Οι αρχιερείς της δύναμης (β)

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

“Η συμφωνία κυρίων (Gentlemen agreement) με τους μελλοντικούς κυρίαρχους των αγορών, η αμερικανική συναίνεση ή το  μονοπωλιακό δόγμα, όπως χαρακτηρίζεται από άλλους, στηρίζεται στις ακόλουθες «δέκα εντολές»:

 .

(1) Σε κάθε «χρεωστικό» (λαμβάνων πιστώσεις ή επιχορηγήσεις) κράτος, είναι απαραίτητη μία αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, κάτω από δύο βασικές συνιστώσες:

α.  Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των ανώτατων εισοδημάτων, έτσι ώστε να υποκινηθούν οι πλουσιότεροι στη διενέργεια παραγωγικών επενδύσεων και

β.  επέκταση της φορολογικής βάσης, με την έννοια της κατάργησης των φορολογικών ελαφρύνσεων (απαλλαγών) των χαμηλών εισοδημάτων, με στόχο την, μέσω αυτών, αύξηση των φόρων που εισπράττουν οι μικρές (χρεωστικές) Οικονομίες.  

 .

(2)  Γρήγορη και ολοκληρωμένη απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών – έτσι ώστε να κινούνται ανενόχλητα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια των τοκογλύφων.  

(3)  Εξασφαλισμένη ίση μεταχείριση των εσωτερικών με τις εξωτερικές (ξένες) επενδύσεις, με σκοπό την ασφάλεια των τελευταίων και επομένως την αύξηση τους.    

(4)  Όσο το δυνατόν «βαθύτερη» διάσπαση (κατάτμηση, διαίρεση) του Δημοσίου τομέα, με την ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην ιδιοκτησία του κράτους.

(5) Ευρύτερη αναδιάρθρωση των μικρομεσαίων Οικονομιών, με στόχο την εξασφάλιση του ελεύθερου ανταγωνισμού, μεταξύ των διαφόρων επιχειρηματικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται σε αυτές.

(6)  Ενδυνάμωση των μεθόδων προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας των ξένων – η οποίοι λεηλατούν την εγχώρια περιουσία.  

(7)  Προώθηση της απελευθέρωσης των εμπορικών συναλλαγών με τον υψηλότερο δυνατόν ρυθμό, με ελάχιστο στόχο την ετήσια μείωση κατά 10% των μέσων τελωνειακών επιβαρύνσεων – όπου φυσικά υπάρχουν, για την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας.

(8)  Προτεραιότητα των επενδύσεων και των «επιδοτήσεων» στις εξαγωγικές επιχειρήσεις, επειδή το ελεύθερο εμπόριο «προωθείται» κυρίως μέσω των εξαγωγών. Όσον αφορά τις κρατικές δαπάνες, οφείλουν να προτιμηθούν εν πρώτοις τα έργα υποδομής – αυτές δηλαδή που έχουν σχέση με την γρήγορη και ασφαλή διακίνηση των προϊόντων των ξένων «κατακτητών» (δρόμοι, αεροδρόμια, λιμάνια κ.α.).  

(9) Μείωση ή σταθεροποίηση των κρατικών ελλειμμάτων προϋπολογισμού των μικρομεσαίων Οικονομιών – εις βάρος φυσικά του κοινωνικού κράτους.

(10) Επίτευξη διαφάνειας στην αγορά:  Οι κρατικές επιχορηγήσεις των ιδιωτικών και λοιπών επιχειρήσεων δεν επιτρέπονται, ενώ τα κράτη του «τρίτου κόσμου», τα οποία επιδοτούν τα καθημερινά είδη πρώτης ανάγκης, έτσι ώστε να διατηρήσουν χαμηλές τις τιμές τους για τους πολίτες τους, υποχρεώνονται να σταματήσουν την εφαρμογή της συγκεκριμένης πολιτικής.” (J. Ziegler με παρεμβάσεις)

 .

Ανάλυση

Στο πρώτο μέρος του κειμένου μας (Οι αρχιερείς της Δύναμης) αναφερθήκαμε στη βασική αντίληψη αυτών που φιλοδοξούν να καταλάβουν επιθετικά την ηγεμονία του πλανήτη, μέσω κυρίως της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ – συνεχίζοντας με τις επιθέσεις του «Ταμείου» στην αφρικανική ήπειρο, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι πλέον στην κατοχή του. Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με το ίδιο το ΔΝΤ, έτσι ώστε να έχουμε μία καλύτερη εικόνα του.

Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε να γνωρίζουμε πως το IMF (International Monetary Fund) είναι ένας «εξειδικευμένος» μηχανισμός των Ηνωμένων Εθνών, συγγενής με τη Διεθνή Τράπεζα, με έδρα την Ουάσινγκτον. Ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1944, ενώ ουσιαστικά ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μάρτιο του 1947, σαν αποτέλεσμα των αποφάσεων της διάσκεψης του Bretton Woods – οι οποίες αφορούσαν κυρίως την «ανοικοδόμηση» του παγκόσμιου οικονομικού «συστήματος» (με τη συμμετοχή του Keynes από την πλευρά της Βρετανίας, καθώς επίσης του White από την πλευρά των Η.Π.Α.).

Ο «κινητήριος μοχλός» της συμφωνίας αυτής (μία από τις βασικές προτεραιότητες της οποίας ήταν η υιοθέτηση του κανόνα του χρυσού για το δολάριο, καθώς επίσης η σύνδεση όλων των άλλων νομισμάτων με το δολάριο), ήταν η Μ. Βρετανία – όχι οι Η.Π.Α., όπως λανθασμένα αναφέρεται από πολλούς.

Η αιτία ήταν ουσιαστικά το ότι, η Μ. Βρετανία είχε χρεοκοπήσει τα τελευταία χρόνια της διεξαγωγής του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου – οπότε δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, χωρίς τη στήριξη των Η.Π.Α. Εκείνη την εποχή, το 70% των αποθεμάτων χρυσού της Βρετανίας είχαν δοθεί ως εγγύηση των δανείων της από τις Η.Π.Α. – ευρισκόμενα στο θησαυροφυλάκιο του Fort Knox.

Το ΔΝΤ, όπως επίσης η Παγκόσμια Τράπεζα, ήταν ουσιαστικά τα «παράπλευρα προϊόντα» της διάσκεψης – οι ειδικές μορφές οργάνωσης στα πλαίσια του ΟΗΕ. Στις υπευθυνότητες του συγκαταλέγονταν η προώθηση της διεθνούς συνεργασίας στη νομισματική πολιτική, η επέκταση του παγκόσμιου εμπορίου, η σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, η παροχή πιστώσεων, η επιτήρηση της πολιτικής του χρήματος και η προσφορά «τεχνικής» βοήθειας.

Το ΔΝΤ έχει σήμερα 186 μέλη-χώρες, το δικαίωμα ψήφου των οποίων καθορίζεται από το μερίδιο τους στα κεφάλαια του «οργανισμού». Οι αποφάσεις του ΔΝΤ οφείλουν να λαμβάνονται με πλειοψηφία 85%, ενώ τα μέλη με τα μεγαλύτερα «μερίδια ψήφου» είναι τα εξής:

.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μερίδια ψήφου στο ΔΝΤ (2007)

Χώρες-μέλη	Μερίδια Ψήφου
Η.Π.Α.	16,77%
Ιαπωνία	6,02%
Γερμανία	5,88%
Γαλλία	4,86%
Μ. Βρετανία	4,86%
Κίνα	3,66%

Πηγή: IMF

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 .

Το ΔΝΤ απασχολεί 2.700 άτομα υπό την ηγεσία ενός διευθύνοντος συμβούλου ο οποίος, με βάση μία άτυπη συμφωνία μεταξύ των Η.Π.Α. και μερικών ευρωπαϊκών χωρών, οφείλει να είναι πάντοτε Ευρωπαίος. Ο πρώτος «αντικαταστάτης» του αντίθετα (First Deputy Managing Director) είναι πάντοτε αμερικανός.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΔΝΤ

Όταν ένα μέλος του ΔΝΤ αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει τη βοήθεια του «ταμείου». Το ΔΝΤ τότε παρέχει πιστώσεις περιορισμένης διάρκειας στις χώρες που αιτούνται τη συνδρομή του, οι οποίες όμως είναι συνδεδεμένες με συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, απαιτείται η άμεση μείωση των δημοσίων δαπανών, η μείωση του κοινωνικού κράτους, η αύξηση των εξαγωγών, η υποτίμηση του νομίσματος, καθώς επίσης η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου.

Επί πλέον απαιτούνται «διαρθρωτικές αλλαγές», όπως η ιδιωτικοποίηση των «κοινωφελών» δημοσίων επιχειρήσεων (κυρίως των τραπεζών, της ύδρευσης, του ηλεκτρισμού και της επικοινωνίας – προφανώς λοιπόν των εξαιρετικά κερδοφόρων μονοπωλιακών), καθώς επίσης η απόλυση ορισμένων «ομάδων» εργαζομένων.

