Ρωσική Άρια Φυλή;

Αν και είμαστε υπέρ της διεύρυνσης της ΕΕ, με ισότιμα μέλη τόσο την Ουκρανία, όσο και τη Ρωσία, έτσι ώστε να υπάρχει το αντίπαλο δέος απέναντι στις Η.Π.Α. και στη Γερμανία, οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί – τουλάχιστον όσον αφορά τη «Ρωσία του Putin»  

 (To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

“Η Ουκρανία, υποχρεωμένη να υιοθετήσει τα μέτρα λιτότητας του ΔΝΤ και της ΕΕ, οδηγείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από την Κριμαία – όσο και αν γίνονται προσπάθειες (προπαγάνδα), για να χειραγωγηθούν οι μάζες. Η διαδικασία βέβαια αυτή δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στη Μόσχα, όσον αφορά το μέλλον της Ουκρανίας – πολύ ισχυρότερο από το οποιοδήποτε στρατιωτικό πλεονέκτημα που θα μπορούσε ποτέ να αποκτήσει.

Ακριβώς για το λόγο αυτό αναφέρεται κανείς σε μία «πέμπτη στρατιωτική φάλαγγα», η οποία έχει τοποθετηθεί με τη βοήθεια της Δύσης στην πλευρά της Ρωσίας, εναντίον της Ουκρανίας – με αποτέλεσμα να ζητήσει μόνη της η Ουκρανία, κυρίως η ανατολική, την προσάρτηση της στη Ρωσία, κατά το παράδειγμα της Κριμαίας“.

 .

Άρθρο

“Τι σημαίνει για σας Ρώσος, ρωσικός λαός; Ποιά είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του;“, ήταν μία από τις πολλές ερωτήσεις που τέθηκαν στον κ. Putin (άρθρο), κατά τη διάρκεια της πρόσφατης τηλεοπτικής του συνέντευξης. “Πολλοί εξειδικευμένοι επιστήμονες πιστεύουν πως ένας λαός δεν έχει ιδιαιτερότητες, πως ο άνθρωπος είναι ο ίδιος παντού. Δεν συμφωνώ μαζί τους“, απάντησε ο Ρώσος πρόεδρος.

Τεκμηριώνοντας τη θέση του, ανέφερε πως κάθε λαός έχει τα δικά του χαρακτηριστικά στοιχεία – τα οποία πηγάζουν από την κοινή Γλώσσα, από την Ιστορία, από τη συμβίωση σε μία περιοχή, καθώς επίσης από τη «ανταλλαγή γονιδίων» για εκατοντάδες ή ακόμη και για χιλιάδες χρόνια. “Έχω την άποψη πως ο Ρώσος, ο άνθρωπος του ρωσικού κόσμου καλύτερα, σκέφτεται πριν από κάθε τι άλλο ότι, υπάρχει κάποιος ανώτερος ηθικός προορισμός του ατόμου“, πρόσθεσε.

Στη συνέχεια συμπλήρωσε πως στη Δύση οι άνθρωποι σκέφτονται εντελώς διαφορετικά, επειδή ισχύει το ότι, όσο πιο επιτυχημένος είναι ένας άνθρωπος, τόσο καλύτερα. Αντίθετα στη Ρωσία, ακόμη και οι πιο πλούσιοι, θέτουν πολύ συχνά στον εαυτό τους το ερώτημα “Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα;“.

Η αιτία είναι το ότι, ο Ρώσος δεν απευθύνεται στον εαυτό του, δεν είναι ο ίδιος το σημείο αναφοράς του κόσμου του, αλλά “ξεδιπλώνεται προς τα έξω” – ενώ η προσωπική επιτυχία του δεν είναι αρκετή. “Μόνο από το λαό μας θα μπορούσε να προκύψει η φράση «πριν από τον κόσμο, εκτός από τη ζωή, είναι επίσης όμορφος ο θάνατος» – η οποία σημαίνει ότι, αξίζει τον κόπο να πεθαίνει κανείς για τους άλλους, για τους συμπολίτες του“, τόνισε ο κ. Putin.

