Oι διεθνείς δανειστές και οι τοκογλύφοι, συνεπικουρούμενοι από τις ελληνικές κυβερνήσεις, δεν αναζήτησαν ποτέ καμία λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας – επιφυλάσσοντας της το ρόλο της Ιφιγένειας, τον οποίο συνεχίζει ακόμη να «υπηρετεί»
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
“Τον Απρίλιο του 2012 ψηφίστηκε στην Ελλάδα ένας νόμος, ο οποίος επέτρεπε στο Υπουργείο Υγείας να εξετάζει ανθρώπους, όσον αφορά τυχόν αφροδίσια νοσήματα – με ή χωρίς τη θέληση τους. Αιτία ήταν οι εκθέσεις νοσοκομείων και ιατρείων, σύμφωνα με τις οποίες ο αριθμός των νέων ασθενών Aids (μολύνσεων HIV), μόνο μέσα σε πέντε μήνες (Ιανουάριο έως Μάιο του 2011), εκτοξεύθηκε στα ύψη – κατά 52%.
Μία τόσο δραστική αύξηση δεν είχε συμβεί τα τελευταία χρόνια, σε καμία δυτικοευρωπαϊκή χώρα – με αποτέλεσμα να αναφέρονται τα διεθνή ΜΜΕ σε μία επιδημία-HIV στην Ελλάδα, άνευ προηγουμένου. Η ψήφιση λοιπόν του νόμου είχε σκοπό να περιορίσει την επιδημία, η οποία μεταδίδεται με τη σεξουαλική πράξη – ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση χαρακτήρισε τις «ιερόδουλες» ως τεράστιο κίνδυνο για την κοινωνία, ως «θανατηφόρο παγίδα» καλύτερα για πολλά εκατομμύρια ανθρώπους, απειλώντας τες με φυλάκιση.
Περαιτέρω, ενώ στις εξαθλιωμένες περιοχές του κέντρου της Αθήνας εξελισσόταν ένας διωγμός άνευ προηγουμένου, με στόχο τις πόρνες, η αστυνομία περικύκλωσε τη Μεγάλη Βρετανία. Στόχος της ήταν να προστατεύσει τους πελάτες του ακριβού ξενοδοχείου από την επιδρομή, καθώς επίσης από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των άστεγων, των ζητιάνων, των ναρκομανών και των παιδιών του δρόμου – οι οποίοι είχαν κατακλύσει την περιοχή, τα καταστήματα, τις εισόδους πολυκατοικιών και τους σταθμούς του τραίνου, αναζητώντας μία «σκεπή» πάνω από το κεφάλι τους.
Ειδικότερα, επειδή οι άνθρωποι δεν γνώριζαν «που την κεφαλή κλίνει», μετά τη ραγδαία άνοδο των κατασχέσεων, καθώς επίσης την κατάρρευση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας και ασφάλειας, ο αριθμός των αστέγων αυξήθηκε κατά 25% μεταξύ των ετών 2009 και 2011 – ειδικά στο κέντρο της Αθήνας και γύρω από το Μεγάλη Βρετανία, στο οποίο είχε ατύπως την έδρα της η τρόικα (ΕΚΤ, ΔΝΤ, Κομισιόν).
Η προστασία των πελατών του ξενοδοχείου από τους αστυνομικούς συμπεριελάμβανε και τους «άθλιους» διαδηλωτές – όπου η απαίτηση τους για περισσότερη δημοκρατία, αντιμετωπιζόταν με δακρυγόνα, με εκτοξευτές νερού, με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά και με χτυπήματα ροπάλων.
Την ίδια εποχή, μερικούς μήνες δηλαδή μετά την εισβολή του ΔΝΤ, το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας κατέρρευσε, ενώ αμέσως μετά εμφανίσθηκαν ευτυχώς οι «καλοί Σαμαρείτες» – ένα δίκτυο γιατρών δηλαδή, το οποίο προσπαθούσε να βοηθήσει τους ανασφάλιστους ασθενείς με φάρμακα από δωρεές, χωρίς να αμείβονται τα μέλη του.
