Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ – The Analyst

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

aaaa

Χωρίς καμία αμφιβολία η Κύπρος, το χρηματοπιστωτικό της σύστημα για να είμαστε αντικειμενικοί, έχει κάνει λάθη στο παρελθόν – πολλά λάθη, με κύριο υπαίτιο την κεντρική της τράπεζα, η οποία δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει σωστά στον ελεγκτικό ρόλο της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι εύλογο να οδηγηθεί στο «ικρίωμα», ότι πρέπει να σταυρωθεί δημόσια καλύτερα, απλά και μόνο για να δημιουργήσει ένα «παράδειγμα προς αποφυγή» για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης – κάτι που φαίνεται δυστυχώς ότι σχεδιάζεται από τη Γερμανία, ειδικά για εκείνα τα κράτη, τα οποία κυβερνώνται από την Τρόικα.

Στα πλαίσια αυτά οι δηλώσεις των πολιτικών, σύμφωνα με τις οποίες σωστά επιλέχθηκε η πολιτική λιτότητας και η εισβολή του ΔΝΤ, αφού το παράδειγμα της Κύπρου τεκμηριώνει την ανυπαρξία άλλων λύσεων, είναι ασφαλώς καλύτερα να αποφεύγονται – πόσο μάλλον όταν δίνουν «άφεση αμαρτιών» στη Γερμανία, δικαιολογώντας παράλληλα τις ηγεμονικές βλέψεις της στην Ευρώπη.

Όσον αφορά τώρα το κλείσιμο των κυπριακών τραπεζών, δήθεν για την προστασία τους απέναντι στις αναμενόμενες επιθέσεις (bank run), έχει επιτευχθεί ουσιαστικά το αντίθετο – αφού ο κίνδυνος, ακριβώς επειδή έκλεισαν, έχει αυξηθεί γεωμετρικά, ενώ είναι μάλλον σίγουρο ότι θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες (μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Ιταλία).

Περαιτέρω, η «πολιτική» θέση της Γερμανίας στο θέμα της Κύπρου, συνοψίζεται στην παρακάτω φράση: «Είτε θα αποδεχθείτε εν λευκώ τις απαιτήσεις μας, είτε θα χρεοκοπήσετε». Μεταφορικά, «Είτε θα συνθηκολογήσετε χωρίς καμία απαίτηση, είτε τα πανίσχυρα στρατεύματα μας θα εισβάλλουν στη χώρα σας».

Η φράση αυτή, η οποία συνοδεύεται με ανατριχιαστική ψυχρότητα, καθώς επίσης με πλήρη αδιαφορία για την οικονομική γενοκτονία και το «χρηματοπιστωτικό ολοκαύτωμα», στο οποίο οδηγείται μία μικρή νησιωτική χώρα, μερικές δεκαετίες μετά τη στρατιωτική εισβολή μίας άλλης εγκληματικής εθνότητας, πρώην συμμάχου του τρίτου Ράιχ, δεν είναι ασφαλώς η καλύτερη δυνατή.

Από την άλλη πλευρά τεκμηριώνεται ξανά ότι, οι λύσεις που επιλέγονται κάθε φορά από την ηγεσία της Ευρωζώνης, φτάνουν μόνο «μέχρι την επόμενη γωνία του δρόμου» – αφού όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα αλλά, αντίθετα, τα επιδεινώνουν.

Ολοκληρώνοντας έχουμε την άποψη ότι, μετά την απολυταρχική απομόνωση της Κύπρου από το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, πολλές χώρες ευρίσκονται ήδη «με το ένα πόδι έξω από το ευρώ» – γνωρίζοντας ότι, το να παραμένουν πιστές σε μία ιδέα που «δολοφονήθηκε στυγερά» από τη Γερμανία ή το να αδιαφορούν επιδεικτικά για τα προβλήματα του «γείτονα» τους (όπως δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση), δεν σημαίνει πως προστατεύονται, όταν έλθει η δική τους σειρά.