“Εδώ ακριβώς οφείλονται οι βαθιές ρίζες του ρωσικού πατριωτισμού, όπως επίσης η μαζική ηρωική συμπεριφορά μας στον πόλεμο. Πολλοί άλλοι λαοί έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα δικά τους πλεονεκτήματα. Αυτά είναι όμως τα δικά μας” συμπέρανε συνεχίζοντας:

“Παρά το ότι στο σημερινό κόσμο υπάρχουν πολλές «προσμίξεις», ακόμη και γονιδίων, αρκετές από τις οποίες «εισπράττει» η Ρωσία από άλλους λαούς, εμείς οι Ρώσοι θα στηριζόμαστε πάντοτε στις δικές μας αξίες“, ολοκλήρωσε ο πρόεδρος, μη απαντώντας ουσιαστικά στο δεύτερο μέρος της ερώτησης, το οποίο αφορούσε τα αδύνατα σημεία της χώρας του.

Χωρίς να επεκταθούμε στην υπόλοιπη τηλεοπτική συνέντευξη διαπιστώνουμε αμέσως, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία ότι, ο κ. Putin επιδιώκει σκόπιμα να ξυπνήσει τα εθνικιστικά συναισθήματα των Ρώσων – διαφοροποιώντας τους όμως «ποιοτικά» από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Σε κάποιο σημείο μάλιστα μας θυμίζει, αν και εντελώς αμυδρά, την περιγραφή της Άριας Φυλής, της ανώτερης όλων, της φυλής των φυλών – έτσι όπως παρουσιάστηκε κάποτε ο Γερμανός στους Γερμανούς και στον υπόλοιπο πλανήτη, προκαλώντας τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία, μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (άρθρο).

Εάν δε αναλύσουμε τη συμπεριφορά των Ρώσων προς τη μικρή αδελφή, προς την Ουκρανία (άρθρο), προς τους Ουκρανούς καλύτερα, τους οποίους ναι μεν θεωρεί «ομόφυλους», Σλάβους δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα «Ρώσους δεύτερης διαλογής», αντιμετωπίζοντας τους υποτιμητικά, οδηγούμαστε στα ίδια συμπεράσματα – αφού σίγουρα ούτε η Ευρώπη, ούτε ο υπόλοιπος πλανήτης χρειάζονται μία δεύτερη Άρια Φυλή.

Αν και είμαστε λοιπόν υπέρ της διεύρυνσης της ΕΕ, με ισότιμα μέλη τόσο την Ουκρανία, όσο και τη Ρωσία, έτσι ώστε να υπάρχει το αντίπαλο δέος αφενός μεν απέναντι στις Η.Π.Α., αφετέρου στη Γερμανία, οφείλουμε να είμαστε πολλοί επιφυλακτικοί – τουλάχιστον όσον αφορά τη «Ρωσία του Putin», η οποία δεν είναι ίσως απαραίτητα η ίδια, με αυτήν που ονειρεύονται οι Ρώσοι Πολίτες.

Περαιτέρω είναι μάλλον σκόπιμο να έχουμε μία εικόνα της ρωσικής πραγματικότητας, τονίζοντας πως η σημερινή οικονομική ισχύς της Ρωσίας δεν οφείλεται βέβαια στον πρόεδρο της – αλλά, αφενός μεν στην ανοησία των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ το 1992 (όταν είχαν τη δυνατότητα να εισβάλλουν  στην διαλυμένη τότε χώρα και δεν το έκαναν), αφετέρου στην εκρηκτική άνοδο των τιμών της ενέργειας και των πρώτων υλών, μετά το 2000. Στο πρώτο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η πολιτική οργάνωση της Ρωσίας.

.

.

Στην αριστερή πλευρά περιγράφονται οι εξουσίες του εκάστοτε προέδρου, ο οποίος εκλέγεται το ανώτατο για δύο εξαετείς περιόδους, σε δύο γύρους – αν και, όπως έχει πλέον διαπιστωθεί, οι περίοδοι αυτοί μπορούν να πολλαπλασιαστούν, με ένα ενδιάμεσο κενό. Κάτω ακριβώς, αναλυτικά, η δικαστική εξουσία, με τα εκάστοτε δικαστήρια.