Δυστυχώς όμως, παρά όλες αυτές τις ανιδιοτελείς προσπάθειες, η έλλειψη φαρμάκων, η αδυναμία πολλών ανθρώπων να συνεχίσουν τη θεραπεία τους, καθώς επίσης τα οικονομικά προβλήματα που δεν επέτρεπαν την πρόληψη των ασθενειών, επιδείνωναν καθημερινά τις συνθήκες – χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου η διεθνής κοινότητα” (από το βιβλίο των Stuckler, Basu, στους οποίους βασίζεται το άρθρο, με παρεμβάσεις).
.
Άρθρο
Ο «δεδηλωμένος» στόχος του προγράμματος λιτότητας της Τρόικα, ήταν ο εκμοντερνισμός του συστήματος υγείας – ενώ η επιλογή των μελών της κυβέρνησης εκ μέρους της, είχε ως βασικό κριτήριο την πίστη τους στις μεθόδους της, τις οποίες έπρεπε να ακολουθούν πιστά. Μοναδική ευθύνη τους ήταν και είναι ο τρόπος, με τον οποίο θα τις επικοινωνούν στους ψηφοφόρους – έτσι ώστε να αποφεύγονται οι κοινωνικές αναταραχές και οι αντιδράσεις.
Ο απώτερος στόχος βέβαια δεν φαίνεται παράλογος – αφού κανένας δεν έχει αντίρρηση, όσον αφορά τον εκσυγχρονισμό ενός πεπαλαιωμένου συστήματος, το οποίο είναι γνωστό πως πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Το πρόβλημα είναι όμως το ότι, το σχέδιο της Τρόικα δεν έχει γίνει από ειδικούς στον τομέα της Υγείας, αλλά από οικονομολόγους και τεχνοκράτες – οι οποίοι έχουν απορρίψει τις εξειδικευμένες συμβουλές γιατρών ή άλλων.
Ειδικότερα, το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης του ΔΝΤ βασίζεται σε εντελώς αυθαίρετα μαθηματικά δεδομένα. Για παράδειγμα, στόχος του είναι η μείωση των δαπανών υγείας στο 6% του ΑΕΠ – ταυτόχρονα με την εξασφάλιση της ιατρικής φροντίδας για όλους τους ανθρώπους, καθώς επίσης με την καλυτέρευση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών! Ένα «Θεϊκό θαύμα» δηλαδή.
Στο σημείο αυτό, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά σχετικά με το πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, όταν ο αριθμός των ασθενών αυξάνεται λόγω της κρίσης, ενώ ταυτόχρονα μειώνεται το ΑΕΠ, κανένας δεν μπορεί να καταλάβει από που συμπεραίνεται αυτό το 6% – πόσο μάλλον όταν όλες οι άλλες χώρες τις Δύσης δαπανούν περισσότερα, παρά το ότι δεν αντιμετωπίζουν συνθήκες, ανάλογες με αυτές στην Ελλάδα.
Άλλωστε στη Γερμανία, η οποία είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής των προγραμμάτων λιτότητας, οι δαπάνες υγείας υπερβαίνουν το 10% του ΑΕΠ – ενώ το ΑΕΠ αυξάνεται συνεχώς, η ανεργία μειώνεται και οι μισθοί των εργαζομένων είναι κατά πολύ υψηλότεροι.
Συνεχίζοντας, το ΔΝΤ πιέζει αφόρητα της ελληνική κυβέρνηση, για την εφαρμογή μίας σειράς μέτρων, τα οποία μοιάζουν λογικά, ορθολογικά και θετικά με την πρώτη ματιά – όπως αυτά που αφορούν τον περιορισμό των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Στην πραγματικότητα όμως, τα μέτρα αυτά έχουν οδηγήσει χιλιάδες Έλληνες στο περιθώριο – εκτός του κρατικού συστήματος ασφάλισης και υγείας.
Μία δεύτερη αυθαιρεσία είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών για φάρμακα, από το 1,90% του ΑΕΠ στο 1,33%. Φυσικά η διάγνωση του ΔΝΤ, το οποίο διαπίστωσε μία εκρηκτική άνοδο του κόστους των φαρμάκων, μετά την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, είναι σωστή – ενώ μία από τις αιτίες είναι η διαφθορά γιατρών και φαρμακοβιομηχανιών.
Εν τούτοις, με τη θεραπεία της ασθένειας, την οποία επέβαλλε, έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα – αφού, αντί να ρυθμίσει αυστηρά την εμπορία και την πώληση των φαρμάκων, μείωσε εγκληματικά τον προϋπολογισμό των νοσοκομείων.