Η απαίτηση αυτή φαίνεται καθαρά σήμερα στην Κύπρο – όπου όμως το νομοσχέδιο δεν εγκρίθηκε από τη Βουλή, με πιθανότερο αποτέλεσμα να κοστίσει ανάλογα ακριβά στο νησί, όπως συνέβη με την προηγούμενη δολοφονία του από τη Γερμανία.

Η βοήθεια εκ μέρους του ΔΝΤ συνδέεται πολύ συχνά με προϋποθέσεις δήθεν «Χρηστής Διακυβέρνησης» (Good Governance) – όπως για παράδειγμα η καταπολέμηση της διαφθοράς, ο περιορισμός της διαπλοκής κλπ.

Οι στόχοι του είναι, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η προώθηση της διεθνούς συνεργασίας στη νομισματική πολιτική,  η σταδιακή επέκταση του παγκοσμίου εμπορίου, η σταθεροποίηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, η παροχή βραχυπρόθεσμων πιστώσεων για την εξισορρόπηση των ελλειμμάτων, η επιτήρηση της πολιτικής χρήματος, η απελευθέρωση των υφισταμένων διεθνών συναλλαγών από τους κρατικούς περιορισμούς και η παροχή τεχνικής βοήθειας.

.

ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ 

Κάθε χώρα-μέλος λαμβάνει μία επονομαζόμενη «στάθμιση», σύμφωνα με την οποία καθορίζονται οι υποχρεώσεις χρηματικής συμμετοχής της στο ταμείο του ΔΝΤ (σε χρυσό, συνάλλαγμα και τοπικό νόμισμα), τα δικαιώματα της σε παροχή πιστώσεων, η βαρύτητα της ψήφου, καθώς επίσης το ύψος των πιστώσεων που μπορεί να απαιτήσει.

Περαιτέρω, όταν ένα κράτος-μέλος βρεθεί σε οικονομική δυσκολία, έχει κατ’ αρχήν τη δυνατότητα να «αιτηθεί» την παροχή πίστωσης εκ μέρους του ΔΝΤ. Η πίστωση αυτή είναι συνδεδεμένη με τις προϋποθέσεις που αναφέραμε προηγουμένως (μείωση των δημοσίων δαπανών κλπ), τις οποίες είναι υποχρεωμένο να τηρήσει.

Από το 1969 και μετά ισχύουν τα ονομαζόμενα «Ειδικά Δικαιώματα Λήψης» («ΕΔΛ» – δικός μας όρος για συντόμευση). Σύμφωνα με αυτά, ένα κράτος-μέλος έχει το δικαίωμα να αγοράσει συνάλλαγμα, με τη μεσολάβηση του ΔΝΤ. Για το συνάλλαγμα αυτό, το κράτος-μέλος πληρώνει με «ΕΔΛ». Το «ΕΔΛ» είναι λοιπόν ένα είδος «παγκοσμίου χρήματος», το οποίο αφορά τη διακίνηση των συναλλαγών των κεντρικών τραπεζών και καθορίζεται ως εξής:

.

• Τα «ΕΔΛ» προσφέρονται σε συγκεκριμένο ύψος
• Για τα «ΕΔΛ» πρέπει να πληρώνονται τόκοι
• Μέσω των «ΕΔΛ» αυξάνεται σημαντικά η διεθνής ρευστότητα (πιστωτική επέκταση)
• Σε κάθε αύξηση των «ΕΔΛ», ελέγχεται εάν υπάρχει παγκοσμίως ανάγκη εξουδετέρωσης ενδεχόμενων πληθωριστικών τάσεων

.

Για παράδειγμα, όταν η Τουρκία (αναδυόμενη χώρα) απευθύνεται στο ΔΝΤ, επειδή χρειάζεται συνάλλαγμα για την πληρωμή των υποχρεώσεων της, τότε το ΔΝΤ ορίζει μία χώρα, για παράδειγμα τις Η.Π.Α., με υψηλά συναλλαγματικά αποθέματα. Η χώρα αυτή τότε (οι Η.Π.Α.) πουλάει στην Τουρκία συνάλλαγμα, λαμβάνοντας έναντι αυτού «ΕΔΛ» (ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα κατά άλλους).

