Βίοι παράλληλοι και αντίθετοι

.

Κάθε περιοχή του πλανήτη ακολουθεί τη δική της μακροοικονομική πολιτική – η οποία έχει άμεση σχέση με το τι ακριβώς επιδιώκεται. Καμία περιοχή όμως δεν είναι μόνη της στον πλανήτη – οπότε η εκπλήρωση ή μη του σκοπού της εκάστοτε πολιτικής που υιοθετείται, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι συμβαίνει στις υπόλοιπες, τις οποίες ταυτόχρονα επηρεάζει.

Ουσιαστικά οι περιοχές, η οικονομική πολιτική των οποίων καθορίζει το παρόν και το μέλλον του πλανήτη, είναι κυρίως οι Η.Π.Α., η Ευρωζώνη και η Ιαπωνία – ακολουθούμενες από την Κίνα, από τη Ρωσία, καθώς επίσης από τη Βραζιλία. Όσον αφορά δε την Ευρωζώνη, κυρίαρχη είναι η πολιτική της Γερμανίας, με τη Γαλλία, τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία, να χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή της με την πρώτη.

Περαιτέρω, εάν ερευνήσει κανείς τον τρόπο, με τον οποίο εξελίχθηκαν οι τρεις βασικές περιοχές του πλανήτη, μετά την κρίση, θα διαπιστώσει ότι, ο στόχος της Ιαπωνίας, καθώς επίσης των Η.Π.Α., ήταν κυρίως η αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη), καθώς επίσης η καταπολέμηση της ανεργίας – πληρώνοντας όμως ένα υψηλότατο τίμημα, αφού αυξήθηκαν δυσανάλογα τόσο τα δίδυμα ελλείμματα, όσο και τα δημόσια χρέη των δύο αυτών χωρών.

Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνεται καθαρά η επιτυχία των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας, όσον αφορά τον περιορισμό της ανεργίας – ταυτόχρονα, η απόλυτη αποτυχία της Ευρωζώνης, στο συγκεκριμένο τομέα, έχοντας όμως σταθεροποιήσει τα ελλείμματα και τα χρέη (σχετικά μικρή αύξηση).

.

.

Οι μισθοί τόσο στην Ιαπωνία, όσο και στις Η.Π.Α. σε κάποιο βαθμό, παρέμειναν σχετικά σταθεροί, ενώ οι αντίστοιχοι της Ευρωζώνης μειώθηκαν – ειδικά στις χώρες του νότου, χωρίς να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της ανεργίας (άρθρο), η οποία ουσιαστικά εκτοξεύθηκε στα ύψη.

Όσον αφορά δε το ΑΕΠ, οι Η.Π.Α. προηγούνται σημαντικά, ενώ η Ιαπωνία, μετά από τη μεγάλη πτώση του, ξεπέρασε την Ευρωζώνη, όπως φαίνεται από το επόμενο διάγραμμα.

.

.

Τέλος, το ποσοστό της ανεργίας στην Ευρωζώνη είναι μάλλον τρομακτικό, εάν συμπεριλάβει κανείς στη σκέψη του ότι, η ανεργία μειώθηκε στη μεγαλύτερη οικονομία της, στη Γερμανία – λόγω της μερκαντιλιστικής πολιτικής της, η οποία ασκείται εις βάρος των «εταίρων» της. Το ποσοστό της ανεργίας στις Η.Π.Α. είναι εντός των ορίων του φυσιολογικού, ενώ η Ιαπωνία τείνει προς την πλήρη απασχόληση (διάγραμμα που ακολουθεί).

.

.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ιαπωνία, ενδιαφέρονται σε κάποιο βαθμό για την επιβίωση των πολιτών τους – αφού τους εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας, παρά τα υπόλοιπα προβλήματα τους (ελλείμματα, χρέος).

Αντίθετα, η Ευρωζώνη οδηγεί τους πολίτες της στον «όλεθρο» – με μοναδική εξαίρεση τη Γερμανία, η οποία «απομυζεί» όλες τις άλλες χώρες.

Επειδή όμως αυξάνονται τόσο τα χρέη, όσο και τα ελλείμματα όλων των περιοχών, αν και σε μικρότερο βαθμό αυτά της Ευρωζώνης, στα θεμέλια της οποίας όμως ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων, έχουμε την άποψη, την ελπίδα επίσης πως, αργά ή γρήγορα, θα επιδιωχθεί ένας παγκόσμιος διακανονισμός τους (άτοκο πάγωμα χρεών ή κάτι άλλο).

Στην υποθετική αυτή περίπτωση, η εναλλακτική της οποίας όμως είναι μάλλον ο παγκόσμιος πόλεμος, η Ευρωζώνη θα είναι ο μεγάλος χαμένος – αφού έχει θυσιάσει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων πολιτών της, καθώς επίσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της, ενώ θα αναγκασθεί να υιοθετήσει την ίδια λύση με τις άλλες μεγάλες περιοχές του πλανήτη (με τον καλό τρόπο ή με τον κακό, με πρωταγωνιστές τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία).