Το αποτέλεσμα της ενέργειας του αυτής ήταν να εξαφανισθούν εν πρώτοις τα αντιβιοτικά – οι ουρές αναμονής να διπλασιαστούν στην αρχή, να τριπλασιαστούν στη συνέχεια, ενώ πολλοί ασθενείς να μην βρίσκουν γιατρό ακόμη και στα μεγάλα κρατικά νοσοκομεία.
Εκτός αυτού, μεγάλες ξένες φαρμακοβιομηχανίες, όπως η «Novo Nordisk», αποσύρθηκαν από την Ελλάδα, επειδή δεν μπορούσαν να πουλήσουν σε λογικές τιμές τα φάρμακα τους – με αποτέλεσμα αφενός μεν να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, αφετέρου να λείψει ξαφνικά η ινσουλίνη, από 50.000 διαβητικούς, με κίνδυνο να πεθάνουν.
Συνεχίζοντας, η υγεία όλο και περισσότερων Ελλήνων επιδεινώνεται – αφού η πιθανότητα να αισθάνονται κακά ή πολύ κακά στην υγεία τους οι Έλληνες αυξήθηκε κατά 15% το 2011, σε σχέση με το 2009. Κατά κανόνα δε, αυτού του είδους οι αυτοαξιολογήσεις των ανθρώπων συσχετίζονται γενικά με το ποσοστό θανάτου – ενώ χρησιμοποιούνται συχνά ως δείκτης υγείας μίας κοινωνίας, όταν δεν υπάρχουν άλλα δεδομένα.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Η ύφεση και η λιτότητα
Ο συνδυασμός της ύφεσης με τα μέτρα λιτότητας, οδηγεί σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο μειώσεων του προϋπολογισμού για την υγεία και τα φάρμακα, σε κλείσιμο ιατρείων, σε μαζική μετανάστευση γιατρών κοκ. Για παράδειγμα, οι 6% δαπάνες υγείας, όταν το ΑΕΠ τοποθετείται στα 200 δις €, είναι 12 δις € – όταν όμως το ΑΕΠ μειώνεται στα 180 δις €, περιορίζονται αυτόματα στα 10,8 δις €.
Περαιτέρω, οι ηλικιωμένοι δυσκολεύονται περισσότερο να συνηθίσουν τις αλλαγές ενός συστήματος, το οποίο έχουν εμπιστευθεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Υπολογίζεται δε ότι, από το ξεκίνημα της πολιτικής λιτότητας, περίπου 60.000 Έλληνες άνω των 65 ετών έχουν «παραιτηθεί» από τα απαραίτητα ιατρικά μέτρα – δεν πηγαίνουν στους γιατρούς και δεν παίρνουν τα απαιτούμενα φάρμακα. με κίνδυνο της ζωής τους.
Επειδή δε έχουν σταματήσει τα προγράμματα πρόληψης ασθενειών, επίσης λόγω των μέτρων λιτότητας, αυξήθηκαν ραγδαία οι μολυσματικές ασθένειες – όπως για παράδειγμα η ελονοσία, η οποία διαγνώστηκε ξανά, για πρώτη φορά μετά το 1970. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται, μεταξύ άλλων, από το ευρωπαϊκό κέντρο πρόληψης ασθενειών, το οποίο σύστησε επίσημα σε όλους όσους επισκέπτονται τη νότια Ελλάδα να εφοδιαστούν με φάρμακα εναντίον της ελονοσίας – γεγονός που συστηνόταν μέχρι σήμερα μόνο στους τουρίστες, με προορισμό την Αφρική ή την Ασία.
Φυσικά δεν υπάρχουν στην Ελλάδα μόνο σωματικές, αλλά και ψυχικές ασθένειες – με τον επίσημο αριθμό των αυτοκτονιών να αυξάνεται κατά 20%, μόνο μεταξύ των ετών 2007 και 2009. Ο αριθμός δε των ατόμων με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, οι οποίοι απευθύνονται σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, έχει διπλασιαστεί – ενώ πρόκειται μόνο για την κορυφή του παγόβουνου, αφού οι περισσότεροι κρατούν τέτοιου είδους προβλήματα για τον εαυτό τους, έτσι ώστε να μην παρεξηγηθούν από τους γύρω τους.
