Πρόσκληση στους κερδοσκόπους

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

“Ο υπουργός υγείας έχει το «ακαταλόγιστο», οπότε δεν θα έλεγα τίποτα, εάν το έκανε αυτός – μάλλον θα γελούσα, όπως συνήθως όλοι οι Έλληνες. Το δεξί χέρι του πρωθυπουργού όμως, ο οποίος είναι άριστος νομικός, από όσα άκουσα, είναι κάτι άλλο – αδύνατο να το καταλάβει κανείς.  

Ακόμη και αν δεν δώσουμε σημασία στην απίστευτη προσβολή της δικαστικής εξουσίας, εάν δεν μπορεί να υπεξαιρέσει με άλλον τρόπο τους ψήφους της ακροδεξιάς η κυβέρνηση, εάν δεν παίρνει τα μέτρα του το ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος υποψιασμένο, όπως οφείλει, για την καταγραφή των συνομιλιών του, τότε τι μπορεί να περιμένει κανείς από το κόμμα που κυβερνάει; Πως είναι δυνατόν να διαπραγματευθεί με τους δανειστές;

Αυτοί θα της (μας) πάρουν «ακόμη και τα παντελόνια», με τόση ανοησία και ερασιτεχνισμό που αποδείχθηκε πως έχει η κυβέρνηση. Ας μην αναφερθούμε καλύτερα στις συνέπειες αυτών που συνέβησαν – αφού στο εξής ο κάθε αναρχικός, εγκληματίας ή τρομοκράτης θα ισχυρίζεται εύλογα ότι, είναι θύμα παγίδας της αστυνομίας, της κυβέρνησης ή όποιου άλλου. Είμαστε σίγουρα στον προθάλαμο του χάους“.

.

Αυτά ήταν περίπου τα λόγια ενός ταξιτζή, ο οποίος σχολίαζε την επικαιρότητα, έχοντας ενδιάμεσα παρακολουθήσει τη συνέντευξη του γενικού γραμματέα – μετά την παραίτηση ή την εκδίωξή του, για το «θεαθήναι». Απογοητευτικό φυσικά, αφού το κυρίως ζητούμενο της πατρίδας μας σήμερα είναι η κοινωνική συνοχή, καθώς επίσης η πολιτική σταθερότητα – η οποία αποτελεί μάλλον παρελθόν.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, σύμφωνα με δημοσιεύματα του εξωτερικού, η ΔΕΗ θα είναι η πρώτη κρατική εταιρεία μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η οποία θα θελήσει να χρηματοδοτηθεί εκδίδοντας και πουλώντας ομόλογα στους κερδοσκόπους. Γράφουμε κερδοσκόπους και όχι επενδυτές, επειδή η πιστοληπτική της αξιολόγηση είναι CCC (οπότε πρόκειται για μία τοποθέτηση υψηλού ρίσκου, κερδοσκοπική επομένως) – ενώ ακριβώς για το λόγο αυτό τα 300 εκ. € που πιθανολογείται πως θα ζητήσει η ΔΕΗ, θα προσφερθούν με πολύ υψηλά επιτόκια.

Τα διευθυντικά στελέχη της εταιρείας προετοιμάζουν την παρουσία της (road show) στα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα του Παρισιού, του Λονδίνου και της Φρανκφούρτης, με στόχο να απευθύνουν επίσημη πρόσκληση στους κερδοσκόπους – όπως επίσης η ελληνική κυβέρνηση, η οποία παραδόξως θεωρεί ως μεγάλη επιτυχία τυχόν δανεισμό της, με επιτόκια της τάξης του 6%. Πολύ υψηλότερα δηλαδή από το ρυθμό ανάπτυξης (ύφεση, αρνητικός ρυθμός), οπότε αδύνατον να εξυπηρετηθούν με βιώσιμο τρόπο.

Εάν για μία επιχείρηση (όπως και για ένα κράτος) η δυνατότητα δανεισμού κρίνει την επιτυχία της και όχι η κερδοφορία (πλεόνασμα στο κράτος), καθώς επίσης η βιώσιμη αύξηση του τζίρου (ΑΕΠ για το κράτος), τότε μάλλον έχουμε πλήρη άγνοια των οικονομικών και της επιχειρηματικότητας.

Σχετικά με την αντιπαράθεση τώρα των Η.Π.Α. με τη Ρωσία, φαίνεται πως ο πρόεδρος της τελευταίας «ντρόπιασε» ξανά τον πλανητάρχη – αφού η J.P.Morgan, η οποία είχε εμποδίσει μία πληρωμή της ρωσικής πρεσβείας στο Καζακστάν, αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Αυτό συνέβη επειδή η ρωσική κυβέρνηση απείλησε την αμερικανική με προβλήματα στη λειτουργία της πρεσβείας της στη Μόσχα – με αποτέλεσμα να εγκριθεί τελικά η πληρωμή στο Καζακστάν, παρά τις κυρώσεις, οι οποίες την απαγόρευαν. Κάτι ανάλογο παρατηρήθηκε και στο διάστημα, όπου στα πλαίσια των κυρώσεων η NASA διέκοψε τη συνεργασία της με τη Ρωσία – κάτι που επίσης αναγκάσθηκε να ξανασκεφθεί, επειδή για την επιστροφή δύο αστροναυτών της χρειάζεται τη ρωσική διαστημική «κάψουλα».

Περαιτέρω, η Ρωσία προγραμματίζει μία τεράστια συναλλαγή με το Ιράν, ύψους 20 δις $ – όπου το Ιράν θα ανταλλάξει πετρέλαιο, έναντι τροφίμων και βιομηχανικού εξοπλισμού από τη Ρωσία. Μέσω της ανταλλαγής (clearing), κατά την οποία το Ιράν θα εξάγει 500.000 βαρέλια πετρέλαιο ημερησίως για 2-3 χρόνια προς τη Ρωσία, αγοράζοντας έναντι αυτών προϊόντα, αποφεύγεται έμμεσα η χρήση δολαρίων, ως μέσου πληρωμής.

Το γεγονός αυτό, εάν διευρυνθεί σε συναλλαγές με την Κίνα, την Αραβία κοκ., θα απειλήσει την παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου – κάτι που σίγουρα δεν πρόκειται να ενθουσιάσει τις Η.Π.Α. οι οποίες, εάν δεν διέθεταν ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα που τους προσφέρει τη δυνατότητα να τυπώνουν δολάρια χωρίς αντίκρισμα και να πληρώνουν, θα κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν. Η είδηση ακολουθήθηκε άλλωστε από απειλές, τις οποίες εξέφρασε το υπουργείο εξωτερικών των Η.Π.Α. επίσημα.

Στην Ουγγαρία τώρα, η οποία ακολουθεί το δικό της δρόμο, έχοντας εκδιώξει το ΔΝΤ (άρθρο μας), οι εκλογές της Κυριακής φαίνεται πως θα είναι υπέρ του κυβερνώντος κόμματος (Fidesz) – αφού, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, θα πάρει το 36%, ακολουθούμενο από την επίσης «δεξιά» παράταξη (Jobbik) με 15%, καθώς επίσης από το συνασπισμό της αριστεράς υπό τον σοσιαλιστή ηγέτη Mesterhazy με 18% (από 23% προηγουμένως).

Το έντονα δεξιό κόμμα (Jobbik) υποστηρίζει την αντιευρωπαϊκή στάση της κυβέρνησης, ενώ θα συνεργασθεί μαζί της. Ο σημερινός και πιθανότατα μελλοντικός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας υπερηφανεύεται λέγοντας ότι, προστάτευσε την πατρίδα του από μία καταστροφή, ανάλογη με αυτήν της Ελλάδας – λαμβάνοντας τα σωστά μέτρα. Σύμφωνα πάντως με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα) μάλλον έχει δίκιο – αφού κατάφερε να αντιστρέψει την τάση.

.

.

Η ΕΕ βέβαια αντιμετωπίζει εχθρικά την κυβέρνηση του, η οποία επέβαλλε φόρους στις τράπεζες, καθώς επίσης στις μεγάλες πολυεθνικές – αρνούμενη να αποδεχθεί τις υποδείξεις των Ευρωπαίων.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Έχοντας όμως σχετικά μικρό έλλειμμα στον ετήσιο προϋπολογισμό (γράφημα), με δημόσιο χρέος της τάξης του 80% του ΑΕΠ, η Ουγγαρία έχει την πολυτέλεια να τηρεί τη συγκεκριμένη στάση – σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία «άγεται και φέρεται» από τις ξένες δυνάμεις.

.

.

Συνεχίζοντας έχει σίγουρα ενδιαφέρον το ότι, η πλειοψηφία των Δανών, των Σουηδών, καθώς επίσης των Φιλανδών τάσσεται υπέρ μίας συνεργασίας των βορείων χωρών, των σκανδιναβικών καλύτερα, αντί της ΕΕ – σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση (Πίνακας που ακολουθεί). Η ενδεχόμενη αυτή «Σκανδιναβική Ένωση» θα συνεργαζόταν πλέον εμπορικά με την ΕΕ, παραμένοντας ανεξάρτητη.

