Δημιουργείται η υποψία ότι, οι Η.Π.Α. θέλουν να οδηγήσουν την Ευρώπη σε πόλεμο με τη Ρωσία, ενώ η στρατηγική της υπερδύναμης βασίζεται στην αποσταθεροποίηση των συνοριακών περιοχών της χώρας – του Καυκάσου, των συνόρων με την Κίνα και της Ουκρανίας
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Είναι παράδοξο να ακούει κανείς από μία χώρα, η οποία εισέβαλλε στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ χωρίς να ρωτήσει κανέναν, βομβάρδισε και διαμέλισε την πρώην Γιουγκοσλαβία, ενώ λεηλατεί ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη μέσω του ΔΝΤ, να κατηγορεί μία άλλη χώρα – ισχυριζόμενη ότι δεν σέβεται τους κανόνες του διεθνούς δικαίου!
Παράδοξη είναι επίσης η προτροπή του πρώην συμβούλου ασφαλείας των Η.Π.Α. κ. Brzezinski, σύμφωνα με την οποία η ΕΕ θα πρέπει να συμμετέχει ενεργητικά, «σαν μία γροθιά», στο θέμα της Ουκρανίας – εάν θέλει να διεκδικήσει το καθεστώς της παγκόσμιας υπερδύναμης.
Πρόκειται ουσιαστικά για μία προτροπή, η οποία δημιουργεί την υποψία ότι, οι Η.Π.Α. θέλουν να οδηγήσουν την Ευρώπη σε πόλεμο με τη Ρωσία. Υπενθυμίζουμε εδώ πως ο κ. Brzezinski, ηλικίας 85 ετών σήμερα, ήταν ένα από τα ηγετικά πολιτικά και στρατηγικά μυαλά των Η.Π.Α., στα τέλη του προηγούμενου αιώνα (άρθρο μας). «Εάν η Ευρώπη θέλει να διεκδικήσει έναν σοβαρό λόγο στον πλανήτη, τότε θα πρέπει να ξεκινήσει με την Ουκρανία», ανέφερε χαρακτηριστικά ο αμερικανός, ο οποίος ήταν ανέκαθεν «βαμμένος αντίπαλος» της Ρωσίας.
Η στρατηγική του, όσον αφορά την Ευρώπη και την Ασία (Ευρασία), βασίζεται στην αποσταθεροποίηση των συνοριακών περιοχών της Ρωσίας – στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι περιοχές του Καυκάσου, τα σύνορα Κίνας και Ρωσίας, καθώς επίσης η Ουκρανία. Στο βιβλίο του με τον τίτλο «Η μοναδική υπερδύναμη – Η στρατηγική των Η.Π.Α. για την παγκόσμια ηγεμονία», το οποίο εκδόθηκε το 1999, γράφει τα εξής:
“Η Ουκρανία, μία καινούργια και σημαντική περιοχή στην ευρασιατική σκακιέρα, αποτελεί ένα γεωπολιτικό κομβικό σημείο – επειδή απλά και μόνο η ύπαρξη της ως ανεξάρτητο κράτος, συμβάλλει στη «μετατροπή» (περιορισμό της ισχύος) της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον ως μία ευρασιατική αυτοκρατορία.
Θα μπορούσε βέβαια να διεκδικήσει το αυτοκρατορικό καθεστώς, αλλά θα παρέμενε μία ασιατική κυρίως αυτοκρατορία που πιθανότατα θα αναλωνόταν σε εξουθενωτικές συγκρούσεις με τα ανερχόμενα κράτη της κεντρικής Ασίας – τα οποία δεν θα ανεχόταν την απώλεια της εθνικής τους ανεξαρτησίας, ενώ θα βοηθιόταν από τα ισλαμικά κράτη του Νότου“.
Την ίδια στιγμή, ο διευθυντής του αμερικανικού γεωπολιτικού οργανισμού «Stratfor» κ. G. Friedman, στο βιβλίο του «Τα 100 επόμενα έτη» γράφει ότι “Η Ρωσία δεν πρόκειται να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια υπερδύναμη, παραμένοντας μία περιφερειακή δύναμη – γεγονός που αναμφίβολα θα οδηγήσει στη σύγκρουση της με την ΕΕ“.