Ας μην ξεχνάμε πως η ορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα αρνείται ακόμη να επιτρέψει τη χριστιανική ταφή ανθρώπων που έχουν αυτοκτονήσει – γεγονός που σημαίνει πως οι περισσότεροι κρύβουν τη συγκεκριμένη αιτία θανάτου συγγενών τους. Η δραματική αύξηση του αριθμού των θανάτων για άγνωστη αιτία, τεκμηριώνει εύλογα πως πρόκειται για κρυφές αυτοκτονίες – λόγω του φόβου της εκκλησίας και της αγωνίας μήπως χαθεί η «τιμή» της οικογένειας.
Το χειρότερο όμως όλων είναι η επιδημία Aids στην καρδιά της Αθήνας – η πρώτη στην Ευρώπη, για πολλές δεκαετίες. Το μεγαλύτερο ποσοστό της οφείλεται στις μολυσμένες σύριγγες – αφού ο αριθμός των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά, οι οποίοι μολύνθηκαν, δεκαπλασιάσθηκε μεταξύ του Ιανουαρίου και του Οκτωβρίου του 2011 (σε δέκα μήνες).
Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει δει κανείς τόσους πολλούς ναρκομανείς στο κέντρο της Αθήνας – ενώ, σύμφωνα με την αστυνομία, η κατανάλωση ηρωίνης αυξήθηκε κατά 20% το 2011, σε σχέση με το 2010. Η αιτία είναι, μεταξύ άλλων, η ανεργία των νέων, η οποία έχει ξεπεράσει το 60% – ο εύλογος φόβος τους για το μέλλον, καθώς επίσης η παντελής έλλειψη προοπτικών.
Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας γνωρίζει φυσικά το πρόβλημα – ενώ, για να εμποδίσει την εξάπλωση της επιδημίας, πρότεινε να μοιράζονται ετήσια 200 αποστειρωμένες σύριγγες σε εξαρτημένους από τα ναρκωτικά. Την ίδια όμως στιγμή μειώθηκε ο προϋπολογισμός της Ελλάδας για το συγκεκριμένο πρόγραμμα – με αποτέλεσμα να προβλέπονται πλέον μόνο τρεις αποστειρωμένες σύριγγες ετήσια, για κάθε ασθενή.
.
Η λιτότητα εις βάρος των Ελλήνων πολιτών
Ουσιαστικά το πρόγραμμα που έχει επιβληθεί στη χώρα μας είναι εις βάρος των πολιτών – αφού συντελείται μία πραγματική οικονομική γενοκτονία (ανάλυση), κυριολεκτικά ένα ολοκαύτωμα της κατώτερης και μεσαίας τάξης. Απλούστερα, η πατρίδα μας δολοφονείται (άρθρο) και κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά.
Περαιτέρω, η ριζική ανασυγκρότηση του συστήματος υγείας, έχει οδηγήσει σε ένα απερίγραπτο χάος – ενώ έχει χαθεί εντελώς η δυνατότητα να γνωρίζει κανείς ποιός ασθενής και για ποιές υπηρεσίες οφείλει να προσεχθεί.
Την ίδια στιγμή δεν διενεργούνται κανενός είδους αναλύσεις και στατιστικές, σε σχέση με την υγεία των ανθρώπων – τα κόμματα ενδιαφέρονται μόνο για τις δημοσκοπήσεις που αφορούν τις καρέκλες τους, πληρώνοντας αδρά, ενώ η Τρόικα απαιτεί όλο και σκληρότερα μέτρα, μειώνοντας το κόστος της υγείας ακόμη κατά 2 δις € (στα τέλη του Νοεμβρίου του 2012).
Πιστή προφανώς στην άποψη ότι, για να σωθεί το πλοίο που κινδυνεύει να βουλιάξει, θα πρέπει να ριχτούν στη θάλασσα όσο το δυνατόν περισσότεροι επιβάτες του (το προσδόκιμο ζωής στις χώρες που εισβάλλει το ΔΝΤ μειώνεται τουλάχιστον κατά δέκα χρόνια), επιμένει στην εφαρμογή όλο και αυστηρότερων μέτρων, ειδικά στον τομέα της υγείας.