.

Χώρα	Υπέρ της Σκανδιναβικής Ένωσης	Υπέρ της ΕΕ
Φιλανδία	50%	31%
Σουηδία	49%	28%
Δανία	47%	28%

.

Στη Σκανδιναβική Ένωση θα έπρεπε να συμμετέχουν επίσης η Ισλανδία και η Νορβηγία, πάντοτε σύμφωνα με τη δημοσκόπηση – ενώ οι τομείς της συνεργασίας θα ήταν η Δικαιοσύνη, η Εξωτερική πολιτική, καθώς επίσης η Οικονομία. Αυξάνονται λοιπόν οι «φυγόκεντρες δυνάμεις» στην ΕΕ ενώ, εάν κλιμακωθεί σημαντικά η εκλογική δύναμη των ακροδεξιών και αριστερών κομμάτων στις Ευρωεκλογές, ίσως δημιουργηθούν αξεπέραστα εμπόδια.

.

Η ΕΚΤ

Περίπου δύο χρόνια πριν η ΕΚΤ κατάφερε να επιτύχει το αδύνατο: την πτώση των επιτοκίων των ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης, με κενά λόγια – ισχυριζόμενη απλά ότι, θα κάνει όλα όσα χρειαστούν για τη στήριξη του ευρώ. Επειδή τότε η κίνηση έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, η ΕΚΤ πιστεύει πως θα καταφέρει ξανά το ίδιο – παραμένοντας στη ρητορική, στα κενά λόγια, χωρίς να συνοδεύονται από πράξεις.

Αντί λοιπόν να μειώσει τα βασικά επιτόκια ή να ανακοινώσει πακέτα ρευστότητας, ανέβαλλε την απόφαση της για το μέλλον – ελπίζοντας στον από μηχανής Θεό, σε ένα θαύμα καλύτερα, το οποίο θα αντιστρέψει την τάση.

Με τον αποπληθωρισμό όμως προ των πυλών, δεν μπορεί πλέον κανένας να αποκλείσει την έκρηξη των δημοσίων χρεών σε χώρες όπως η Ιταλία – κυρίως επειδή δεν έχει στη διάθεση της το μοναδικό «εργαλείο» πια για τον περιορισμό των χρεών: τον πληθωρισμό. Εάν συμβεί όμως κάτι τέτοιο, τότε το εκρηκτικό τέλος της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να αποφευχθεί.

Μία ανάλογη μέθοδο με την ΕΚΤ είχε ακολουθήσει η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας το 1991 – επίσης τα επόμενα έτη. Είκοσι χρόνια αργότερα, πρόσφατα δηλαδή, όταν το δημόσιο χρέος της ξεπέρασε το 250% του ΑΕΠ της, κατάλαβε το λάθος της και άλλαξε στρατηγική – μάλλον πολύ αργά όμως.

Στην περίοδο της κρίσης τα ευρωπαϊκά κράτη επέλεξαν, καθ’ υπόδειξη της Γερμανίας, εάν όχι κατ’ εντολή, την πολιτική λιτότητας – με αποτέλεσμα να βυθιστούν στην ύφεση. Σήμερα, στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, ειδικά σε αυτές του Νότου, η οικονομική κρίση έχει εξελιχθεί σε πολιτική – την οποία, για να ξεπεράσουν, πρέπει μοιράσουν χρήματα, οπότε να χρεωθούν.

Αυτό συμβαίνει όταν το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ τους έχει ήδη εκτοξευθεί στα ύψη, λόγω της μείωσης του ΑΕΠ. Επομένως, όπως και στο ξεκίνημα της κρίσης, κάνουν ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που θα έπρεπε.

Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει ότι, ο συνδυασμός των υπερβολικών χρεών με την ύφεση, οδηγεί νομοτελειακά στις διαγραφές χρεών – στη σεισάχθεια. Επειδή όμως οι δανειστές, κράτη, τράπεζες και τοκογλύφοι,  θα αρνηθούν τη διαγραφή χρεών των οφειλετών, οι κοινωνικές αναταραχές, οι εξεγέρσεις, οι χρεοκοπίες, καθώς επίσης οι διακρατικές διαμάχες θα συμβούν αναπόφευκτα – με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν.

Όπως έχουμε τονίσει δε (άρθρο), οι ομοιότητες του 2014 με το 1914 είναι πάρα πολλές – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Ελπίζουμε φυσικά να αποφευχθεί το μοιραίο, αν και είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως πρόκειται για «ευσεβείς πόθους» (wishful thinking)