.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ  

Αρχικά το ΔΝΤ ήταν «προγραμματισμένο» έτσι ώστε, όταν μία χώρα-μέλος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, να έχει αυτόματα το δικαίωμα να λάβει ΔΝΤ-πιστώσεις. Ουσιαστικά λοιπόν ήταν ένα πραγματικό ταμείο συνοχής, το οποίο εξασφάλιζε πιστώσεις στα κράτη που τις είχαν ανάγκη – χωρίς να απαιτείται η  ανάληψη δανείων εκ μέρους τους από τους διεθνείς κερδοσκόπους, με τοκογλυφικά επιτόκια.

Μετά τον πόλεμο της Κορέας όμως, η μεγάλη αύξηση των ενεργειακών τιμών δημιούργησε κρίσεις στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών πολλών χωρών. Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο «εισήχθη» η «εξάρτηση» – δηλαδή, τα κράτη δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να ζητήσουν ΔΝΤ-πιστώσεις, εάν δεν τις συνέδεαν με την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων, όπως για παράδειγμα τότε την «απελευθέρωση» των συναλλαγματικών ελέγχων και την εξουδετέρωση των εμπορικών περιορισμών.

Επίσης έπαψαν να χορηγούνται «εφ άπαξ» πιστώσεις (αρχικά με το ΔΝΤ-δάνειο στη Χιλή το 1956 και στην Ταϊτή το 1958), με την έννοια ότι η συνολική χρηματοδότηση παρεχόταν «με δόσεις» – οι οποίες εξαρτιόταν πλέον τόσο από τη λήψη των μέτρων, όσο και από τα αποτελέσματα τους στην οικονομία της εκάστοτε χώρας.

Η «εξάρτηση» ήταν μία πρωτοβουλία των Η.Π.Α. που στην αρχή δεν έγινε αποδεκτή από άλλα κράτη-μέλη – τα οποία είχαν την άποψη ότι, οι ΔΝΤ-πιστώσεις ήταν δικαίωμα των μελών, σύμφωνα με την ιδρυτική συμφωνία του ΔΝΤ (Articles of Agreement).

Εν τούτοις, ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ΔΝΤ (Η.Π.Α.) έθετε πάντοτε «βέτο», όταν οι αιτήσεις των κρατών-μελών για πίστωση δεν «συνέπλεαν» με την ιδέα της «εξάρτησης». Το γεγονός αυτό οδήγησε τα μέλη του ΔΝΤ να απευθύνονται κατ’ αρχήν στις Η.Π.Α. και όχι στο ΔΝΤ, όταν ήθελαν να ζητήσουν πιστώσεις. Έτσι, η αρχή της «εξάρτησης» ίσχυσε πρακτικά, παρά τις αντιρρήσεις πολλών κρατών-μελών του ΔΝΤ.

.

ΟΙ ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Μέχρι το 1977, οφειλέτες του ΔΝΤ ήταν τόσο οι αναπτυσσόμενες χώρες, όσο και οι βιομηχανικές – για παράδειγμα, η Μ. Βρετανία ήταν ανέκαθεν ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες του «Ταμείου». Έως τότε η «εξάρτηση» δεν χρησιμοποιούταν, όσον αφορά τη Μ. Βρετανία, η οποία ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΔΝΤ.

Το γεγονός όμως αυτό άλλαξε μετά την πολλαπλή υποτίμηση της Στερλίνας, όπου για πρώτη φορά το ΔΝΤ συνέδεσε την παροχή δανείου (stand-by-credit που ζητήθηκε από τη Μ. Βρετανία το 1977), με την ανάληψη σημαντικών δεσμεύσεων εκ μέρους της – όπως για παράδειγμα τον περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και την κατάργηση των ελέγχων στις εισαγωγές. Δυστυχώς αρκετοί συνδέουν ακόμη τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που έκτοτε εφαρμόσθηκε με την M. Thatcher – μη συνειδητοποιώντας πως ουσιαστικά ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας τα παιδιά του Σικάγου.

Από τη στιγμή εκείνη και μετά το ΔΝΤ θεωρήθηκε σαν η τελευταία λύση για την αναζήτηση πιστώσεων, επειδή σήμαινε αυτόματα την ανάμιξη μίας χώρας (κυρίως των Η.Π.Α.) στα εσωτερικά ζητήματα κάποια άλλης (απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας). Έκτοτε έπαψαν να αιτούνται τη βοήθεια του οι βιομηχανικές χώρες, οι οποίες δεν ήθελαν προφανώς την ανάμιξη των Η.Π.Α. στα εσωτερικά τους θέματα.