Στη μέση του διαγράμματος φαίνονται οι ιδιαιτερότητες που αφορούν τον πρωθυπουργό, τον αναπληρωτή, την κυβέρνηση και τους υπουργούς – ενώ στα δεξιά, του ομοσπονδιακού συμβουλίου (Upper House) και της Δουμά (Lower House).

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Στο επόμενο γράφημα έχουμε μία μικρή ιστορική αναδρομή στην παρελθούσα, καθώς επίσης στην ενδεχομένως μέλλουσα ρωσική αυτοκρατορία – αφού επιδιώκεται η αναβίωση της Σοβιετικής Ένωσης ή της τσαρικής ηγεμονίας, με άλλη φυσικά μορφή και υπό την απόλυτη κυριαρχία της Ρωσίας.

.

.

Η γκρίζα γραμμή αναφέρεται στο ΑΕΠ, σε όρους αγοραστικής δύναμης, ενώ η μπλε στην εξέλιξη των τιμών. Σημαντικός εδώ είναι ο διαχωρισμός σε τρεις ιστορικές περιόδους, με ενδιάμεση τη Σοβιετική Ένωση και τον κομμουνισμό.

Αμέσως μετά έχουμε την ιστορική εξέλιξη της ουκρανικής κρίσης, ξεκινώντας από το 1954, όπου ο Χρουστσόφ δώρισε την Κριμαία, παλαιά ελληνική αποικία, στην Ουκρανία – μία περιοχή, η οποία θεωρείται ως η σημαντικότερη τόσο για την άμυνα (Μαύρη Θάλλασα), όσο και για τα πιθανά επεκτατικά σχέδια της Ρωσίας.

.

.

Αμέσως μετά, στο γράφημα που ακολουθεί, φαίνεται ο βαθμός εξάρτησης πολλών ευρωπαϊκών χωρών τόσο από το ρωσικό πετρέλαιο (αριστερά), όσο και από το φυσικό αέριο – πάντοτε σαν ποσοστό επί των εξαγωγών της Ρωσίας.

Όπως διαπιστώνεται δε, πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν είναι τόσο έντονη η ρωσική «κυριαρχία», από ότι στην Ευρώπη – όσον αφορά την ενέργεια, καθώς επίσης τις πρώτες ύλες. Ειδικότερα, η Ρωσία εφοδιάζει κατά 100% με φυσικό αέριο τις χώρες της Βαλτικής, καθώς επίσης τη Φιλανδία, ενώ με 70% την Ουκρανία – οπότε η αύξηση της τιμής που αποφασίστηκε για την τελευταία, αποτελεί την καταδίκη της στη χρεοκοπία.

.

.

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από το παραπάνω γράφημα είναι το ότι, τυχόν κλιμάκωση της ουκρανικής κρίσης, θα βυθίσει ακόμη περισσότερο την Ευρώπη στην ύφεση – επίσης βέβαια τη Ρωσία, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές της στην Ευρώπη.

Ειδικά όσον αφορά τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα, ο οποίος είναι εξαιρετικά υπερχρεωμένος, βυθισμένος παράλληλα στις επισφάλειες, τυχόν πρόβλημα με τη Ρωσία θα ήταν καταστροφικό. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η έκθεση των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών στη Ρωσία – επίσης στις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες ευρίσκονται στον προθάλαμο της «έκρηξης», με απειλητικότερη όλων την Κίνα (άρθρο).

.

.

Ολοκληρώνοντας, η οικονομική κατάσταση της Ρωσίας είναι πολύ καλύτερη, από όλες τις άλλες χώρες της G7 – ειδικά όσον αφορά το δημόσιο χρέος της, το οποίο είναι χαμηλότερο του 10% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά χαμηλό είναι επίσης το εξωτερικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

.

.

Με κριτήριο το παραπάνω γράφημα, το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ρωσίας δεν ξεπερνάει το 40%, όταν σε πολλές άλλες χώρες υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ τους. Τόσο δε ο ιδιωτικός τομέας της χώρας (κόκκινη γραμμή), όσο και το δημόσιο (σκούρο μπλε), χρωστούν στο εξωτερικό κάτω από το 15% του ΑΕΠ.

.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς ούτε την ισχύ της Ρωσίας, απέναντι σε μία υπερδύναμη που αναμφίβολα ευρίσκεται σε πορεία παρακμής, ούτε την τάση της προς τον ολοκληρωτισμό – προς μία μορφή εθνικοσοσιαλισμού καλύτερα (άρθρο), ανάλογη με αυτήν της Γερμανίας.

Στα πλαίσια αυτά, έχουμε την άποψη πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτική στο χειρισμό της ουκρανικής κρίσης – η οποία θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για την ήπειρο μας.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφευχθεί τόσο η επέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας, την οποία δυστυχώς δρομολόγησε η Γερμανία, όσο και η προώθηση δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας – γεγονότα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

.

Υστερόγραφο: Οι Γερμανοί είναι ένας λαός που ταιριάζει πάρα πολύ με τους Ρώσους – ενώ τους φοβούνταν ανέκαθεν, αφενός μεν γιατί είναι σχεδόν διπλάσιοι στον πληθυσμό, αφετέρου πολλαπλάσιοι σε έκταση, με πολύ μεγάλη «φυσική περιουσία». Αρκετοί δε αναφέρουν πως ο Στάλιν σκότωσε περισσότερους ανθρώπους από το Χίτλερ, καθώς επίσης Εβραίους.

Εκτός αυτού, το εθνικοσοσιαλιστικό σύστημα διαφέρει ελάχιστα από το ρωσικό κομμουνιστικό που επιβλήθηκε στις αρχές τους 20ου αιώνα – με εμπνευστή ουσιαστικά το γερμανό Μαρξ και με ειδοποιό διαφορά το ότι, στον εθνικοσοσιαλισμό επιτρέπεται η λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, με αυστηρότατο όμως κρατικό έλεγχο, ενώ ο κομμουνισμός διακρίνεται από την κεντρικά κατευθυνόμενη, κρατική οικονομία.

Οι δύο χώρες διαφοροποιούνται βέβαια σημαντικά από τη Θρησκεία τους – όπου ο γερμανικός προτεσταντισμός απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία των πάσης φύσεως αμαρτωλών, ενώ η ρωσική ορθοδοξία στηρίζεται εν μέρει στην ανοχή, στη συγχώρηση των αμαρτωλών και στην αλληλεγγύη. Προφανώς δε, εμείς οι Έλληνες έχουμε περισσότερα κοινά με τους Ρώσους, ενώ αυξάνουν τη γεωπολιτική σημασία της χώρας μας.

Φυσικά οι Ρώσοι σήμερα δεν βλέπουν κανένα όφελος από τη συμμετοχή τους στη γερμανική ΕΕ, πόσο μάλλον όταν αντιμετωπίζονται ως «αιώνιοι εχθροί» από τη Δύση – ενώ οι Γερμανοί, σε συνεργασία με τις Η.Π.Α., είναι αυτοί που επενέβησαν στα εσωτερικά της Ουκρανίας, με τη βοήθεια νεοναζιστικών κινημάτων, χειρίστης μορφής, απειλώντας ουσιαστικά την άμυνα της Ρωσίας (επέκταση του ΝΑΤΟ κλπ.).

Τέλος, η θεωρητική «κατηγορία» περί «Άριας Φυλής», με την πιθανή αναβίωση του φυλετισμού, δεν αφορά σε καμία περίπτωση τους Ρώσους Πολίτες, αλλά τον ηγέτη τους – ο οποίος χρησιμοποιεί ενδεχομένως την αναφορά του, εάν ήταν πράγματι αυτή, για να ενώσει, καθώς επίσης για να διατηρήσει ενωμένη την αχανή χώρα, με τις τεράστιες «φυλετικές» διαφορές από περιοχή σε περιοχή.

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.