Fed, αλλαγή πορείας; – Σελίδα 2 – The Analyst

Fed, αλλαγή πορείας;

458 total views, 3 views today

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΩΝ ΕΠΙΤΟΚΙΩΝ

Όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τα βασικά επιτόκια διατηρούνται σε μηδενικά επίπεδα, τόσο πιο επικίνδυνες γίνονται ορισμένες αρνητικές μακροοικονομικές συνέπειες – μεταξύ των οποίων το «κόστος ευκαιρίας της διακράτησης μετρητών».

Ειδικότερα, επειδή για τα μετρητά χρήματα δεν υπάρχει τόκος, ουσιαστικά επίσης όχι για τις προθεσμιακές καταθέσεις, δεν παίζει κανένα ρόλο εάν τα έχει κανείς κατατεθειμένα στην τράπεζα ή εάν τα φυλάει στο σπίτι του – ενώ οι διαδόσεις περί φορολόγησης (δήμευσης) των καταθέσεων, ενισχύουν την τάση των αποταμιευτών να επιλέγουν τη δεύτερη λύση. Το γεγονός αυτό λειτουργεί αρνητικά για τις τράπεζες, ενώ έχει αρκετές άλλες δυσμενείς επιπτώσεις. Σε γενικές γραμμές πάντως, τα χαμηλά επιτόκια έχουν τα παρακάτω «παράπλευρα συμπτώματα»:

.

(α)  Οδηγούν τους συνήθως συντηρητικούς επενδυτές, όπως τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τις ασφαλιστικές εταιρείες, τους μικρούς καταθέτες κλπ. σε τοποθετήσεις υψηλού ρίσκου – οι οποίες αυξάνουν περισσότερο τις φούσκες στα χρηματιστήρια, στα ακίνητα (φούσκες ακινήτων στη Δανία και στην Ολλανδία σήμερα, ακολουθεί αμέσως μετά η Γερμανία), καθώς επίσης στις αγορές εμπορευμάτων (με καταστροφικά αποτελέσματα για τις τιμές των τροφίμων, ειδικά στις φτωχές χώρες).

(β)  Τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς των κρατών μειώνονται πλασματικά – λόγω των χαμηλών επιτοκίων και όχι επειδή αναπτύσσονται υγιώς, παράγοντας πλούτο και περισσότερα έσοδα.

(γ)  Όταν οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν μαζικά κρατικά ομόλογα, όπως συμβαίνει με τη Fed, την τράπεζα της Ιαπωνίας και σύντομα με την ΕΚΤ, χάνονται τα σύνορα μεταξύ της πολιτικής χρήματος, καθώς επίσης της δημοσιονομικής πολιτικής.

(δ)  Προκαλείται μία αναδιανομή των εισοδημάτων, εις βάρος των καταθετών (δανειστών)  και προς όφελος των χρεωστών (financial repression) – γεγονός όχι τόσο αρνητικό, ιδίως επειδή ωφελεί τους νέους εις βάρος των ηλικιωμένων.

)  Η εξυγίανση των τραπεζών δυσκολεύει – κάτι που αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για το υπερχρεωμένο τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης (άρθρο).

.

Υπάρχουν αρκετές άλλες αρνητικές επιπτώσεις των χαμηλών επιτοκίων – οπότε θα ήταν ευχής έργο εάν επιστρέφαμε σε φυσιολογικές οικονομικές συνθήκες, πριν είναι πια πολύ αργά. Στα πλαίσια αυτά οφείλουν να βρεθούν άμεσα λύσεις στο θέμα της Ευρωζώνης – η οποία έχει διαχειρισθεί την κρίση πολύ χειρότερα από τις Η.Π.Α.

.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ

Ειδικά όσον αφορά τους εργαζόμενους, με την πολιτική λιτότητας χωρίς τη «συνοδεία» αναπτυξιακών μέτρων που επέβαλλε η Γερμανία, η ανεργία έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις στους βασικούς μισθούς – οι οποίες επιδεινώνουν τα προβλήματα της Ευρωζώνης (γράφημα).

.

Τα επίπεδα του βασικού μισθού ανά χώρα (1η, λευκή στήλη) και η αγοραστική δύναμη της κάθε χώρας (2η στήλη, γκρι-κρεμ-κόκκινη). (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
Τα επίπεδα του βασικού μισθού ανά χώρα (1η, λευκή στήλη) και η αγοραστική δύναμη της κάθε χώρας (2η στήλη, γκρι-κρεμ-κόκκινη).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Οφείλουν λοιπόν να βρεθούν άμεσα λύσεις – εάν δεν θέλει κανείς να διαλυθεί η Ευρωζώνη από την ανεργία, από την οικονομική κατάρρευση και από τα υψηλά χρέη. Μία από τις λύσεις αυτές είναι σίγουρα η παρακάτω:

«Η Ευρωζώνη πρέπει να δημιουργήσει έναν κοινό προϋπολογισμό, ο οποίος να είναι της τάξης του 4% του ΑΕΠ της (12,2 τρις € ΑΕΠ, οπότε 0,49 τρις € έσοδα). Το ποσόν αυτό θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί από την φορολόγηση των επιχειρήσεων, σε ευρωπαϊκό επίπεδο – ενώ το σύνολο του οφείλει να εισρεύσει σε ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ανεργίας.

Όταν η ανεργία σε μια χώρα της Ευρωζώνης αυξάνεται, τότε θα πρέπει να εισπράττει μεγαλύτερα ποσά από το κοινό ασφαλιστικό ταμείο – έτσι ώστε να μπορεί να την καταπολεμήσει. Με τον τρόπο αυτό τα κράτη θα μπορούν να ανταπεξέρχονται καλύτερα με τις κρίσεις«.

Αντίθετη φυσικά με αυτή τη λύση είναι όπως πάντα η Γερμανία – όπως και με κάθε άλλη, η οποία στοχεύει στην πραγματική ενοποίηση των χωρών της ζώνης του ευρώ.

Το πως αντιλαμβάνεται όμως ένα κοινό μέλλον, χωρίς την τραπεζική, τη δημοσιονομική και την πολιτική ένωση, καθώς επίσης χωρίς την παραμικρή αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, ακόμη περισσότερο χωρίς την εξισορρόπηση των ελλειμμάτων και των πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών, αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η καλύτερη δυνατή λύση της Ευρωζώνης είναι η «απόσχιση» της Γερμανίας.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!