Πρόκειται προφανώς για την επιθυμία του συγκεκριμένου ιδιωτικού οργανισμού ασφαλείας των Η.Π.Α., σύμφωνα με τον οποίο τα σύνορα τις Ευρώπης με τη Ρωσία θα αποτελέσουν μία ευρύτερη «γραμμή» αναταράξεων, διαστρεβλώσεων και ανακατατάξεων. Επειδή δε η ΕΕ δεν είναι μία «συμπαγής μονάδα», αφού αποτελείται από ένα σύνολο ανεξάρτητων και εχθρικών μεταξύ τους χωρών, δεν μπορεί να λειτουργήσει συλλογικά – οπότε δεν θα αλλάξει τίποτα.
.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
Όταν οι Γερμανοί τι Φθινόπωρο του 1941 ευρίσκονταν μόλις 100 χιλιόμετρα από τη Μόσχα, παρέμειναν «εγκλωβισμένοι» στην Κριμαία – ενώ έγινε παγκοσμίως γνωστό το τραγούδι «Οι πέντε ναύτες της Σεβαστούπολης». Σύμφωνα με το τραγούδι, οι ναύτες ρίχθηκαν με τις τελευταίες χειροβομβίδες τους κάτω από τα επιτιθέμενα γερμανικά τανκς – εμποδίζοντας για λίγο την επέλαση τους στη Σεβαστούπολη.
“Η Σεβαστούπολη δεν είναι απλά μία πόλη. Είναι η δόξα της Ρωσίας και το καμάρι της Σοβιετικής Ένωσης”, έγραψε το 1942 επιθετικά ο γνωστός Ρώσος συγγραφέας I. Ehrenburg συνεχίζοντας: “Έχουμε βιώσει τη συνθηκολόγηση πόλεων, φημισμένων οχυρών και μεγάλων κρατών. Η Σεβαστούπολη όμως δεν παραδίδεται“.
Πράγματι, η Σεβαστούπολη κατάφερε να αντισταθεί στην εισβολή των Γερμανών επί 248 ημέρες – αν και “τελικά κατελήφθη ένας σωρός ερειπίων“, όπως γράφτηκε σε ένα πολεμικό ημερολόγιο της εποχής. Αμέσως μετά ο Χίτλερ ήθελε να «γερμανοποιήσει» ριζικά την Κριμαία, η οποία ήταν η πατρίδα πολλών εθνικοτήτων – ενώ σχεδίαζε να ενώσει τη χερσόνησο μέσω μίας εθνικής οδού, απευθείας με τα εδάφη της γερμανική αυτοκρατορίας.
Η ονομασία της Σεβαστούπολης όφειλε να αλλάξει μελλοντικά, λαμβάνοντας το όνομα ενός φημισμένου Θεού της εποχής των μαζικών μεταναστεύσεων των λαών (Theodorichhafen), ενώ η Κριμαία θα ανακηρυσσόταν σε Θεϊκή Χώρα – στην οποία θα μεταφέρονταν έποικοι από την περιοχή του νοτίου Τιρόλο, σύμφωνα με τις οδηγίες του Χίτλερ.
.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ
Εν τούτοις, δεν συνέβη τίποτα από τα παραπάνω – επειδή ο κόκκινος στρατός ανάγκασε τους Γερμανούς να υποχωρήσουν (1944). Λόγω του ότι όμως μία μικρή μειοψηφία των Τατάρων της Κριμαίας συνεργάσθηκε με τους Γερμανούς εισβολείς, παρά το ότι 60.000 Τάταροι πολέμησαν στο πλευρό του κόκκινου στρατού ο Στάλιν εξόρισε, απέλασε ουσιαστικά ολόκληρο τον πληθυσμό στην κεντρική Ασία – όπου πολλοί πέθαναν κατά τη μεταφορά στα βαγόνια των τραίνων. Ο δικτάτορας δεν εμπιστευόταν τους Τατάρους της Κριμαίας – ενώ ήθελε να εγκαταστήσει, σε ένα τόσο σημαντικό στρατηγικά σημείο, Ρώσους εποίκους.