Η εισαγωγή των γενοσήμων δε, σε ευρεία κλίμακα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό (άρθρο μας), υπηρετεί ακριβώς αυτούς τους στόχους – με τον αρμόδιο υπουργό να κάνει ότι μπορεί για να ανταπεξέλθει με τον επικοινωνιακό ρόλο του, αδιαφορώντας εντελώς για τις συνέπειες στους ανθρώπους.
.
Επίλογος
Από όλα τα παραπάνω, καθώς επίσης από πολλές άλλες αναλύσεις συμπεραίνουμε ότι, το μεγάλο πρόβλημα δεν βρίσκεται στην πολιτική λιτότητας αυτού καθαυτού αλλά στο ότι, οι μειώσεις των δημοσίων δαπανών γίνονται αφενός μεν εσφαλμένα, αφετέρου στα λάθος σημεία.
Οι κρατικές επενδύσεις, οι οποίες αφορούν το σύστημα υγείας, αποδίδουν καρπούς πολύ γρηγορότερα, σε σχέση με πολλές άλλες – ενώ, εάν το σύστημα υγείας ξεφύγει από τον έλεγχο, είναι πολύ δύσκολο να επανέλθει. Στην πραγματικότητα, ο τομέας της υγείας έχει αυξηθεί, παρά την κρίση, τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην Ευρώπη – ενώ οι επενδύσεις σε αυτόν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, βοηθούν την τεχνολογική εξέλιξη μίας χώρας και κινούν την οικονομία πολύ ισχυρότερα, συγκριτικά με άλλους τομείς.
Η απαίτηση των δανειστών να υποφέρει ειδικά σε αυτόν τον τομέα η Ελλάδα δεν ήταν σε καμία περίπτωση μία σωστή οικονομική στρατηγική, αλλά μία πολιτική σκοπιμότητα – με την έννοια πως χρησιμοποιήθηκε από το ΔΝΤ και τη Γερμανία ως «παράδειγμα προς αποφυγή» (ανάλυση) και ως απειλητική προειδοποίηση για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι ώστε να πληρώσουν τα χρέη τους χωρίς να αντιδράσουν καθόλου.
Άλλωστε η ίδια η γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε το πακέτο προς την Ελλάδα ως μάθημα για την υπόλοιπη Ευρώπη λέγοντας ότι: «Όλες οι χώρες της Ευρώπης βλέπουν τώρα πως ο δρόμος, τον οποίο ακολουθεί η Ελλάδα με το ΔΝΤ, δεν είναι καθόλου εύκολος. Θα κάνουν λοιπόν ότι μπορούν, για να μην τους συμβούν τα ίδια».
Όπως έχει τεκμηριώσει δε η ελληνική τραγωδία, τα προγράμματα λιτότητας δεν μπορούν να διασώσουν μία υπερχρεωμένη οικονομία από το γκρεμό – αφού δεν είναι μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος.
Υπήρχαν ανέκαθεν και υπάρχουν προφανώς λύσεις – περισσότερες από μία, όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές στο παρελθόν. Εν τούτοις, οι διεθνείς δανειστές (Γερμανία, ΔΝΤ) και οι τοκογλύφοι (ελίτ), συνεπικουρούμενοι από τις ελληνικές κυβερνήσεις, δεν αναζήτησαν καμία λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας – επιφυλάσσοντας της το ρόλο της Ιφιγένειας, τον οποίο συνεχίζει ακόμη να «υπηρετεί» η πατρίδα μας.
Συμπεριφέρθηκαν ουσιαστικά όπως εκείνος ο εβραίος τοκογλύφος, ο οποίος στέλνει τους μπράβους του για να δείρουν μέχρι θανάτου αυτόν που αρνείται ή δεν μπορεί να εξοφλήσει το χρέος του – έτσι ώστε να το ακούν όλοι οι υπόλοιποι, να τρομάζουν και να αποφεύγουν να κάνουν το ίδιο.
Εάν, παρ’ όλα αυτά, οι Έλληνες προσέλθουν στις Ευρωεκλογές και ψηφίσουν για το Ευρωκοινοβούλιο της Γερμανίας, θα είναι άξιοι της μοίρας τους – η οποία βέβαια ευχόμαστε να αλλάξει σύντομα, προτού είναι πολύ αργά.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.