Όλα όσα λέγονται τώρα περί επιστροφής στην ανάπτυξη για την Ισπανία, μία χώρα που συμπαθούμε πάρα πολύ, είναι απλά χειραγώγηση της κοινής γνώμης και προπαγάνδα – κυρίως επειδή δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε ανάπτυξη, όχι μόνο λόγω του ότι είναι μόλις 0,1%, αλλά και επειδή θα έπρεπε να συνεχίζεται για δύο τουλάχιστον τρίμηνα.

Άλλωστε, θεωρούμε ότι μία χώρα βυθίζεται στην ύφεση, μόνο όταν παρουσιάζει αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης για δύο συνεχόμενα τρίμηνα – ποτέ για ένα. Σε κάθε περίπτωση, το διάγραμμα που ακολουθεί (πηγή: Ισπανική στατιστική υπηρεσία), παρά τη συνεχή παραποίηση των στατιστικών στοιχείων εκ μέρους της Ισπανίας (ανάλυση) είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης της – πόσο μάλλον όταν η «πενιχρή» ανάπτυξη (0,1%), εντός των ορίων του στατιστικού σφάλματος δηλαδή, στηρίζεται στις εξαγωγές, οι οποίες είναι αδύνατον να εξισορροπήσουν την εσωτερική μείωση της ζήτησης

.

.

Η όλη διαδικασία πάντως που ακολουθείται όπως οι «ζητωκραυγές» εκ μέρους αρκετών ευρωπαϊκών ΜΜΕ, όσον αφορά την επιστροφή της Ισπανίας στην ανάπτυξη (με το ποσοστό της ανεργίας να ξεπερνάει το 26%, με τεράστια τραπεζικά προβλήματα, καθώς επίσης μία τρομακτική κρίση στην αγορά ακινήτων), αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στο να θεωρηθεί επιτυχημένη η πολιτική λιτότητας που επέβαλλε η Γερμανία – έτσι ώστε να πεισθούν οι Έλληνες, οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί κοκ. για την ορθότητα της, σταματώντας να διαμαρτύρονται. Ενδεχομένως δε για να συμφωνήσουν σε νέες δημεύσεις των περιουσιακών στοιχείων – ιδίως σε «κατασχέσεις» μέρους των τραπεζικών καταθέσεων τους.

Επίσης για να πεισθούν οι αγορές και να δανείσουν την Ισπανία (την Ιταλία, την Ελλάδα κλπ.), για να μπορέσει να εισπράξει η Γερμανία τις απαιτήσεις της – αφού, στην αντίθετη περίπτωση, κινδυνεύει πολύ σοβαρά να χρεοκοπήσει (ανάλυση μας).

Η θέση μας αυτή επιβεβαιώνεται από πολλούς Γερμανούς οικονομολόγους, οι οποίοι επισημαίνουν δημόσια πως η χώρα έχει κρυφά χρέη της τάξης των 6 τρις € – ενώ οι δήμοι της είναι υπερχρεωμένοι, παράλληλα με το ότι έχει ξεπουληθεί το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της.

Οι αγορές όμως είναι πολύ επιφυλακτικές, γεγονός που συμπεραίνεται από την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας – ενώ δεν πείθονται από τον τρόπο καταπολέμησης της κρίσης εκ μέρους της Ευρωζώνης, παρά το ότι γίνεται προσπάθεια να τεκμηριωθεί η επιστροφή της στην ανάπτυξη (διάγραμμα).

.

.

Ειδικά οι «ζητωκραυγές» εκ μέρους των γερμανικών ΜΜΕ μας θυμίζουν τις αντίστοιχες της Ελληνικής κυβέρνησης, σχετικά με το δήθεν πρωτογενές πλεόνασμα – παρά το τεράστιο κόστος του τόσο για τους Έλληνες πολίτες, όσο και συνολικά για την οικονομία της χώρας (ανάλυση).

Ενδεχομένως δε, όπως συνέβη και στην Ελλάδα, η δήθεν επιστροφή στην ανάπτυξη, εν μέσω πολιτικής λιτότητας, θα εξελιχθεί σε ένα διπλό «μπούμερανγκ» για τη Γερμανία και την  Ευρωζώνη – αφού αφενός μεν δεν θα πείσει τις αγορές, αφετέρου θα χρησιμοποιηθεί ως «επιθετικό όπλο» από τους εργαζομένους, οι οποίοι έχουν στην κυριολεξία λεηλατηθεί, με πλήρη ευθύνη των κυβερνήσεων τους.

Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρωζώνη, οι κοινωνικές αναταραχές και οι λαϊκές εξεγέρσεις, συνεχίζει να υπάρχει – γεγονός που τεκμηριώνεται, μεταξύ άλλων, από την κλιμάκωση του ρατσισμού, καθώς επίσης από τη ραγδαία άνοδο των ακραίων παρατάξεων σε ολόκληρη την Ευρώπη.