλανδικό δημόσιο δεν αναλάμβανε τα χρέη των τραπεζών, επιβαρύνοντας ανάλογα το δημόσιο χρέος, οπότε τους φορολογουμένους.

Η Ιρλανδία, υπό την προϋπόθεση βέβαια πως θα αναλάμβανε όλα τα χρέη των τραπεζών, θα ενισχυόταν με ένα πακέτο στήριξης από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, ύψους 85 δις € – με την παράπλευρη υποχρέωση όμως να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή του πακέτου. Προφανώς το μεγαλύτερο μέρος των 85 δις € (τα 64 δις € τελικά) θα κατευθυνόταν στις υπερχρεωμένες ιρλανδικές τράπεζες – από αυτές στις γερμανικές, στις βρετανικές κοκ.

Εάν διαιρέσει κανείς τα 64 δις € με τα 1,6 εκ. νοικοκυριά της Ιρλανδίας, θα διαπιστώσει πως το κάθε νοικοκυριό ανέλαβε να διασώσει τις τράπεζες με 40.000 € – μία τεράστια επιβάρυνση, εάν υπολογίσει κανείς τις τεράστιες ζημίες από την πτώση των τιμών των ακινήτων, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα.

Εν τούτοις, η κυβέρνηση συμβιβάσθηκε αποδεχόμενη το στυγνό εκβιασμό της ΕΚΤ, ενώ οι Πολίτες ουσιαστικά δεν αντέδρασαν καθόλου – αποδεικνύοντας πως οι τοκογλύφοι γνωρίζουν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Τα αποτελέσματα

Σήμερα, τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά, οι κοινωνικές συγκρούσεις αυξάνονται συνεχώς – τα συνταξιοδοτικά ταμεία της χώρας λεηλατήθηκαν, οι κοινωνικές παροχές περιορίσθηκαν, πολλά νοσοκομεία έκλεισαν, ενώ οι επισφάλειες των τραπεζών από τα ενυπόθηκα δάνεια πλησίασαν το 20%.

Περαιτέρω, οι πολίτες μεταναστεύουν μαζικά, ενώ η χώρα εξαθλιώθηκε – επειδή δε στην Ιρλανδία δεν υπήρξε διαγραφή χρεών, όπως στην Ελλάδα, το δημόσιο χρέος της σχεδόν  τετραπλασιάστηκε. Η ΕΚΤ φυσικά, καθώς επίσης η ιρλανδική κυβέρνηση, αρνούνται να δώσουν στη δημοσιότητα την επιστολή του τότε διοικητή, με την οποία εκβιάστηκε ο πρώην υπουργός οικονομικών – στον οποίο τέθηκε το δίλημμα «Είτε η Ιρλανδία αναλαμβάνει τα χρέη των τραπεζών, είτε εκδιώκεται από το Ευρώ».

Ο σημερινός διοικητής έγραψε σχετικά πρόσφατα (2012) πώς “η ΕΚΤ πρέπει να χειρίζεται τις σημαντικές και εμπιστευτικές ειδοποιήσεις της σε ευρωπαϊκούς και εθνικούς Θεσμούς της Ευρωζώνης με τέτοιον τρόπο, ο οποίος να υπηρετεί αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον” – ενώ η κυβέρνηση της Ιρλανδίας θεωρεί πως τυχόν δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης εκβιαστικής επιστολής θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στη δυνατότητα της χώρας να δανείζεται και να διαχειρίζεται σωστά τα οικονομικά της.

Η Βουλή όμως της Ιρλανδίας έχει άλλη άποψη – οπότε κάλεσε τον πρώην διοικητή της ΕΚΤ σε απολογία. Ο κ. Trichet βέβαια αρνήθηκε να εμφανισθεί – γεγονός που του επιτρέπεται από το καταστατικό της ΕΚΤ. Ειδικότερα, όπως ανέφερε,

”Όλες οι αποφάσεις της ΕΚΤ λαμβάνονται συλλογικά – ενώ η ευθύνη για την ερμηνεία τους είναι θέμα των εκάστοτε εθνικών κυβερνώντων της ΕΚΤ. Η τότε απόφαση της κυβέρνησης της Ιρλανδίας λήφθηκε από την ίδια – ενώ όλες οι επιστολές που στάλθηκαν, αποτελούν ιδιοκτησία της ιρλανδικής κυβέρνησης“.

Συνεχίζοντας, ο πρώην υπεύθυνος της Τρόικα από την πλευρά του ΔΝΤ αποστασιοποιήθηκε από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ιρλανδία, ισχυριζόμενος ότι το ΔΝΤ ήθελε να συμμετέχουν οι πιστωτές των ιρλανδικών τραπεζών στη ρύθμιση των χρεών τους – οπότε θα μπορούσε να διαγραφεί ένα μέρος τους, με αποτέλεσμα να ήταν ηπιότερα τα μέτρα για τους Πολίτες της χώρας. Ο δε τότε σύμβουλος του προέδρου της Κομισιόν, σε πρόσφατη συνέντευξη του, είπε τα εξής (πηγή):

.

“Ήταν ανήκουστος ο τρόπος, με τον οποίο η Γερμανία, η Κομισιόν και κυρίως η ΕΚΤ απείλησαν να διώξουν την Ιρλανδία από την Ευρωζώνη, εάν η κυβέρνηση της δεν αναλάμβανε τις ηλίθιες εγγυήσεις για τις τράπεζες. Οι εταίροι της Ιρλανδίας εκμεταλλεύτηκαν την αγωνιώδη επιθυμία της να παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης. Καταλαβαίνω γιατί η ιρλανδική κυβέρνηση έκανε αυτό που έκανε, αλλά θα μπορούσε να αντισταθεί. Η ΕΚΤ θα έπρεπε να το δεχτεί“.

.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα απειλήθηκε επίσης με την εκδίωξη της από την Ευρωζώνη – ενώ τόσο ο κ. Sarkozy, όσο και η κυρία Merkel, είχαν ξεκινήσει να συζητούν την έξοδο της Ελλάδας. Για πολλούς μήνες δε οι Γερμανοί πολιτικοί διατηρούσαν σκόπιμα επίκαιρη τη συζήτηση για την εκδίωξη της Ελλάδας, με στόχο να στέλνουν μήνυμα στις υπόλοιπες χώρες – έτσι ώστε να μην αντιστέκονται στην πολιτική φτωχοποίησης και λεηλασίας τους.

.

Επίλογος

Μπορούμε, πρέπει και έχουμε κάθε δίκιο να κατακρίνουμε τον «Εφιάλτη του Καστελόριζου», ιδίως δε την επόμενη κυβέρνηση που εφάρμοσε τα μέτρα εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας και λεηλασίας του ιδιωτικού της πλούτου (ενώ προγραμματίζεται σίγουρα στο παρασκήνιο η εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων της πάμπλουτης πατρίδας μας, κάτι που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία).

Εν τούτοις, συγκριτικά με την Ιρλανδία, η Ελλάδα πήρε πολύ περισσότερα υλικά ανταλλάγματα έναντι (άρθρο) – ενώ πλήρωσε ηθικά πολύ ακριβότερα, ευρισκόμενη στο μάτι του κυκλώνα σκόπιμα για πάρα πολλά χρόνια, έχοντας υποστεί έναν άνευ προηγουμένου διεθνή εξευτελισμό.

Τα δε χρήματα που διατέθηκαν για τις ελληνικές τράπεζες επιβαρύνοντας τους Έλληνες είχαν προηγουμένως διαγραφεί, οδηγώντας τες στη χρεοκοπία – ενώ οι Ιρλανδοί οδηγήθηκαν στο ΔΝΤ αποκλειστικά και μόνο λόγω των τραπεζών τους.

Είναι βέβαια εξαιρετικά λυπηρό το να διαπιστώνει κανείς τον τρόπο, με τον οποίο λειτουργεί η Ευρωζώνη – η οποία πολύ δύσκολα θα επιβιώσει, με τη Γερμανία μέλος της. Πόσο μάλλον με τους εκβιασμούς που διαπιστώθηκαν στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Ελλάδας – πιστεύοντας πως και η Πορτογαλία εκβιάσθηκε ανάλογα.

Εάν δε η Ισπανία, καθώς επίσης η Ιταλία δεν ήταν τόσο μεγάλες χώρες, τυχόν προβλήματα των οποίων θα οδηγούσαν στη διάλυση του ευρώ, η ΕΚΤ δεν θα αγόραζε ομόλογα του Νότου και δεν θα ενίσχυε τη ρευστότητα – αφού η κρίση τρέφει τους εντολείς της: το χρηματοπιστωτικό θηρίο, καθώς επίσης τη Γερμανία.

Ολοκληρώνοντας, έχουμε την άποψη πως οι εκβιασμοί θα συνεχιστούν και στο μέλλον – γεγονός που σημαίνει πως πρέπει να λάβουμε έγκαιρα τα μέτρα μας, έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τέτοιες μεθόδους η πρωσική κυβέρνηση (η οποία κατά πολλούς εγκυμονεί έναν νέο δικτάτορα).

Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να στηριχθούμε αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας δυνάμεις, με πρώτη προτεραιότητα την απαίτηση της εξόφλησης του κατοχικού χρέους από τη Γερμανία – μία οφειλή που δεν αμφισβητείται από κανέναν, ούτε καν από την ίδια.

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.