Οι Τάταροι που επέζησαν, καθώς επίσης οι απόγονοι τους, επέστρεψαν δεκαετίες αργότερα στην Κριμαία – χωρίς όμως να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στη στρατηγική της Μόσχας. Η Σεβαστούπολη παρέμεινε το σημαντικότερο λιμάνι του ρωσικού πολεμικού ναυτικού, ενώ η Κριμαία έπρεπε να κατοικείται από Ρώσους – κάτι που συμβαίνει μέχρι σήμερα, ενώ σε κανένα μέρος της Ουκρανίας δεν τόσο αισθητή η απόσταση από τη Δύση, όσο στην Κριμαία.
Περαιτέρω όταν η Ουκρανία, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, στράφηκε προς τη Δύση, σχεδιάζοντας την είσοδο της στο ΝΑΤΟ, άρχισε να κινδυνεύει μία από τις βασικές σταθερές της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. Πόσο μάλλον όταν η Timoschenko, η οποία τοποθετήθηκε ξανά από τη Δύση στη σημερινή κυβέρνηση της χώρας, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας της το 2008 ανακοίνωσε ότι, “Η Ουκρανία θα πρέπει να μεταλλαχτεί σε μία περιοχή, χωρίς ρωσικές στρατιωτικές βάσεις“.
Βέβαια, η ρωσική στρατιωτική παρουσία στη Σεβαστούπολη ήταν εγγυημένη έως το 2017, με βάση μία υπογραφείσα διακρατική συμφωνία – ενώ ο πρώην πρόεδρος, ο οποίος εκδιώχθηκε από τη χώρα, παρέτεινε τη συμφωνία έως το 2042. Μετά την πτώση της κυβέρνησης όμως, οι κάτοικοι της Κριμαίας νοιώθουν ανασφάλεια – ενώ η Ρωσία προσπαθεί να ελέγξει την περιοχή, ενδεχομένως «μία για πάντα» (όπως είχε πει κάποτε ο τσάρος).
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΜΕ
Τα περισσότερα αμερικανικά έντυπα «ζωγραφίζουν» με σκοτεινά χρώματα το πορτραίτο του Ρώσου προέδρου – χαρακτηρίζοντας τον ως το «κακό παιδί», το οποίο προκάλεσε την κρίση της Ουκρανίας, επεμβαίνοντας στρατιωτικά στο εσωτερικό της.
Αν και προφανώς δεν πρόκειται για Άγιο, ενώ είναι πρώην μυστικός πράκτορας (KGB), με ιδιωτική περιουσία που υπολογίζεται στα 40 δις $, όλοι έχουν λερώσει τα χέρια τους στο θέμα της Ουκρανίας – ειδικά οι Η.Π.Α. οι οποίες, πάντοτε κατά τα ΜΜΕ της χώρας, έχουν δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια, με στόχο τη χρηματοδότηση των αντί-Ρωσικών δυνάμεων της Ουκρανίας. Αμερικανός βετεράνος δε της δημοσιογραφίας (S. Kinzer), γράφει τα εξής:
“Από τη στιγμή εκείνη και μετά που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση το 1991, οι Η.Π.Α. εφαρμόζουν μία στρατηγική περικύκλωσης της Ρωσίας, όπως ακριβώς κάνουν με άλλα εχθρικά κράτη – μεταξύ των οποίων με την Κίνα και με το Ιράν. Κατάφεραν να οδηγήσουν δώδεκα χώρες της κεντρικής Ευρώπης, όλες πρώην συμμάχους της Ρωσίας, στο ΝΑΤΟ – με αποτέλεσμα η αμερικανική στρατιωτική παρουσία (καλυμμένη κάτω από το μανδύα του ΝΑΤΟ), να έχει τοποθετηθεί ακριβώς μπροστά στα ρωσικά σύνορα“.