Ουσιαστικά λοιπόν, το ΔΝΤ μετατράπηκε σε ένα «μηχανισμό ελέγχου», στην υπηρεσία των ανεπτυγμένων χωρών – του «πρώτου κόσμου», εις βάρος του δεύτερου (αναπτυσσόμενες οικονομίες) και του τρίτου (αναδυόμενες οικονομίες). Η διαδικασία αυτή άλλαξε πρόσφατα, στα πλαίσια της χρηματοπιστωτικής κρίσης και με εφαλτήριο την Ελλάδα το 2010 – όπου το ΔΝΤ εισέβαλλε και σε βιομηχανικές χώρες (Ευρωζώνη).

Σύμφωνα δε με το μεγαλύτερο επικριτή του ΔΝΤ, τον κ. J. Stiglitz,  ο οργανισμός αυτός είναι ο κατ’ εξοχήν μηχανισμός επιβολής της «Αμερικανικής συναίνεσης», των δέκα εντολών δηλαδή που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου – προφανώς όργανο επιβολής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΝΤ

Περαιτέρω, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 συνέβη η «αλλαγή παραδείγματος» – όσον αφορά τη στάση του ΔΝΤ. Ειδικότερα, από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά το ΔΝΤ έπαψε να περιμένει το μήνυμα ή την παράκληση οικονομικής βοήθειας εκ μέρους κάποιας χώρας – αποφασίζοντας να απευθύνεται το ίδιο στα κράτη που θεωρούσε «αδύναμα», προσφέροντας τους βοήθεια έναντι πολλαπλών ανταλλαγμάτων (ιδιωτικοποιήσεις κλπ.).

Εγκατέλειψε επομένως την παθητική, αμυντική στρατηγική του, αντικαθιστώντας την με την ενεργητική και επιθετική – ενώ πολύ συχνά η επιθετική του προσέγγιση γινόταν μέσω ιδιωτικών ή ημικρατικών «φορέων», οι οποίοι προετοίμαζαν το έδαφος, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες δραστηριοποίησης του.

Στα πλαίσια αυτά ορισμένες χώρες, οι εκπρόσωποι τους ουσιαστικά (υπουργοί, βουλευτές, κυβερνήσεις κοκ.), έπρεπε να πεισθούν να ζητήσουν τη βοήθεια του ΔΝΤ – ή να την προκαλέσουν, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας (σενάριο). Ένα σημαντικό μέρος δε της προσπάθειας να πεισθούν τα εκάστοτε θύματα του ΔΝΤ, συντελείται αναμφίβολα με τη βοήθεια της «προεκτεινόμενης Οικονομετρίας» – η οποία είναι μέρος της οικονομικής επιστήμης, ασχολούμενη με (θεωρητικά) εμπειρικά μοντέλα, μεταξύ των οποίων με επενδυτικές και καταναλωτικές διαδικασίες.

Ειδικό ενδιαφέρον για το ΔΝΤ είχε και έχει ακόμη η ύπαρξη ενεργειακών αποθεμάτων σε μία χώρα, λόγω της σημασίας τους για τις πολυεθνικές εταιρείες. Ένα αρκετά επεξηγηματικό παράδειγμα του υπόγειου τρόπου λειτουργίας του ΔΝΤ, είναι αυτό της Αγκόλας – η οποία διαθέτει μεγάλες παραγωγικές πηγές. Το ΔΝΤ αρνήθηκε μεν τη βοήθεια που του ζήτησε η χώρα, προτείνοντας της όμως μία πολυεθνική του τομέα της αγροτικής καλλιέργειας.

Η πολυεθνική αυτή εφοδίασε την Αγκόλα με σπόρους καλαμποκιού, χωρίς να απαιτήσει την πληρωμή τους – δωρεάν δηλαδή. Είναι μάλλον περιττό να αναφέρουμε ότι επρόκειτο για «υβριδικούς σπόρους καλαμποκιού», οι οποίοι ήταν πολύ ανθεκτικοί απέναντι στις κλιματικές συνθήκες, παράγοντας μεταλλαγμένους καρπούς.

Φυσικά δεν ήταν κατάλληλοι για να παράγουν νέους σπόρους, οπότε η χώρα είναι έκτοτε υποχρεωμένη να αγοράζει τους σπόρους από την συγκεκριμένη πολυεθνική. Με τον τρόπο αυτό τα αδύναμα κράτη, η πολιτική τους και ο λαός τους γίνονται οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένα – υποχρεωμένα πλέον να υπακούουν τους κυρίαρχους του σύμπαντος.