Δυστυχώς για όλους μας, φαίνεται ότι η Δημοκρατία στην Ευρώπη καταρρέει με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, χωρίς κανένας να αντιστέκεται – γεγονός που αποδεικνύεται από τα σκοτεινά, βαριά, μελανά και αποτρόπαια σύννεφα, τα οποία έχουν καλύψει τον κάποτε γαλανό ουρανό της ηπείρου μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά την άποψη μας, η Κύπρος τελικά θα συνθηκολογήσει – πληρώνοντας ενδεχομένως υψηλότερο τίμημα για την «πρωτοφανή ανυπακοή» της η οποία, κατά το Spiegel, θύμωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό την καγκελάριο. Το συμπέρασμα μας αυτό στηρίζεται στο ότι, μία μικρή χώρα των 800 χιλ. κατοίκων, είναι αδύνατον να κερδίσει μία ισχυρή δύναμη, με υπηκόους που ξεπερνούν τα 80 εκ.

Ο παραλληλισμός με το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος εύλογα προβληματίζει, δεν είναι τόσο αυθαίρετος, όσο ίσως φαίνεται – ενώ οι τοποθετήσεις των Γερμανών, σύμφωνα με τις οποίες είναι άδικο να κατηγορείται μία χώρα επειδή έχει δυνατή οικονομία, βασίζονται στην εσφαλμένη «οπτική τους γωνία».

Ειδικότερα, η Γερμανία είχε αναμφίβολα μία πολύ ισχυρή «στρατιωτική μηχανή», κατά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο – την οποία τότε χρησιμοποίησε εναντίον των υπολοίπων χωρών, έως ότου υποδούλωσε αρκετές από αυτές (για κάποιο διάστημα φυσικά).

Σήμερα, η Γερμανία έχει μία ανάλογα ισχυρή «οικονομική μηχανή», την οποία επίσης χρησιμοποιεί εναντίον των υπολοίπων χωρών, σχεδιάζοντας ξανά να τις υποδουλώσει.

Στα πλαίσια αυτά, δεν διακρίνουμε καμία σημαντική διαφορά του τότε με το σήμερα – αφού απλά «άλλαξε η μηχανή», παραμένοντας όμως μηχανή. Φυσικά δε, στο τέλος θα χάσει τον πόλεμο – αφού κανένα κράτος δεν μπορεί να τα βάλλει με όλο τον υπόλοιπο πλανήτη.

Όσον αφορά τώρα το τι θα μπορούσε να συμβεί στην Κύπρο (στην Ελλάδα, στην Ιταλία κλπ.), δεν έχει παρά να θυμηθεί κανείς τι συνέβη στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο – είτε η πατρίδα του συνθηκολόγησε τότε με τον εχθρό, είτε αμύνθηκε παραδειγματικά, χάνοντας όμως τη μάχη. Ειδικότερα, λεηλατήθηκε η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία της χώρας του, ενώ αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα – μεταξύ των οποίων εξευτελισμό, φτώχεια, πείνα, εγκλήματα, ελλείψεις σε φάρμακα, αυτοκτονίες κοκ.

Περαιτέρω, επειδή είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν δυνατή την «μονομερή» έξοδο της πατρίδας μας από το ευρώ σήμερα (πριν το PSI ήταν ίσως εφικτό, αφού θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε το εξωτερικό χρέος μας σε δραχμές), ταυτόχρονα με την άρνηση πληρωμής του (δήθεν) επαχθούς χρέους, κάνοντας λανθασμένες συγκρίσεις με την Κύπρο, τα εξής:

(α)  Η Κύπρος, σε αντίθεση με την Ελλάδα, έχει πρόβλημα ιδιωτικού χρέους – τραπεζών ειδικότερα. Οι Κύπριοι πολίτες λοιπόν δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο (αλλά και δεν μπορούν), να αναλάβουν τις υποχρεώσεις του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού τους συστήματος – αφού δεν τους ανήκει, ενώ δεν είναι φυσικά υπεύθυνοι για τα λάθη των ιδιωτών. Η σωστή λύση για την Κύπρο δε, είναι ο δρόμος της Ισλανδίας – αν και δυστυχώς δεν έχουν τον αντίστοιχο νομισματικό έλεγχο της χώρας τους.