Ένας άλλος αμερικανός διπλωμάτης (G. Kennan), προειδοποίησε για το ξεκίνημα ενός νέου ψυχρού πολέμου – ο οποίος θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί ήδη σε συμβατικό, κατά την άποψη μας, εάν η Ουκρανία ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα να νομιμοποιούταν η εισβολή της συμμαχίας στην Κριμαία.
Τέλος. ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και του Πρίνστον κ. Cohen είπε τα εξής στο CNN:
.
“Είμαστε μάρτυρες μίας από τις χειρότερες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας – αφού παρακολουθούμε το ξεκίνημα ενός νέου ψυχρού πολέμου, ο οποίος θα διευρύνει το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αυτή τη φορά όμως η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο αυτή του Βερολίνου κάποτε με τη Μόσχα – αλλά στα σύνορα της Ρωσίας, στη Ουκρανία.
Πρόκειται για μία πολύ μεγάλη κρίση. Εάν ρωτήσετε πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό και, συνεπώς, πώς μπορούμε να βγούμε, είναι καιρός να σταματήσουμε να ρωτάμε «Γιατί ο Πούτιν, γιατί ο Πούτιν κάνει αυτό ή εκείνο». Αντίθετα, πρέπει να αναρωτηθούμε για τις ευθύνες της αμερικανικής πολιτικής, καθώς επίσης της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες μας οδήγησαν σε αυτό το αδιέξοδο“.
.
ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
Η γερμανίδα καγκελάριος κατηγορείται για τη συμμετοχή της στις αναταραχές της Ουκρανίας, οι οποίες προκάλεσαν την πτώση της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης της – μέσω του πυγμάχου προστατευομένου της V. Klitschko, μετά από την αποκάλυψη σειράς e-mail.
.
.
Η καγκελάριος, η οποία προώθησε τη συγκεκριμένη παράταξη με διάφορα μέσα (Ιδρύματα κλπ.). θεωρείται από ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ πως είναι αυτή που οδήγησε στο γνωστό «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα» – βάφοντας τα χέρια της με αίμα. Μία από τις ομάδες δε που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις είναι εβραϊκής προέλευσης – αποτελούμενη από βετεράνους των ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων (πηγή).
Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει χαμηλούς τόνους, ενώ δεν έχει ακόμη χρησιμοποιήσει το χαρτί της ενέργειας – παρά τις τρομακτικές επιθέσεις με οικονομικά όπλα που έχει δεχθεί, καθώς επίσης τις απειλές για απομόνωση του χρηματοπιστωτικού της τομέα.
Αν και η Γερμανία δε, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη ενεργειακά από τη Gazprom (γράφημα), θεωρεί πως η Ρωσία έχει περισσότερη ανάγκη από τα χρήματα της, παρά η ίδια την ενέργεια, ίσως κάνει μεγάλο λάθος – κρίνοντας τουλάχιστον από την υγιή οικονομική κατάσταση της Ρωσίας (άρθρο).
.
Εξάρτηση των χωρών από τον ρωσικό οργανισμό Gazprom
.
Εκτός αυτού, η πολύ πιθανή χρεοκοπία της Ουκρανίας, θα πλήξει σε μεγάλο βαθμό την Αυστρία – έναν από τους βασικούς συμμάχους της Γερμανίας, αλλά και «στήριγμα» του ESM (Ευρωπαϊκό ταμείο Σταθερότητας), το οποίο διακινδυνεύει την πιστοληπτική του αξιολόγηση, εάν η Αυστρία χάσει τη δική της.
Οι τράπεζες της συγκεκριμένης χώρας είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εκτεθειμένες στην Ουκρανία, απειλούμενες με μαζικές χρεοκοπίες – ενώ η οικονομική κατάσταση της Αυστρίας είναι κρίσιμη, όπως θα τεκμηριώσουμε στο δεύτερο μέρος του κειμένου μας.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.