Ένα άλλο παράδειγμα από την Ασία (Sri Lanka) τεκμηριώνει το ότι, οι περισσότερες χώρες σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά τους κινδύνους της ανάμιξης του ΔΝΤ στο εσωτερικό τους – την απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας τους, καθώς επίσης τη ληστεία των ενεργειακών αποθεμάτων τους (μέσω της σκόπιμης υπερχρέωσης τους, με τη βοήθεια των παραποιημένων στατιστικών, της πιστοληπτικής υποβάθμισης, των επιθέσεων των κερδοσκόπων κοκ.).

Αναλυτικότερα, στη Sri Lanka έκλεισε πριν από μερικά χρόνια το υποκατάστημα του ΔΝΤ – ενώ έκτοτε η συγκεκριμένη χώρα, καθώς επίσης πολλές άλλες ασιατικές, αναζητούν πλέον συνεργασία με τις γειτονικές χώρες, έτσι ώστε να μην χρειαστούν ποτέ ξανά τη «βοήθεια» του ΔΝΤ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι, η «αλλαγή παραδείγματος» δεν συνέβη μόνο εντός του ΔΝΤ, αλλά και στις χώρες πρώην θύματα του – στην Ασία, στην Αφρική, καθώς επίσης στη Ν. Αμερική.

Δυστυχώς όμως για εμάς τους Ευρωπαίους, οι μπράβοι των τοκογλύφων «υποχρεώθηκαν», εκδιωκόμενοι από τον υπόλοιπο πλανήτη, να εισβάλλουν στην ήπειρο μας – η οποία αποτελεί έναν μάλλον ιδανικό προορισμό, έχοντας τη δυνατότητα να «κατασιγάσει» την αχόρταγη πείνα τους.

.

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΝΤ

Ουσιαστικά θεωρείται πως το ΔΝΤ, όταν αποφασίζει να «βοηθήσει» κάποια χώρα που «αιτείται» τη συνδρομή του, έχει σαν κύριο στόχο την εξασφάλιση των πιστωτών της – ιδιαίτερα των τραπεζών και δη των αμερικανικών. Πρόκειται λοιπόν για ένα «σύνδικο πτώχευσης», ο οποίος δεν ασχολείται καθόλου με την δημιουργία προϋποθέσεων δημιουργίας πλούτου, στις χώρες που εισβάλλει.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την «ποιότητα» των μέτρων που προτείνει, πόσο μάλλον από το ότι δεν «υπεισέρχεται» καν στη διαδικασία να προσαρμόσει τα μέτρα στις ιδιαιτερότητες της εκάστοτε χώρας – ακολουθώντας σταθερά την ίδια πολιτική για όλες ανεξαιρέτως.

Η πλέον αντιπροσωπευτική καταστροφή που προκάλεσε το ΔΝΤ σε μία χώρα, είναι αυτή της Αργεντινής – στην οποία επέβαλλε μία οικονομική και χρηματοπιστωτική πολιτική που εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα των ξένων τραπεζών (των αμερικανικών εν προκειμένω).

Το ΔΝΤ εξανάγκασε την κυβέρνηση της χώρας να μειώσει μαζικά τις δαπάνες στην Παιδεία, στην Υγεία και στην κοινωνική περίθαλψη (συντάξεις κλπ), να απελευθερώσει τις εισαγωγές, να ιδιωτικοποιήσει όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, να μειώσει κάθε είδους παροχές και τόσα πολλά άλλα, που είναι αμφίβολο εάν ποτέ μπορέσει η Αργεντινή να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα – γεγονός που τεκμηριώνεται σήμερα, όπου η χώρα κινδυνεύει ξανά να χρεοκοπήσει. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Τουρκία, όπως επίσης σε πολλές άλλες χώρες.

Όπως συζητείται δε ευρύτερα, κάθε φορά που ένας υπουργός κάποιας χώρας πηγαίνει στην Ουάσινγκτον, για να ζητήσει «γονυπετής» την καθυστέρηση της πληρωμής κάποιας δόσης δανείου, οι «γύπες» του ΔΝΤ αποσπούν ακόμη ένα κομμάτι από τις σάρκες της χώρας του – κάποια βιομηχανία δηλαδή από τον ιδιωτικό ή από το δημόσιο τομέα της.

Η μέθοδος είναι πάντοτε η ίδια: Το ΔΝΤ απαιτεί (και επιβάλλει) την πώληση μίας εταιρείας ενός κερδοφόρου τομέα της χώρας, σε μία πολυεθνική επιχείρηση (κατά προτίμηση αμερικανική) – αφήνοντας τελικά στο κράτος όλες τις ζημιογόνες, γεγονός που φυσικά το οδηγεί στην υποδούλωση και εξαθλίωση των Πολιτών του.

Ένα δεύτερο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη ασιατική κρίση, όπου μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες έμειναν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι – από τη Νότια Κορέα μέχρι την Ινδονησία. Το ΔΝΤ, όταν ζητήθηκε η βοήθεια του για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση (η οποία διογκώθηκε μετά την γνωστή ανάμιξη των διεθνών κερδοσκόπων, όπως του G.Soros), επέβαλλε σε όλες τις χώρες αυστηρή δημοσιονομική/συναλλαγματική «πειθαρχία», δραστική μείωση των κοινωνικών δαπανών και περιορισμό των επιχειρηματικών πιστώσεων.

Φυσικά ή ύφεση ήταν «εκρηκτική», η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη, τα φάρμακα στα νοσοκομεία εξέλειψαν εντελώς, χιλιάδες άνθρωποι έμειναν στο δρόμο, ενώ η πείνα και ο υποσιτισμός κατέστρεψαν εντελώς μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας εισοδηματικής τάξης, η οποία είχε αναπτυχθεί κατά τη δεκαετία του 1980, σχεδόν εξαφανίσθηκε. Ως συνήθως, οι τάξεις που υπέφεραν περισσότερο ήταν οι χαμηλότερες εισοδηματικές, οι οποίες στην κυριολεξία έμειναν χωρίς καμία κρατική μέριμνα – πάντοτε με εντολές του ΔΝΤ.

.

ΤΟ ΔΝΤ ΣΗΜΕΡΑ

Όταν αυστριακός πολιτικός, ο οποίος ηγείται του ακροδεξιού, εθνικιστικού, καθώς επίσης αντιευρωπαϊκού κόμματος της χώρας (FPO – Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας, 26,2% των ψήφων, δεύτερη ισχυρότερη πολιτική παράταξη της Βιέννης), ερωτήθηκε εάν η Αυστρία, όταν εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, θα έπρεπε να πάψει να είναι μέλος του ΔΝΤ, απάντησε «Ασφαλώς όχι».

Ο σκοπός της ερώτησης ήταν να αποδείξει ότι, ακόμη και εκείνοι οι πολιτικοί ηγέτες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από ακροδεξιές, ναζιστικές, αντιδραστικές και εξτρεμιστικές γενικότερα ιδέες, θεωρούν υποχρεωτική, «θέλημα Θεού» καλύτερα τη συμμετοχή μίας χώρας στο ΔΝΤ – ενώ απλά και μόνο η αναφορά του ονόματος του «Ταμείου», τους προκαλεί φόβο και δέος.

Ένας άλλος πολιτικός σε μία διπλανή χώρα, ο ηγέτης της Ουγγαρίας, διεξάγει πεισματικά έναν αμυντικό πόλεμο εναντίον του ΔΝΤ – αρνούμενος να υποταχθεί στις απαιτήσεις των μπράβων των τοκογλύφων, οι οποίοι θέλουν να επιβάλλουν στη χώρα του τα γνωστά τους μέτρα, έναντι των δανείων που χρειάζεται.

Κάτι ανάλογο είχε προσπαθήσει στο παρελθόν και η πρώην Γιουγκοσλαβία, η οποία τελικά δέχθηκε τη στρατιωτική επίθεση του ΝΑΤΟ, με τα γνωστά επακόλουθα και το διαμελισμό της – υπενθυμίζοντας μας τη ρήση, σύμφωνα με την οποία, όταν μία χώρα αντιστέκεται στο ΔΝΤ, ακολουθεί η στρατιωτική εισβολή του ΝΑΤΟ (άμεσα ή έμμεσα).

Η ΕΚΤ με τη σειρά της, όπως η Γερμανία στο παρελθόν στην περίπτωση της Ελλάδας, στην ανακοίνωση της που αφορούσε τη διάσωση των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης, ανέφερε με δήθεν αδιάφορο τόνο ότι, είναι απαραίτητη η συμμετοχή του ΔΝΤ, όσον αφορά την τήρηση των μέτρων λιτότητας που συμφωνούνται – με αποτέλεσμα να λάβει «σάρκα και οστά» η Τρόικα, η μαυροντυμένη ομάδα δράσης, η οποία «επιβλέπει» όλα τα προγράμματα διάσωσης.

Στην περίπτωση της Ισπανίας, απλά και μόνο η αναφορά του ονόματος του ΔΝΤ οδήγησε στην άρνηση της βοήθειας εκ μέρους της Ευρωζώνης – ενώ η Ιταλία, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα, συμπεριφέρθηκε ανάλογα.

Όλα τα παραπάνω τεκμηριώνουν με τον καλύτερο τρόπο πως το ΔΝΤ προκαλεί το φόβο και όχι το σεβασμό των «χωρών – μελών» του – οι οποίες γνωρίζουν πλέον πολύ καλά ότι, τα αποτελέσματα της εισβολής του δεν διαφέρουν καθόλου, από αυτά ενός συμβατικού πολέμου.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το «Ταμείο», το εκτελεστικό όργανο δηλαδή της Παγκόσμιας Τράπεζας, λειτουργεί προς όφελος της επέκτασης των πολυεθνικών επιχειρήσεων παγκοσμίως. Στα πλαίσια αυτά, με την ενεργό συμμετοχή των υπολοίπων οικονομικών «όπλων μαζικής καταστροφής» της υπερδύναμης (εταιρείες αξιολόγησης, τράπεζες, κερδοσκοπικά κεφάλαια, διεθνείς οικονομολόγοι κλπ), το ΔΝΤ «μετεξελίχθηκε» περαιτέρω.

Δηλαδή, «επιλύει» πλέον κρίσεις, τις οποίες συχνά το ίδιο προκαλεί –  όπως σε κάποιο βαθμό στο παράδειγμα της χώρας μας, με τη βοήθεια της οποίας «εισέβαλλε» κυριαρχικά στην Ευρωζώνη, διευρύνοντας την «πελατεία» του.

Συνδυάζοντας δε δημιουργικά τις παλαιότερες με τις νέες του «πρωτοβουλίες», συνεχίζει να ανοίγει τις εκάστοτε «κλειστές» αγορές προς όφελος των πολυεθνικών, λεηλατεί κυριολεκτικά τις τοπικές επιχειρήσεις, επιβάλλει την ανεξέλεγκτη κίνηση των διεθνών τοκογλυφικών κεφαλαίων κλπ.

Κλείνοντας το δεύτερο μέρος της ανάλυσης μας, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, το ταμείο έχει ξεφύγει εντελώς από το ρόλο που του ανατέθηκε στο Bretton Woods. Πιστεύοντας λοιπόν ότι η πολιτική διαφθορά, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στην υπερβολική χρέωση της, δεν θα είχε «εξελιχθεί» σε τέτοιο βαθμό, εάν δεν είχε συνυπολογισθεί εκ μέρους τόσο των διαφθορέων (γερμανικών πολυεθνικών), όσο και των υπολοίπων δανειστών μας, η «ύπουλη προσφυγή» της χώρας μας στο ΔΝΤ, θεωρούμε ότι το «Ταμείο» είναι μέρος του προβλήματος – οπότε φυσικά δεν αποτελεί λύση για την Ελλάδα αλλά, αντίθετα, επιδεινώνει καθημερινά την κατάσταση της.

Εάν λοιπόν δεν εκδιωχθεί από τη χώρα μας, γεγονός που δεν συμπεραίνεται από τη στάση της κυβέρνησης, αλλά ούτε και από αυτήν της αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει μέλλον – ενώ τα ενεργειακά μας αποθέματα, όπως επίσης αυτά της Κύπρου, «εγγυώνται» τη μακρόχρονη παραμονή του. Υπενθυμίζουμε εδώ τα λόγια ενός πρώην οικονομολόγου του ΔΝΤ, έτσι ώστε να πάψουμε να διατηρούμε ουτοπικές ελπίδες:

“Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ, ύστερα από δώδεκα χρόνια στο εξωτερικό, ως αξιωματούχος του «Ταμείου» – κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακα σας και τα τεχνάσματα σας, εφορμούσα σαν αρπακτικό γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λοιπών λαών της Λατινικής Αμερικής.

 

Για μένα, η παραίτηση μου είναι μία ανεκτίμητη απελευθέρωση – επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι, θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων…. Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ που κυλάει σε ποτάμια ενώ, όταν στεγνώνει, σχηματίζει επάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο, για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα στο όνομα σας” (Badu).

.

Σχετικά άρθρα:

– Οι αρχιερείς της δύναμης (α)

– Οι αρχιερείς της δύναμης (γ)

– Οι αρχιερείς της δύναμης (δ)

.