(β)  Η Ελλάδα έχει πρόβλημα δημοσίου χρέους – το οποίο δυστυχώς εξελίχθηκε και σε πρόβλημα ιδιωτικού χρέους, μετά την εισβολή του ΔΝΤ, καθώς επίσης τα τεράστια σφάλματα που έγιναν, όσον αφορά την οικονομική πολιτική που επιλέχθηκε.

Μεταφορικά λοιπόν, εμείς οι Έλληνες διορίσαμε δυστυχώς διοικήσεις (πολιτικά κόμματα) στην Εταιρεία μας (η Ελλάδα ανήκει σε όλους εμάς και όχι στα κόμματα), οι οποίες διαχειρίσθηκαν λανθασμένα τα οικονομικά της, ορισμένοι δωροδοκήθηκαν υπογράφοντας ασύμφορες συμβάσεις κοκ.

Η ευθύνη όμως είναι δική μας – χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι, επιμένουμε ανόητα να πληρώσουμε τα χρέη μας. Απλούστερα, κανένας δεν μας υποχρέωσε να διορίσουμε αυτές τις διοικήσεις, να μην τις ελέγχουμε κλπ. – οπότε δεν είναι έντιμο να επιβαρύνουμε άλλους, με τα δικά μας σφάλματα.

Φυσικά δε, έχουμε τη δυνατότητα να εξοφλήσουμε τις υποχρεώσεις μας, εάν κατορθώσουμε να επιτύχουμε ένα χαμηλό επιτόκιο δανεισμού (αντίστοιχο με το βασικό της ΕΚΤ), επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των διακρατικών δανείων μας, συμψηφισμό με τις γερμανικές αποζημιώσεις, οι οποίες οφείλονται 100% στην πατρίδα μας, σωστή αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, εκδίωξη των εισβολέων κοκ.

Κλείνοντας, επανερχόμενοι στο θέμα της Κύπρου, θεωρούμε σκόπιμο να προσθέσουμε μία παράγραφο, από την ανάλυση ενός Γερμανού, σε διαδικτυακή εφημερίδα της χώρας του:

«Το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου υπάρχει επίσης στην Ιρλανδία, στο Λουξεμβούργο, στο Λονδίνο (συνιστά το 10% του βρετανικού ΑΕΠ) κοκ. Γιατί λοιπόν κατακρίνεται μόνο η Κύπρος από εμάς τους Γερμανούς;

Η αιτία είναι πιθανότατα το ότι, πίσω από το θέμα της Κύπρου κρύβεται μία ατεκμηρίωτη μεν, αλλά υπαρκτή επιθετικότητα εναντίον των Ρώσων. Το γεγονός αυτό, καθαρά από συναισθηματικής πλευράς, τουλάχιστον όσον αφορά τη Γερμανία, οφείλεται στην πολιτική του αντικομουνισμού – η οποία εμφυτεύθηκε στο κράτος μας, μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Διαισθανόμαστε καθημερινά αυτήν την υποσυνείδητη επιθετικότητα εναντίον των Ρώσων, σε πολλά γερμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η στάση αυτή δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το θέμα της Κύπρου. Η φορολόγηση όμως των ρωσικών κεφαλαίων, με έναν ειδικό φόρο, είναι ευρύτερα δημοφιλής στη Γερμανία – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά η καγκελάριος, ειδικά εν όψει των βουλευτικών εκλογών”.

Στο παραπάνω κείμενο του γερμανού αναλυτή θα συμπληρώναμε ότι, η επιθετικότητα που διαπιστώνει απέναντι στους «Ρώσους», οφείλεται επί πλέον στο ότι ηττήθηκαν από τη συγκεκριμένη χώρα, στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – οπότε διέπονται από τη «μανία» του ηττημένου, η οποία όμως είναι ένας πολύ κακός σύμβουλος.

Σημείωση: Σύνδεσμος ραδιοφωνικής συνομιλίας με τίτλο: «Όσο η Γερμανία παραμένει στο ευρώ, η Ευρωζώνη δεν θα έχει καμία τύχη».

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */